Το ιστορικό Cine Paris μετράει πάνω από 100 χρόνια ζωής και από την πρώτη στιγμή της επαναλειτουργίας του τον Μαΐου του 2024, αγαπήθηκε όσο κανένα άλλο θερινό σινεμά της πόλης. Από τότε μέχρι σήμερα, η ομάδα του Cinobo παρουσιάζει ένα προσεκτικά επιμελημένο πρόγραμμα με κλασικά αριστουργήματα, νέες κυκλοφορίες και μοναδικά αφιερώματα, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, ταινίες από το παρελθόν και ιστορικές επανεκδόσεις.

Η αγαπημένη κινηματογραφική ταράτσα της Πλάκας επιστρέφει την Πέμπτη 23 Απριλίου για να εγκαινιάσει τη θερινή σεζόν από νωρίς!

Την πρώτη εβδομάδα της λειτουργίας του, θα παρουσιαστούν οι δύο εμβληματικές ταινίες του Αλέξη Δαμιανού Μέχρι Το Πλοίο και Ευδοκία, αλλά και δύο κινηματογραφικές επιτυχίες της φετινής σεζόν, το The Drama με την Ζεντάγια και τον Ρόμπερτ Πάτινσον και το βραβευμένο με Χρυσό Λέοντα Father Mother Sister Brother του Τζιμ Τζάρμους.

Τις επόμενες εβδομάδες θα ακολουθήσουν σύγχρονες παράγωγες όπως το Ο Διάβολος Φοράει Prada 2 (The Devil Wears Prada 2), η νέα ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ Bitter Christmas και φυσικά η πολυαναμενόμενη ελληνική ταινία του καλοκαιριού που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η Αρκουδότρυπα των Χρυσιάννα Παπαδάκη και Στέργιου Ντινόπουλου. Το καλοκαίρι δεν θα λείψουν και οι κλασικές επανεκδόσεις, όπως το Amelie, 25 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, και το θρυλικό Μια Θέση Στον Ήλιο (A Place In The Sun).

Παράλληλα, θα παρουσιαστούν τρία μεγάλα αφιερώματα: το Greek Classics (από 17/6) θα φέρνει κάθε Τετάρτη στην οθόνη του Cine Paris αριστουργήματα του ελληνικού σινεμά – από την Στέλλα, μέχρι το Κυριακάτικο Ξύπνημα, τα Κόκκινα Φανάρια, το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο. Το αφιέρωμα Love Stories Under The Stars (από τις 2/7) θα παρουσιάσει τις ωραιότερες ιστορίες αγάπης της δεκαετίας του 2000, ταινίες όπως τα Η Αιώνια Λιακάδα Ενός Καθαρού Μυαλού (Eternal Sunshine of the Spotless Mind), Moulin Rouge, Χαμένοι Στην Μετάφραση (Lost in Translation), Chocolat και άλλες. Τέλος, από τις 6 έως τις 12 Αυγούστου, το Cine Paris θα παρουσιάσει το αφιέρωμα Η Τζέιν Όστεν Με Κατέστρεψε, παρουσιάζοντας τέσσερις ταινίες βασισμένες στο έργο της Τζέιν Όστεν, με αφορμή την συμπλήρωση 250 χρόνων από την γέννηση της ξεχωριστής συγγραφέα.

Το Cine Paris επιστρέφει από τις 23 Απριλίου χάρη στο Cinobo, έτοιμο να προσφέρει μια υψηλής αισθητικής κινηματογραφική εμπειρία, στην ομορφότερη γειτονιά του κόσμου, κάτω ακριβώς από την Ακρόπολη.

Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Ταινίες που έχουν γράψει ιστορία στο παγκόσμιο σινεμά, από τα μικρού μήκους του μέχρι τον εμβληματικό «Θίασο» κι από την «Αναπαράσταση» μέχρι τον Χρυσό Φοίνικα του «Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα», με ό,τι βρίσκεται στο ενδιάμεσο. Το Cinobo γίνεται έτσι η πρώτη πλατφόρμα παγκοσμίως που θα φιλοξενήσει τις 13 μεγάλου και τις 2 μικρού μήκους ταινίες τού Θόδωρου Αγγελόπουλου, με ημερομηνία πρεμιέρα την Παρασκευή 23 Ιανουαρίου.

THEO: Η Φιλμογραφία του Θόδωρου Αγγελόπουλου

13 ταινίες μεγάλου μήκους και 2 μικρού μήκους συνθέτουν το βλέμμα του Θόδωρου Αγγελόπουλου στην ιστορία, τη μνήμη, την ποίηση, τα σύνορα, το παρόν και το μέλλον της χώρας μας. Για πρώτη φορά, θα μπορεί κάποιος να βρει σε μία συλλογή όλο το έργο του, κάτι που ήταν και η μεγαλύτερη ως σήμερα απαίτηση των συνδρομητών του Cinobo από το ξεκίνημά του. Παράλληλα όμως, είναι και ένα ταξίδι σε ένα μεγάλο κεφάλαιο του παγκόσμιου σινεμά, ανεξερεύνητο ακόμη από ένα νεότερο κοινό, ένα σινεμά που οφείλαμε να καταστήσουμε προσβάσιμο σε όλους.

Η Εκπομπή (1968)

Πολύ πριν η κριτική στα media γίνει κοινός τόπος, ο Αγγελόπουλος αποδομεί με καυστικό σχόλιο και αυστηρή φόρμα το τηλεοπτικό θέαμα ως μηχανισμό εξουσίας, στην πρώτη ταινία του που λειτουργεί και ως πρώιμο μανιφέστο για τη μετέπειτα θρυλική πορεία του.

Μια ομάδα δημοσιογράφων ζητά στον δρόμο από τους περαστικούς να ορίσουν τα χαρακτηριστικά που, κατά τη γνώμη τους, συνθέτουν τον «ιδανικό άνδρα». Αφού πάρουν συνεντεύξεις από διάφορες γυναίκες, επιλέγουν έναν υποψήφιο και του δίνουν την ευκαιρία να περάσει μια νύχτα με μια ντίβα του κινηματογράφου. Ωστόσο, ο άντρας αυτός σύντομα συνειδητοποιεί ότι η εικόνα που είχε για τον κόσμο της φήμης και του θαυμασμού, και για όσα αυτός υπόσχεται, απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Αναπαράσταση (1970)

Ένας μετανάστης επιστρέφει μετά από χρόνια στο χωριό του, όπου κανείς δεν τον περιμένει. Όταν η γυναίκα του με τον εραστή της τον σκοτώνουν, ένας ανακριτής επιχειρεί να αναπαραστήσει το έγκλημα, την ίδια ώρα που ένα κινηματογραφικό συνεργείο καλύπτει το γεγονός. Η αλήθεια και η πάντα απρόσιτη φύση της μπαίνουν κάτω από το μικροσκόπιο του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ο οποίος αποδεικνύει με το καλημέρα πως ήταν έτοιμος δημιουργός, με μια πολυδιάστατη, νοηματικά διαυγή ταινία που δεν μοιάζει με τίποτα άλλο μέσα στο έργο του.

Μέρες του ’36 (1972)

Παραμονές των εκλογών του 1936, ένας απελπισμένος κρατούμενος, κατηγορούμενος για τη δολοφονία συνδικαλιστή, παίρνει όμηρο στο κελί του έναν βουλευτή, σε μια προσπάθεια να ασκήσει πίεση για την απελευθέρωσή του. Mε το ένα πόδι στο αφηγηματικό σινεμά και το άλλο στο ποιητικό που θα ακολουθούσε, ο Αγγελόπουλος δίνει ραντεβού με την Ιστορία, σε μια πολιτικά καίρια και κινηματογραφικά απαραίτητη, μεταβατική δημιουργία.

Ο Θίασος (1975)

Ένας πλανόδιος θίασος περιοδεύει στην ελληνική επαρχία από το 1939 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ανεβάζοντας τη Γκόλφω. Καθώς τα χρόνια περνούν, τα μέλη του βιώνουν διώξεις, προδοσίες, εκτελέσεις και εξορίες. Οι προσωπικές τους ιστορίες μπλέκονται με τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα της χώρας, σε έναν κύκλο βίας και απώλειας που μοιάζει ατελείωτος. Το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας δεν είναι μόνο η πιο εμβληματική ταινία της φιλμογραφίας του Αγγελόπουλου, αλλά ένα από τα κορυφαία επιτεύγματα στην ιστορία του παγκόσμιου σινεμά. Μια ριζοσπαστική σύνθεση ιστορίας και μύθου και πάνω απ’ όλα μια συγκλονιστική κινηματογραφική εμπειρία.

Οι Κυνηγοί (1977)

Κατά τη διάρκεια ενός κυνηγετικού σαββατοκύριακου την Πρωτοχρονιά, μια ομάδα εύπορων αστών ανακαλύπτει το πτώμα ενός αντάρτη του Εμφυλίου, θαμμένο για δεκαετίες στο χιόνι. Η παρουσία του νεκρού διαλύει την επιφανειακή τους ηρεμία, αναγκάζοντάς τους να αναμετρηθούν με το παρελθόν τους, τις ευθύνες και τη συνενοχή τους. Στο τρίτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλους οικοδομεί μια από τις πιο αμείλικτες αλληγορίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Ένα πολιτικό ρέκβιεμ για την ηθική αποσύνθεση της μετεμφυλιακής αστικής τάξης και για όσα προσπάθησε να θάψει.

Ο Μεγαλέξαντρος (1980)

Την αυγή του εικοστού αιώνα, ένας δημοφιλής ληστής, ο «Μεγαλέξαντρος», δραπετεύει από τη φυλακή, απάγει Άγγλους διπλωμάτες και τους κρατά ομήρους στο χωριό του, αιτούμενος αμνηστία κι επιστροφή της γης στους χωρικούς. Δριμεία κριτική της συλλογικής κι ατομικής ανάγκης μας να γεννήσουμε ήρωες κι έπειτα να τους αποδομήσουμε, συμβολισμοί από την παλαιότερη και τη σύγχρονη ελληνική ιστορία και μια ταινία που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γυριστεί το 1960 αλλά και να μάς επισκέπτεται από το 2060.

Αθήνα, Επιστροφή στην Ακρόπολη (1983)

Ένα συναρπαστικό ντοκιμαντέρ δια χειρός Αγγελόπουλου, με αφορμή την ανακήρυξη της Αθήνας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης το 1985. Μια βαθιά προσωπική ματιά του σκηνοθέτη στην πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, αλλά και στη διαχρονική ιστορική της σημασία, στο παρελθόν και στο παρόν.

Η Αθήνα σε διαρκή συνομιλία με την Ιστορία της. Μια ποιητική περιπλάνηση, βασισμένη σε πίνακες ζωγραφικής, ποιήματα και φιλοσοφικά κείμενα. Η κάμερα κινείται στην πόλη, εστιάζοντας στη σχέση των κατοίκων με την ιστορία και τα μνημεία της και η Ακρόπολη λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς μέσα σε μια μεταβαλλόμενη αστική πραγματικότητα.

Ταξίδι στα Κύθηρα (1984)

Ένας σκηνοθέτης υποδέχεται τον κομμουνιστή πατέρα του, που επιστρέφει στον τόπο του μετά από 32 χρόνια στην εξορία, αντιτίθεται στην πώληση ενός κομματιού γης κι αδυνατεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Γέννημα μιας άρρωστης καρδιάς που δεν μπόρεσε να βρει γιατρειά στη λησμονιά, το «Ταξίδι στα Κύθηρα» ξεπερνάει την πολιτική διάσταση της ιστορίας και προσεγγίζει τα όρια μιας γνήσιας υπαρξιστικής δημιουργίας, με κεντρικό άξονα έναν βουβά σπαραχτικό Μάνο Κατράκη.

Ο Μελισσοκόμος (1986)

Ο ηλικιωμένος καθηγητής Σπύρος ξεκινά ένα ταξίδι σε όλη την Ελλάδα με τις μέλισσές του, αναζητώντας ένα κατάλληλο ανοιξιάτικο κλίμα για την επικονίαση και, κατά συνέπεια, την παραγωγή μελιού. Σε αυτό το ταξίδι αφήνει πίσω του την οικογένεια και την ευθύνη, αλλά φέρνει μαζί του τη θλίψη του. Στην πορεία συναντά μια πολύ νεότερη κοπέλα που κάνει ωτοστόπ και της προσφέρει μεταφορά, και από εκεί η σχέση τους εξελίσσεται μέσα από την απελπιστική τους αποσύνδεση από τον κόσμο. Το θρυλικό σιωπηλό road movie του Αγγελόπουλου, ένας στοχασμός πάνω στη μοναξιά και τη φυγή. Ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι πρωταγωνιστεί σε έναν από τους πιο εσωστρεφείς – και διασημότερους – ρόλους της καριέρας του, σε μια ταινία-σταθμό του έλληνα σκηνοθέτη.

Τοπίο στην Ομίχλη (1988)

Δύο αδέρφια φεύγουν από το σπίτι τους για να βρουν τον πατέρα τους στην Γερμανία. Το ταξίδι τους, γεμάτο απώλειες και μικρά θαύματα, γίνεται μια πορεία ενηλικίωσης μέσα σε έναν κόσμο που δεν τους εξηγεί τίποτα, αλλά τους αλλάζει για πάντα. Η ταινία που χάρισε στον Θόδωρο Αγγελόπουλο τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας και το Ευρωπαϊκό Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Χρονιάς συμπυκνώνει τον κινηματογραφικό του στοχασμό σε ένα υπαρξιακό ταξίδι ενηλικίωσης με ελεγειακό ρυθμό και εικόνες που μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη.

Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού (1991)

Ένας νεαρός ρεπόρτερ συναρπάζεται από τη φυσιογνωμία ενός ηλικιωμένου πρόσφυγα που ζει σχεδόν ασκητικά σε μια μικρή συνοριακή πόλη. Η έρευνα του μετατρέπεται σε μία υπαρξιακή περιπλάνηση. Στο πρώτο μέρος της Τριλογίας των Συνόρων, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος επιστρατεύει τους Μαρτσέλο Μαστρογιάνι και Ζαν Μορό για μια βαθιά ποιητική και ανθρώπινη ταινία που μετεωρίζεται ανάμεσα στην πολιτική ιστορία, την προσωπική μνήμη και την αδυναμία του οριστικού αποχαιρετισμού.

Το Βλέμμα του Οδυσσέα (1995)

Ένας Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης επιστρέφει μετά από χρόνια στα Βαλκάνια, αναζητώντας τις χαμένες μπομπίνες μιας ταινίας των αδερφών Μανάκη. Ανάμεσα στη μια αγκαλιά και στην επόμενη, ανάμεσα σε ιδέες που ξεφτίζουν και σε βαλκανικές χώρες που ψυχορραγούν, ένας καλλιτέχνης (ξανα)θυμάται πως σημασία έχει το ταξίδι. Από τις κορυφαίες arthouse δημιουργίες των ’90s.

Μια Αιωνιότητα και μια Μέρα (1998)

Ένας ηλικιωμένος συγγραφέας περνά μια τελευταία μέρα στη Θεσσαλονίκη, καθώς ετοιμάζεται να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Κατά τη διάρκειά της περιπλάνησης συναντά ένα παιδί μετανάστη και αρχίζει να κινείται ανάμεσα σε στιγμές του παρόντος και αναμνήσεις από το παρελθόν του. Η διαδρομή αυτή φέρνει στην επιφάνεια ανεκπλήρωτες σχέσεις, χαμένες λέξεις και ανοιχτούς αποχαιρετισμούς. Ο πολυσυζητημένος Χρυσός Φοίνικας του Θόδωρου Αγγελόπουλου ακολουθεί τον θρυλικό Μπρούνο Γκαντς σε έναν τελευταίο περίπατο μνήμης, παρόντος και μεγάλων αντίο. Το σινεμά ως το απόλυτο ταξίδι στο χρόνο.

Το Λιβάδι που Δακρύζει (2004)

Η ιστορία μιας οικογένειας προσφύγων από τις αρχές του 20ού αιώνα έως τον Εμφύλιο Πόλεμο. Μέσα από μετακινήσεις, χωρισμούς και επανενώσεις, οι προσωπικές ζωές διασταυρώνονται με τις μεγάλες ιστορικές ανακατατάξεις της Ελλάδας. Ο χώρος και ο χρόνος μεταβάλλονται συνεχώς, ενώ τα πρόσωπα παραμένουν εγκλωβισμένα σε μια διαρκή αναζήτηση πατρίδας. Η Ιστορία της Ελλάδας μέσα από τα βιώματα μιας οικογένειας με φόντο πολέμους, απώλειες και ιστορικές ανακατατάξεις. Το πρώτο μέρος της ανολοκλήρωτης τριλογίας του Αγγελόπουλου, είναι μια μεγαλόπνοη ιστορική αφήγηση για τον ελληνικό 20ο αιώνα.

Η Σκόνη του Χρόνου (2008)

Ένας σκηνοθέτης αναζητά την ιστορία των γονιών του, Ελένη και Σπύρο, ξεκινώντας ένα ταξίδι που εκτείνεται σε διαφορετικές χώρες και δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η αφήγηση κινείται ανάμεσα σε προσωπικές μνήμες και πολιτικά γεγονότα, αγγίζοντας ζητήματα εξορίας, μετατοπίσεων και ιδεολογικών συγκρούσεων καθώς το παρελθόν ανασυντίθεται αποσπασματικά μέσα από εικόνες κι αφηγήσεις. Το σινεμά γίνεται γέφυρα ανάμεσα σε χώρες, εποχές και μνήμες, καθώς η προσωπική συναντά την πολιτική ιστορία. Γουίλεμ Νταφόε, Μπρούνο Γκαντς και Ιρέν Ζακόμπ πρωταγωνιστούν στην τελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, που συνεχίζει την τριλογία του 20ου αιώνα.

Βραβείο Κοινού | Φεστιβάλ Σαν Σεμπαστιάν | 2025

Επίσημη Συμμετοχή | Φεστιβάλ Τορόντο | 2025

Mετά τον θρίαμβο στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας όπου έσπασε ρεκόρ με το 23 λεπτών διάρκειας standing ovation και κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής, η πιο σημαντική ταινία της δεκαετίας έρχεται στους κινηματογράφους από το Cinobo στις 4 Δεκεμβρίου.

Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ παρουσιάζει τον πολυετή και αιματηρό πόλεμο στη Γάζα μέσα από την απεγνωσμένη προσπάθεια διάσωσης ενός 6χρονου κοριτσιού, εγκλωβισμένου στο αυτοκίνητο της οικογένειάς του. Ένα συνταρακτικό θρίλερ δωματίου, που χρησιμοποιεί τα αληθινά ηχητικά της μικρής Χιντ, όπως καταγράφηκαν στο τηλεφωνικό κέντρο της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου – με παραγωγούς τους Χοακίν Φίνιξ, Ρούνι Μάρα, Τζόναθαν Γκλέιζερ, Αλφόνσο Κουαρόν και Μπραντ Πιτ.

Το πολυβραβευμένο έργο της Κάουτερ Μπεν Χάνια αποτελεί μια ταινία-εμπειρία που δεν θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο, ενώ θεωρείται δεδομένο ότι θα πρωταγωνιστήσει σε αρκετές κατηγορίες στα επόμενα Oscar. Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 4 Δεκεμβρίου από το Cinobo, ενώ από τη νέα χρονιά θα είναι διαθέσιμη αποκλειστικά στο cinobo για τους συνδρομητές της πλατφόρμας.

102 χρόνια μετά την γέννησή της (2 Δεκεμβρίου 1923), η Μαρία Κάλλας, συνεχίζει να απασχολεί παγκοσμίως, ενώ η ταινία που χάρισε στην Αντζελίνα Τζολί υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της καριέρας της, άνοιξε δημόσιο διάλογο γύρω από τη ζωή και το έργο της σπουδαιότερης σοπράνο όλων των εποχών.

Με το Maria, ο μάστερ της κινηματογραφικής βιογραφίας, Πάμπλο Λαραΐν, έκλεισε τον κύκλο των Μεγάλων Κυριών του (“Τζάκι”, “Σπένσερ”) με μια αντισυμβατική και βαθιά συγκινητική ματιά στις τελευταίες μέρες της απόλυτης ντίβας. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας 2024 κερδίζοντας εξαιρετικές κριτικές αλλά και υποψηφιότητα για Oscar Φωτογραφίας. Σκηνές του Maria έχουν γυριστεί και στην Ελλάδα, ενώ στο πρωταγωνιστικό καστ συμμετάσχουν και οι Ελληνίδες Λυδία Κονιόρδου στον ρόλο της μητέρας της Κάλλας, η νεαρή Αγγελίνα Παπαδοπούλου στον ρόλο της Κάλλας σε νεαρή ηλικία, και η Ερωφίλη Παναγιωταρέα στον ρόλο της αδερφής της, Υακίνθης.

Το Maria είναι διαθέσιμο στο cinobo.com αποκλειστικά για τους συνδρομητές της πλατφόρμας.
Ακόμη, στο Cinobo είναι διαθέσιμο και το ντοκιμαντέρ της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με τίτλο Μαίρη, Μαριάννα, Μαρία – Tα άγνωστα ελληνικά χρόνια της Κάλλας, το οποίο μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό, ανέκδοτες ηχογραφήσεις και ηχητικά ντοκουμέντα, αφηγείται τα άγνωστα χρόνια της Κάλλας στην Αθήνα.

Σύνοψη

1977: Η Μαρία Κάλλας, κάποτε η μεγαλύτερη ντίβα της όπερας στον κόσμο, ζει απομονωμένη στο Παρίσι με το προσωπικό της και τα δύο κανίς της. Η υγεία της χειροτερεύει όλο και περισσότερο. Τότε δέχεται ένα αίτημα να ξαναβγεί σε περιοδεία. Θα τραγουδήσει ξανά η Divina; Και αν ναι, για ποιον;

Σημείωμα σκηνοθέτη

Στόχος μου στο Maria δεν ήταν να παρουσιάσω μια κλασική βιογραφία, αλλά να δημιουργήσω ένα εντυπωσιακό πορτραίτο της Μαρίας Κάλλας, βασισμένο όχι μόνο σε γεγονότα, αλλά και σε φαντασία. Η ταινία εστιάζει στις αντιφάσεις της ζωής της διάσημης σοπράνο και όλοι μαζί προσπαθήσαμε να αποδώσουμε τα συναισθήματά της με έναν ποιητικό τρόπο, αντί να περιοριστούμε σε λεπτομέρειες που θα έμοιαζαν με εγκυκλοπαιδική αφήγηση. Με αυτή την ταινία ολοκληρώνω την ”ανεπίσημη” τριλογία μου για γυναίκες-σύμβολα του 20ου αιώνα.

Βιογραφικό Πάμπλο Λαραΐν

Ο Πάμπλο Λαραΐν (Pablo Larraín) είναι ένας διακεκριμένος Χιλιανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Γεννημένος το 1976 στο Σαντιάγο της Χιλής, ο Λαραΐν μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον έντονα επηρεασμένο από την πολιτική, καθώς οι γονείς του ήταν ενεργά εμπλεκόμενοι στη δημόσια ζωή. Ξεκίνησε την κινηματογραφική του πορεία το 2006 με την ταινία Fuga, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός με την ταινία Tony Manero (2008), που εστίασε στη σκοτεινή πλευρά της χιλιανής κοινωνίας κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ.

Σημαντική αναγνώριση απέσπασε με την ταινία No (2012), που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, αφηγούμενη την εκστρατεία που οδήγησε στο τέλος της δικτατορίας. Η φιλμογραφία του περιλαμβάνει επίσης τις ταινίες Neruda (2016), που συνδυάζει τη μυθοπλασία με τη βιογραφία του Χιλιανού ποιητή Πάμπλο Νερούδα, καθώς και το Jackie (2016), μια συναρπαστική απεικόνιση της Τζάκι Κένεντι μετά τη δολοφονία του Τζον Κένεντι, με την οποία καθιερώθηκε και στο Χόλιγουντ. Άλλες σημαντικές ταινίες του είναι το Ema (2019) και το Spencer (2021), που εστιάζει στη ζωή της πριγκίπισσας Νταϊάνα.

Ο Γιώργος Παπαγεωργίου ήρθε πολύ καλά διαβασμένος! Ο αγαπημένος ηθοποιός, σκηνοθέτης και μουσικός των Polkar μίλησε με ενθουσιασμό για τις πέντε αγαπημένες ταινίες του στο Cinobo.

Πόσο καλά θυμάται τα «Μαγνητικά Πεδία» του Γιώργου Γούση; Ποιο τραγούδι των Polkar θα προσέθετε στο soundtrack του «Soul Kitchen» του Φατίχ Ακίν; Τι θα μαγείρευε σε κάποια για να της πει πως θέλει να χωρίσουν; Σε αυτά και πολλά άλλα φλέγοντα ερωτήματα, θα βρείτε απαντήσεις στο βίντεο που ακολουθεί. Επίσης, πόσο σημαντικό είναι το soundtrack για να του μείνει μια ταινία στο μυαλό; Ακόμη, ο Γιώργος Παπαγεωργίου γίνεται σεφ για 40 δευτερόλεπτα και παίζει τον ρόλο της Έλενας Τοπαλίδου στα «Μαγνητικά Πεδία» – με τεράστια επιτυχία!

Λίγα λόγια για τον Γιώργο Παπαγεωργίου

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, δραματουργός και μουσικός, ο Γιώργος Παπαγεωργίου είναι ο Θεσσαλονικιός της καρδιάς μας. Γέννημα θρέμμα του Βορρά, μετακόμισε στην πρωτεύουσα για να σπουδάσει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Παράλληλα με την πορεία του ως ηθοποιός σε θέατρο και τηλεόραση, σκηνοθέτησε παραστάσεις για το Θέατρο του Νέου Κόσμου, το Εθνικό Θέατρο και το Φεστιβάλ Αθηνών ενώ το 2016 ήταν υποψήφιος για το θεατρικό βραβείο Δημήτρης Χόρν για την ερμηνεία του στο έργο του Τζεζ Μπάτεργουορθ «Mojo», σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ιδρυτικό μέλος και frontman των Polkar, μιας μπάντας που συνδυάζει στοιχεία από indie, folk και rock μουσική, δημιουργεί έναν μοναδικό ήχο και γράφει στίχους ξορκίζοντας με χιούμορ όσα μας πονάνε.

Η Τσούλα, το φυλαχτό της Αστυπάλαιας, που κρεμούσαν στην πλάτη της φορεσιάς τους οι γυναίκες του νησιού για να τις προστατεύει από το «κακό», μεταμορφώνεται σε σύγχρονο μέσο έκφρασης και σύνδεσης της τοπικής με την αστική κουλτούρα.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ

5 stages σε διαφορετικά σημεία του νησιού. Η Ματούλα Ζαμάνη, οι Σκιαδαρέσες, η Νεφέλη Φασούλη, ο Papazó, η Nalyssa Green και οι Kalogeraki Bros παίζουν τις μουσικές τους στα πιο παρεΐστικα live του καλοκαιριού.

Guest-έκπληξη η Λένα Κιτσοπούλου, σε ένα μυσταγωγικό live λαϊκών και ρεμπέτικων με τους μουσικούς της και οι Street Outdoors σε ένα καλοκαιρινό party μέχρι το πρωί στο πιο απρόσμενο μέρος.

ΣΙΝΕΜΑ

Το Tsoula Festival έχει το δικό του θερινό σινεμά, χάρη στο Cinobo. Η ελληνική streaming πλατφόρμα, παρουσιάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Βασίλη Κεκάτου, «Οι Άγριες Μέρες Μας», ενώ ο Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος ετοιμάζει μια μυστική προβολή δύο ξεχωριστών ταινιών του Cinobo.

ΤΕΧΝΕΣ

Δημόσιοι χώροι μεταμορφώνονται, εγκαταλελειμμένα κτίρια ξαναπαίρνουν ζωή, κάτοικοι του νησιού αφηγούνται σε βιντεοεγκαταστάσεις την ιστορία τους. Ο Soteur αλλάζει την όψη δημόσιων χώρων live τις ημέρες του φεστιβάλ και οργανώνει workshop, ενώ ο Harry Rigalo δημιουργεί μια μόνιμη μνημειακή εγκατάσταση από φυσικά και wasted υλικά του νησιού.

ΤΑ ΣΠΕΣΙΑΛ

«Ζησ’ το όπως οι ντόπιοι» σε ένα μεγάλο παραδοσιακό πανηγύρι, με την Γωγώ Δελογιάννη να μαγειρεύει με την βοήθεια όλων το φαγητό της γιορτής. Ο Θωμάς Ζάμπρας παρουσιάζει ένα απολαυστικό stand up comedy show και ο Γιώργος Καραμίχος μας βάζει στον ζεν κόσμο του με ένα workshop αυτογνωσίας.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Σάββατο 5/7

Ζησ’ το όπως οι local | Πανηγύρι

Μαγειρεύουμε με τη Γωγώ Δελογιάννη

Κυριακή 6/7

Ματούλα Ζαμάνη
Kalogeraki Bros

Δευτέρα 7/7

Νεφέλη Φασούλη
Papazó

Τρίτη 8/7

Σινεμά by Cinobo
Secret Screenings by Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος
After Party

Τετάρτη 9/7

Σκιαδαρέσες
Θωμάς Ζάμπρας

Πέμπτη 10/7

Σινεμά by Cinobo
Οι Άγριες Μέρες Μας, του Βασίλη Κεκάτου | Παρουσία Συντελεστών
After Party

Παρασκευή 11/7

Sunset Beach Party
Λένα Κιτσοπούλου
Live τα Μεσάνυχτα

Σάββατο 12/7

Closing Party
Nalyssa Green
Street Outdoors

Περισσότερες πληροφορίες για το Φεστιβάλ, στην επίσημη ιστοσελίδα του.

Το Nouvelle Vague του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ που συμμετείχε στο Διαγωνιστικό Τμήμα, είναι μια από τις ταινίες των Καννών που σύμφωνα με τα διεθνή Media μπορεί εύκολα να διεκδικήσει χρυσό αγαλματίδιο από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου. Η πιο σινεφιλική αλλά και ευφορική ταινία των Καννών, αποτελεί έναν φόρο τιμής στο κύμα από τη Γαλλία που άλλαξε το σινεμά σε όλο τον κόσμο τη δεκαετία του ‘60 και αγαπήθηκε αμέσως σε όσους την παρακολούθησαν στο φεστιβάλ. Το Nouvelle Vague έρχεται στην Ελλάδα αποκλειστικά και μόνο από το Cinobo, και το cinobo.com θα είναι η μόνη πλατφόρμα στην οποία θα είναι διαθέσιμη η ταινία, για Ελλάδα και Κύπρο.

Το Βραβείο της Επιτροπής του φετινού Φεστιβάλ Καννών έρχεται και αυτό στο Cinobo. Το The Sound of Falling της Μάσα Σιλίνσκι ήταν μια από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του διαγωνιστικού, αφιερωμένο στην γυναικεία ενδυνάμωση.

Ακόμη, στο Cinobo έρχονται:

• To The Little Sister της Χαφσιά Χερζί – o Queer Φοίνικας για φέτος και το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας για την εξαιρετική πρωταγωνίστρια Νάντια Μελιτί – μια ταινία που ακολουθεί τη ζωή μιας νεαρής ομοφυλόφιλης μουσουλμάνας που βιώνει κρυφά από την οικογένειά της τις πρώτες τις σχέσεις.
• Το ήδη πολυσυζητημένο Pillion του Χάρι Λάιτον – ένα γλυκό και πρωτότυπο kinky romance με τους εξαιρετικούς Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ και Χάρι Μέλινγκ στους δύο βασικούς ρόλους. Η ταινία πήρε Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα.
• Το The President’s Cake του Χασάν Χαντί που κέρδισε το Βραβείο Κοινού για το 15ημερο των Σκηνοθετών αλλά και τη Χρυσή Κάμερα, με θέμα την προσπάθεια ενός 9χρονου να φτιάξει κέικ για τα γενέθλια του Σαντάμ Χουσεΐν καθώς αυτό επιβάλλει ο νόμος στο Ιράκ στα 90s.
• Το Urchin, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Χάρι Ντίκινσον που κέρδισε πολύ θερμές κριτικές αλλά και το βραβείο της FIPRESCI (Διεθνής Ένωση Κριτικών).
• Το Left-Handed Girl της Τσου Σιχ-Τσινγκ, σε σενάριο και μοντάζ του οσκαρικού Σον Μπέικερ – αυτό είναι το πρώτο του project μετά το πολυβραβευμένο Anora.
• Το Eagles of the Republic του Ταρίκ Σαλέχ, που αποτελεί το κλείσιμο της τριλογίας για τη διαφθορά στην Αίγυπτο από τον σκηνοθέτη της Συνωμοσίας του Καΐρου.
• Το A Pale View of Hills του Κι Ισικάουα, μια διασκευή του πρώτου βιβλίου του βραβευμένου με Νόμπελ συγγραφέα Καζούο Ισιγκούρο (Απομεινάρια Μιας Μέρας), με θέμα τις αναμνήσεις μιας γυναίκας που έφυγε από το Ναγκασάκι στην Αγγλία λίγα χρόνια μετά την ατομική βόμβα.
• Το Orwell: 2+2=5 του Ραούλ Πεκ, ένα ντοκιμαντέρ που αγαπήθηκε πολύ στις Κάννες και αναμένεται επίσης να έχει πολλές πιθανότητες για μια οσκαρική πορεία.

Ο Salgado θεωρούνταν ένας από τους πιο αγαπημένους φωτογράφους. Οι καταπράσινες ασπρόμαυρες φωτογραφίες του τραβήχτηκαν φαινομενικά σε κάθε γωνιά του κόσμου, από την έρημο Σαχέλ μέχρι το τροπικό δάσος του Αμαζονίου έως τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Αρκτικής. Φέρνοντας την κάμερά του σε μέρη για τα οποία πολλοί ακούνε αλλά σπάνια βλέπουν, ο Salgado παρείχε στον κόσμο αδιαμφισβήτητες ματιές όλης της φρίκης που είχε εξαπολύσει ο άνθρωπος στη γη.

Εργάστηκε σε μια μακρά παράδοση φωτογραφίας ντοκιμαντέρ, χρησιμοποιώντας τις εικόνες του για να πει την αλήθεια για τα αξιοθέατα που παρατηρούσε. Αλλά ενώ πολλοί φωτογράφοι ντοκιμαντέρ και φωτορεπόρτερ ισχυρίζονται ότι διατηρούν την αντικειμενικότητα, ο Salgado πλησίασε τα θέματά του, κάνοντας μακροσκελείς συνομιλίες με τους ανθρώπους που περνούσαν μπροστά από τον φακό του και περιμένοντας μεγάλες περιόδους για να πάρει τη σωστή λήψη. «Αυτό που ξεχωρίζει τις εικόνες του Salgado είναι η αφοσιωμένη σχέση του με το θέμα του, προϊόν της δια βίου δέσμευσής του στην κοινωνική δικαιοσύνη», έγραψε ο κριτικός David Levi-Strauss. «Η συναισθηματική στατικότητα που μας επιτρέπει να απομακρυνθούμε από άλλες φωτογραφίες ανθρώπων που λιμοκτονούν, για παράδειγμα –η εκμετάλλευσή τους, η αγριότητά τους, ο συναισθηματισμός τους– δεν υπάρχει για να μας προστατεύσει στην περίπτωση του ρεπορτάζ του Salgado».

Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί ευρέως στα μέσα ενημέρωσης και έχουν γίνει αντικείμενο αμέτρητων φωτογραφικών άλμπουμ. Ασυνήθιστα, για κάποιον που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φωτορεπόρτερ, ο Salgado έγινε επίσης αποδεκτός στον κόσμο της τέχνης, με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο να διοργανώνει την πρώτη του αναδρομική έκθεση το 1991.

Δεν επαίνεσαν όλοι οι κριτικοί τον Salgado, ο οποίος κατηγορήθηκε επανειλημμένα ότι εκμεταλλευόταν τα υποκείμενά του. Αυτοί οι ισχυρισμοί επανήλθαν ακόμη και πέρυσι όταν εμφανίστηκαν στη Βαρκελώνη οι φωτογραφίες του Salgado “Amazônia”, με πλάνα ιθαγενών Αμαζόνων. Ο Guardian παρέθεσε τον João Paulo Barreto, έναν ανθρωπολόγο, ο οποίος θυμήθηκε ότι αποχώρησε από την έκθεση: «Αισθάνομαι μια τόσο βίαιη απεικόνιση των σωμάτων των ιθαγενών. Θέλω να πω, θα άρεσε ποτέ στους Ευρωπαίους να εκθέσουν τα σώματα των μητέρων τους, των παιδιών τους με αυτόν τον τρόπο;»

Ακόμη και οι θαυμαστές του Salgado έτειναν να βλέπουν τη φωτογραφία του με καχυποψία. Ο Weston Naef, τότε επιμελητής στο Getty Center, είπε στο New York Times Magazine το 1991: «Για μένα, ένα πρόβλημα είναι το ενοχλητικό ερώτημα εάν ο Salgado μερικές φορές εκμεταλλεύεται τα υποκείμενά του αντί να τα βοηθά».

Ο Salgado φαινόταν να ξέρει, ωστόσο, ότι οι εικόνες του δεν μπορούσαν να χωριστούν από τον ίδιο και την ιδεολογία του. «Φωτογραφίζεις με όλη σου την ιδεολογία», είπε κάποτε. Και συχνά κατεύθυνε τα χρήματα που κέρδιζε από τις πωλήσεις των εικόνων του στις κοινότητες που φωτογραφίζονταν. Το άρθρο του New York Times Magazine του 1991 ανέφερε ότι είχε πρόσφατα χρησιμοποιήσει αυτά τα κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει ένα εργοστάσιο τεχνητών άκρων στην Καμπότζη.

Το επίτευγμά του ήταν το βιβλίο του “Autres Ameriques” (Άλλη Αμερική) το 1984, το οποίο ήταν αφιερωμένο στους αγρότες στη Λατινική Αμερική. Η σειρά, που ξεκίνησε το 1977, ήταν η πρώτη του δουλειά στη Νότια Αμερική από τότε που έφυγε από τη Βραζιλία για το Παρίσι, εν μέσω της στρατιωτικής κυβέρνησης της χώρας, και είχε σκοπό να παρουσιάσει τις φτωχές κοινότητες της περιοχής και τα δεινά τους. «Τα επτά χρόνια που δαπανήθηκαν για τη δημιουργία αυτών των εικόνων ήταν σαν ένα ταξίδι επτά αιώνες πίσω στο χρόνο για να παρατηρήσω, ξετυλίγοντας μπροστά μου… όλη τη ροή διαφορετικών πολιτισμών, τόσο όμοιων στις πεποιθήσεις, τις απώλειες και τα βάσανα τους», είπε στον Independent το 2015. «Αποφάσισα να βουτήξω στις πιο συγκεκριμένες εξωπραγματικότητες σε αυτή τη Λατινική Αμερική, τόσο μυστηριώδη και πονεμένη, τόσο ηρωική».

Στη συνέχεια, παρουσίασε μια σειρά αφιερωμένη στα θύματα ενός λιμού στην έρημο Σαχέλ της Αφρικής, του απέκτησαν πιστούς θαυμαστές στην Ευρώπη. Οι Αμερικανοί φάνηκαν να περνούν πιο δύσκολα με αυτές τις φωτογραφίες. Ο Salgado υπενθύμισε ότι οι αμερικανικές οργανώσεις βοήθειας δεν θα δημοσιεύσουν τις φωτογραφίες της Σαχέλ στις ΗΠΑ, παρόλο που χιλιάδες αντίτυπα βιβλίων του είχαν ήδη πουληθεί στο εξωτερικό. Μέχρι τη δεκαετία του ’90, πολλοί Αμερικανοί τον γνώριζαν μόνο λόγω μιας από τις ελάχιστες φωτογραφίες του σε έκτακτες ειδήσεις: ένα στιγμιότυπο από την απόπειρα δολοφονίας του Ronald Reagan το 1981 από τον John W. Hinckley Jr.

Ο Sebastião Salgado γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1944, στο Aimorés, μια μικρή πόλη στην πολιτεία της Βραζιλίας. Ο πατέρας του, βοσκός, ήθελε ο Salgado να γίνει δικηγόρος και ο φωτογράφος αρχικά ξεκίνησε για να εκπληρώσει τις επιθυμίες του. Όταν όμως κατέληξε στο Πανεπιστήμιο του Σάο Πάολο, ο Salgado σπούδασε οικονομικά. Συνέχισε με το να εργαστεί στο Υπουργείο Οικονομικών της Βραζιλίας. Παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Lelia Wanick Salgado, το 1967. Με τη στρατιωτική κυβέρνηση της χώρας σε άνοδο, ο Salgado, φανερά αριστερός, έφυγε με τη σύζυγό του και τα δύο παιδιά τους το 1969. Μετακόμισαν στο Παρίσι, όπου ο Salgado παρακολούθησε μαθήματα αγροτικής οικονομίας στο Université de Paris. Αργότερα εργάστηκε για τον Διεθνή Οργανισμό Καφέ στο Λονδίνο.

Η δουλειά του τον έκανε να γυρίσει τον κόσμο και έτσι ήρθε και η κάμερα Pentax. Ένα ταξίδι του 1971 στην Αφρική τον έπεισε ότι η φωτογραφία ήταν «ο τρόπος για να μπεις στην πραγματικότητα». Ενώ δημοσίευε περιοδικά τις πρώτες φωτογραφίες του σε περιοδικά, δεν κέρδισε μεγαλύτερη προσοχή μέχρι τη δεκαετία του 1980. Η δημοσίευση του “Autres Ameriques” είδε τους ακόλουθούς του να αυξάνονται πάρα πολύ και ακολούθησαν περαιτέρω έπαινοι για τις φωτογραφίες του με εργάτες στο χρυσωρυχείο Serra Pelada στη Βραζιλία.

Στη νέα χιλιετία, το έργο του Salgado επικεντρώθηκε όλο και περισσότερο στην κλιματική αλλαγή και την οικολογική διαταραχή. Η σειρά του “Genesis” (2004–11) περιλάμβανε υπέροχες λήψεις από παγετώνες, οροσειρές και ανθρώπους σε άνυδρα τοπία. «Υπάρχουν μέρη όπου κανείς από τον δυτικό πολιτισμό δεν έχει πάει· υπάρχουν άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν όπως ζούσαμε πενήντα χιλιάδες χρόνια πριν», είπε ο Salgado στο Aperture. «Υπάρχουν πολλές ομάδες που δεν ήρθαν ποτέ σε επαφή με κανέναν άλλο. Είναι το ίδιο με εμάς. Υπάρχει ακόμα ένα ποσοστό του πλανήτη που βρίσκεται σε κατάσταση γένεσης». Αργότερα, θα έλεγε ότι μέσω της σειράς «μεταμορφώθηκε σε περιβαλλοντολόγο».

Το έργο του Salgado συγκεντρώθηκε ευρέως, από ιδρύματα που κυμαίνονται από το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης έως την Tate Modern. Απέσπασε πολλές διακρίσεις πέρα ​​από τον κόσμο της τέχνης: ήταν Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της UNICEF και έλαβε αμέτρητη υποστήριξη για το έργο του για την υποστήριξη του περιβάλλοντος, συμπεριλαμβανομένου του έργου αποκατάστασης δασών στη Βραζιλία που έκανε με τη σύζυγό του.

Έδειχνε να μην ανησυχεί αν θα μνημονευόταν. Μιλώντας στο Al-Monitor πέρυσι, απέρριψε την ιδέα ότι ήταν καλλιτέχνης, λέγοντας αντ’ αυτού ότι ήταν «φωτογράφος» και ανέφερε ότι οι φωτογραφίες του πρέπει να είναι η κληρονομιά του. «Δεν έχω καμία ανησυχία ή αξιώσεις για το πώς θα με θυμούνται», είπε. «Οι φωτογραφίες είναι η ζωή μου, τίποτα άλλο».

Στο Cinobo μπορείτε να παρακολουθήσετε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του, σε σκηνοθεσία του γιου του Juliano Ribeiro Salgado και του Wim Wenders.

Σύνοψη

Tα τελευταία 40 χρόνια ο φωτογράφος Sebastião Salgado ταξιδεύει σε όλες τις ηπείρους καταγράφοντας τις αλλαγές της ανθρωπότητας. Έχει υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας μεγάλων γεγονότων της πρόσφατης ιστορίας μας. Παρών σε πολέμους, λιμούς, κύματα προσφύγων και συνοδοιπόρος με ανθρώπους όλων των ειδών και φυλών, συνεχίζει να ταξιδεύει αναζητώντας παρθένα μέρη, άγρια χλωρίδα και πανίδα και μεγαλοπρεπή μοναδικά τοπία σε ένα τεράστιο έργο καταγραφής της ομορφιάς του πλανήτη Γη.

Πηγή: ARTnews

Σύνοψη

Το 1968, ένας φιλόδοξος νεαρός κι ένας εκκεντρικός παραγωγός αναζητούν για την κρατική τηλεόραση το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Ισπανία στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Το αποτέλεσμα θα γράψει ιστορία.

Από 14 Μαΐου, εδώ

Η αγαπημένη κινηματογραφική ταράτσα της Πλάκας επέστρεψε από την 1η Μαΐου με την sold out προβολή της ταινίας Φαίδρα του Ζυλ Ντασσέν, με πρωταγωνίστρια την Μελίνα Μερκούρη. Φίλοι του σινεμά και της αίθουσας, γέμισαν από νωρίς τις θέσεις του Cine Paris, φωτογράφισαν το εντυπωσιακό ηλιοβασίλεμα, και απόλαυσαν σε γιορτινό κλίμα μια ατμοσφαιρική προβολή κάτω από την Ακρόπολη.
Οι προβολές της ταινίας Φαίδρα θα συνεχιστούν μέχρι και την Κυριακή 4 Μαΐου, ενώ στη συνέχεια ένα πρόγραμμα αμέτρητων επιλογών, κλασικά αριστουργήματα, νέες κυκλοφορίες και μοναδικά αφιερώματα, σύγχρονο ελληνικό σινεμά, ταινίες από το παρελθόν και πολλές ακόμη εκπλήξεις, θα περιμένουν και φέτος τους φίλους του σινεμά στην όμορφη ταράτσα της Αθήνας. Οι ταινίες και τα αφιερώματα που θα προβάλλονται στην οθόνη του Cine Paris, θα ανανεώνονται διαρκώς.

Ακολουθεί το πρόγραμμα των πρώτων εβδομάδων και φωτογραφικό υλικό από την χθεσινή γιορτινή βραδιά.

Πρόγραμμα

Ταινία έναρξης: Φαίδρα | Phaedra (Έως τις 4/5)

Ο Ζυλ Ντασσέν συναντάει για άλλη μια φορά τη μούσα του Μελίνα Μερκούρη, σε μια ακόμη παγκόσμια στιγμή του ελληνικού σινεμά.

Δευτέρες με την Μελίνα
Κάθε Δευτέρα το Cine Paris παρουσιάζει τις πιο εμβληματικές ταινίες της Μελίνας Μερκούρη – ένας φόρος τιμής σε μια προσωπικότητα που καθόρισε τον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Θα προβληθούν οι ταινίες: Τοπ Καπί (12/5), Ποτέ Την Κυριακή (19/5), 10:30 SUMMER NIGHT (26/5), Φαίδρα (ΔΕ 2/6).

Το Παιδί και το Δελφίνι
Η πρώτη ταινία του Hollywood που γυρίστηκε στην Ελλάδα το 1957 με την μοναδική Σοφία Λορεν, έρχεται αποκλειστικά στο Cine Paris από τις 19 Ιουνίου.

Οι Απάχηδες Των Αθηνών
Η ιστορική πλέον πρώτη ελληνική ταινία μεγάλου μήκους με ήχο, γυρισμένη στην προπολεμική Αθηνά, έρχεται για τρεις μοναδικές προβολές στην οθόνη του Cine Paris, τις πρώτες εβδομάδες του καλοκαιριού. Η ταινία θα προβληθεί για πρώτη φορά μετά την αποκατάσταση της χαμένης κόπιας από την Ταινιοθήκη της Ελλάδας, με την αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταυρός Νιάρχος.

Το Μίσος
Η καθηλωτική ταινία του Ματιέ Κασοβίτς που συμπληρώνει 30 χρόνια από την μέρα που πρωτοπαίχτηκε στους κινηματογράφους σημαδεύοντας μια ολόκληρη εποχή, έρχεται από τις 22 Μαΐου στο Cine Paris.

Ο Χρυσοθήρας
Το Cine Paris συμμετέχει την Πέμπτη 26/6 σε ένα παγκόσμιο event, με την προβολή της all time classic ταινίας του Τσάρλι Τσάπλιν Ο Χρυσοθήρας, σε αποκατεστημένη κόπια. Η ταινία θα προβληθεί την ίδια μέρα σε πολλές ακόμη πόλεις του κόσμου, γιορτάζοντας τα 100 χρόνια μετά την πρεμιέρα της.

Κιούκα, Πριν το Τέλος του Καλοκαιριού
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Κωστή Χαραμουντάνη, μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Καννών και την σαρωτική της παρουσία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε 4 σημαντικά βραβεία, έρχεται στο Cine Paris από τις 15/5.

Οι Άγριες Μέρες Μας
Η πολυαναμενόμενη πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Χρυσό Φοίνικα Έλληνα σκηνοθέτη Βασίλη Κεκάτου, μετά την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Βερολίνου, έρχεται και αυτή στο Cine Paris από τις 12/6.

Νέες Κυκλοφορίες
Η ρομαντική κομεντί της Λορά Πιανί, Η Τζέιν Όστεν Μου Κατέστρεψε τη Ζωή, έρχεται από τις 26 Ιουνίου στο Cine Paris. Ακόμη, η αίθουσα θα φιλοξενήσει και την ανατρεπτική γαλλική μαύρη κωμωδία Οι Μπαλκονάτες και την πιο ρομαντική ερωτική ιστορία του φετινού καλοκαιριού, το ισπανικό Έρωτας στη Βαρκελώνη.

Love Stories Under The Stars
Τέλος, ένα εβδομαδιαίο αφιέρωμα με 9 ερωτικές ιστορίες του κλασικού και του σύγχρονου σινεμά που θα έχει την υπογραφή του Cinobo, έρχεται να προστεθεί στο πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του Cine Paris.

Περισσότερα εδώ

Λίγες πληροφορίες για το Cine Paris

Το Cine Paris βρίσκεται στην ταράτσα του χαρακτηρισμένου ως νεότερου μνημείου κτιρίου του Stelios Philanthropic Foundation της οδού Κυδαθηναίων 22, που διαθέτει μία από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας. Το Cinobo ανέλαβε την επαναλειτουργία του ιστορικού θερινού σινεμά, και τον Μάιο του 2024 παρέδωσε το Cine Paris πλήρως ανακαινισμένο, αναβαθμισμένο και πλέον μερικώς προσβάσιμο σε άτομα με κινητική αναπηρία.

Στόχος της ομάδας του Cinobo ήταν να παραμείνει πιστή στην παράδοση και το ύφος των κλασικών χαρακτηριστικών καλοκαιρινών κινηματογράφων που αποτελούν σήμα κατατεθέν της Αθήνας. Το brand και design επιμελήθηκε το MB STUDIO του Μίλτου Μπότη, την αρχιτεκτονική πρόταση το γραφείο SpatialArchitecture + Design των Βασιλίνα Καούρη και Μάρω Κρούσκα και τη μελέτη φωτισμού ο Γιώργος Τέλλος και η εταιρία του Lighting Art. Το σινεμά εξοπλίστηκε με σύγχρονη μηχανή προβολής υψηλών προδιαγραφών,περιμετρικά ηχεία για Dolby 7.1 ήχο, καθώς και με νέα οθόνη για τις βέλτιστες συνθήκες προβολής, με τον σχεδιασμό και την υποστήριξη του Χρήστου Γαρταγάνη. Τις φυτεύσεις και την επιμέλεια του πρασίνου έκανε η εταιρεία Λιανάκης Horticulture.

Φωτογραφίες
Credits: Στέλιος Παπαρδέλας