Ο πρώτος μήνας του χρόνου είναι αφιερωμένος στον μοναδικό Stanley Kubrick. Έξι από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του θρυλικού σκηνοθέτη ζωντανεύουν ξανά στη μεγάλη οθόνη του Cinobo Πατησίων, αναδεικνύοντας το μοναδικό ταλέντο ενός ασύγκριτου δημιουργού. Ακόμη, το Patision Exclusives, μια νέα κινηματογραφική ενότητα, φέρνει ταινίες που προβάλλονται αποκλειστικά στο Cinobo Πατησίων, εξασφαλίζοντας μια μοναδική εμπειρία για τους λάτρεις του σινεμά.

Στα highlights του μήνα, το Alien Quadrilogy στις 18 Ιανουαρίου θα χαρίσει επικές στιγμές στους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας, οι οποίοι θα απολαύσουν έναν μαραθώνιο αφιερωμένο στις τέσσερις πρώτες ταινίες του Alien franchise. Ακόμη, με αφορμή την κυκλοφορία της νέας ταινίας Nosferatu του Robert Eggers, το Cinobo Πατησίων γυρνά στις απαρχές του μύθου με την προβολή της κλασικής δημιουργίας του Werner Herzog, Νοσφεράτου: Ο Δράκουλας της Νύχτας. Τέλος, το Film Pit Podcast παρουσιάζει το σκοτεινό αριστούργημα του Buddy Giovinazzo, Combat Shock, μια συγκλονιστική εξερεύνηση της μεταπολεμικής απόγνωσης και της ανθρώπινης ψυχής.

Στις νέες κυκλοφορίες, θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πρώτοι το συγκλονιστικό Tatami, αλλά και το βραβευμένο στις Κάννες Όλα Όσα Φανταζόμαστε ως Φως (Al lWe Imagine as Light), μια ταινία που αγαπήθηκε από κριτικούς και αποτελεί μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2024.

Κάθε Σάββατο, το Cinobo Πατησίων φιλοξενεί μεταμεσονύκτιες προβολές με ταινίες που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, επιλεγμένες από τον Άκη Καπράνο.

Πληροφορίες

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό 7€ | Μειωμένο 5€| Midnight Express 6€
Διεύθυνση: 28ης Οκτωβρίου (Πατησίων) 79, Αθήνα
Προπώληση εδώ

Από την Παρασκευή (20/12) έως την Τρίτη (07/01) έρχονται στη μεγάλη οθόνη του οι εορταστικές προβολές 7 ταινιών, βάλσαμο για κάθε χριστουγεννιάτικη ψυχή.

Tip: Μην παραλείψετε να πάρετε ζεστό κρασί από το κυλικείο.

Gremlins (1984)

Ο πατέρας ενός μικρού αγοριού φέρνει δώρο στο παιδί του ένα παράξενο ζωάκι. Ο μικρός παραβαίνει τους κανόνες διαβίωσης του παράξενου φίλου του, το ζωάκι αποκτάει περίεργες συνήθειες και μαζί με άλλα τερατάκια ταράζουν τη ζωή του σπιτιού και της πόλης με τα καμώματά τους που ξεκινάνε από το να μεθάνε με μπύρα μέχρι να κόβουν κομμάτια ανθρώπινων μελών.

Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης (1993)

Ο βασιλιάς των κατοίκων της πόλης του Χάλογουιν απάγει τον Άι-Βασίλη και μοιράζει ο ίδιος παιχνίδια, που κατασκεύασαν τα ξωτικά-υπήκοοί του.

Μια υπέροχη ζωή (1946)

Την παραμονή των Χριστουγέννων, ένας γκαφατζής άγγελος κατεβαίνει στη γη για να αποτρέψει από την αυτοκτονία έναν καλό οικογενειάρχη που κατηγορείται για κατάχρηση και του οποίου τη ζωή βλέπουμε σε flash-back.

Goonies: Το Κυνήγι της Μεγάλης Περιπέτειας (1985)

Από τις γνωστές περιπέτειες του αμερικάνικου κινηματογράφου, όπου το κυνήγι κάποιου θησαυρού δίνει τη δυνατότητα για εντυπωσιακή ανάπτυξη της φαντασίας του δημιουργού.

Ο Άι-Βασίλης Είναι… Λέρα (2003)

Ένας κομπιναδόρος και βρομόστομος Αϊ-Βασίλης ξαφρίζει τα χρηματοκιβώτια των μαγαζιών μαζί με το συνεργάτη του, ένα νάνο που ντύνεται ξωτικό. Στο Φοίνιξ όμως οι υπεύθυνοι τους υποπτεύονται, ενώ ένα οχτάχρονο παραμελημένο αγόρι αναμένεται να του αλλάξει μυαλά. Μαύρο και κυνικό χιούμορ, με άνισα όμως κωμικά αποτελέσματα.

Πάρτι Φαντασμάτων (1988)

Ενας αντιπαθητικός διευθυντής τηλεόρασης, δέχεται την παραμονή των Χριστουγέννων την επίσκεψη τριών φαντασμάτων, που τον κάνουν ν’ αναθεωρήσει τις απόψεις του για τη ζωή.

Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει (1988)

Ένας σκληροτράχηλος ντετέκτιβ τα βάζει με μια ομάδα απαγωγέων, που ανάμεσα στους ομήρους κρατούν τη γυναίκα του.

Δείτε το πρόγραμμα και κλείστε εισιτήρια online, εδώ.

Η ταινία «Μήδεια, Κρείσσων των Εμών Βουλευμάτων» του Νίκου Γραμματικού είναι μία κινηματογραφική περιπέτεια βασισμένη στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη. Διαδραματίζεται στους δρόμους της σύγχρονης Αθήνας και παίρνει τη μορφή μιας συναρπαστικής, σχεδόν αστυνομικής έρευνας, στην οποία ντετέκτιβ δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον σκηνοθέτη. Στηριζόμενος στην παραδοχή του Ευριπίδη πως «το θυμικό είναι ισχυρότερο από τη λογική», ο Νίκος Γραμματικός βυθίζεται, με αλαζονεία, όπως ομολογεί ο ίδιος, στην τραγωδία της Μήδειας για να ξεπεράσει ένα προσωπικό θλιβερό γεγονός. Χωρίς σενάριο στην αρχή και ύστερα από μια «μάχη» επτά χρόνων, καταθέτει μια ταινία όπου τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας, ντοκιμαντέρ και έρευνας, διαρκώς μετατοπίζονται. Το Χορό απαρτίζουν μαθήτριες της Δραματικής Σχολής Δήλος, ενώ επιστημονικός σύμβουλος ήταν ο Καθηγητής Φιλολογίας στο ΑΠΘ, Νίκος Χ. Χουρμουζιάδης, ο οποίος και εμφανίζεται στην ταινία.

O Νίκος Γραμματικός, με καταγωγή από τη Σαλαμίνα, τον τόπο όπου γεννήθηκε κι ο Ευριπίδης, δικαιολογεί εν μέρει την ιδιαίτερη σύνδεσή του με το έργο του σπουδαίου τραγωδού και ειδικά με την «Μήδεια», μια από τις κορυφαίες τραγωδίες του.

Ο Γραμματικός, σκηνοθέτης ταινιών όχι μόνο ανθρωποκεντρικών μα και με στόχο να απευθύνεται σε ένα εν δυνάμει ευρύ κοινό (με ταινίες όπως οι «Απόντες», ο «Βασιλιάς» και η «Αγρύπνια»), μοιάζει να πιστεύει ότι κάτι από την αληθινά μεγάλη τέχνη υπάρχει ζωντανό στο DNA μας και στο DNA της κοινωνίας που χτίζουμε και κάπως έτσι ξεκινά να ανακαλύψει τα ίχνη της «Μήδειας» στον σύγχρονο κόσμο.

Τέλος, ο σκηνοθέτης παραδέχεται ότι εμπνεύστηκε το φιλμ από το “Looking for Richard” του Al Pacino, στο οποίο ο ηθοποιός προσπάθησε με ανάλογο τρόπο να αποδομήσει, αλλά και να δομήσει από την αρχή την σημασία του Σαιξπηρικού ήρωα «Ριχάρδος Γ΄».

Παραγωγή: Κατερίνα Οικονόμου, Ρένα Βουγιούκαλου, Βαγγέλης Μουρίκης

Σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικός

Σενάριο: Νίκος Γραμματικός, Νίκος Παναγιωτόπουλος, Βαγγέλης Μουρίκης

Φωτογραφία: Κωστής Γκίκας

Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος, Γιάννης Κατσάμπουλας, Γιάννης Σακαρίδης

Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου, Group Therapy

Πρωταγωνιστούν: Γιούκι Κροντηρά, Βαγγέλης Μουρίκης, Τάσος Νούσιας, Σοφία Βογιατζάκη, Αντώνης Αντωνίου, Θοδωρής Κανδηλιώτης, Χρήστος Ρουπάκας, Ηρώ Λούπη, Γιώργος Γιαννόπουλος, Έρση Μαλικέντζου, Μιχάλης Τσουρουνάκης, Μαρλέν Καμίνσκι, Γιάννης Βουλγαράκης, Αγγελική Δημητρακο

Διάρκεια: 93 λεπτά

Πηγή: Flix.gr

Κι είναι όλα αυτά και άλλα τόσα που κάνουν τα σινεμά – τα αγαπημένα σου, αλλά κι εκείνα που έχεις πάει μία και μοναδική φορά – συνώνυμα της νοσταλγίας. Μιας νοσταλγίας που κάνει τις αίθουσες σπίτια ιδανικά για να ζήσεις ιστορίες βγαλμένες από ταινίες και σελίδες βιβλίων που στο μυαλό σου είναι κλασικά.

Έχω φίλους και φίλες, ευτυχώς, κολλητούς των κινηματογράφων, νοσταλγούς των κλειστών αιθουσών και των συγκινήσεων μέσα σε αυτές, που κάθε Πέμπτη μελετάνε το Αθηνόραμα για να διαλέξουν το επόμενο ραντεβού τους με την αίθουσα που τους κάνει να χαμογελάνε και να ξεχνάνε το προσωπικό τους χάος.

Με τη Σ. βγήκαμε το πρώτο μας ραντεβού στο Άστυ, στη δυστοπική περίοδο του κορωνοϊού. Θυμάμαι να πηγαίνουμε σε μια προβολή των 6, για να δούμε μία ταινία που ήταν τόσο βαριά, όσο και οπτική απόλαυση (Ταξίδι στην Κριμαία, 2019). Στις 6 παρά ένα λεπτό ήμασταν ακόμα οι δυο μας, με τη μάσκα φορεμένη ευλαβικά. Για 96 λεπτά, νιώσαμε εκείνο που μοιάζει με ελευθερία μετά από τον καιρό της καταπίεσης και ανταλλάζαμε απόψεις φωναχτά σα να είμαστε στον καναπέ του σπιτιού μας κάτω από μία φλις κουβέρτα. Από τότε, διαλέγουμε μαζί το Άστυ σα να μην έχουμε άλλη επιλογή και σα να συμβιβαζόμαστε με αυτή την έλλειψη χωρίς παράπονο.

Ο Γ. απολαμβάνει κι αυτός με τη σειρά του το Άστυ και τα αφιερώματά του. Ψάχνει μετά από κάθε προβολή την επόμενη κινηματογραφική αφίσα που θα φιλοξενήσει σπίτι του. Μα του αρέσει να φεύγει από το κέντρο για να δει παλιές και κλασικές ταινίες στο Studio New Art Cinema. Θυμάται να περιμένει έξω από το κλειστό σινεμά κάποια ώρα, για να δει «Το χρώμα του ροδιού» και να μοιράζεται την εμπειρία της αναμονής – που δεν πείραξε κανέναν – με τους λιγοστούς συν-θεατές. Θυμάται μάλιστα να απολαμβάνει αυτή την αναμονή, μέχρι κάποιος να του βγάλει εισιτήριο, μέχρι ο ίδιος κάποιος να του κόψει το εισιτήριο, να του δώσει την μπύρα του και να βάλει τελικά αυτό το αριστούργημα να παίξει. Σε κάτι τέτοια σινεμά, η καλή ταινία ενισχύεται και από την αίσθηση ότι ζεις για λίγο σε μια δεκαετία που δεν έχεις ζήσει, που έχεις μόνο διαβάσει, που έχεις μόνο δει σε ταινίες του Βέντερς ή του Καουρισμάκι.

Η Α. έχει μια ιστορία να πει για το ΠΑΛΛΑΣ. Τη λέει με μια ήπια θλίψη στη φωνή αλλά και με μια ικανοποίηση που μπορεί και τη διηγείται. Η ιστορία μιλάει για τον κύριο Ματθαίο, που έμεινε πιστός στο σινεμά του και την ιστορία του μέχρι το 2021. Τα έκανε όλα μόνος, όπως εκείνοι οι άνθρωποι που βλέπουν τη δουλειά τους σαν την ψυχή ενός παιδιού που φροντίζουν και χαϊδεύουν αγαπώντας τη. Ακόμα κι αν δεν τον έβρισκες στο κυλικείο, σε έψαχνε πάντα ο ίδιος ρωτώντας με εκείνη τη χαρακτηριστική ευγένεια που σε πιάνει από το χέρι, και σου πρόσφερε ζεστό κακάο ή ζεστή τυρόπιτα. Σε μια προβολή της ταινίας Lucky (2017), παρακολουθούσε κι ο ίδιος, καθισμένος στα δεξιά, και δεν μπορούσες παρά να νιώσεις πως ο κινηματογράφος καμιά φορά μοιάζει με τη ζωή σαν δίδυμός της. (σημείωση: Η ταινία Lucky ήταν ο τελευταίος ρόλος του Χάρι Ντιν Στάντον, ταινία της οποίας την κυκλοφορία στις αίθουσες δεν πρόλαβε για λίγες μόνο μέρες, καθώς πέθανε τον Σεπτέμβριο του 2019. Κι είναι αυτά τα τελευταία που ντύνουν με συγκίνηση ότι τα αφορά)

Όμως, η Α. μου μιλάει κι αυτή για το Άστυ και τη μυρωδιά του και την αίγλη του παλιού στα εκδοτήριά του, το κυλικείο του και τις κολώνες του και μου αρέσει πολύ που μου λέει πως νιώθει σα να βλέπει την ταινία κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού της και πως αισθάνεται ότι αφού κατεβεί τα σκαλιά του, κάνει μια κάθοδο σε κάτι μεγαλύτερο από την ίδια την ταινία που θα δει.

Η Μ. θέλει επίσης να μου πει για το Άστυ. Το αγαπάει λέει επειδή κάθεται πάντα στην ίδια θέση, αποκοιμιέται καμιά φορά σ’ αυτή γιατί νιώθει σαν στο σπίτι της και καλύτερα κι ακόμα κι αν έχει κόσμο, νιώθει την άνεση μιας μοναξιάς που μόνο μοναξιά δεν είναι.

Η Μ. νούμερο 2, έχει ανακαλύψει το Ελιζέ που άνοιξε αρχές του ’22 και που καθισμένη στις καρέκλες του δεν έχει δει μισή κακή ταινία. Φτάνει με τα πόδια, βολεύεται στις αναπαυτικές θέσεις του και μπορεί και νιώθει γεμάτη στον δρόμο για το σπίτι.

Ο Κ. ανεβαίνει στην Αθήνα από τον νότο για να κάνει καλλιτεχνικό τουρισμό. Έτσι, επισκέπτεται πάντα τον κινηματογράφο Μικρόκοσμο για τη ζεστασιά του και τους ανθρώπους του. Νιώθει πως αυτό το σινεμά είναι κάτι παραπάνω από επιχείρηση, πως είναι ακόμα ένα συναίσθημα που σώζει και χαίρεται που βλέπει πάντα στο μπαρ του σκηνοθέτες παρέα με το ποτό τους και τις σκέψεις τους.

Η Σ. νούμερο δύο, νοσταλγεί το Ιντεάλ με τη μεγαλύτερη οθόνη στην Ελλάδα και τα πιο άνετα συννεφένια καθίσματα, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητας του κέντρου, όπως λέει. Διαλέγει να ξεπεράσει την απώλεια αυτή στο Άστορ και το Cinobo Opera. Κάποιο δύσκολο βράδυ Σαββάτου, τα βήματά της την έβγαλαν στο Άστορ, χωρίς να ξέρει τι παίζει. Ρώτησε στα εκδοτήρια ποια ταινία έπαιζε για να τη διαβεβαιώσουν ότι η ταινία ήταν καλή. Θυμάται ακόμα την πρώτη φορά που μπήκε στην τιρκουάζ αμφιθεατρική αίθουσα με το χρώμα που θυμίζει για πάντα καλοκαίρι και τον απαραίτητο αέρα, ορκίζεται ότι όλες οι ταινίες αποκτούν άλλη αίσθηση.

Το Cinobo Opera, είναι το προσωπικό της διαστημόπλοιο-χρονοκάψουλα. Κι αυτό γιατί τη γυρίζει πίσω στις εποχές που ήταν ακόμα Odeon Opera κι αυτή ήταν ακόμα φοιτήτρια. Νέα, ξέγνοιαστη και ενθουσιώδης στη μεγαλούπολη. Τώρα, κάθε φορά που μπαίνει μέσα σε αυτό το απέραντο μπλε, νιώθει ότι ταξιδεύει πίσω στο χρόνο ή μπροστά – ο χρόνος δεν είναι γραμμικός έτσι κι αλλιώς – και βυθίζεται μέσα στο κινηματογραφικό άπειρο.

Ο Χ. , επισκέπτης κι αυτός, θυμάται πως η πρώτη ταινία που είδε στο Αλεξάνδρα της Πατησίων ήταν φεμινιστική. Και θυμάται να διασχίζει τη λεωφόρο έχοντας πλάτη την Ακρόπολη, συζητώντας για ταινίες που δεν φτάνουν στη λύτρωση. Τώρα μαθαίνει πως το Αλεξάνδρα σώθηκε και άλλαξε όνομα μα όχι ταυτότητα. Στο Cinobo Πατησίων θέλει να δει Μιγιαζάκι και ταινίες κλασικές. Θέλει να αντέξει να πάει σε μια μεταμεσονύκτια προβολή του Midnight Express, όποια κι αν είναι αυτή και θέλει πάντα να συζητάει για ταινίες και συναισθήματα έχοντας πλάτη την Ακρόπολη.

Σκέφτομαι πως η νοσταλγία πάει πλάι πλάι με την απώλεια. Μα σκέφτομαι πως οι κινηματογραφικές και οι λογοτεχνικές στιγμές των ζωών μας δε θα ήταν τόσο καλλιτεχνικές αν δεν λαχταρούσαμε αυτό που λείπει. Τα σινεμά μας χρειάζονται. Κι εμείς χρειαζόμαστε τα σινεμά περισσότερο από όσο νομίζουμε, γιατί πάντα θα μας λείπει κάτι και ακόμα πιο πάντα θα καταφέρνουμε να το γεμίζουμε σε μία σκοτεινή αίθουσα.

Ραντεβού λοιπόν σε όσα έμειναν και ακόμα μας χρειάζονται και τα χρειαζόμαστε: το Άστυ, το Άστορ, το Cinobo Opera, το Cinobo Πατησίων, το Ελιζέ, τον Μικρόκοσμο και το Studio New Art Cinema.

Φωτογραφίες: Προσωπική συλλογή / Facebook Cinobo Opera

Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν το τέλος, η κινηματογραφική streaming πλατφόρμα Cinobo είδε μια ευκαιρία για αναγέννηση. Διατηρώντας την κληρονομιά του, ο κινηματογράφος εξελίσσεται σε Cinobo Πατησίων, συνδυάζοντας τη νοσταλγία του ένδοξου παρελθόντος με μία καινοτόμα προσέγγιση. Το Cinobo Πατησίων δεν είναι απλώς μια ανακαίνιση. Είναι μια πλήρης επαναπροσέγγιση του τι μπορεί να είναι ένας κινηματογράφος. Με μια αναβάθμιση που σέβεται τη γοητεία του παλιού, ο χώρος έχει μετατραπεί σε έναν δυναμικό σημείο συνάντησης για όλους τους σινεφίλ. Το πρόγραμμα ταινιών περιλαμβάνει πάνω από 30 προβολές τον μήνα και – επιμελημένο από το Cinobo σε συνεργασία με τον κριτικό κινηματογράφου και ιδρυτή του Midnight Express, Άκη Καπράνο – προσφέρει ένα συναρπαστικό μείγμα από αγαπημένες κλασικές, cult και νέες κυκλοφορίες και κινηματογραφικούς μαραθώνιους. Από τα Action Sundays μέχρι τις μεταμεσονύκτιες προβολές του Midnight Express, οι προβολές είναι εκεί σταθερά για να δημιουργήσουν μία νέα συνήθεια, όχι με τον θόρυβο των περιστασιακών events, αλλά με την απλότητα του «πάμε σινεμά».

Στις 17 Οκτωβρίου 2024 ο κινηματογράφος ανοίγει ξανά τις πόρτες του. Είτε θέλετε να επανεκτιμήσετε κλασικά διαμάντια, είτε να ανακαλύψετε νέες κυκλοφορίες, το Cinobo Πατησίων γεφυρώνει το παρελθόν με το μέλλον, προσφέροντας έναν χώρο όπου οι λάτρεις του κινηματογράφου μπορούν να συναντηθούν και να γιορτάσουν τη μαγεία της έβδομης τέχνης. Σε μια εποχή που σινεμά κλείνουν, που η έννοια του προσωπικού καταφυγίου αλλάζει, οι κινηματογραφικές αίθουσες και μια καλή ταινία θα προσφέρουν πάντα κάτι που ονομάζεται χάδι στην ψυχή.

Αναζητήστε το πρόγραμμα του ανανεωμένου Αλεξάνδρα, εδώ.