Όμως η Κυψέλη δεν είχε κανέναν να πιέσει κι έτσι, μια φορά κι έναν καιρό, η Κυψέλη υποχρέωνε τον εαυτό της να είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και η Έρση ήταν υποχρεωμένη να είναι η ωραιότερη χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωτογένεια. Αργότερα όμως που όλοι οι άνθρωποι έγιναν φωτογραφίες και ο πλανήτης Γη πήρε την ονομασία τηλεόραση η Κυψέλη εξαφανίσθηκε από προσώπου γης και η Έρση πήγε να μείνει στα βόρεια προάστια και το καλοκαίρι αγόρασαν σπίτι με τον άντρα της τον δημοσιογράφο στη Σαντορίνη και μαύριζαν.

Υπήρχε μία αόρατη επιτροπή κι αργότερα διαλύθηκε επειδή ο πλανήτης Γη απέδειξε στην Ελλάδα με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό ότι ο κόσμος είναι ένας, κατά βάθος στρογγυλός. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι από την Ελλάδα στην Κυψέλη κι έλεγαν στην αόρατη επιτροπή ότι αποκαλύφθηκε επιτέλους η αλήθεια, ζούμε όλοι σ’ ένα παγκόσμιο χωριό. Τι να κάνει η επιτροπή; Καθώς δεν συνεδρίαζε ποτέ επειδή τα μέλη της ήταν απασχολημένα να ζουν άλλος εδώ κι άλλος εκεί και να συναντιούνται μόνο στην Ανάσταση όπου έχαναν τ’ αυγά και τα πασχάλια, στο τέλος, με το πες πες πες, αναγνώρισε το λάθος της η επιτροπή και διαλύθηκε.

Σιγά-σιγά έγιναν όλοι παγκόσμιοι χωριάτες. Τους είχε αποκαλυφθεί βέβαια η αλήθεια, αλλά το πρόβλημα δημιουργήθηκε αμέσως μετά γιατί άρχισαν να γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες κι ενώ η αλήθεια είχε γίνει γνωστή όλοι νόμιζαν ότι άκουγαν μόνο ψέματα. Παλιά υπήρχαν μόνο τρία μέρη στον κόσμο και καμιά φορά έλεγαν ψέματα το ένα στο άλλο, όμως τώρα υπήρχε μόνο το παγκόσμιο χωριό που έλεγε συνεχώς ψέματα στον εαυτό του, φαινόταν στα μάτια του ότι έλεγε ψέματα. Ήταν υποχρεωμένο να λέει συνεχώς ψέματα γιατί αν έλεγε την αλήθεια έστω και μία στιγμή, αν λύγιζε και παραδεχόταν την αλήθεια, τότε η ωραιότερη του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν μια φωτογραφία, θα ήταν μία γυναίκα κι άντε βρες την ωραιότερη γυναίκα μέσα στο παγκόσμιο χωριό, τώρα μάλιστα που διαλύθηκε η αόρατη επιτροπή και δεν μαζευόταν πια ούτε στην Ανάσταση. Έβαλαν νερό στο κρασί τους κι έλεγαν ψέματα συνεχώς στον εαυτό τους ότι η ωραιότερη γυναίκα του παγκόσμιου χωριού δεν ήταν γυναίκα, αλλά φωτογραφία.

Έτσι η αλήθεια οδήγησε στο ψέμα και δεν μπορούσαν να χαρούν στην Ανάσταση και ταξίδευαν όλοι μακριά ώστε να κάνουν μόνοι τους Πάσχα, να μην τους πάρει κανένα μάτι και καταλάβει ότι είχαν μεγάλο άγχος στο παγκόσμιο χωριό τώρα που η αλήθεια τους είχε οδηγήσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό στη λατρεία του ψέματος.

Υπήρχε μία αόρατη επιτροπή και κάποτε τα μάζεψε. Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες, ψάχνουν την Ανάσταση σε διάφορα θέρετρα. Λένε πολλά ψέματα, φαίνεται στα μάτια τους. Όσοι δεν τα κατάφεραν να γίνουν φωτογραφίες μετατρέπονται σε ανθρώπους άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Υπάρχουν ακόμα αόρατα ελληνικά νησιά που τους υποδέχονται ανακατεμένους με τους παγκόσμιους χωριάτες, προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Υπήρχε η ωραιότερη γυναίκα και τώρα προσπαθεί να γίνει φωτογραφία στη Σαντορίνη, είναι κατάμαυρη. Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και από το να γυρνάς σαν την άδικη κατάρα, από το να έχεις άγχος. Ήταν πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Κυψέλη, σε ήξεραν απ’ έξω και ανακατωτά, σε αγαπούσαν επειδή ήσουνα αδύναμη, σε γούσταραν χωρίς φωτογένεια. Τώρα αυτό είναι αδύνατον γιατί ο κόσμος είναι ένας, κατάφερε να γίνει ένας χάρη στη φωτογένεια. Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο, μία συνοικία, μία χώρα κι ένας πλανήτης. Πήγαιναν στην Ανάσταση, είχαν όλοι φωτογένεια, έβγαζαν κάτι λάμψεις, φίλαγαν σταυρωτά ο ένας τον άλλον μέσα στα πυροτεχνήματα. Μετά αποκαλύφθηκε η αλήθεια και τα ψέματα απέκτησαν φωτογένεια σε διάφορα θέρετρα.

Χρήστος Βακαλόπουλος: Η Γραμμή του Ορίζοντος, εκδ. Εστία

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1956 – 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Αν όμως η ποίηση τρυπώνει σαν επιθυμητός εισβολέας εκείνες τις μέρες που τα πάντα θυμίζουν πραγματικότητα, εκείνη την πραγματικότητα μπροστά από έναν υπολογιστή, μέσα σε ένα ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο, μετά από έναν λεκτικό διαπληκτισμό στον οποίο είτε συμμετείχες είτε ήσουν παρών, ανάμεσα σε σκυφτούς και άδειους ανθρώπους, κολλημένος στην κίνηση, κολλημένος σε κάποιο ψυχικό αδιέξοδο, καθισμένος σε ένα παγκάκι σε ένα διάλειμμα από τη ζωή που κρατά μονάχα 30 λεπτά, τότε η πραγματικότητα αντέχεται και θα αντέχεται και τις επόμενες μέρες, γιατί η ποίηση είναι καταφύγιο, ελευθερία, ανάσα, είναι οι πιο όμορφες λέξεις του κόσμου που μπήκαν στη σειρά για να σε σώσουν.

Ποίηση είναι ο ήλιος στο πρόσωπο του ανθρώπου που κάθεται στο παγκάκι για να τον απολαύσει. Ποίηση είναι ο σύντροφος που θέλει και περιμένει την κυρία εκείνη που μπορεί και πηγαίνει στο κομμωτήριο μία φορά την εβδομάδα.

Ποίηση είναι ο οδηγός του 608 που κατέβηκε για να ανεβάσει ο ίδιος στο λεωφορείο έναν άνθρωπο σε αμαξίδιο. Ποίηση είναι ο γείτονας που τραγουδάει κάθε Κυριακή που δε δουλεύει.

Ποίηση είναι το χαμόγελο μιας μετανάστριας που παραχωρεί τη θέση της σε μια άλλη μετανάστρια που θα γεννήσει το παιδί της σε μια χώρα πολύ μακρινή από εκείνη που γεννήθηκε αυτή. Ποίηση είναι το αγαπημένο σου τραγούδι στο Spotify, ενώ περιμένεις σε μια ατελείωτη ουρά σε μια δημόσια υπηρεσία.

Ποίηση είναι μια παράδοση με τον εαυτό σου να αγοράζεις κάποιο βιβλίο κάθε τέτοια μέρα. Ποίηση είναι ο μαθητής που διάλεξε έναν αγαπημένο του στίχο από το ποίημα της ημέρας και έγραψε τι νιώθει – κι ένιωσε πολλά.

Ποίηση είναι το γατί σου που νομίζεις ότι απαντάει κάθε φορά που του μιλάς. Ποίηση είναι ο χρόνος, ο δικός σου χρόνος, αγκαλιά με ό, τι θες, λίγο πριν κοιμηθείς.

Ποίηση είναι κάθε φορά που δεν το ξεχνάς και κοιτάς ουρανό. Ποίηση είναι ο παππούς που δείχνει στο 4χρόνο λιλιπούτειο ένα θερινό σινεμά στα Πατήσια. Ποίηση είναι και θα είναι η καλοσύνη των ανθρώπων που δε θα μας κάνει πια εντύπωση γιατί θα μεγαλώνουμε και θα υπάρχουμε μόνο μέσα σε αυτή.

Ποίηση είναι πως όλα αυτά κάνουν τη σχέση μας με την πραγματικότητα πιο υποφερτή.

Θα προβληθούν οι δύο μικρού μήκους ταινίες του: Βεράντες (1984) και Θέατρο (1986), η Όλγα Ρομπάρντς (1989) αλλά και το Παρακαλώ, γυναίκες , μην κλαίτε (1992) όπου το σενάριο γράφτηκε από κοινού με τον Σταύρο Τσιώλη. Τη βραδιά θα πλαισιώσουν φίλοι και συνεργάτες αυτού του εξαιρετικά σημαντικού διανοούμενου για την Ελλάδα που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή μόλις στα 37 του χρόνια.

Την εκδήλωση θα προλογίσουν τρεις πολύ στενοί φίλοι του Χρήστου Βακαλόπουλου που συνεργάστηκαν μαζί του στα πιο δημιουργικά του χρόνια: Ο σκηνοθέτης αλλά και ένας άνθρωπος που έχει υπηρετήσει τον κινηματογράφο και γενικότερα τον πολιτισμό από πάμπολλα πόστα Αντώνης Κιούκας, ο αρχιτέκτονας, τραγουδοποιός και ηθοποιός Αργύρης Μπακιρτζής και ο συνθέτης/τραγουδιστής Νίκος Ξυδάκης.

11 Φεβρουαρίου

Κινηματογράφος Βακούρα

Ώρα προβολής: 20:00

Τα εισιτήρια εξαντλούνται.

Λίγα λόγια για τον Χρήστο Βακαλόπουλο:

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (17 Ιανουαρίου 1956 – 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός.
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν γιος του Γεώργιου Βακαλόπουλου, γενικού διευθυντή του ΙΚΑ. Μεγάλωσε στη συνοικία της Κυψέλης, την οποία αναφέρει εκτενώς στα έργα του, και περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στη Λεόντειο Πατησίων. Το 1973 εισήχθη στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ), ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε στο περιοδικό Σύγχρονος Κινηματογράφος και -μετά την πτώση της χούντας- στην εφημερίδα Η Αυγή. Το 1980 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο, «Υπόθεση μπεστ-σέλερ», και φεύγει για τα επόμενα δύο χρόνια στο Παρίσι, όπου κάνει σπουδές κινηματογράφου με δάσκαλό του τον Ερίκ Ρομέρ.

Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνεργάστηκε για συναπτά έτη με το πολιτικό περιοδικό Αντί και τον ραδιοφωνικό σταθμό του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΤ. Το 1984 έγραψε και σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία «Βεράντες», εκδίδοντας παράλληλα το δεύτερο βιβλίο του, «Οι πτυχιούχοι». Στη συνέχεια, το 1986, σκηνοθέτησε την μικρού μήκους ταινία του «Θέατρο», ενώ συνεργάστηκε στα σενάρια των ταινιών «Σχετικά με τον Βασίλη» του Σταύρου Τσιώλη και «Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα» του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Το 1989, εξέδωσε την συλλογή διηγημάτων «Νέες αθηναϊκές ιστορίες» και σκηνοθέτησε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Όλγα Ρόμπαρντς», που κέρδισε το Βραβείο Φωτογραφίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Το 1990 συγκέντρωσε πολλά από τα αδημοσίευτα δοκίμιά του για τον κινηματογράφο σε έναν τόμο, με τον τίτλο «Δεύτερη προβολή», και έναν χρόνο αργότερα δημοσίευσε το γνωστότερο ίσως βιβλίο του, «Η γραμμή του ορίζοντος». Το 1992 έγραψε και σκηνοθέτησε, μαζί με τον Σταύρο Τσιώλη, την ταινία «Παρακαλώ, γυναίκες, μην κλαίτε», που πήρε το Βραβείο Σεναρίου και Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπως και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.

Στις 29 Ιανουαρίου του 1993, σε ηλικία 37 ετών, πέθανε από καρκίνο του πνεύμονα και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο του Ζωγράφου. Την ίδια χρονιά, ο φίλος του Κωστής Παπαγιώργης, έγραψε στην μνήμη του το βιβλίο «Γεια σου, Ασημάκη», ενώ το 2005, με την επιμέλεια του Κωστή Λιβιεράτου, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Εστία η συλλογή άρθρων και δοκιμίων του Χρήστου Βακαλόπουλου με τίτλο «Η ονειρική υφή της πραγματικότητας».

Συγκεκριμένα:

«Καλημέρα σας, με θαυμάσια νέα: Από σήμερα, ξανά σε κυκλοφορία τα βιβλία του Χρήστου Βακαλόπουλου από την Εστία. Οι εξαντλημένοι τίτλοι θα ανατυπωθούν μέσα στους επόμενους μήνες. Καλό καλοκαίρι, με τη ματιά μας στην Γραμμή του ορίζοντος», έγραψαν σε ανάρτησή τους,  στο Facebook, οι εκδόσεις Εστία.

Πρέπει να σκύψουμε και να πάρουμε λίγο νερό, το πολύ πολύ να κατασκευάσουμε μερικά αυλάκια. Αυτό είναι όλο κι όλο το έργο μας

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1956 – Αθήνα, 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός. Έζησε το συλλογικό όνειρο, χωρίς αναβολές. Πέθανε πολύ νέος. Ο καλός του φίλος, συγγραφέας, Κωστής Παπαγιώργης, στο βιβλίο του «Γεια σου, Ασημάκη», γράφει:

Ο Βακαλόπουλος έπαιζε πολύ με τη βαθύτητα της παιδικής ηλικίας, το πλέον άφθαρτο μέρος του εαυτού του. Φυσικά δεν είχε πάνω του τίποτα το παιδικό, απεναντίας μάλιστα συχνά όμως έδινε την εντύπωση ότι δε ζούσε στην επιφάνεια του εαυτού του – ήταν βυθισμένος. Το «καλύτερο» από το οποίο διαρκών προερχόταν ήταν αυτή η ιδιωτική κρύπτη του οικογενειακού χρόνου, που απαιτούσε παρατεταμένες ακινησίες, «βαριά» τσιγάρα σαν διαβατήρια άδεια προς το μύχιο, απόλυτη αυτοσυγκέντρωση σε ένα φίλτρο ζωής όπου αφουγκραζόταν τους ψίθυρους του αίματος. Εκεί που άλλοι έχουν ανάγκη να λησμονήσουν, αυτός είχε επείγουσα ανάγκη να θυμηθεί.

Ποιητής

Να κάνεις γεγονός την πρώτη εντύπωση, να κάνεις κάτι πραγματικά, να µην παριστάνεις, να µην υποκρίνεσαι. Είναι η πορεία από τη γνώση στην άγνοια, η πορεία της δημιουργίας. Αφού καθαρίσεις από όλα τα δοτά, ας πούμε, στον κινηματογράφο, από τις δοτές σκηνοθεσίες, μπορεί πια να ξεπροβάλει η δική σου… Ποίηση είναι ή απευθείας σχέση με την πραγματικότητα, κάτι που πολλές φορές δεν μπορείς να αντέξεις. Χ. Β.