Παρόλα αυτά, εκτός διαγωνισμού παρουσιάζονται σκηνοθετικές δουλειές όπως το Diamond του Andy Garcia, ο οποίος πρωταγωνιστεί και ο ίδιος στο αστυνομικό δράμα, καθώς και το Propeller One-Way Night Coach που σκηνοθετεί ο John Travolta, βασισμένο στο δικό του μυθιστόρημα και εμπνευσμένο από την αγάπη του για την αεροπορία. Μέχρι στιγμής δεν ανακοινώθηκε κανένας Βρετανός σκηνοθέτης, αν και ο Πολωνός δημιουργός Paweł Pawlikowski, που διαγωνίζεται με το Fatherland, θα μπορούσε να θεωρηθεί «βρετανικός» αφού έχει ζήσει πολλά χρόνια στη Βρετανία.

Το φεστιβάλ ως καθρέφτης της εποχής

Οι παρατηρητές των Καννών αναζητούν πάντα τη σύγχρονη σημασία των επιλογών και τα θέματα συζήτησης της χρονιάς. Υπό τη διεύθυνση του Thierry Frémaux, το φεστιβάλ επιμένει να μην δέχεται ταινίες που προβάλλονται αποκλειστικά σε streaming, δικαιώνοντας αυτή τη στάση, καθώς οι επιλογές του διακρίνονται στα Όσκαρ. Όσον αφορά τη συζήτηση για την τεχνητή νοημοσύνη, οι Κάννες φαίνεται να είναι λιγότερο αυστηρές.

Η νέα ταινία-ντοκιμαντέρ του Steven Soderbergh, John Lennon: The Last Interview, βασίζεται στη συνέντευξη των John και Yoko Ono για τον ραδιοφωνικό σταθμό RKO λίγο πριν τη δολοφονία του Lennon. Για τα οπτικά μέρη, ο Soderbergh χρησιμοποίησε τεχνητή νοημοσύνη ώστε να αναδημιουργήσει την εμπειρία, προκαλώντας ανάμεικτα συναισθήματα στους θεατές.

Παρατηρείται σαφής υπεροχή ανδρών σκηνοθετών έναντι των γυναικών, αν και η τελική λίστα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Όσον αφορά τις μεγάλες γεωπολιτικές εξελίξεις, όπως ο πόλεμος της Ρωσίας στην Ουκρανία, τα βλέμματα στρέφονται στο Minotaur του Ρώσου σκηνοθέτη Andrey Zvyagintsev, ο οποίος άλλοτε ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στον Vladimir Putin, αλλά πλέον ζει εξόριστος στη Γαλλία. Η νέα του ταινία επικεντρώνεται σε έναν Ρώσο επιχειρηματία που βασανίζεται από οικογενειακά προβλήματα — με έντονα πολιτικά υπονοούμενα.

Ηχηρές απουσίες και γαλλικά αστέρια

Τα ζητήματα της Μέσης Ανατολής — Ισραήλ, Γάζα, Λίβανος, Ιράν — δεν φαίνεται να απασχολούν άμεσα το φετινό πρόγραμμα. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο με το περσινό Yes του Ισραηλινού Nadav Lapid στο Director’s Fortnight. Ο Ιρανός σκηνοθέτης και δριμύς επικριτής της κυβέρνησης της χώρας του, Asghar Farhadi, συμμετέχει με το Parallel Tales, που εκτυλίσσεται στη Γαλλία — καθώς ο ίδιος αρνείται πλέον να εργαστεί στο Ιράν — και αντλεί έμπνευση από το Dekalog: Six του Krzysztof Kieslowski.

Στην ταινία Parallel Tales πρωταγωνιστούν οι θρυλικές Γαλλίδες ηθοποιοί Isabelle Huppert και Catherine Deneuve, η παρουσία των οποίων στο κόκκινο χαλί θεωρείται σχεδόν απαραίτητη για τις Κάννες. Η Deneuve εμφανίζεται επίσης στο Gentle Monster της Marie Kreutzer μαζί με τη Léa Seydoux.

Iστορία, ψυχολογικό δράμα και νέες τάσεις

Το τραυματικό παρελθόν της εμπόλεμης Γαλλίας αποτελεί επαναλαμβανόμενο θέμα στο διαγωνιστικό πρόγραμμα: Το Moulin του Ούγγρου László Nemes διαδραματίζεται στη Γαλλία υπό κατοχή και περιλαμβάνει τον Lars Eidinger σε ώριμη ερμηνεία ως Klaus Barbie. Το Notre Salut του Emmanuel Marre αναφέρεται στη Γαλλία της εποχής Βισύ, ενώ το Coward του Lukas Dhont περιγράφει τις δοκιμασίες ενός Βέλγου στρατιώτη στα χαρακώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το θέμα της αστικής ευμάρειας κάτω από την οποία κρύβονται βία και παράνοια — αγαπημένο μοτίβο τόσο στις Κάννες όσο και στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο — επιστρέφει με το Fjord του Cristian Mungiu, όπου οι Sebastian Stan και Renate Reinsve υποδύονται ένα ζευγάρι που μετακομίζει σε μια γραφική νορβηγική πόλη και βιώνει κάτι πολύ διαφορετικό από φιλική γειτονιά.

Eκτός διαγωνισμού παρουσιάζεται το Her Private Hell του Nicolas Winding Refn που υπόσχεται να προκαλέσει αίσθηση. Στο τμήμα Un Certain Regard ξεχωρίζει η Jane Schoenbrun — μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες Αμερικανίδες δημιουργούς — με το Teenage Sex and Death at Camp Miasma, ένα queer slasher που πιθανότατα θα γίνει από τα πιο πολυσυζητημένα εισιτήρια των φετινών Καννών.

Η ταινία σημείωσε το μεγαλύτερο παγκόσμιο άνοιγμα animated ταινίας όλων των εποχών, το υψηλότερο ντεμπούτο του 2025, και κατέγραψε τη σημαντικότερη πρεμιέρα για animation στην ιστορία της Disney. Μάλιστα, ξεπέρασε το όριο του $1 δισ. στο διεθνές box office μόλις σε 17 ημέρες. Έτσι έγινε η πέμπτη ταινία της Walt Disney Animation Studios που σπάει το φράγμα του δισεκατομμυρίου από το 2013, μετά τα Frozen, Frozen 2, Moana 2 και Zootopia.

Πλέον, το σίκουελ της επιτυχίας του 2016 αποτελεί την πιο εμπορική animated ταινία στην ιστορία του Χόλιγουντ, αγγίζοντας τα $1,7 δισ. σε εισπράξεις παγκοσμίως. Ξεπέρασε έτσι το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε το Inside Out 2 ($1,69 δισ.) και κατατάσσεται ως η ένατη πιο επιτυχημένη ταινία όλων των εποχών στο παγκόσμιο box office.

«Το ορόσημο αυτό ανήκει πρώτα απ’ όλα στους θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, των οποίων ο ενθουσιασμός το έκανε εφικτό», δήλωσε ο συμπρόεδρος της Disney Entertainment, Alan Bergman. «Είμαστε εξαιρετικά περήφανοι για τους δημιουργούς μας… Το Zootopia 2 είναι ένα ξεχωριστό επίτευγμα και είμαστε ευγνώμονες σε όσους συνέβαλαν στην υλοποίησή του».

Παγκόσμια πρωτιά, αλλά όχι κορυφή στα κινούμενα σχέδια

Παρά την εντυπωσιακή πορεία του Jared Bush και του Byron Howard, η ταινία απέχει ακόμη από την πρώτη θέση στη λίστα των animated blockbusters. Η κορυφή ανήκει στο περσινό κινεζικό Ne Zha 2, τη συνέχεια της επιτυχίας του 2019. Το δεύτερο φανταστικό αυτό φιλμ συγκέντρωσε $2,2 δισ. μέσα στο 2025 και βρίσκεται άνετα στην πέμπτη θέση των εμπορικότερων ταινιών όλων των εποχών. Η πλειονότητα των εσόδων του προήλθε από την Κίνα, όπου όμως και το Zootopia 2 κατάφερε να συγκεντρώσει εντυπωσιακά $618,9 εκατ.

Οι πιο εμπορικές ταινίες όλων των εποχών

Για την ιστορία, αυτοί είναι οι πρωταθλητές εισπράξεων παγκοσμίως:

Avatar (2009) – $2,92 δισ.
Avengers: Endgame (2019) – $2,79 δισ.
Avatar: The Way of Water (2022) – $2,25 δισ.
Titanic (1997) – $2,26 δισ.
Ne Zha 2 (2025) – $2,21 δισ.
Star Wars: The Force Awakens (2015) – $2,07 δισ.
Avengers: Infinity War (2018) – $2,05 δισ.
Spider-Man: No Way Home (2021) – $1,92 δισ.
Zootopia 2 (2025) – $1,70 δισ.
Inside Out 2 (2024) – $1,69 δισ.

Τα κορυφαία animated blockbusters

Ne Zha 2 (2025) – $2,21 δισ.
Zootopia 2 (2025) – $1,70 δισ.
Inside Out 2 (2024) – $1,69 δισ.
Frozen II (2019) – $1,45 δισ.
The Super Mario Bros. Movie (2023) – $1,36 δισ.
Frozen (2013) – $1,31 δισ.
The Incredibles 2 (2018) – $1,24 δισ.
Minions (2015) – $1,15 δισ.
Toy Story 4 (2019) – $1,07 δισ.
Toy Story 3 (2010) – $1,06 δισ.

Ίσως αρχικά να μην λατρεύτηκε όσο σήμερα – η υποδοχή της ήταν θερμή και η επιτυχία της δεδομένη, αλλά δεν προκάλεσε φρενίτιδα – όμως κέρδισε Όσκαρ καλύτερης ταινίας, διακρίσεις για το αξεπέραστο σενάριο και τη σκηνοθεσία της, και αποτελεί σπάνια περίπτωση όπου το «κλασικό» είναι αυτονόητο. Ποιος δεν αγαπά την Καζαμπλάνκα; Ή, αλλιώς, πού μπορεί κανείς να βρει αδυναμίες σε αυτήν την παραγωγή;

Το στολίδι της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ, η Καζαμπλάνκα ίσως αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα ότι «το σύστημα λειτουργεί» στην ιστορία του κινηματογράφου. Δεν οφείλεται σε μία μόνο δημιουργική ιδιοφυΐα – αν και ο παραγωγός Hal B. Wallis αξίζει τη μερίδα του λέοντος – αλλά είναι το άθροισμα ταλέντων από κάθε τομέα: ένα σενάριο των αδελφών Julius και Philip Epstein και του Howard Koch, υπόδειγμα πνεύματος και κομψότητας· ένας κορυφαίος σκηνοθέτης στούντιο, ο Michael Curtiz, που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Wallis· μια μουσική επένδυση του Max Steiner, που συνδύασε υπάρχοντα θέματα όπως τον γαλλικό εθνικό ύμνο· και φυσικά, το καστ με τους Humphrey Bogart και Ingrid Bergman ως πρώην εραστές που η αγάπη τους «δεν αξίζει ούτε μια χούφτα φασόλια» σε έναν κόσμο χαοτικό.

Οι ανεκτίμητοι συντελεστές και οι δευτερεύοντες ρόλοι

Στη λίστα των πολύτιμων συντελεστών ανήκει και το υποστηρικτικό καστ, που ζωντανεύει μοναδικά μια βορειοαφρικανική πόλη, καταφύγιο και καθαρτήριο για διαφορετικές πλευρές κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ξεχωρίζει ο Claude Rains ως Louis Renault, ο διεφθαρμένος αστυνομικός διευθυντής που χειρίζεται με πολιτική ευστροφία την περιοχή της «ανεξάρτητης Γαλλίας», που όμως θυμίζει διαφιλονικούμενο έδαφος.

Ο σπουδαίος Peter Lorre έχει μικρό αλλά καθοριστικό ρόλο ως Ugarte, έναν ύποπτο που κρατά δύο πολύτιμες «επιστολές διαμετακόμισης», κλεμμένες από δολοφονημένους Γερμανούς ταχυδρόμους. Τα έγγραφα αυτά εξασφαλίζουν τη διαφυγή από την Καζαμπλάνκα προς τη Λισαβόνα και τελικά την ελευθερία στις ΗΠΑ.

Ο Ugarte συλλαμβάνεται για το έγκλημα, αλλά προλαβαίνει να εμπιστευτεί τις επιστολές στον Rick Blaine (Bogart), Αμερικανό εξόριστο που διαχειρίζεται το Rick’s Café Américain – νυχτερινό κέντρο και καζίνο-σταθμό για πρόσφυγες, Γερμανούς και Βισύ Γάλλους. Μόνο ένας σκληροτράχηλος κυνικός θα μπορούσε να επιβιώσει σε τέτοιο περιβάλλον, κι ο Rick διαθέτει ακριβώς αυτή τη στόφα: «Δεν βάζω το κεφάλι μου στον ντορβά για κανέναν», δηλώνει. Όλα αλλάζουν όταν εμφανίζεται στο μαγαζί η γυναίκα που του πλήγωσε την καρδιά, η Ilsa (Bergman), μαζί με τον σύζυγό της, τον Victor Laszlo (Paul Henreid), ηγέτη της τσέχικης αντίστασης που καταδιώκουν οι Ναζί.

Έρωτας εν μέσω πολέμου και εσωτερικές συγκρούσεις

Τα χαρτιά που έχει στα χέρια του ο Rick γίνονται αντικείμενο πόθου για όλους – δοκιμάζοντας το θάρρος του αλλά και τη «συναισθηματικότητα» που ο Louis υποψιάζεται πως δεν έχει χαθεί. Η ταινία γυρίστηκε και κυκλοφόρησε σχεδόν ταυτόχρονα με τα γεγονότα που απεικονίζει. Αν και έχει στοιχεία κατασκοπευτικού θρίλερ πολέμου, αυτά λειτουργούν κυρίως ως φόντο για έναν ρομαντικό δεσμό γεμάτο λάμψη και ένταση, που όμως μικραίνει μπροστά στην παγκόσμια απειλή.

Οι ερωτικές ιστορίες σε περιόδους πολέμου αναδεικνύουν πάντα τη σύγκρουση ανάμεσα στην ένταση δύο ανθρώπων και τον κίνδυνο γύρω τους· όμως η Καζαμπλάνκα προσθέτει βάρος στο ερώτημα: πόσο αξίζει η προσωπική ευτυχία όταν διακυβεύονται τόσα περισσότερα; Για τους θεατές του 1942, που προσπαθούσαν να βρουν στιγμές κανονικότητας εν μέσω πολέμου, αυτό το δίλημμα ήταν ιδιαίτερα οικείο.

Όσο μαθαίνουμε περισσότερα για τον Rick – κι όσο εκείνος μαθαίνει για τις θυσίες και τις πιστότητες της Ilsa – τόσο βαθαίνει η σχέση τους. Αυτό οδηγεί στη διάσημη γλυκόπικρη σκηνή στην ομιχλώδη πίστα του αεροδρομίου, όπου βάζουν το καλό του κόσμου πάνω από τα δικά τους συναισθήματα.

Η πραγματική μαγεία των σκηνών μεταξύ Bogart και Bergman δεν βρίσκεται μόνο στη χημεία τους, αλλά στις λεπτές αποχρώσεις των διαλόγων, τον απαλό φωτισμό και τη μουσική υπόκρουση που χτίζεται γύρω από το τραγούδι As Time Goes By – παρόν ακόμα κι όταν ο Sam (Dooley Wilson), ο πιανίστας, δεν είναι εκεί για να το παίξει ξανά.

Η φιλία Rick–Louis & η συλλογική δημιουργία

Στο τέλος όμως, η καρδιά της Καζαμπλάνκα βρίσκεται περισσότερο στη σχέση μεταξύ του Rick και του Louis, οι οποίοι κλείνουν την ταινία με την αξέχαστη τελευταία ατάκα. Δύο άντρες σκληραγωγημένοι από έναν πόλεμο που τους απομάκρυνε από τον καλύτερο εαυτό τους – ο καθένας τελειοποιώντας μια στάση ουδετερότητας για να επιβιώσει άλλη μία δύσκολη μέρα.

Οι Epstein και Koch τους χαρίζουν τους καλύτερους διαλόγους («Να θυμάσαι ότι αυτό το όπλο είναι στραμμένο κατευθείαν στην καρδιά σου»· «Αυτό είναι το λιγότερο ευάλωτο σημείο μου») και τους φέρνουν αντιμέτωπους με μια κατάσταση που αποκαλύπτει τις ψυχές τους τόσο διακριτικά όσο οποιοδήποτε πρόσφυγα αυτής της σκοτεινής βορειοαφρικανικής γωνιάς. Μέχρι να πάρει στα χέρια του ένα όπλο στην τελική πράξη, ο σαρκασμός είναι το μοναδικό όπλο του Rick.

Όπως ο πόλεμος απαιτούσε συλλογικές θυσίες για τη νίκη, έτσι κι η Καζαμπλάνκα αποτελεί το πιο ανθεκτικό παράδειγμα συνεργατικής τέχνης: ένα έργο συνένωσης ταλέντων κι ευνοϊκών συγκυριών αντί μιας ισχυρής ατομικής έμπνευσης. Το πιο θαυμαστό είναι ότι η μηχανή του στούντιο δεν παρήγαγε μια ταινία-προϊόν εργοστασίου, αλλά δημιούργησε κάτι που μοιάζει αποτέλεσμα πάθους από κορυφαίους δημιουργούς. Το σύνολο των προσπαθειών τους σήμερα μοιάζει σχεδόν πατριωτικό.

Πηγή: The Guardian

Ένα από τα πιο αποτελεσματικά «τεχνάσματα εξαφάνισης» που έχει βρει είναι το μακιγιάζ. Όπως η στολή σηματοδοτεί τη μεταμόρφωση, έτσι και το μακιγιάζ βοηθά την Ortega να αφήσει πίσω την πραγματική της προσωπικότητα. «Όταν προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος, το μακιγιάζ είναι σχεδόν εξίσου σημαντικό με τα ρούχα», δηλώνει η Ortega. «Το μακιγιάζ είναι θέμα εκπροσώπησης· ο καθένας εκφράζεται διαφορετικά μέσω αυτού. Μόλις το καταλάβεις αυτό, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι καλύτερα τον χαρακτήρα.»

Η ίδια πιστεύει ότι ακόμη και ο τρόπος εφαρμογής του μακιγιάζ αποκαλύπτει στοιχεία για τον χαρακτήρα: «Άλλοι χρησιμοποιούν τα δάχτυλα, άλλοι πινέλα. Αυτό λέει πολλά για τις προτεραιότητες και την προσωπικότητα του καθενός.» Συχνά, οι makeup artists της επιτρέπουν να κάνει μόνη της το μακιγιάζ πριν τα γυρίσματα, κάτι που τη βοηθά να μπει στη διάθεση του ρόλου.

Η συνεργασία με τη Dior Beauty

Αυτός είναι και ο λόγος που οι υπεύθυνοι της Dior Beauty ενθουσιάστηκαν όταν την επέλεξαν ως πρέσβειρα και πρόσωπο του νέου κραγιόν Rouge Dior On Stage. Σε ανακοίνωσή της, η εταιρεία επαίνεσε την Ortega επειδή «έχει κατακτήσει τη θέση μιας από τις πιο συναρπαστικές ταλαντούχες του Χόλιγουντ», ενώ τόνισε πως δεν περιορίζεται απλώς στον ρόλο ενός gen Z icon.

Ο δημιουργικός διευθυντής της Dior Beauty, Peter Philips, σχεδίασε το Rouge Dior On Stage ώστε να «σε βάζει στο επίκεντρο», προσφέροντας ενυδάτωση για 24 ώρες χωρίς ξεθώριασμα ή μουντζούρες—μια επιλογή που ταιριάζει απόλυτα στην Ortega.

Η ίδια δηλώνει εσωστρεφής και αυτοχαρακτηρίζεται ως «αγοροκόριτσο». Ανακάλυψε τη δύναμη του μακιγιάζ από μικρή ηλικία, όταν έκανε τις πρώτες δοκιμαστικές φωτογραφίες για οντισιόν. Θυμάται χαρακτηριστικά τη μητέρα της, Natalie, που της έδωσε για πρώτη φορά μπορντό μολύβι χειλιών και μάσκαρα: «Ένιωσα αμέσως διαφορετική—ήμουν περήφανη που έμοιαζα με τη μητέρα μου. Ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό για μένα.»

Από τη Disney στο σκοτεινό Χόλιγουντ

Παρότι χρησιμοποιεί το μακιγιάζ για να διαφοροποιείται από τους ρόλους της, πολλοί θεατές συγχέουν την εικόνα της με εκείνη των χαρακτήρων που υποδύεται. Έτσι, αν και δηλώνει tomboy, πολλοί τη θυμούνται ως «Disney girl» μέχρι τα τέλη της εφηβείας της. Ωστόσο, πάντα έκρυβε μια σκοτεινή πλευρά κάτω από την γυαλιστερή εικόνα.

Η ταινία που την ενέπνευσε να γίνει ηθοποιός ήταν το Man on Fire, ένα θρίλερ απαγωγής που πρωταγωνιστούσε η Dakota Fanning. Το είδε σε ηλικία έξι ετών και είχε εφιάλτες για μήνες—ήταν όμως ήδη γοητευμένη.

Μεγαλωμένη στην Coachella Valley της Καλιφόρνια ως τέταρτο από έξι παιδιά, η Ortega ξεκίνησε νωρίς: όταν η μητέρα της ανέβασε ένα βίντεο με την ίδια στο Facebook, εντυπωσίασε τόσο ώστε έφτασε στα χέρια ατζέντη. Το πρώτο επαγγελματικό βήμα ήρθε στα εννέα της χρόνια με μια διαφήμιση όπου έπαιζε softball στο φόντο.

Στις πρώτες δουλειές της περιλαμβάνονται ρόλοι σε ταινίες τρόμου όπως το Insidious: Chapter 2, όπου εμφανίστηκε στη σκηνή κορύφωσης δίπλα στους Rose Byrne και Patrick Wilson, αλλά και στη σειρά Deadtime Stories του Nickelodeon. Γρήγορα όμως χρειάστηκε να κρύψει αυτή τη σκοτεινή πλευρά.

Από το Stuck in the Middle στη Wednesday

Στα 12 της υποδύθηκε τη Young Jane στη σειρά Jane the Virgin, ενώ δύο χρόνια αργότερα πρωταγωνίστησε ως Harley Diaz στη Disney σειρά Stuck in the Middle. Τότε κυκλοφορούσαν φωτογραφίες της με πολύχρωμα φορέματα και χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Σύντομα όμως επέστρεψε σε πιο σκοτεινούς ρόλους: το 2019 εμφανίστηκε στη δεύτερη σεζόν του Netflix’s You, ενώ ακολούθησαν οι horror ταινίες The Babysitter: Killer Queen (2020), Scream (2022 & 2023), Studio 666 και X—all μέσα στο 2022.

Πλέον είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Wednesday Addams, στη σειρά του Tim Burton. Όταν έκανε πρεμιέρα στο Netflix το 2022, η σειρά έγινε αμέσως η δημοφιλέστερη αγγλόφωνη παραγωγή στην πλατφόρμα, εκτοξεύοντας τη φήμη της Ortega μέσα σε μία νύχτα.

Νέα κεφάλαια και δημιουργικός έλεγχος

Ακολούθησε άλλη μια συνεργασία με τον Burton στο Beetlejuice Beetlejuice, όπου υποδύεται την κόρη της Lydia Deetz (Winona Ryder). Ο ίδιος ο Burton αστειεύτηκε πως χρειάστηκαν 36 χρόνια για να γυριστεί το sequel επειδή… περίμεναν να γεννηθεί η Ortega!

Η ξαφνική αναγνωρισιμότητα δεν ήταν εύκολη για εκείνη. Μετά τα γυρίσματα του Wednesday ήθελε να αγοράσει ένα παλιό κινητό flip phone και να απομονωθεί σε μια φάρμα στην Ισλανδία. Τελικά βρήκε καταφύγιο ξανά στη μεταμόρφωση μέσω μακιγιάζ και κοστουμιών: «Βλέπω τις εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί ως διαφορετικούς χαρακτήρες—έτσι διασκεδάζω αφαιρώντας τον εαυτό μου από όλο αυτό».

Στο κόκκινο χαλί δεν υποδύεται τη Wednesday, αλλά προσθέτει μια σκοτεινή πινελιά στη λάμψη του παλιού Χόλιγουντ. Ο στυλίστας Enrique Melendez επέλεξε για εκείνη vintage Versace σε μαύρο, διαφανές Saint Laurent και gothic Thom Browne—κάτι που την ανέδειξε σε βασίλισσα του elevated-goth ανάμεσα στους Gen Z.

Μαθαίνοντας ακόμα το μακιγιάζ — Νέα πρότζεκτ στον ορίζοντα

Παραδέχεται ότι ακόμη μαθαίνει πώς να αξιοποιεί καλύτερα το μακιγιάζ—με μεγάλη βοήθεια από τη φίλη και makeup artist Nirvana Jalalvand: «Είναι εξαιρετική στο να βρίσκει τις σωστές αποχρώσεις για μένα», λέει η Ortega. Πρόσφατα μάλιστα είχε ξανθύνει τα φυσικά σκούρα φρύδια της για έναν νέο ρόλο στην επερχόμενη ταινία Ghostwriter, παραγωγής J.J. Abrams, όπου είχε δημιουργικό έλεγχο ακόμη και στα τατουάζ του χαρακτήρα!

Στην ταινία παίζουν επίσης οι Glenn Powell, Emma Mackey και Samuel L. Jackson—ενώ φημολογείται πως πρόκειται για ένα ’80s sci-fi εμπνευσμένο από το The Last Starfighter. Παράλληλα συμμετείχε στην ταινία Death of a Unicorn με τον Paul Rudd καθώς και στο Hurry Up Tomorrow του Abel ‘The Weeknd’ Tesfaye.

Επόμενος μεγάλος σταθμός θα είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος ως Klara στη μεταφορά του μυθιστορήματος Klara and the Sun σε σκηνοθεσία Taika Waititi—μια ιστορία για μοναχικά παιδιά και τους τεχνητούς συντρόφους τους (AFs). Ολοκλήρωσε επίσης γυρίσματα για το dark-comedy θρίλερ The Gallerist δίπλα στη Natalie Portman.

Dior: Από παιδικό όνειρο σε πραγματικότητα

Το γεγονός ότι συνεργάζεται τώρα με τη Dior Beauty έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ortega—θυμάται έντονα καμπάνια Miss Dior με πρωταγωνίστρια τη Natalie Portman: «Για μένα ήταν πάντα σύμβολο ωριμότητας και κλάσης. Ο Peter Philips είναι ζωντανός θρύλος· ήταν τιμή μου να είμαι καμβάς του.»

Πλέον το μακιγιάζ δεν αφορά μόνο στην “εξαφάνιση”: «Πρόκειται για το να βλέπεις τον εαυτό σου με νέο μάτι και να εκτιμάς την ομορφιά σου διαφορετικά», λέει η Ortega. «Το μακιγιάζ μάς δίνει ένα συναρπαστικό δώρο—να εξερευνούμε διαφορετικές πλευρές μας ώστε να ανακαλύψουμε ποιοι θέλουμε πραγματικά να είμαστε».

Πηγή: ELLE

«Ήμασταν σε μια εποχή όπου κανείς δεν ήθελε οι γυναίκες να είναι φίλες. Όλα περιστρέφονταν γύρω από τον ανταγωνισμό», αποκαλύπτει η Μπούλοκ σε προφίλ της Vanity Fair για την Άνιστον, που δημοσιεύθηκε στις 11 Αυγούστου. «Μας έλεγαν ότι δεν πρέπει να συμπαθιόμαστε, να σεβόμαστε και να τιμούμε η μία την άλλη».

Η φιλία τους ξεκίνησε το 2000, όχι όμως λόγω κοινών εμφανίσεων σε εκδηλώσεις, αλλά όταν συναντήθηκαν τυχαία στον γάμο ενός κοινού φίλου. Αν και κάθονταν σε διαφορετικές πλευρές της αίθουσας, κοιτάχτηκαν και τελικά πέρασαν μαζί τη βραδιά. «Σκεφτήκαμε: ‘Θεέ μου, πρέπει να γνωριστούμε και να ζήσουμε μια περιπέτεια’. Και το κάναμε», θυμάται η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός. Την επόμενη μέρα είχαν… επική μέθη, όπως σχολιάζει η πρωταγωνίστρια του “Miss Congeniality” (2000) και “The Blind Side” (2009).

Η Άνιστον προσθέτει: «Δεν ξέρω τι της μετέδιδα, αλλά ήταν πιο έντονο από αυτό που μου έδινε εκείνη». Οι δυο τους συνδέθηκαν βαθιά χάρη στις κοινές εμπειρίες και τα ενδιαφέροντά τους: λάτρευαν τη διακόσμηση εσωτερικών χώρων, υπήρξαν ζευγάρι με τον ηθοποιό Tate Donovan (η Άνιστον το 1995–1998, η Μπούλοκ το 1990–1994) και βίωναν τις ίδιες προκλήσεις σε μια βιομηχανία που συχνά έβαζε τις γυναίκες σε ανταγωνιστική θέση.

Γυναικεία αλληλεγγύη και προσωπικές δοκιμασίες

Μετά το πρώτο τους αντάμωμα, η Άνιστον –πρωταγωνίστρια και συμπαραγωγός του “The Morning Show” που επιστρέφει φέτος με τέταρτη σεζόν– ενέταξε τη Μπούλοκ στον γυναικείο της κύκλο. Εκεί ανακάλυψαν «τη σημασία των γυναικών στη ζωή μας και πόσο σημαντικό είναι να στηρίζουμε η μία την άλλη όταν τόσοι θέλουν να μας διαλύσουν», όπως αναφέρει το αφιέρωμα. Η Μπούλοκ συμμετείχε σε γιορτές, αποδράσεις και αναγνώσεις αριθμολογίας: «Γράφεις την ημερομηνία γέννησής σου –είτε το πιστεύεις είτε όχι– μοιραζόμαστε σκέψεις και ζούμε μαζί τη διαδικασία», περιγράφει.

Η Μπούλοκ χαρακτηρίζει τη φίλη της: «Το υπερδύναμό της είναι πως αν και μπορεί να δείχνει σκληρή, είναι απίστευτα ανοιχτή. Τίποτα δεν κρατά μόνο για τον εαυτό της· ό,τι κάνει είναι για να συμπεριλάβει όλους». Οι δυο σταρ σχολιάζουν επίσης το διαρκές ενδιαφέρον των media για τις σχέσεις της Άνιστον και αστειεύονται πως προσπαθούν να μαντέψουν τους πιο παράλογους τίτλους ειδήσεων: «Το 75% αυτών βγαίνει κυριολεκτικά από το πουθενά», λέει γελώντας η πρωταγωνίστρια του “Gravity” (2013). Παραδέχεται ωστόσο πως κατανοεί το ενδιαφέρον για την προσωπική ζωή της φίλης της: «Είναι τόσο αγαπητή που όλοι θέλουν να τη δουν ευτυχισμένη – ακόμη κι αν εκείνη δεν το επιδιώκει».

Απειλές και φόβοι στην καθημερινότητα των σταρ

Στη συζήτησή τους μιλούν ανοιχτά για περιστατικά παρενόχλησης. Στις 9 Ιουνίου 2014, ένας άνδρας εισέβαλε στο σπίτι της Μπούλοκ στο Λος Άντζελες κρατώντας γράμμα αγάπης. Φοβισμένη κρύφτηκε σε ντουλάπα και κάλεσε άμεσα την αστυνομία: «Είμαι στην ντουλάπα. Έχω πόρτα ασφαλείας. Τώρα είμαι κλειδωμένη μέσα», ακούστηκε στην κλήση που παρουσιάστηκε στο Ανώτερο Δικαστήριο του Λος Άντζελες. Ο δράστης, Joshua James Corbett, καταδικάστηκε σε πενταετή επιτήρηση ενώ η Μπούλοκ εξασφάλισε εντολή απομάκρυνσης για δέκα χρόνια.

Αντίστοιχο περιστατικό έζησε πρόσφατα η Άνιστον: στις 5 Μαΐου, ο Jimmy Wayne Carwyle εισέβαλε με αυτοκίνητο στη βίλα της στο Λος Άντζελες ενώ εκείνη βρισκόταν μέσα. Η αστυνομία τον συνέλαβε ως ύποπτο ληστείας αλλά αποδείχθηκε πως την παρακολουθούσε από το 2023.

Για τη δική της εμπειρία, η Μπούλοκ δηλώνει στη Vanity Fair: «Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν αξίζει να βγαίνεις έξω στον κόσμο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπαίνουν στο σπίτι, άλλες που απλώς παραμονεύουν απ’ έξω ή μαθαίνουν πού βρίσκεσαι στα γυρίσματα… Δεν είναι κάτι μεμονωμένο. Δυστυχώς, καταλήγεις να βλέπεις ακόμη και το σπίτι σου σαν φρούριο». Οι δύο φίλες αλληλοϋποστηρίζονται ώστε να διαχειρίζονται τέτοιες καταστάσεις και να μη φοβούνται να βγουν από το σπίτι.

Η Άνιστον συμπληρώνει: «Προσπαθώ απεγνωσμένα να μην καταλήξω σαν τον Howard Hughes [Αμερικανός μεγιστάνας που ζούσε απομονωμένος λόγω ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής]».

Kοινοί φόβοι και δυνατές φιλίες στη showbiz

Εξομολογούνται ακόμη πως για μεγάλο διάστημα είχαν φόβο πτήσεων: «Να μας βλέπεις μαζί σε αεροπλάνο ήταν… τραγελαφικό! Συνήθως πιανόμασταν χέρι-χέρι με σκυμμένο κεφάλι», λέει η Μπούλοκ. Όμως πριν δύο χρόνια, όταν περνούσε δύσκολη περίοδο, η Άνιστον στάθηκε δίπλα της στη διάρκεια μιας πτήσης: «Μου κράτησε το χέρι και είπε ‘Είναι απλώς μια ανατάραξη’». Η ίδια παραδέχεται ότι επίσης φοβάται τα αεροπλάνα αλλά μόλις χρειάζεται κάποιος φίλος στήριξη, ο φόβος εξαφανίζεται χάρη στην ενσυναίσθηση.

Η πρωταγωνίστρια του “Friends” διατηρεί στενή φιλία με τη Γκουίνεθ Πάλτροου, την οποία γνώρισε πριν δεκαετίες μέσω του Ντέιβιντ Σουίμερ στα γυρίσματα του “Mi desconocido amigo” (1996). Είχαν μάλιστα κοινούς συντρόφους εκτός οθόνης: Η Πάλτροου είχε σχέση με τον Μπραντ Πιτ (1994–1997), ενώ η Άνιστον ξεκίνησε μαζί του το 1998 – παντρεύτηκαν το 2000 και χώρισαν το 2005.

Όταν ερωτάται αν μιλούν ποτέ για τον Πιτ, απαντά στη Vanity Fair: «Φυσικά! Πώς αλλιώς; Είμαστε κορίτσια». Παραδέχεται πάντως ότι κυριαρχούν θέματα ευεξίας στις συζητήσεις της με τη δημιουργό του Goop.

Πηγή: EL PAÍS

«Ναι, είναι πιο δύσκολο. Αυτό είναι γνωστό», σχολίασε όταν ρωτήθηκε για την ανισότητα των φύλων στο κινηματογραφικό είδος δράσης. «Οι ταινίες δράσης με γυναίκες πρωταγωνίστριες δεν παίρνουν το πράσινο φως τόσο πολύ όσο αυτές με άνδρες πρωταγωνιστές. Νομίζω ότι αυτό που με απογοητεύει πάντα είναι το γεγονός ότι οι άντρες θα έχουν πάντα μια ευκαιρία αν αποτύχουν».

Η ηθοποιός συνέχισε: «Όταν οι γυναίκες το κάνουν αυτό και η ταινία ίσως δεν έχει πλήρη επιτυχία, δεν έχουν απαραίτητα ξανά την ευκαιρία. Με αυτό, γνωρίζαμε πολύ καλά ότι τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω μας. Δεν είναι ένα ρίσκο που θέλουν να πάρουν τα στούντιο, αλλά θα το πάρουν πολλές φορές με τον ίδιο τύπο που μπορεί να έχει μια σειρά από ταινίες δράσης που δεν τα πήγαν τόσο καλά».

Αυτή την περίοδο, η Θερόν πρωταγωνιστεί στο σίκουελ της ταινίας δράσης του Netflix «The Old Guard 2». Πρόκειται για τον πιο πρόσφατο ρόλο της σε ταινία δράσης, έπειτα από συμμετοχές σε παραγωγές όπως το «Atomic Blonde» και το «Mad Max: Fury Road». Ωστόσο, όπως αποκάλυψε στους Times, οι σωματικές απαιτήσεις αυτών των ρόλων έχουν αφήσει έντονα τα σημάδια τους στο σώμα της.

«Συναντώ ανθρώπους και μου λένε, “Α, τι συνέβη στο χέρι σου;” Και εγώ λέω, “Α, μόλις έκανα χειρουργική επέμβαση”. Και μου λένε, “Την τελευταία φορά που σε είδα, έκανες πάλι χειρουργική επέμβαση!”», περιγράφει η Θερόν. «Είχα έναν άτυχο τραυματισμό στην πρώτη απόπειρα δράσης που έκανα ποτέ, για μια κακή ταινία που ονομαζόταν “Aeon Flux”. Την ένατη μέρα, έκανα μια ανάποδη χειροκίνητη κίνηση, αλλά δεν πήρα αρκετό ύψος, και προσγειώθηκα με τον λαιμό μου σε μια τσιμεντένια γέφυρα. Έκανα την τελευταία χειρουργική επέμβαση στον λαιμό μου πριν από 18 χρόνια. Έχω κάνει χειρουργική επέμβαση και στους δύο αγκώνες, στον δεξιό ώμο μου, στον αντίχειρά μου, στον καρπιαίο σωλήνα, σε κατάγματα. Πολλά κατάγματα».

Η πιο πρόσφατη κασκαντερική πρόκληση της ηθοποιού ήρθε στα γυρίσματα του «The Old Guard 2», όπου, όπως λέει, βρέθηκε να κρέμεται από ένα ιπτάμενο ελικόπτερο. Μιλώντας στο Variety, χαρακτήρισε τη σκηνή αυτή ως μια κορυφαία στιγμή της καριέρας της στον χώρο της δράσης.

«Το κάναμε προς το τέλος, και σκέφτηκα, “Θεέ μου, αν το καταφέρω αυτό, θα είμαι εντάξει να μην ξανακάνω ποτέ κόλπο”», ανέφερε. «Αυτό δεν κράτησε πολύ, αλλά ήταν περίπλοκο. Ήταν ψυχολογικό. Τις πρώτες δύο εβδομάδες καθίσαμε με τον πιλότο και χτίσαμε εμπιστοσύνη. Ήταν αργές κινήσεις. Αλλά τελικά, κρέμομαι από ένα ελικόπτερο, οπότε ποιος νοιάζεται;».

Πηγή: Lifo.gr

Η επίδοση της Γιόχανσον την φέρνει πάνω από βαριά ονόματα του κινηματογράφου, όπως ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ο Σάμιουελ Τζάκσον και η Ζόε Σαλντάνα. Το εντυπωσιακό είναι ότι έχει φτάσει σε αυτόν τον αριθμό με μόλις 36 ταινίες, σχεδόν τις μισές από τις 71 του Τζάκσον. Ο ρόλος της ως Black Widow στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel (MCU) αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά αυτής της εμπορικής επιτυχίας, ενώ πλέον προστίθεται και το δυναμικό comeback της μέσω της σειράς Jurassic World.

Οι 10 πιο εμπορικές ταινίες της

Σύμφωνα με το The-Numbers, αυτές είναι οι ταινίες που συνέβαλαν περισσότερο στο ρεκόρ της:

Avengers: Endgame – 2,7 δισ. δολάρια
Avengers: Infinity War – 2 δισ.
The Avengers – 1,5 δισ.
Avengers: Age of Ultron – 1,4 δισ.
Captain America: Civil War – 1,1 δισ.
The Jungle Book – 951 εκατ.
Captain America: The Winter Soldier – 714 εκατ.
Sing – 631 εκατ.
Iron Man 2 – 621 εκατ.
Lucy – 457 εκατ.

Το Jurassic World: Rebirth έκανε άνοιγμα 318 εκατομμύρια δολάρια το πρώτο σαββατοκύριακο, ξεπερνώντας έτσι κάθε προηγούμενο για την ίδια. Εκτιμάται πως η ταινία θα προσεγγίσει το όριο του 1 δισ. δολαρίων, εδραιώνοντας τη νέα εποχή της Γιόχανσον στο box office.

Μόνο τρεις γυναίκες στη λίστα των 20 κορυφαίων

Από τους 20 πιο εμπορικούς ηθοποιούς όλων των εποχών, μόνο τρεις είναι γυναίκες: η Γιόχανσον στην 1η θέση, η Ζόε Σαλντάνα στην 4η (χάρη στη διπλή συμμετοχή της σε MCU και Avatar) και η Έμα Γουάτσον στη 16η (λόγω Harry Potter).

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο του Forbes Πολ Τάσσι, τέτοια ρεκόρ συνήθως επιτυγχάνονται από ηθοποιούς που συμμετέχουν σε μεγάλες ενωτικές παραγωγές και franchises. Στην περίπτωση της Γιόχανσον, αυτό ισχύει, αλλά σε αντίθεση με άλλους, οι ρόλοι της είναι κυρίως πρωταγωνιστικοί.

Το μοναδικό μειονέκτημα για τη Γιόχανσον είναι πως ο χαρακτήρας της στη Marvel έχει πλέον πεθάνει, με λίγες πιθανότητες επιστροφής, σε αντίθεση με τον Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ που αναμένεται να εμφανιστεί ξανά σε μελλοντικές ταινίες.

Ο Σάμιουελ Τζάκσον επίσης συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στο MCU, ενώ η Ζόε Σαλντάνα έχει τελειώσει (κατά τα φαινόμενα) με την Gamora, αλλά θα συνεχίσει στα sequels του Avatar.

Η Γιόχανσον, όμως, μπορεί να ακολουθήσει την πορεία του Κρις Πρατ, με περισσότερες ταινίες στο ανανεωμένο Jurassic World, αυτή τη φορά ως ηγέτιδα του franchise.

Παρότι η Γιόχανσον κατέχει αυτή τη στιγμή την κορυφή, η μάχη για την κορυφαία θέση στο box office συνεχίζεται. Νέες ταινίες Marvel, sequels του Avatar και άλλες υπερπαραγωγές βρίσκονται στον ορίζοντα – όμως η Γιόχανσον, μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες επιτυχιών, μόλις απέδειξε πως μπορεί να επανεφεύρει τον εαυτό της εκτός MCU.

Πηγή: Lifo.gr

«Νομίζω ότι είναι δύσκολο όταν οι δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από επιτροπές και είναι δύσκολο όταν οι δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που δεν παρακολουθούν καν ταινίες ή δεν γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτές, και αυτό τείνει να συμβαίνει συχνά», απάντησε απερίφραστα η Johnson.

Πρόσθεσε ότι ο εθισμός στις αναπαραγωγές καταστρέφει επίσης το Χόλιγουντ, εξηγώντας: «Όταν κάτι πάει καλά, τα στούντιο θέλουν να το συνεχίσουν, οπότε αναπαράγουν τα ίδια πράγματα, αλλά οι άνθρωποι δεν το θέλουν αυτό. Θέλουν φρεσκάδα, θέλουν να νιώσουν νέα πράγματα, να βιώσουν νέα πράγματα, να δουν νέα πράγματα, οπότε δεν ξέρω, υποθέτω ότι όλα είναι λίγο χάλια αυτή τη στιγμή, έτσι δεν είναι;»

Η ηθοποιός έχει μιλήσει ανοιχτά σε συνεντεύξεις τον τελευταίο χρόνο για την εφιαλτική εμπειρία της ταινίας “Madame Web”, του κόμικ της Sony του 2024 που απέτυχε στο box office και στους κριτικούς. Η Johnson πρωταγωνίστησε στην ταινία ως Cassandra Webb, μια παραϊατρικό που αποκτά την ικανότητα να βλέπει το μέλλον μετά από μια εμπειρία κοντά στον θάνατο, αλλά η ταινία απέφερε 43 εκατομμύρια δολάρια στο εγχώριο box office και 11% στο Rotten Tomatoes.

Είπε στο “Hot Ones” ότι «προσπάθησε» και «απέτυχε» να γίνει υπερήρωας. «Δεν ήταν δικό μου λάθος», δήλωσε η Johnson στους Los Angeles Times νωρίτερα αυτόν τον μήνα για την αποτυχία. «Υπάρχει αυτό που συμβαίνει τώρα, όπου πολλές δημιουργικές αποφάσεις λαμβάνονται από επιτροπές. Ή από ανθρώπους που δεν έχουν δημιουργικό κόκαλο στο σώμα τους. Και είναι πραγματικά δύσκολο να κάνεις τέχνη με αυτόν τον τρόπο. Ή να κάνεις κάτι διασκεδαστικό με αυτόν τον τρόπο». Η ηθοποιός πρόσθεσε: «Νομίζω ότι δυστυχώς το “Madame Web”, ξεκίνησε ως κάτι και εξελίχθηκε σε κάτι άλλο. Και ήμουν απλώς κάπως συμπαθής σε εκείνο το σημείο. Αλλά αυτό συμβαίνει. Οι ταινίες με μεγαλύτερο προϋπολογισμό αποτυγχάνουν συνέχεια».

Μιλώντας στο Bustle πέρυσι, η Johnson είπε ότι το Χόλιγουντ υπέφερε επίσης επειδή «δεν μπορείς να δημιουργήσεις τέχνη με βάση αριθμούς και αλγόριθμους. Η αίσθησή μου είναι εδώ και πολύ καιρό ότι το κοινό είναι εξαιρετικά έξυπνο, και τα στελέχη έχουν αρχίσει να πιστεύουν ότι δεν είναι. Το κοινό θα μπορεί πάντα να διακρίνει ανοησίες».

Η τταινία “Materialists” Με πρωταγωνιστές τους Dakota Johnson, Pedro Pascal και Chris Evans έκανε πρεμιέρα στην Αμερική στις 13 Ιουνίου. Εμείς αναμένουμε την ημερομηνία κυκλοφορίας της και στην Ελλάδα, αυτό το καλοκαίρι.

Πηγή: Variety

«Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο ένας άνθρωπος δεν μπορεί να βελτιωθεί με την ηλικία», είπε ο Eastwood. «Και έχω πολύ περισσότερη εμπειρία σήμερα. Σίγουρα, υπάρχουν σκηνοθέτες που χάνουν την επαφή τους μεγαλώνοντας, αλλά εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς».

Όταν ρωτήθηκε για την τρέχουσα κατάσταση του κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης του «Οι ασυγχώρητοι» είπε ότι του έλειψαν οι μέρες που οι κινηματογράφοι δεν ήταν υπερφορτωμένοι με ριμέικ, συνέχειες και διασκευές ταινιών. «Λαχταρώ τις παλιές καλές μέρες που οι σεναριογράφοι έγραφαν ταινίες όπως η «Καζαμπλάνκα» σε μικρά μπανγκαλόου στο οικόπεδο των στούντιο. Όταν όλοι είχαν μια νέα ιδέα», είπε. «Ζούμε σε μια εποχή ριμέικ και franchise. Έχω γυρίσει σίκουελ τρεις φορές, αλλά δεν με ενδιέφερε αυτό εδώ και πολύ καιρό. Η φιλοσοφία μου είναι: κάνε κάτι καινούργιο ή μείνε σπίτι».

Ο Eastwood συνέχισε λέγοντας ότι η ανατροφή του στο «παλιό σύστημα» του Χόλιγουντ τον ανάγκασε να εξελίσσεται συνεχώς ως καλλιτέχνης και να είναι σε εγρήγορση για την επόμενη σπουδαία κινηματογραφική ιδέα.

«Ως ηθοποιός, ήμουν με συμβόλαιο με ένα στούντιο, ήμουν στο παλιό σύστημα και έτσι αναγκαζόμουν να μαθαίνω κάτι καινούργιο κάθε χρόνο», εξήγησε ο Eastwood. «Και γι’ αυτό θα δουλεύω όσο μπορώ ακόμα να μάθω κάτι ή μέχρι να γίνω πραγματικά άφραγκος».

Πηγή: Variety

Δεν ήταν σαφές πώς θα επιβάλλονταν οι εισφορές, οι οποίες ανακοινώθηκαν το Σαββατοκύριακο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ποιες παραγωγές είναι πιο ευάλωτες στους δασμούς. Ωστόσο, υπάρχουν ευρέως διαδεδομένες ανησυχίες ότι εάν εφαρμοστούν, οι τελευταίες κινήσεις του Trump έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν και ενδεχομένως να αποδεκατίσουν μια παγκόσμια κινηματογραφική επιχείρηση που βασίζεται σε ένα δίκτυο διεθνών κινήτρων και ξένων τοποθεσιών για να κάνει ταινίες.

Τα πάντα, από indies χαμηλού προϋπολογισμού έως υπερπαραγωγές στούντιο, φτιάχνονται αυτήν τη στιγμή σε χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Γερμανία και η Ουγγαρία. Ακόμη και ο Mel Gibson, ο οποίος είναι ένας από τους τρεις ειδικούς πρεσβευτές του Χόλιγουντ που διορίστηκαν από τον Trump (οι άλλοι δύο είναι ο Sylvester Stallone και ο Jon Voight), αυτή τη στιγμή σχεδιάζει να γυρίσει το σίκουελ του “Passion of the Christ” στην Ιταλία.

Η αντίδραση στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου γυρίζονται τόσες πολλές αμερικανικές ταινίες, ήταν η πιο σκληρή. «Αυτό δεν έχει νόημα», είπε ένας Βρετανός παραγωγός. «Υποδηλώνει ότι μια αμερικανική ταινία προορίζεται να γυριστεί στις ΗΠΑ, αλλά οι ταινίες «Χάρι Πότερ», «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών», «Λίστα Σίντλερ», “Mission Impossible”, «Μονομάχος», “Avatar” και τόσες άλλες είναι οι ταινίες των ΗΠΑ που γυρίστηκαν στο εξωτερικό για προφανείς λόγους. Είναι μια παράλογη ανακοίνωση χωρίς νόημα ούτε κατανόηση της αφήγησης ή των δημιουργικών παρορμήσεων».

Ένας άλλος βρετανός παραγωγός είπε: «Ακόμα και οι άνεργοι Αμερικανοί λένε ότι αυτό είναι τρελό – αυτοί είναι άνθρωποι που ειλικρινά έχουν πληγεί στην καριέρα τους λόγω της μετακίνησης της παραγωγής στην Ευρώπη». Συμπληρώνει ένας άλλος παραγωγός με έδρα το Λονδίνο: «Εάν αυτό πάει μακριά, θα αποδεκατίσει τη βιομηχανία. Αλλά δεν μπορείτε απλώς να σταματήσετε την παραγωγή», είπε. «Πότε θα τεθεί σε ισχύ; Τι γίνεται με τις ταινίες σε προ-παραγωγή, που βρίσκονται στα γυρίσματα ή στο post; Θα διπλασιάζατε απλώς το κόστος τους. Τίποτα από αυτά δεν έχει σκεφτεί. Επομένως, νομίζω ότι η ήρεμη απάντηση είναι: Ας δούμε τι σημαίνει αυτό, ας δούμε τα ψιλά γράμματα».

Η παραγωγή στις ΗΠΑ μειώνεται κατά 40% μετά την επίλυση των απεργιών του Χόλιγουντ με τα συνδικάτα ηθοποιών και σεναριογράφων και ορισμένες μεγάλες ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των επόμενων ταινιών “Avengers” να έχουν αποστρατεύσει στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Τα κίνητρα ευθύνονται εν μέρει για την κίνηση, αν και πολλές πολιτείες όπως η Γεωργία και η Νέα Υόρκη προσφέρουν γενναιόδωρα πακέτα χρηματοδότησης ταινιών που ανταγωνίζονται εκείνα άλλων χωρών.

Ομάδες λόμπι του Χόλιγουντ, όπως η Motion Picture Association, έχουν υποστηρίξει ότι οι ΗΠΑ χρειάζονται ένα ομοσπονδιακό κινηματογραφικό κίνητρο ως «τυράκι» για να δελεάσουν τις παραγωγές πίσω. Ο Trump φαίνεται ότι επέλεξε να χρησιμοποιήσει τους δασμούς ως ραβδί. Πηγές λένε ότι ο Voight και ο μάνατζέρ του Steven Paul έχουν συναντήσεις με διάφορες συντεχνίες, ελπίζοντας να λάβουν περισσότερες πληροφορίες για την κατάσταση παραγωγής προκειμένου να συμβουλεύσουν τον πρόεδρο για την αναζωογόνηση των γυρισμάτων στις Η.Π.Α.

Την Κυριακή, το μήνυμα του Trump κυκλοφόρησε στο Χόλιγουντ, καθώς στελέχη συμμετείχαν σε έκτακτες συναντήσεις για να προσπαθήσουν να κατανοήσουν μια πρόταση που εξακολουθεί να είναι αμυδρά κατανοητή. Πριν απορριφθεί η είδηση ​​για το σχέδιο του Trump, ο Gaeten Bruel, ο οποίος διορίστηκε πρόσφατα πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Κινηματογράφου της Γαλλίας και προηγουμένως ήταν επικεφαλής των Γαλλικών Πολιτιστικών Υπηρεσιών στις ΗΠΑ, φοβόταν ότι η κυβέρνηση Trump θα άρχιζε να στοχεύει τον κινηματογράφο και τα οπτικοακουστικά μέσα και υποστήριξε ότι «όλοι θα χάσουν, ξεκινώντας από την ίδια τη βιομηχανία των ΗΠΑ». «Η Ευρώπη, και η Γαλλία ειδικότερα, είναι σημαντικές αγορές για αμερικανικά έργα», τα οποία, όπως λέει, αντιπροσωπεύουν περίπου το 60% του περιεχομένου που καταναλώνουν οι άνθρωποι στην Ευρώπη.

Μια άλλη σημαντική προσωπικότητα στη Γαλλία που διευθύνει ένα κορυφαίο φεστιβάλ είπε: «Τεχνικά, οι ταινίες είναι υπηρεσίες στις οποίες δεν μπορείς να επιβάλεις δασμούς. Θα μπορούσε να καταλήξει στα δικαστήρια και να πάρει μήνες». Ενώ ένας παραγωγός που παραδίδει γαλλικές υπερπαραγωγές για τις οποίες οι ΗΠΑ αποτελούν βασική αγορά είπε: «Δεν πουλάμε αγαθά, πουλάμε μια υπηρεσία, οπότε δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να φορολογηθεί… Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε για ποιο πράγμα μιλάμε σε αυτή τη φάση, τι αφορά. Είναι ακόμα πολύ ασαφές και με τον Trump τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν κάθε στιγμή».

Στην Ιταλία, τα Cinecittà Studios της Ρώμης, τα οποία πρόκειται να φιλοξενήσουν τα γυρίσματα της ταινίας «Η Ανάσταση του Χριστού» του Gibson τον Σεπτέμβριο, αντέδρασαν διπλωματικά. «Παρατηρούμε με τη μεγαλύτερη προσοχή τις κινήσεις μιας σημαντικής αγοράς όπως οι ΗΠΑ», δήλωσε η διευθύνουσα σύμβουλος της Cinecittà Manuela Cacciamani. «Είμαστε πεπεισμένοι ότι ειδικά στην πολιτιστική βιομηχανία – και ο οπτικοακουστικός τομέας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του – οι ανταλλαγές μεταξύ των χωρών πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο αμοιβαίες και κυκλικές. Γνωρίζουμε πόσο επωφελούνται οι αμερικανικές παραγωγές από τα φορολογικά μας κίνητρα και πάνω απ’ όλα από αυτό το οικοσύστημα ομορφιάς, τοποθεσιών, κλίματος, πολιτισμού, στυλ, γνώσης, για το οποίο επιλέγουν πάντα την Ιταλία αναζητώντας ποιότητα που δεν μπορεί να βρεθεί αλλού», συνέχισε η Cacciamani.

Άλλοι στέκονται πίσω για να δουν αν ο Trump θα συνεχίσει τις απειλές του μετά τη δημιουργία ενός μπαράζ πρωτοσέλιδων. «Πρέπει απλώς να περιμένουμε και να δούμε ποια είναι η επόμενη κίνηση του Trump. Είναι όπως στο σκάκι. Δεν ξέρουμε πού θα πάει αυτό», είπε ο Marco Valerio Pugini, ένας Ιταλός παραγωγός γραμμής που μιλούσε από το σκηνικό της Βόρειας Ιταλίας του μετα-αποκαλυπτικού θρίλερ του Ridley Scott ​​”The Dog Stars”. «Η βιομηχανία του θεάματος είναι ένα παγκόσμιο χωριό», πρόσθεσε ο Pugini, σημειώνοντας ότι μόλις έκανε μια κορεατική εκπομπή που θα βγει στο Netflix. «Είναι λίγο περίπλοκο. Αλλά νομίζω ότι τα στούντιο των ΗΠΑ θα συνεχίσουν να κάνουν γυρίσματα στο εξωτερικό όταν θέλουν εξωτικές τοποθεσίες. Δεν πρόκειται να ξεκινήσουν τα γυρίσματα του James Bond στο Ντιτρόιτ», σημείωσε.

Στελέχη και κινηματογραφιστές που ζουν στη Μέση Ανατολή ανησυχούν επίσης για το τι θα μπορούσαν να σημαίνουν οι δασμοί για την επιχείρησή τους. «Ολόκληρος ο παγκόσμιος κλάδος των υπηρεσιών παραγωγής πλήττεται από αυτό», δήλωσε ο σύμβουλος παγκόσμιας ενημέρωσης από το Ντουμπάι, Hans Fraikin, ο οποίος είναι πρώην επικεφαλής της Επιτροπής Κινηματογράφου του Άμπου Ντάμπι και ιδρυτικός επίτροπος του Συμβουλίου Κινηματογράφου και Τηλεόρασης του Κεμπέκ. «Απλώς δεν ξέρουν ποιο δρόμο να ακολουθήσουν αυτή τη στιγμή», πρόσθεσε. «Συνεργάζομαι με ένα κράτος στην Ινδία που εργάζεται για τον σχεδιασμό και την κατασκευή μιας πόλης στούντιο κινηματογράφου που περιλαμβάνει ηχητικές σκηνές. Προφανώς βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε παραγωγές του Χόλιγουντ. Δεν έχω μιλήσει ακόμη μαζί τους. Αλλά πώς θα αντιδράσουν;»

Σύμφωνα με τον Fraikin, ο αντίκτυπος των δασμών του Trump θα μπορούσε να είναι καταστροφικός ακόμη και στις ΗΠΑ. Είναι δύσπιστος ότι το πρόσθετο κόστος που θα προέκυπτε με τη μεταφορά όλων των γυρισμάτων σε εγχώριες τοποθεσίες θα αύξανε σημαντικά τις θέσεις εργασίας μακροπρόθεσμα. «Τελικά, απλώς θα ωθήσει τα στούντιο να κάνουν πολύ πιο έντονη χρήση AI», υποστήριξε.

Στη σφαίρα των ανεξάρτητων ταινιών, οι πράκτορες πωλήσεων επιλέγουν να δουν τις δηλώσεις του Trump ως άλλο ένα ξέσπασμα. «Θα πρέπει να περιμένουμε και να δούμε αν είναι αλήθεια ότι εφαρμόζονται αυτά τα τιμολόγια, πότε εφαρμόζονται και πώς εφαρμόζονται. Δεν υπάρχει ακόμη ημερομηνία έναρξης ισχύος για την εφαρμογή αυτών των τιμολογίων, ούτε υπάρχουν ειδικοί κανονισμοί», δήλωσε ένας εξέχων αντιπρόσωπος πωλήσεων με έδρα τη Μαδρίτη. Πρόσθεσε ότι «οι αμερικανικές εταιρείες θα μπορούσαν να είναι οι μεγαλύτεροι χαμένοι σε αυτόν τον εμπορικό πόλεμο, καθώς οι πωλήσεις αμερικανικών ταινιών στην Ευρώπη αντιπροσωπεύουν πράγματι ένα μεγάλο ποσοστό». Ο εκπρόσωπος συνέχισε να προτείνει ότι εάν οι χώρες ανταποκριθούν επιβάλλοντας 100% αμοιβαίο δασμό σε παραγωγές που γυρίζονται στις ΗΠΑ, το τελικό αποτέλεσμα θα μπορούσε να σημαίνει ότι θα απομακρυνθούν από τις ταινίες του Χόλιγουντ. «Οι ευρωπαίοι διανομείς μπορεί να αυξήσουν το μερίδιό τους στις ευρωπαϊκές ταινίες και την παραγωγή και εκμετάλλευση τοπικού περιεχομένου», υποστήριξε ο πράκτορας.

Στην Τσεχική Δημοκρατία, η επίτροπος κινηματογράφου Pavlína Žipková είπε ότι η διεθνής φύση της δημιουργίας ταινιών, η οποία βασίζεται σε ξένες τοποθεσίες και ταλέντο, καθώς και σε επιδοτήσεις, έχει ενισχύσει τους πολιτιστικούς δεσμούς. «Σκεφτείτε την πλούσια παράδοση των στούντιο των ΗΠΑ που γυρίζουν στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1950, η οποία ήταν πάντα εμπλουτιστική και για τις δύο πλευρές του ωκεανού», είπε ο Žipková. «Η δήλωση [του Trump] εγείρει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις». Όμως, όπως πολλά μέλη της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής επιχείρησης, η Žipková προετοιμάζεται για τις Κάννες, οι οποίες χρησιμεύουν ως κόμβος πωλήσεων ταινιών, καθώς και μια ευκαιρία να επανασυνδεθεί με συναδέλφους από τις ΗΠΑ και άλλες μεγάλες αγορές. «Δεν μας επιβραδύνει», είπε ο Žipková.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Flickr