Η δημιουργία ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια και κάθε χρόνο οι εθελοντές προσθέτουν νέα κομμάτια, μεγαλώνοντας συνεχώς το χωριό. Φέτος, 16 γυναίκες ανέλαβαν το πλέξιμο, ενώ μια ομάδα 25 ατόμων φρόντισε τις ξύλινες κατασκευές, τον φωτισμό και τη ζωγραφική.

Το πλεκτό χωριό φιλοξενεί φάτνες, Αγιοβασίληδες και πρωτότυπα καλλιτεχνικά εκθέματα, όλα χειροποίητα, αναδεικνύοντας το μεράκι και τον εθελοντισμό της τοπικής κοινότητας. Η δράση πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Δήμου Χίου και του Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Ομίλου, Θυμιανων Χίου, προσφέροντας μια μαγική γιορτινή εμπειρία για τους επισκέπτες.

Η μαυρίλα της φωτιάς θα φύγει και θα μείνει μια μαύρη ανάμνηση. Η γη θα αρχίσει να βλασταίνει ξανά, θα την φυτέψουν κι οι άνθρωποι. Η τοξικότητα όμως του μεταλλείου θα μείνει για γενιές των γενιών. Η γη θα γίνει στέρφα, για πάντα θανατερή.

Δικαίως ή αδίκως, η κοινωνία έχει συνδέσει απόλυτα τη φωτιά με τις εξορύξεις. Κι όσο η κυβέρνηση σιωπά, τόσο πιο πολύ εδραιώνεται η πεποίθηση των ανθρώπων. Είναι, λοιπόν, στο χέρι της κυβέρνησης να αποδείξει τη μη σύνδεση, δείχνοντας ταυτόχρονα και πραγματικό ενδιαφέρον για τον τόπο. Ο δρόμος είναι ένας και το πρώτο βήμα επ’ αυτού η ακύρωση του τρέχοντος ακόμη διεθνούς διαγωνισμού, αλλά και κάθε σκέψης για εξόρυξη αντιμονίου στη βόρεια Χίο.

Πηγή: Facebook Yianis Makridakis

Οι αναρτήσεις του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη:

«Κάηκαν μαστιχόδεντρα; Όλοι αυτό με ρωτούν. Και το 2012 αυτή ήταν η ερώτηση. Και για πολλά χρόνια κατόπιν, σχεδόν μέχρι τώρα, με ρωτούσαν αν ξαναγίνανε τα μαστιχόδεντρα που κάηκαν το ’12. Οπότε το ίδιο προβλέπεται και για αρκετά χρόνια μετά από τώρα.

Η σύνδεση της Χίου με το μαστίχι είναι απόλυτη στην συνείδηση των ανθρώπων. Ακούσανε βέβαια τον κυβερνητικό εκπρόσωπο που υποβάθμισε την πυρκαγιά και είπε ότι δεν κάηκαν πολλά μαστιχόδεντρα και δάσος, μόνο ρίγανες και σχίνοι. Μας κοροϊδεύεις, μου λέει ένας χτες εδώ στα Χανιά, μόλις έφτασα. Μας λες ότι δουλεύεις στους σκίνους και κάνεις μαστίχι, αλλά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος λέει πως άλλο τα μαστιχόδεντρα άλλο οι σχίνοι. Ε, αυτός ξέρει πιο καλά, του λέω, αυτόν ν’ ακούτε.

Κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι. Εμένα θ’ ακούτε; Που είμαι ένας απλός αγρότης ειδικού καθεστώτος και δεν έχω πάρει ακόμη την ενίσχυση από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα λέω έτσι άσχημα για να “μαυρουδίσω” την εικόνα της κυβέρνησης; (Εκ του Μαυρουδής Βορίδης) 32.000 σχίνοι δηλαδή μαστιχόδεντρα κάηκαν στην πρόσφατη πυρκαγιά της Χίου, σύμφωνα με την πρώτη εκτίμηση της ΕΜΧ, όλα στα βορειοδυτικά Μαστιχοχώρια Αγ. Γιώργη, Βέσσα, Λιθί. Κάθε φωτιά που πιάνει στην κεντρική Χίο, εκεί πάει και σβήνει, στη θάλασσα, στο Λιθί».

«Αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία είναι ένα Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, εγγεγραμμένο στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Νέα Μονή Χίου

Τα 32.000 μαστιχόδεντρα που κάηκαν, τα χιλιάδες που έχουν καεί, τα χιλιάδες που θα κάνουν στο μέλλον είναι άλλο ένα Μνημείο Άυλης Πολιτισμικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας εγγεγραμμένο στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ. Η Χίος έχει πάνω της δύο Μνημεία ΟΥΝΕΣΚΟ Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ένα υλικό και ένα άυλο. Πάνω που πασχιζαμε κάποιοι άνθρωποι να φέρουμε στο νησί και ένα τρίτο Μνημείο ΟΥΝΕΣΚΟ, εντάσσοντας τη Χίο στον Παγκόσμιο κατάλογο των Γεωπάρκων, μας βρήκε το Αντιμόνιο. Κόντρα στον πολιτισμό, στη φύση, στην βούληση της κοινωνίας, το Υπουργείο που κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται και Περιβάλλοντος βάλθηκε να μετατρέψει τη Χίο από μοναδική παγκόσμια γαία σε καρκινογόνο ορυχείο. Όπου ακούς “ανάπτυξη”, στάχτη και αποκαΐδια».

Τι είναι τα Μαστιχόδεντρα;

Το Μαστιχόδενδρο ή Σκίνος της Χίου, με επιστημονική ονομασία Πιστακία η λεντίσκος, ποικ. η Χία (Pistacia lentiscus, var. chia) που μερικές φορές αποκαλείται Πυξάρι, είναι μια καλλιεργούμενη ποικιλία του Σκίνου (Pistacia lentiscus L.). Το Μαστιχόδενδρο φύεται μόνο στο νότιο τμήμα της Χίου, σε μια σειρά από 24 χωριά που ονομάζονται «Μαστιχοχώρια», είναι η μοναδική που παράγει μαστίχα και για τον λόγο αυτό είναι γνωστή ως μαστιχοφόρος σκίνος. Το Μαστιχόδενδρο μπορεί, επίσης, να βρεθεί σε ορισμένες περιοχές κοντά στο Τσεσμέ και τα Αλάτσατα στην Τουρκία, αλλά δεν καλλιεργείται εκτενώς λόγω ελάχιστης παραγωγής ρητίνης. Εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η παραγωγή μαστίχας στη Χίο αποτελεί προιόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης (ΠΟΠ) και Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης.

Το Μαστιχόδενδρο μπορεί να φτάσει σε ύψος μερικά μέτρα και ζει μέχρι και αρκετές δεκαετίες. Η μαστίχα χρησιμοποιείται ευρέως στην παραδοσιακή ιατρική και στα τρόφιμα, ιδιαίτερα στα επιδόρπια. Η ρητίνη επίσης γίνεται και τσίχλα και θεωρείται ότι είναι από τις πρώτες τσίχλες που εφευρέθηκαν ποτέ. Η συγκομιδή της ρητίνης γίνεται με δημιουργία «πληγών» (Κέντημα) στον κορμό και τα κλαδιά του δέντρου. Αυτό ενεργοποιεί την παραγωγή ρητίνης η οποία απελευθερώνεται υγρή και σκληραίνει σε βέλτιστες συνθήκες. Η ρητίνη και ορισμένα από τα παράγωγά της έχουν λάβει το καθεστώς ΠΟΠ από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ η τεχνογνωσία της καλλιέργειας αποτελεί μέρος της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO.

Αν και οι άγριοι σκίνοι είναι διάσπαρτοι στην περιοχή της Μεσογείου, η συγκεκριμένη ποικιλία που παράγεται στο εμπόριο είναι γηγενής της Χίου. Στο παρελθόν έχουν γίνει προσπάθειες καλλιέργειας του δέντρου εκτός Μαστιχοχωρίων, σε περιοχές όπως η Ιταλία, η Τουρκία, χωρίς όμως επιτυχία, οι οποίες όμως αποδείχθηκαν εξαιρετικά δύσκολες και ασύμφορες. Αυτό οφείλεται στο τοπικό μικροκλίμα και γεωλογία της περιοχής των Μαστιχοχωρίων, καθώς και στην καλή φροντίδα από τους τοπικούς παραγωγούς. Το Μαστιχόδενδρο έχει και ορισμένους κλώνους, όπως ο Μαυρόσκινος, ο Βοτόμος, ο Καλλιμασιώτης, ο Λιβανός, ο Κρεμεντινός κ.α. Συνήθως καλλιεργούνται αρσενικά δέντρα. Είναι συγγενικό είδος με τη φιστικιά (Pistacia vera) και την τερέβινθο (Pistacia terebinthus).

Οι σκίνοι αυτοί αναπτύσσονται σε χαμηλότερα υψόμετρα και σε παραθαλάσσιες περιοχές. Συχνά, ο σκίνος (Pistacia lentiscus) αποκτά και δενδρώδη μορφή, και μπορεί να φτάσει σε ύψος τα 5 μέτρα. Οι καρποί του είναι μικροί, σφαιρικοί, με έντονο κόκκινο χρώμα. Η περίοδος ανθοφορίας του σκίνου είναι από Μάρτιο έως και Ιούνιο. Σύμφωνα με την παράδοση, μαστίχα παράγουν μόνοι οι σκίνοι των περιοχών όπου βασανίστηκε και μαρτύρησε ο Άγιος Ισίδωρος ο Χίος, ποτίζοντας το έδαφός τους με το αίμα και τα δάκρυα που επέφεραν τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Ρωμαίους, περί το 250. Τα δάκρυα του ευωδίασαν και τότε δημιουργήθηκε το δάκρυ της μαστίχας. Αυτός είναι ο λόγος που οι σκίνοι σε καμία άλλη περιοχή δεν παράγουν μαστίχα, παρά μόνο στη νότια Χίο.

Πηγή: Parallaxi

Η ομάδα του Βασίλη Σφακιανόπουλου, ιδρυτή της πάντα παρούσας ομάδας Save your hood, ξεκινά σήμερα για το νησί. Ο ίδιος, μοιράστηκε στο προσωπικό του προφίλ στο Facebook μια φωτογραφία του μακρινού 2012, όταν το νησί αντιμετώπιζε και υπέμενε τις φλόγες ξανά – ο εχθρός είναι γνώριμος από τότε – σκέψεις, απελπισία, αλλά και ελπίδα, απαραίτητη συμβολή στο τέλος του πύρινου εφιάλτη.

«Χίος 2012 – Χίος 2025. Μια φωτογραφία. Ένα μόνο κλικ που φυλάκισε μια και μόνο στιγμή από την κόλαση της Χίου, το μακρινό 2012.

Τότε που η μοίρα με ήθελε φαντάρο, πάνω σε αυτό το χώμα που το κατάτρωγε η φωτιά. Τότε που το στρατόπεδο σήκωσε έναν αόρατο πόλεμο και εμείς, με τα άδεια από εμπειρία χέρια, κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε ένα θεριό που είχε ήδη καταπιεί χιλιάδες στρέμματα.

Μέσα στο χάος, μου δόθηκε η ευθύνη. Ένα τσούρμο από άγνωστα πρόσωπα, φαντάροι από άλλες μονάδες, κάτω από τις οδηγίες μου. Θυμάμαι ακόμα, σαν μια πικρή γεύση, εκείνη τη φευγαλέα, πλανεμένη περηφάνια που ένιωσα. Μια αναγνώριση που γρήγορα θα γινόταν στάχτη.

Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν η ίδια η παράνοια ντυμένη με φλόγες. Το τέρας δεν ήταν ένα. Γεννούσε συνεχώς νέα μέτωπα, ξεφύτρωνε σε απρόσμενα σημεία, ανατρέποντας κάθε μας σχέδιο, κάθε μας βήμα. Οι διαταγές έρχονταν αντιφατικές, η μία ακύρωνε την άλλη μέσα στον ασύρματο, δημιουργώντας ένα οργανωτικό χάος που, σμίγοντας με την απειρία μας, γινόταν ένας συνδυασμός πιο εκρηκτικός και από την ίδια τη φωτιά.

Με πλημμύρισε η οργή. Μια καθαρή, καυτή οργή. Οργή για τα αόρατα χέρια που έσπειραν αυτόν τον όλεθρο. Οργή για την κραυγαλέα έλλειψη οργάνωσης που μας άφηνε εκτεθειμένους. Οργή για την παντελή απουσία εκπαίδευσης των συμμάχων μου, που κοιτούσαν τις φλόγες με το ίδιο δέος και την ίδια άγνοια με εμένα. Μα πάνω απ’ όλα, οργή για τη συλλογική μας αδυναμία να σταματήσουμε αυτό το θεριό που μας κύκλωνε, που μας έπνιγε, που χόρευε πάνω στις στάχτες των ελπίδων μας.

Τέσσερις μέρες μετά, σιωπή. Το μέτωπο, εξαντλημένο πια, είχε αφήσει πίσω του μόνο το μαύρο. Λίγο αργότερα, ήρθε η ψυχρή επιβεβαίωση. Συστηματικοί εμπρησμοί. Ένα έγκλημα με δράστες-φαντάσματα που δεν βρέθηκαν ποτέ.

Κοιτάζω το σήμερα και νιώθω το παρελθόν να αναπνέει στον σβέρκο μου. Το σκηνικό, στοιχειωτικά ίδιο, μα ο ρόλος μου έχει αλλάξει. Δεν είμαι πια μέρος της μάχης, μα σιωπηλός δέκτης των ειδήσεων. Ισχυρές ενδείξεις εμπρησμού, πολλαπλές εστίες να ξεπηδούν σαν κακοήθεις όγκοι μακριά από τα ενεργά μέτωπα, η ΔΑΕΕ να σπεύδει στο νησί. Η ίδια παράσταση, ο ίδιος αόρατος εχθρός, η ίδια οργή. Μόνο που τώρα τη βιώνω από την άλλη πλευρά της οθόνης, γνωρίζοντας πως το θεριό δεν πέθανε ποτέ. Απλώς, περίμενε.

Και η ερώτηση επιστρέφει, δεκατρία χρόνια μετά, ίδια κι απαράλλαχτη. Γιατί; Θα μπορούσε το χέρι που βάζει τη φωτιά να είναι το ίδιο; Πώς χωράει σε μια ανθρώπινη ψυχή τόση ευκολία στο να κάνει τα πάντα στάχτη, χωρίς να λογαριάζει στρέμματα, κόπους, ζωές; Και γιατί, ενώ κύλησαν δεκατρία χρόνια, το τέλος του έργου μοιάζει να μην έχει αλλάξει;

Κι όμως, κάτι άλλαξε. Εγώ άλλαξα. Εκείνες οι ημέρες μέσα στον καπνό και την απόγνωση, έσωσα την πρώτη μου ζωή απο τη φωτιά. Ήταν η μόνη μου ηλιαχτίδα σε όλο αυτό το σκοτάδι.
Κατάλαβα οτι ίσως όλο αυτό που πέρασα να είχε ένα νόημα.

Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, δεν επιστρέφω εγώ στο νησί. Ούτε ο ανίδεος φαντάρος, ούτε καν ο ώριμος Βασίλης. Επιστρέφει η κληρονομιά εκείνης της φωτιάς και το μάθημα μου. Στο νησί μεταβαίνει η στελεχωμένη, εκπαιδευμένη μου ομάδα. Αυτοί που θα ψάξουν κάτω από τα αποκαΐδια με τη γνώση και τον συντονισμό που εγώ δεν είχα. Αυτοί που θα σώσουν, καλύτερα και από εμένα, οτιδήποτε αντιστέκεται ακόμα στον θάνατο.

Να βρουν την ελπίδα και να μας την φέρουν πίσω.»

Φωτογραφία: Βασίλης Σφακιανόπουλος

«Είμαστε από ώρα 13.00 χωρίς ρεύμα λόγω της πυρκαγιάς. Αν έχει έρθει το ρεύμα ως τις 8.30μμ θα μπορέσω να είμαι παρών. Η Χίος ξανά κάρβουνο. Έρμαιο της μαύρης ανάπτυξης που υπηρετεί η πολιτική της “οικοπεδοποίησης” της Ελλάδας. Η Ελλάδα οικόπεδο τουριστικής λαίλαπας, “ενεργειακής μετάβασης”, “πράσινης ανάπτυξης”. Συνισταμένη κοινή όλων αυτών το κάρβουνο» », έγραψε σε ανάρτησή του στο facebook.

«Επενδύσεις, εξορύξεις, επεκτάσεις, έργα της γενιάς μας και χίλιες δυο ακόμη μεγαλοστομίες αναπτυξιολαγνείας οδήγησαν στις πολιτικές “οικοπεδοποίησης” και τελικά στην βιβλική καταστροφή.

Ένα νησί που ευημερούσε από ναυτιλία, μαστίχα, εσπεριδοειδή, μικρής κλίμακας οικοτουριστικη οικονομία και πολιτισμό, έγινε ξαφνικά εξαρτώμενο από τον τουρισμό και τα πάσης φύσεως αντιμόνια. Ένας παράδεισος επί γης μετατράπηκε σε οικόπεδο φτηνιάρικης πολιτικής και σε αβίωτη γη. Είμαστε στην κορύφωση της πολιτικής παρακμής και κατάντιας μας σε Δήμο, Περιφέρεια και Κοινοβούλιο. Δεν είναι τυχαίο τίποτα. Ελάτε για τουρισμό, μην παραλείψετε. Ελάτε να δείτε τα αποκαΐδια ενός σπουδαίου τόπου.

Χίος pass θα ανακοινώσουν τώρα. Κάηκε και το Λωβοκομειο, κάηκε και η παιδική μου γειτονιά. Θα σας κάνω λογοτεχνικές περιηγήσεις στα αποκαΐδια της έμπνευσής μου, της ζωής μου και των παιδικών μου χρόνων».

Και μια τρίτη ανάρτηση:

«Μη μου τηλεφωνείτε για την φωτιά. Δεν έχω ρεύμα, ούτε αποθέματα μπαταρίας και ψυχικής δύναμης. Η Χίος καίγεται με οργανωμένο σχέδιο τρομοκρατικής επενδυτικής αναπτυξιολαγνείας.
Όπως το 2012, ακριβώς μετά την επέλαση στο νησί των πολυεθνικών ενέργειας, έτσι και τώρα, ένα χρόνο μετά τις επενδυτικές κορώνες των εξορύξεων, η Χίος καίγεται για να γίνει πεδίο “ανάπτυξης”. Οι πολιτικοί υπεύθυνοι των εμπρησμών, τοπικοί και κεντρικοί, είναι γνωστοί. Τους έχει ψηφίσει η κοινωνία. Τώρα πήρε φωτιά και στην περιοχή που σχεδιάζονται οι εξορύξεις. Αυτή είναι η πορεία όλης της Ελλάδας, με τις πολιτικές εκποίησης που ακολουθούνται. Τελειώσαμε».

Πηγή: Documento

Ο υπερτουρισμός είναι ένα καυτό θέμα στην Ελλάδα με πλήθη τουριστών να πνίγουν τα hotspot διακοπών κάθε χρόνο όπως η Σαντορίνη, η Μύκονος και η Κέρκυρα. Αλλά μην αφήνετε αυτό να σας αποτρέψει από την ευκαιρία να πάρετε μόνοι σας μια γεύση από τον ελληνικό τρόπο ζωής.

Υπάρχουν 227 κατοικημένα νησιά σε όλη τη Μεσόγειο, το Αιγαίο και το Ιόνιο – μερικά από τα οποία έχουν πολύ λίγους τουρίστες. Η MailOnline επέλεξε πέντε από τα καλύτερα νησιά που όλα τους προσφέρουν άφθονο ήλιο, άμμο, θάλασσα και γαλήνη χωρίς τα πλήθη.

Από την «παρθένα γοητεία» και τις «απομονωμένες παραλίες» στην Τήλο, μέχρι την «απομακρυσμένη» αλλά «ήσυχη» Αμοργό, αυτά τα απίθανα ελληνικά νησιά θα σας κάνουν να κλείσετε την πτήση σας. Το πιο δύσκολο κομμάτι θα είναι να επιλέξετε ποιο θα επισκεφθείτε πρώτα…

Τήλος

Η Τήλος βρίσκεται στο μέσο της διαδρομής μεταξύ Κω και Ρόδου στο Αιγαίο Πέλαγος – έχει μόνιμο πληθυσμό μόλις 746 κατοίκους και λίγους τουρίστες. Σύμφωνα με το Unforgettable Greece: «Η Τήλος είναι ένα μικρό νησί των Δωδεκανήσων, δημοφιλές στους ελεύθερους κατασκηνωτές και στους ανθρώπους που αναζητούν ησυχία στις διακοπές τους. Το νησί της Τήλου είναι ακόμα ανέγγιχτο από τον μαζικό τουρισμό και διατηρεί την παρθένα γοητεία του. Οι παραλίες είναι απομονωμένες – ιδανικές για όσους αναζητούν ιδιωτικότητα».

Πρωτεύουσα της Τήλου είναι το Μεγάλο Χωριό σε μέγεθος πίντας, το οποίο βρίσκεται στους πρόποδες ενός βουνού με ένα Μεσαιωνικό Κάστρο στην κορυφή, ενώ η πιο πολυσύχναστη πόλη της είναι το λιμάνι της Λιβαδειάς.

Χίος

Η Χίος, το πέμπτο μεγαλύτερο νησί που βρίσκεται στο βόρειο Αιγαίο κοντά στην Τουρκία, προσελκύει μερικούς τουρίστες στην κύρια πόλη της, αλλά έχει πολύ ήσυχη ύπαιθρο και παραμένει αρκετά χαμηλών τόνων. Ο ιστότοπος ταξιδιωτικών οδηγών Greeka σημειώνει: «Η Χίος είναι ένα πολύ όμορφο νησί που είναι ακόμα αρκετά ανέγγιχτο από τον τουρισμό παρά τις διάφορες ομορφιές της, όπως οι υπέροχες παραλίες και τα υπέροχα μεσαιωνικά χωριά της. Ο χαμηλός τουρισμός οφείλεται στο γεγονός ότι η Χίος ήταν οικονομικά αυτάρκης για πολλά χρόνια. Η ηρεμία και η αυθεντικότητα της Χίου, μαζί με το ποικίλο και κατάφυτο τοπίο, τα ωραία χωριά και οι ειδυλλιακές παραλίες κάνουν αυτό το νησί έναν εξαιρετικό προορισμό διακοπών».

Κύθηρα

Σύμφωνα με το Discover Greece: «Τα Κύθηρα είναι ένα όχι και τόσο μικρό νησί της Πελοποννήσου. Δεν είναι πολύ εύκολη η πρόσβαση και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που δεν έχει αναπτυχθεί τουριστικά. Στο νησί μπορείτε να φτάσετε με πλοίο – πολλά δρομολόγια όλη την ημέρα – αλλά αν θέλετε να πετάξετε θα πρέπει να σταματήσετε στην Αθήνα πριν πάρετε μια δεύτερη πτήση για τον Κρατικό Αερολιμένα Κυθήρων.

Ωστόσο, η παραπάνω προσπάθεια θα μπορούσε να αξίζει τον κόπο, όπως σημειώνει η Cycladia: «Τα Κύθηρα προσφέρουν μια αξιοσημείωτη φυσική ομορφιά και αξιοθέατα, μαζί με υπέροχες παραλίες… εν συντομία είναι ένα από τα καλύτερα μέρη για επίσκεψη στην Ελλάδα».

Αμοργός

Η Greeka σχολιάζει: «Η Αμοργός δεν συγκαταλέγεται στους κορυφαίους προορισμούς διακοπών στην Ελλάδα. Αντίθετα, είναι ένα απομακρυσμένο νησί που έχει διατηρήσει την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και τον παλιομοδίτικο τρόπο ζωής του. Αγαπημένο νησί για τους λάτρεις του εναλλακτικού τουρισμού, της φύσης και της ηρεμίας, η Αμοργός προσφέρει στιγμές χαλάρωσης και μοναδικές εμπειρίες».

Σύμφωνα με το Lonely Planet: «Ο δρόμος που ξετυλίγεται σαν κορδέλα κατά μήκος της μεγάλης κορυφογραμμής των βουνών της Αμοργού, που συνδέει τα κύρια χωριά, είναι από τις πιο όμορφες διαδρομές στις Κυκλάδες». Ονομάζει μάλιστα, τον κόλπο της Καλοταρίτισσας ως την «ωραιότερη παραλία» του νησιού.

Σάμος

Η Σάμος, με πληθυσμό περίπου 33.000 κατοίκων, είναι πιο γνωστή από ορισμένα νησιά αυτής της λίστας, αλλά μπορεί να υπερηφανεύεται για μια πληθώρα χαλαρών, ανεπιτήδευτων περιοχών. Το Lonely Planet λέει: «Πέρα από τα χαμηλών τόνων θέρετρά της και την πρωτεύουσα Βαθύ, υπάρχουν πολλές απίθανες παραλίες και ήσυχα σημεία στα δροσερά, δασώδη βουνά της ενδοχώρας όπου η παραδοσιακή ζωή συνεχίζεται. Χωριά όπως οι Μανωλάτες, το Παλαιό Καρλόβασι, ο Πλάτανος και οι Σπαθαραίοι είναι «γραφικά», σύμφωνα με το TripAdvisor και αξίζει να τα επισκεφθείτε».

Το Discover Greece προτείνει στους τουρίστες να πάνε στην παραλία Μικρή Λάκκα, δηλώνοντας: «Είναι μια από τις μικρότερες και πιο απομονωμένες παραλίες της Σάμου, προστατευμένη από τον άνεμο και με ψιλό βότσαλο και κοχύλια και ήρεμα γαλάζια νερά».

Πηγή: Daily Mail / Φωτογραφίες: 1, 3, 4. Wikimedia Commons, 2. Flickr, 5. Picryl