Ο Merlin Holland, ειδικός στη ζωή και τα έργα του Wilde, επέκρινε ένα μαύρο μπρούτζινο γλυπτό του Sir Eduardo Paolozzi που πρόκειται να παρουσιαστεί σε δημόσιο κήπο στο Chelsea, στο νοτιοδυτικό Λονδίνο, κοντά στο πρώην σπίτι του Wilde. Είπε στον Observer: «Είμαι υπέρ κάθε είδους καινοτομίας στη σύγχρονη τέχνη. Αλλά αυτό μου φαίνεται απαράδεκτο. Φαίνεται απολύτως αποτρόπαιο».

Ο Holland είπε ότι δεν μοιάζει σε τίποτα με τον Wilde και αποτυγχάνει να αποδώσει κάτι από την εξυπνάδα και τη λαμπρότητα ενός από τους μεγαλύτερους θεατρικούς συγγραφείς στην αγγλική γλώσσα. Αντίθετα, είπε ο Holland, το γλυπτό είναι τόσο ζοφερό που όποιος το συναντήσει είναι πιο πιθανό να σκεφτεί το τραγικό τέλος του Wilde παρά τη χαρά της γραφής του. Αναμένεται να εγκατασταθεί στο Dovehouse Green εντός των επόμενων εβδομάδων.

Ο Paolozzi, ο Βρετανός γλύπτης που πέθανε το 2005, είναι περισσότερο γνωστός για τα ψηφιδωτά του το 1986 στο σταθμό του μετρό Tottenham Court Road και το μπρούτζινο του Sir Isaac Newton το 1995 έξω από τη Βρετανική Βιβλιοθήκη. Είχε ένα στούντιο στην οδό Dovehouse και η ανέγερση του γλυπτού Wilde τιμά τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του φέτος.

Ο Wilde πέθανε μέσα στη φτώχεια το 1900, σε ηλικία 46 ετών, μετά από μια από τις πιο διάσημες δίκες στη βρετανική ιστορία και τη φυλάκισή του για ομοφυλοφιλία. Καταστράφηκε από την απόφασή του να μηνύσει τη Μαρκήσια του Κουίνσμπερι, η οποία τον κατηγόρησε ότι ήταν «σοδομίτης» αφού ανακάλυψε ότι ο γιος της, Λόρδος Alfred “Bosie” Douglas, ήταν ο εραστής του Wilde. Η σύζυγος του Wilde, Constance, κατέφυγε με τους δύο γιους τους στην Ευρώπη, αλλάζοντας το επώνυμό τους σε Holland.

Ο εγγονός του Wilde είπε για το γλυπτό: «Φαίνεται να λέει «εδώ είναι ένα μνημείο για έναν άνθρωπο που η κοινωνία αποκεφάλισε». Πώς θέλουμε να τον θυμόμαστε; Διασκεδαστικό, ταλαντούχο, αρραβωνιαστικό ή σκαλισμένο και αποκεφαλισμένο για παραβίαση του νόμου της εποχής; Ξέρω ποιο προτιμώ».

Ο Paolozzi υπέβαλε ένα σχέδιο για το άγαλμα σε μια επιτροπή το 1995, υπό την προεδρία του Sir Jeremy Isaacs, και συμπεριλαμβανομένων των ηθοποιών Dame Judi Dench και Sir Ian McKellen, του ποιητή Seamus Heaney, καθώς και του Holland. Κάλεσε 12 καλλιτέχνες να υποβάλουν σχέδια και ο Paolozzi ήταν μεταξύ των έξι υποψηφίων που επιλέχθηκαν να δημιουργήσουν μακέτες ή μοντέλα σε κλίμακα. Το επιχείρημά του ήταν ότι ένα γλυπτό του Wilde πρέπει να είναι εννοιολογικό, αντί να είναι αναπαραστατικό. Όμως η επιτροπή το απέρριψε. Το σχέδιό του ήταν «πολύ βάναυσο», θυμάται ο Holland: «Ήταν ένας σπουδαίος καλλιτέχνης της σύγχρονης εποχής, αλλά απλά δεν πιστεύαμε ότι μια τμηματοποιημένη κεφαλή του Όσκαρ θα αντιπροσώπευε αυτό που θέλαμε να απολαύσει και να θαυμάσει το κοινό γι ‘αυτόν».

Αντίθετα, η επιτροπή επέλεξε το «πνευματώδες και διασκεδαστικό» γλυπτό της Maggi Hambling, στο οποίο μια προτομή του Wilde αναδύεται από μια σαρκοφάγο από γρανίτη που μοιάζει με πάγκο, η οποία έχει γραμμένο πάνω της ένα απόσπασμα από τον θαυμαστή της Lady Windermere: «Είμαστε όλοι στο λούκι, αλλά μερικοί από εμάς κοιτάζουν τα αστέρια». Εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο κοντά στο σταθμό Charing Cross το 1998. Ο Holland είπε: «Ένα μνημείο ή άγαλμα πρέπει να «λέει» κάτι στο κοινό. Η Hambling’s λέει «δεν έχει σημασία ποιος είσαι, έλα να κάτσεις και να μιλήσεις με έναν σπουδαίο συνομιλητή και θεατρικό συγγραφέα. Είναι επίσης μια πολύ καλή αναπαράσταση, ένα χάλκινο σκίτσο».

Ο Simon Wilson, πρώην επιμελητής της Tate, επέκρινε επίσης το γλυπτό Paolozzi. Είπε: «Γιατί είναι όλο το κεφάλι κομμένο; Γιατί είναι ξαπλωμένο στο πλάι; Ως ιστορικός τέχνης, μπορώ να κατασκευάσω μια ανάγνωση – ότι τα κοψίματα στο κεφάλι συμβολίζουν τα βάσανα του Wilde και ότι έχει ανατραπεί στο πλάι είναι σύμβολο της πτώσης του από χάρη. Θα το δει όμως αυτό ένας μη ειδικός θεατής; Αυτό που παίρνετε είναι ένα γλυπτό του Paolozzi που τυχαίνει να αναφέρεται στον Oscar Wilde. Χρειαζόμαστε πολύ ένα πολύ καλό, απλό, παραδοσιακό μνημείο του Wilde».

Το Ίδρυμα Paolozzi δήλωσε: «Το Ίδρυμα πιστεύει ότι όλοι έχουν δικαίωμα στη γνώμη τους, συμπεριλαμβανομένου του εγγονού του Oscar Wilde. Σημειώνουμε επίσης ότι η Εταιρεία Oscar Wilde το υποστηρίζει πλήρως».

Ο Wilde αναμφίβολα θα είχε κάτι να πει γι’ αυτό. Κάποτε παρατήρησε τη γλυπτική στην Αγγλία: «Κοιτάζοντας τριγύρω τις φιγούρες που κοσμούν τα πάρκα μας, θα μπορούσε κανείς σχεδόν να ευχηθεί να είχαμε σκοτώσει εντελώς την ευγενή τέχνη: να δούμε τα αγάλματα των εκλιπόντων πολιτικών μας με μαρμάρινα φουστάνια και χάλκινα γιλέκα με διπλή σειρά κουμπιών στο στήθος, που προσθέτουν μια νέα φρίκη στον θάνατο».

Πηγή: The Guardian

Ο καλλιτέχνης του δρόμου με έδρα το Μπρίστολ μοιράστηκε μια φωτογραφία της τοιχογραφίας στο Instagram, η οποία είναι η συνήθης μέθοδος διεκδίκησης του έργου του.

Το έργο αυτό ήρθε μια μέρα αφότου αποκάλυψε ένα στένσιλ κατσίκας σε έναν τοίχο κοντά στη Γέφυρα Kew στο Richmond. Αυτό το κομμάτι παρουσίαζε μια σιλουέτα μιας κατσίκας ζωγραφισμένης πάνω σε μια προεξοχή με βράχους να πέφτουν κάτω και μια κάμερα κλειστού κυκλώματος στραμμένη προς το ζώο.

Ο Banksy δεν έγραψε λεζάντα για καμία ανάρτηση στο Instagram, κάνοντας τους θαυμαστές να κάνουν εικασίες σχετικά με το νόημα των έργων τέχνης. Για το συγκεκριμένο πολλοί σχολίασαν ότι είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο και πως ο Banksy θέλει να μας θυμίζει να εστιάζουμε περισσότερο σε αυτά που μας ενώνουν, παρά σε εκείνα που μας χωρίζουν. Άλλος χρήστης έγραψε ότι ο ελέφαντας στο δωμάτιο είναι το θέμα της Παλαιστίνης που όλοι κάνουμε πως δεν βλέπουμε.

Όποια ερμηνεία και να δώσει ο καθένας, το σημαντικό είναι ότι ο καλλιτέχνης με κάθε νέο έργο του ενεργοποιεί το μυαλό μας και πως η μαγεία της τέχνης είναι ότι κάνει τον καθένα μας να αισθάνεται κάτι διαφορετικό.

Πηγή: BBC