«Οι αισιόδοξοι φαίνεται να χρησιμοποιούν ένα κοινό νευρωνικό πλαίσιο για την οργάνωση των σκέψεων για το μέλλον, το οποίο πιθανότατα αντανακλά ένα παρόμοιο στυλ νοητικής επεξεργασίας και όχι πανομοιότυπες ιδέες», δήλωσε ο Kuniaki Yanagisawa, πρώτος συγγραφέας της έρευνας από το Πανεπιστήμιο Kobe στην Ιαπωνία.

Είπε ότι τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να ρίξουν φως σε προηγούμενα ευρήματα που έδειξαν ότι οι αισιόδοξοι τείνουν να είναι πιο κοινωνικά επιτυχημένοι.

«Αυτό που μας λέει αυτή [νέα μελέτη] είναι ότι το θεμέλιο της κοινωνικής τους επιτυχίας μπορεί να είναι αυτή η κοινή πραγματικότητα», πρόσθεσε. «Δεν πρόκειται μόνο για μια θετική στάση. Είναι ότι οι εγκέφαλοί τους βρίσκονται κυριολεκτικά στο ίδιο μήκος κύματος, κάτι που μπορεί να επιτρέψει ένα βαθύτερο, πιο διαισθητικό είδος σύνδεσης».

Οι ερευνητές ανέφεραν ότι ζήτησαν από 87 συμμετέχοντες να συμπληρώσουν ένα ερωτηματολόγιο για να αποκαλύψουν πόσο αισιόδοξοι ήταν.

Κάθε συμμετέχων υποβλήθηκε επίσης, σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου, κατά την οποία του ζητήθηκε να φανταστεί διάφορα πιθανά μελλοντικά γεγονότα ζωής, μερικά από τα οποία ήταν θετικά όπως ένα «επικό ταξίδι σε όλο τον κόσμο»- ενώ άλλα ήταν ουδέτερα ή αρνητικά, όπως η απόλυση. Ένα υποσύνολο των συμμετεχόντων κλήθηκε να φανταστεί σενάρια που σχετίζονται με τον θάνατο.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι οι συμμετέχοντες που ήταν πιο αισιόδοξοι, έδειξαν μεγαλύτερες ομοιότητες στα πρότυπα της εγκεφαλικής τους δραστηριότητας σε μια περιοχή που εμπλέκεται στη σκέψη με προσανατολισμό στο μέλλον, που ονομάζεται έσω προμετωπιαίος φλοιός (MPFC).

Ο Yanagisawa τόνισε πως μια πιθανή εξήγηση ήταν ότι η πιο ποικιλόμορφη εγκεφαλική δραστηριότητα μεταξύ των απαισιόδοξων αντανακλούσε ένα πιο ποικίλο σύνολο ανησυχιών όταν σκέφτονταν αρνητικά σενάρια.

Ωστόσο, είπε ότι μια άλλη πιθανή εξήγηση ήταν πως οι αισιόδοξοι έβλεπαν το μέλλον τους μέσα σε ένα κοινό πλαίσιο κοινωνικά αποδεκτών στόχων από τους οποίους οι απαισιόδοξοι μπορεί να αισθάνονται αποκομμένοι για προσωπικούς λόγους, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας είχε διαφορετικό τρόπο σκέψης για το μέλλον.

Οι ερευνητές δήλωσαν ότι τα αποτελέσματα είχαν παραλληλισμούς με την πρώτη γραμμή του μυθιστορήματος «Άννα Καρένινα» του Λέοντα Τολστόι: «Οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι όλες ίδιες. κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο».

«Με βάση αυτήν την αρχή, προτείνουμε ότι τα αισιόδοξα άτομα είναι όλα όμοια, αλλά κάθε λιγότερο αισιόδοξο άτομο φαντάζεται το μέλλον με τον δικό του τρόπο», έγραψε η ομάδα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι τα πρότυπα εγκεφαλικής δραστηριότητας στο MPFC έδειξαν σαφέστερες διαφορές για θετικά και αρνητικά μελλοντικά γεγονότα στους αισιόδοξους.

«Αυτό υποδηλώνει ότι οι αισιόδοξοι όχι μόνο σκέφτονται παρόμοια με δομική έννοια, αλλά επεξεργάζονται επίσης συναισθηματικές πληροφορίες για το μέλλον διαφορετικά με μεγαλύτερη ικανότητα να διαχωρίζουν τι είναι καλό από τι κακό, κάτι που μπορεί να τους βοηθήσει να παραμείνουν ανθεκτικοί», δήλωσε ο Yanagisawa, προσθέτοντας ότι προηγούμενη εργασία είχε συνδέσει αυτό το είδος σαφέστερου διαχωρισμού με έναν πιο αφηρημένο, ψυχολογικά απόμακρο τρόπο σκέψης για τα αρνητικά γεγονότα.

«Δεν λέμε ότι οι αισιόδοξοι έχουν πανομοιότυπες σκέψεις για το μέλλον ή ότι φαντάζονται τα ίδια ακριβώς σενάρια», δήλωσε ο Yanadisawa. «Αντίθετα, αυτό που διαπιστώσαμε είναι ότι οι εγκέφαλοί τους αναπαριστούν μελλοντικά γεγονότα με παρόμοιο τρόπο, ειδικά στον τρόπο που διακρίνουν μεταξύ θετικών και αρνητικών πιθανοτήτων. Έτσι, ενώ δεν θα λέγαμε ότι έχουν τις ίδιες σκέψεις, μπορούμε να πούμε ότι φαίνεται να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, δομικά».

Η καθηγήτρια Λίζα Μπορτολότι του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η οποία δεν συμμετείχε στην εργασία, δήλωσε ότι η μελέτη υποδηλώνει ότι οι αισιόδοξοι απεικόνιζαν μελλοντικά αρνητικά γεγονότα με λιγότερο ζωντανή και συγκεκριμένη λεπτομέρεια από τα θετικά, πράγμα που σημαίνει ότι τέτοια πιθανά σενάρια τους επηρέαζαν λιγότερο.

«Αυτά τα ευρήματα μπορεί να υποδηλώνουν ότι η αισιοδοξία δεν ισοδυναμεί με μια μορφή παραλογισμού ή παραμόρφωσης της πραγματικότητας, επειδή δεν αλλάζει τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα εκεί έξω, αλλά τον τρόπο που αυτά τα πράγματα μας επηρεάζουν», πρόσθεσε.

Η Μπορτολότι είπε πως η υπόθεση ότι τα πράγματα δεν θα πάνε στραβά δεν έφερε οφέλη αν μας άφηνε απροετοίμαστους για προκλήσεις, αλλά σημείωσε ότι η αισιοδοξία λειτούργησε όταν μας παρακίνησε να επιδιώξουμε στόχους. «Το να φανταστούμε ένα θετικό αποτέλεσμα λεπτομερώς ως εφικτό και επιθυμητό μας κάνει να το εκτιμούμε και να εργαζόμαστε γι’ αυτό, καθιστώντας τελικά πιο πιθανό να το επιτύχουμε», σχολίασε.

Πηγή: Lifo.gr

Η δημοτικότητα του όρου πηγάζει από τη συναισθηματική του απήχηση και την ανάγκη για αυθεντικές συνδέσεις σε έναν όλο και πιο ψηφιακό και αποξενωμένο κόσμο. Μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ έδειξε μάλιστα ότι οι στενές και ουσιαστικές σχέσεις συνδέονται βαθιά με τη συναισθηματική ευεξία. Είναι η πιο εκτενής έρευνα από το διάσημο πανεπιστήμιο και το συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που είχαν πιο ζεστές σχέσεις ήταν πιο ευτυχισμένοι δεν ήταν έκπληξη.

Τρεις ειδικοί υπογραμμίζουν στη La Voz, την ικανότητα αυτών των ανθρώπων να ακούν ενεργά και με ενσυναίσθηση, αντιλαμβανόμενοι συναισθήματα πέρα ​​από λόγια. Συμφωνούν επίσης ότι οι μπλε άνθρωποι συνοδεύουν και υποστηρίζουν χωρίς να προσπαθούν να λύσουν, να ελαχιστοποιήσουν ή να διορθώσουν τα συναισθήματα ή τα προβλήματα των άλλων. Και εξηγούν τι σημαίνει να έχουμε ένα μπλε άτομο στη ζωή μας, γιατί όλοι χρειαζόμαστε ένα και ακόμα, πώς μπορούμε να το αναγνωρίσουμε.

Η Romina Halbwirth, ψυχολόγος και σύμβουλος σταδιοδρομίας, διευκρινίζει ότι ένα μπλε άτομο δεν είναι μια τεχνική ψυχολογική έννοια, αλλά έχει ένα συναισθηματικό υπόβαθρο που μας προκαλεί σαν να ήταν. «Είναι αυτό που σε συνοδεύει στη σιωπή, αυτό που δεν σε κρίνει, αυτό που δεν απαιτεί να είσαι καλά όταν δεν μπορείς», προσθέτει.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η Celina Cocimano, οντολογική προπονήτρια και συναισθηματική θεραπεύτρια, λέει ότι δεν είναι μια διάγνωση ή μια κλινική ετικέτα, αλλά μάλλον μια μεταφορά για να περιγράψει μια ουσιαστική ποιότητα του ανθρώπινου πνεύματος: «Την ικανότητα να προσφέρεις άνευ όρων συναισθηματική υποστήριξη, βαθιά κατανόηση και θεραπευτική παρουσία».

Αυτός είναι ο τύπος ανθρώπου που, όπως το μπλε χρώμα, ηρεμεί, περικλείει και αγκαλιάζει χωρίς λόγια, λέει η Laura Lewin, συγγραφέας και ομιλήτρια του TedX. «Όπως το μπλε χρώμα, μεταδίδει γαλήνη. Δεν απαιτεί τίποτα από σένα, απλά σε αγκαλιάζει με την παρουσία του».

Όλοι χρειαζόμαστε ένα μπλε άτομο στη ζωή μας, τονίζει η Cocimano, γιατί η ζωή, με τις κινήσεις της μεταξύ προκλήσεων και χαρών, αναπόφευκτα μας εκθέτει σε στιγμές πόνου, σύγχυσης και αποθάρρυνσης. «Σε εκείνες τις στιγμές ευπάθειας, η παρουσία κάποιου που εκπέμπει αυτή τη θεραπευτική ιδιότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο να υποκύψεις στο σκοτάδι ή να βρεις τη δύναμη να προχωρήσεις».

Στην ψυχολογία, γίνεται πολύς λόγος για ασφαλείς δεσμούς, προσκόλληση και συναισθηματική επικύρωση. «Και ένα μπλε άτομο τα ενσαρκώνει όλα αυτά χωρίς πτυχίο. Είναι το άτομο που δεν προσπαθεί να σε διορθώσει. Που δεν ελαχιστοποιεί αυτό που νιώθεις. Που ακούει χωρίς να αναζητά άμεσες λύσεις. Υποστηρίζει αντί να πιέζει», εξηγεί η Halbwirth.

Πώς να αναγνωρίσετε ένα μπλε άτομο

Δεν είναι απαραίτητα ο καλύτερός σου φίλος ή ο σύντροφός σου. Θα μπορούσε να είναι κάποιος που εμφανίστηκε στη ζωή σου ακριβώς την κατάλληλη στιγμή, με τον οποίο οι συζητήσεις ρέουν φυσικά και στον οποίο μπορείτε να πείτε οτιδήποτε χωρίς να αισθάνεστε ευάλωτοι. Οι ψυχολόγοι λένε ότι η αληθινή φιλία βασίζεται στην ενσυναίσθηση, την αμοιβαία υποστήριξη και την αυθεντικότητα, και ένα μπλε άτομο ενσαρκώνει τέλεια αυτές τις ιδιότητες.

Σε αυτό το σημείο, η Halbwirth διευκρινίζει ότι ένα μπλε άτομο δεν είναι κάποιος που πρέπει να φέρει την αποκλειστική συναισθηματική ευθύνη κάποιου άλλου: «Είναι υγιές να χτίζεις ασφαλείς δεσμούς, όπου υπάρχει αμοιβαία υποστήριξη χωρίς να πέσεις σε συναισθηματική εξάρτηση. Δεν είναι να κολλάς σε κάποιον ως μοναδική πηγή ευημερίας».

Για να αναγνωρίσετε αυτά τα άτομα, η Cocimano συνιστά να παρατηρήσετε πώς αισθάνεται κάθε άτομο στην παρέα του: «Ένα μπλε άτομο δεν θα προσπαθήσει να διορθώσει τα προβλήματά σας, αλλά θα σας συνοδεύσει στη διαδικασία εύρεσης των δικών σας απαντήσεων. Η υποστήριξή του είναι μια σιωπηλή αγκαλιά, ένα βλέμμα κατανόησης, μια συνεχής παρουσία που σας υπενθυμίζει τη δύναμή σας. Το φως του είναι ένας ανεκτίμητος φάρος στο ταξίδι της ύπαρξης».

Ένα μπλε άτομο είναι αναγνωρίσιμο, προσθέτει η Lewin, επειδή είναι συναισθηματικά διαθέσιμο, ακόμα κι αν έχει περιορισμένο χρόνο. Ξέρουν πώς να υποστηρίζουν χωρίς να προσπαθούν να διορθώσουν, να δικαιολογήσουν ή να ελαχιστοποιήσουν. Συντροφεύουν χωρίς να είναι πρωταγωνιστές και αντίθετα είναι ευαίσθητοι και βαθιά ανθρώπινοι. «Αφού μιλήσεις με ένα μπλε άτομο, νιώθεις λίγο πιο ανάλαφρος. Σαν κάτι να έχει αναδιαταχθεί μέσα σου. Σαν ο κόσμος, παρόλο που δεν έχει αλλάξει, μοιάζει λίγο πιο κατοικήσιμος», περιγράφει η ειδικός.

Γιατί όλοι χρειαζόμαστε ένα

Γιατί δεν μπορούμε πάντα να το κάνουμε μόνοι μας. Γιατί η καθημερινότητα, οι απαιτήσεις, η βιασύνη και οι φόβοι μας φθείρουν. Γιατί το να περνάς δύσκολες στιγμές με κάποιον δίπλα σου αλλάζει τα πάντα. Δεν λύνει απαραίτητα το πρόβλημα, αλλά βοηθάει. Και αυτό είναι ήδη πολύ.

«Χρειαζόμαστε ανθρώπους που δεν μας λένε «θα περάσει» από απόσταση, αλλά μάλλον «είμαι μαζί σου» με την παρουσία τους», επισημαίνει η Lewin. Το μπλε άτομο είναι, σε μεγάλο βαθμό, το αποτέλεσμα μιας ενσυναίσθητης καρδιάς που καλλιεργείται σε όλο το ταξίδι της ζωής. «Δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν τα δικά τους προβλήματα ή έντονα συναισθήματα. Απλώς έχουν αναπτύξει την ικανότητα να τα διαχειρίζονται ενώ προσφέρουν επίσης έναν χώρο ηρεμίας και υποστήριξης στους άλλους. Είναι μια συνεχής επιλογή, ένας τρόπος ύπαρξης στον κόσμο που ευδοκιμεί με ενσυναίσθηση και γνήσια ανθρώπινη σύνδεση», λέει η Cocimano.

Πλεονεκτήματα και οφέλη του να έχεις ένα «μπλε άτομο» στη ζωή σου (ή να είσαι ένα από αυτά)

• Μείωση συναισθηματικού στρες
• Βελτίωση ψυχολογικής ευεξίας και ουσιαστικών δεσμών
• Μείωση της αυτοαπαίτησης
• Αυξημένη ικανότητα για ενδοσκόπηση και αυτοφροντίδα
• Και, πάνω απ’ όλα, μια βαθιά βεβαιότητα: δεν είμαι μόνος.

«Μερικές φορές είμαστε και δεν το καταλαβαίνουμε», διευκρινίζει η Halbwirth, όταν έμεινες να ακούσεις κάποιον που χρειαζόταν να κλάψει, όταν έκανες μια αγκαλιά μετά από άσχημα νέα, όταν δεν προσπάθησες να τους φτιάξεις τη διάθεση, αλλά απλώς τους συνόδευσες, όταν κάποιος είπε ευχαριστώ που ήσουν εκεί. «Ίσως ήσουν εκεί. Ακόμα κι αν δεν το έχεις δηλώσει», τονίζει.

Μερικές συμβουλές για να αναγνωρίσετε το μπλε άτομο σας

• Σε κάνει να νιώθεις γαλήνη ακόμα και στη σιωπή
• Δεν σε πιέζει να βελτιωθείς αμέσως
• Ξέρει να ακούει περισσότερο από ό,τι ξέρει να μιλάει
• Νιώθεις ο εαυτός σου μαζί της
• Η συντροφιά σας είναι θεραπευτική

Εάν έχετε ένα, να είστε ευγνώμονες! Πείτε το. Γιατί σε περιόδους θορύβου, το να έχεις μια γαλάζια ψυχή κοντά είναι μια συναισθηματική πολυτέλεια.

Πηγή: La Voz

Μια ψυχική νόσος που την χαρακτηρίζει ένα στοιχείο: η ανάγκη για υπερβολικό θαυμασμό και προσοχή κι ακόμη η υπέρογκη τάση της αυτο-σημασίας. Αυτά σε συνάρτηση με την συμπεριφορά προς τους άλλους, τους οποίους τείνει να εκμεταλλεύεται και να χρησιμοποιεί, κατά βούληση και πάντα κατά σκοπό.

Πώς βλέπουν τον εαυτό τους οι ναρκισσιστές και τι νομίζουν για τους υπόλοιπους;

1. Αγαπώ πολύ τον εαυτό μου και πραγματικά το κάνουν και οι άλλοι. Ειλικρινά δε μπορώ να καταλάβω πώς θα μπορούσαν να μην το κάνουν.

2. Δεν χρειάζεται να απολογηθώ, αποδεχτείτε με και κατανοήστε πώς σκέφτομαι.

3. Μπορώ να σκέφτομαι και να λέω ό,τι θέλω.

4. Δεν έχω ανάγκη να απολογηθώ σε κανέναν σας. Εσείς, ωστόσο, πρέπει να με καταλάβετε, να αποδεχτείτε και να με ανεχτείτε ό,τι κι αν κάνω ή πω.

5. Πόσο λίγοι είμαστε σε αυτόν τον πλανήτη εμείς οι μοναδικοί.

6. Είμαι ο καλύτερος, δεν υπάρχει κάποιος όμοιός μου.

7. Κανείς άνθρωπος δεν μετράει όσο εγώ.

8. Μπορεί να μην είμαι ηγέτης, αλλά είμαι ξεχωριστός.

9. Οι κανόνες δεν είναι για μένα, φυσικά είναι φτιαγμένοι μόνο για τους άλλους.

10. Δεν έχω χρόνο να ασχολούμαι με αυτά που απασχολούν τον μέσο άνθρωπο, γιατί δεν είμαι μέσος άνθρωπος.

11. Πρέπει όλοι να εκτιμούν το ποιος είμαι και το τι έχω καταφέρει.

12. Είμαι άψογος, καταπληκτικός, αψεγάδιαστος.

13. Είμαι πολύ πιο έξυπνος και το έχω αποδείξει με όλα αυτά που κατάφερα στη ζωή μου.

14. Δεν φταίω εγώ που είμαι ανώτερος, εξάλλου δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

15. Τι σημαίνει δεν θα είστε πιστοί και υπάκουοι σε εμένα; Εγώ μόνο μπορώ να μην το κάνω αυτό.

16. Είμαι συλλέκτης πληγών και μην τολμήσει κανείς να με επικρίνει δημόσια, θα το μετανιώσει σίγουρα.

17. Με ενδιαφέρει να δείτε όλα αυτά που έχω πετύχει.

18. Δε με ενδιαφέρει να αναγνωρίσετε ότι έχω πετύχει.

19. Δε με νοιάζει η ζωή σου, δε θα ασχοληθώ με αυτήν.

20. Δεν είμαι χειριστικός. Μου αρέσει απλώς να γίνονται τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο, ανεξάρτητα από το πόσο ενοχλεί τους άλλους ή πώς τους κάνει να νιώθουν.

21. Δεν με νοιάζει πώς νιώθουν οι άλλοι – τα συναισθήματα είναι για τους αδύναμους.

22. Πάντα περιμένω ευγνωμοσύνη για όσα κάνω για εσένα.

23. Εσύ θα κάνεις ό,τι σου ζητήσω.

24. Όσο για εσένα, περιμένω να κάνεις ό, τι σου ζητάω.

25. Περιμένω από εσένα να μου δείξεις πόσο με έχεις ανάγκη και θα το κάνεις, είμαι σίγουρος.

Αυτές είναι κάποιες από τις σκέψεις ενός ναρκισσιστή και δυστυχώς ο κατάλογος δεν τελειώνει εδώ. «Το να έχει κάποιος ένα δύο από αυτά τα χαρακτηριστικά ενδεχομένως και να είναι καλό. Χρειάζεται μια υγιής αυτοπεποίθηση. Ωστόσο, εάν συνυπάρχουν πολλά από αυτά, τότε είναι πιθανό να επηρεάζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις και τότε περνάμε στο στάδιο της διαταραχής», σημειώνουν κλινικοί ψυχολόγοι.

Το παιδικό τραύμα είναι ένας από τους πιο συνηθισμένους παράγοντες που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της διαταραχής. Να σημειώσουμε ότι στα παιδιά υπάρχει υψηλός, διογκωμένος ναρκισσισμός, όχι όμως ως διαταραχή, αλλά ως φυσιολογικό μέρος της αναπτυξιακής τους πορείας. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει και κατά την περίοδο της εφηβείας. Τα ναρκισσισιστικά χαρακτηριστικά σε αυτές τις ηλικίες δεν αποτελούν απαραίτητα δείκτη για τη μετέπειτα ανάπτυξη της διαταραχής.

Πηγή: mandala