Αγωνιζόμενος στο πλευρό του μεγαλύτερου αδελφού του, Θανάση Αντετοκούνμπο, επίσης φόργουορντ των Bucks, και του μικρότερου αδελφού τους, Κώστα Αντετοκούνμπο (σέντερ στον Ολυμπιακό), ο Γιάννης οδήγησε την Εθνική Ελλάδας σε νίκη απέναντι στη Φινλανδία του σταρ των Utah Jazz, Lauri Markkanen, στον μικρό τελικό του EuroBasket, την Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2025.

Η εντυπωσιακή εμφάνιση του Γιάννη ήταν καθοριστική για την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου από την Ελλάδα, το πρώτο διεθνές μετάλλιο για τη χώρα μετά από πάνω από δέκα χρόνια.

«Έχω ζήσει τα πάντα στη ζωή μου», δήλωσε ο Αντετοκούνμπο. «Δεν μιλάω ποτέ πολύ. Δεν είμαι ψεύτικος. Δεν μου αρέσει η φήμη. Αγαπάω το μπάσκετ. Και αυτό το μετάλλιο είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της ζωής μου. Τίποτα δεν συγκρίνεται με το συναίσθημα όταν εκπροσωπείς τη χώρα σου. Αυτό το αποτέλεσμα είναι μια ανακούφιση για μένα».

Γιατί το μετάλλιο ξεχωρίζει για τον Γιάννη

Ο Γιάννης, που είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα NBA με τους Bucks το 2021, εξήγησε γιατί η επιτυχία αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο σε σύγκριση με τα κατορθώματά του στο Μιλγουόκι.

«Δεν είναι ανώτερο από το πρωτάθλημα που πήρα με τους Bucks. Το να κερδίσεις ένα πρωτάθλημα στο NBA είναι τεράστιο επίτευγμα και το Μιλγουόκι είναι μια σπουδαία πόλη. Αλλά εκεί ζουν 500 ή 600 χιλιάδες άνθρωποι», τόνισε ο Αντετοκούνμπο.

«Όταν όμως καταφέρνεις να κάνεις ευτυχισμένους 12 εκατομμύρια Έλληνες και να εμπνεύσεις τη νέα γενιά – όπως μας ενέπνευσε η ομάδα που κατέκτησε το EuroBasket το 2005 και εκείνους τους ενέπνευσε η γενιά του 1987 – αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα», συμπλήρωσε.

Οικογενειακή υπόθεση η επιτυχία της Εθνικής

Η στιγμή ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστή για τους τρεις αδελφούς Αντετοκούνμπο, που πανηγύρισαν μαζί ως συμπαίκτες στην Εθνική. Ο μεγαλύτερος αδελφός τους, Φράνσις, ασχολείται με το ποδόσφαιρο σε ημιεπαγγελματικό επίπεδο, ενώ ο 24χρονος Άλεξ συνέχισε την μπασκετική του καριέρα στην Ευρώπη και πλέον αγωνίζεται στον Άρη Θεσσαλονίκης, έχοντας περάσει προηγουμένως από τις ομάδες Raptors 905 και Wisconsin Herd στη G League.

Στα επτά παιχνίδια του φετινού EuroBasket, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο σημείωσε κατά μέσο όρο 27,3 πόντους, με ποσοστό ευστοχίας 70,2% στα δίποντα και 65,6% στις βολές, 10,6 ριμπάουντ, 4,1 ασίστ, 1,1 κλεψίματα και 0,9 κοψίματα ανά αγώνα. Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο, επιστρέφοντας από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο (ρήξη χιαστού), είχε μέσο όρο 2,4 πόντους, 1,5 ριμπάουντ και 1 κλέψιμο σε περίπου δέκα λεπτά συμμετοχής ανά ματς.

Με εικόνες που αποτυπώνουν τα συναισθήματά του, ο Αντετοκούνμπο ένας από τους κορυφαίους μπασκετμπολίστες του πλανήτη έφερε στο προσκήνιο τους δικούς του ανθρώπους. Ο 30χρονος σούπερ σταρ κοινοποίησε φωτογραφίες με τη μητέρα του, τα αδέρφια του, τη γυναίκα και τα παιδιά του, αλλά και στιγμές από την πορεία της Εθνικής Ελλάδας μέχρι το βάθρο του Eurobasket.

Πηγή: Lifo.gr

Το χάλκινο της Grinham στο Παρίσι είναι το πρώτο της ατομικό μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς, αφού κέρδισε το ασημένιο στο σύνθετο ομαδικό στους Αγώνες του Ρίο το 2016. Έπειτα από δύο πόντους μετά τον τέταρτο γύρο, η Grinham του Haverfordwest, η οποία είναι 7 μηνών έγκυος, σημείωσε 29 στον πέμπτο και τελευταίο γύρο.

Ήταν ένα σύνολο που δεν μπόρεσε να ξεπεράσει η Paterson Pine, η οποία σημείωσε 26 πόντους για να χάσει την ισοπαλία με 142-141.

«Είμαι πραγματικά περήφανη για τον εαυτό μου, είχα δυσκολίες και δεν ήταν εύκολο», είπε η 31χρονη Grinham, η οποία πέρασε αυτή την εβδομάδα «μέσα και έξω από το νοσοκομείο» στο Παρίσι. «Αλλά όσο είμαι υγιής και το μωρό μου είναι υγιές, ήξερα ότι μπορούσαμε να αγωνιστούμε. Ήξερα ότι αν ρίξω όσο καλύτερα μπορούσα, θα μπορούσα να επιστρέψω με ένα μετάλλιο. Το μωρό δεν έχει σταματήσει να κλωτσάει, είναι σχεδόν σαν το μωρό να ρωτάει τι συμβαίνει. Αλλά ήταν μια υπέροχη υπενθύμιση της στήριξης που έχω στην κοιλιά μου».

Η Grinham επιστρέφει στη δράση τη Δευτέρα στη μικτή ομάδα με τον Nathan MacQueen.

Πηγή: BBC

Αφού εξασφάλισε ένα χάλκινο μετάλλιο στο Grand Palais, έκανε έναν γύρο γύρω από το ταπί κρατώντας μια σημαία με το λογότυπο των Παραολυμπιακών, με την οποία αγωνίζεται η Παραολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων. Η προπονήτριά της Haby Niare συμμετείχε στη γιορτή, καθώς το πλήθος βρυχόταν. «Είμαι τόσο περήφανη για αυτή τη σημαία γιατί σήμερα είμαι προσφύγισσα», είπε η Khudadadi, η οποία αυτή τη στιγμή ζει και εκπαιδεύεται στη Γαλλία. «Δούλεψα σκληρά αυτά τα τρία χρόνια και υπήρχαν προβλήματα που είχα, αλλά αυτό ανήκει στο παρελθόν. Τώρα είναι σημαντικό. Τώρα είμαι χάλκινη».

Δημιουργός ιστορίας η Khudadadi αγωνίστηκε την πρώτη μέρα του αγώνα στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024. Ενώ έχασε από την Ziyodakhon Isakova από το Ουζμπεκιστάν στους προημιτελικούς, η Khudadadi κέρδισε τον αγώνα της στο ρεπεσάζ εναντίον της Nurcihan Ekinci από την Τουρκία, κερδίζοντας με 9-1. Εξασφάλισε το παρθενικό της μετάλλιο μετά την αποχώρηση της αντιπάλου της στον αγώνα για το χάλκινο μετάλλιο.

Το γαλλικό κοινό ήταν πίσω από κάθε αγώνα της στο Grand Palais. Όταν πήγε στο ταπί για τον εναρκτήριο αγώνα της, το πλήθος εξερράγη και δεν σταμάτησε να ζητωκραυγάζει. Ο κόσμος κρατούσε αφίσες που έγραφαν “Zakia”, ενώ κάποιοι κρατούσαν μια μεγάλη σημαία του Agitos, του λογοτύπου των Παραολυμπιακών Αγώνων κάτω από το οποίο αγωνίζονται οι αθλητές της Παραολυμπιακής Ομάδας Προσφύγων.

Η Niare, η οποία προπονεί τον Khudadadi στη Γαλλία, λέει ότι ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για το ζευγάρι. «Το κάναμε. Είμαστε τόσο χαρούμενοι. Της αξίζει. Δούλευε σκληρά κάθε μέρα. Κάθε μέρα, δεν είναι εύκολο, αλλά σήμερα ήταν η μέρα. Δεν είχε άλλη επιλογή σήμερα», είπε η Niare, ασημένια στην κατηγορία welterweight γυναικών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο 2016. «Της είπα «θέλω ένα μετάλλιο» και μου είπε «Θα σου δώσω ένα μετάλλιο σήμερα». Έτσι ήμασταν στο ίδιο επίπεδο σήμερα και είμαι πολύ χαρούμενη», είπε η προπονήτρια.

Από το Τόκιο στο Παρίσι, η Khudadadi ασχολήθηκε με το Para Sport όταν ήταν εννέα ετών με στόχο να αγωνιστεί στους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Έκανε το ντεμπούτο της στους Παραολυμπιακούς στο Τόκιο 2020 λίγες μέρες μετά από μια οδυνηρή απόδραση από την πατρίδα της. Έχει πει ότι συνδέει το Τόκιο 2020 με θλιβερές αναμνήσεις. Αφού ξεκίνησε μια νέα ζωή στη Γαλλία, υπήρξαν προκλήσεις που έπρεπε να αντιμετωπίσει. «Όταν έγινα προαφύγισσα στο Παρίσι, προσπάθησα να γίνω πιο δυνατή από πριν. Αυτά τα δύο χρόνια ήταν απόδειξη ότι μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, παρά τις δυσκολίες», δήλωσε η αθλήτρια νωρίτερα στο τουρνουά. Αλλά τρία χρόνια αργότερα, αγωνίστηκε στο Παρίσι με περισσότερη αυτοπεποίθηση και έχει μόνο χαρούμενες αναμνήσεις. «Αυτό είναι ένα τρομερό μετάλλιο στη ζωή μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ημερομηνία γιατί κέρδισα το χάλκινο μετάλλιο».

«Θέλω να δώσω αυτό το μετάλλιο σε όλο τον κόσμο. Ελπίζω ότι μια μέρα θα υπάρξει ελευθερία στη χώρα μου, για όλο τον κόσμο, για όλα τα κορίτσια, για όλες τις γυναίκες, για όλους τους πρόσφυγες στον κόσμο. Και γι’ αυτό εργαζόμαστε όλοι μας, για την ελευθερία και την ισότητα».

Αφού πέτυχε τον στόχο της να γίνει Παραολυμπιονίκης, η Khudadadi στοχεύει τώρα να κερδίσει ένα χρυσό μετάλλιο στο Λος Άντζελες το 2028. Και η Niare είναι επίσης σίγουρη ότι αυτό είναι δυνατό. «Δεν είναι το ίδιο πρόσωπο που ήταν. Σε τέσσερα χρόνια, είμαι σίγουρη ότι θα είναι παραολυμπιακή πρωταθλήτρια».

Πηγή: Paralympics.org