Η προέλευση του ονόματος «Oreo» παραμένει ασαφής, παρά τις διάφορες θεωρίες που έχουν προταθεί από ιστορικούς και λάτρεις των μπισκότων. Η πιο διαδεδομένη υπόθεση είναι ότι το όνομα προέρχεται από τη γαλλική λέξη «or», που σημαίνει «χρυσός», καθώς το αρχικό κουτί του Oreo είχε χρυσή απόχρωση.

Άλλες θεωρίες περιλαμβάνουν την ελληνική λέξη «ὄρος» (oros), που σημαίνει «βουνό», υπονοώντας το σχήμα του πρώτου δοκιμαστικού μπισκότου, το οποίο ήταν κυρτό, ή την ελληνική λέξη «ωραίο» (ωραίο), που σημαίνει «όμορφο» ή «ελκυστικό». Μια επιπλέον υπόθεση είναι ότι το όνομα προέρχεται από τη σύνθεση των λέξεων «κρέμα» και «σάντουιτς», τοποθετώντας το «re» από την «κρέμα» ανάμεσα στα δύο «o» από το «σοκολάτα», σχηματίζοντας το «o-re-o». Παρά τις διάφορες θεωρίες, η ακριβής προέλευση του ονόματος παραμένει ασαφής, προσθέτοντας ένα αίσθημα μυστηρίου γύρω από το δημοφιλές μπισκότο.

Πηγή: Cibum

Στην περιοχή της Φλέας, στην Τζιά, υπάρχει ένα αγρόκτημα με ξενώνα, που ακούει στο όνομα «Κόκκινο Τρακτέρ». Εκεί, μία Αμερικανίδα από την Καλιφόρνια, αξιοποιώντας το βελανιδοδάσος της περιοχής έχει κάνει πράξη την δική της επιχειρηματική ιδέα. Αξιοποιώντας το μοναδικό αυτό προϊόν της Κέας, τα βελανίδια, η Μάρσι Μάγιερ παρασκευάζει μπισκότα από αλεύρι βελανιδιών κι όχι μόνο.

Όλα ξεκίνησαν πριν από περίπου 40 χρόνια, όταν η Μάρσι Μάγιερ επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα κι έκτοτε δεν έφυγε ποτέ. Μετά από ένα ταξίδι της στην Κέα, μαγεμένη από το τοπίο του νησιού και το μοναδικό βελανιδοδάσος της περιοχής, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κέα κι αποφάσισε να ασχοληθεί με το μοναδικό αυτό προϊόν, δίνοντας εκ νέου ζωή στην επεξεργασία και το εμπόριο βελανιδιού, όπως παλιά. Έπειτα από δέκα χρόνια έρευνας και πειραματισμών, δημιούργησε την τελική συνταγή για τα μπισκότα που έμελλε να κερδίσουν τους ουρανίσκους των κατοίκων της Τζιας, αλλά κι άλλων περιοχών ανά την Ελλάδα και τον κόσμο.

Τα μπισκότα της ξεχωρίζουν για την γεύση και την υφή τους. Απίστευτα νόστιμα, μαλακά, με λίγη σοκολάτα, σταφίδα και καστανή ζάχαρη, που αν δεν αναγραφόταν στην συσκευασία πως παρασκευάζονται από αλεύρι βελανιδιών Κέας, δεν υπήρχε περίπτωση να πάει ο νους σου πως γεύεσαι κάτι τέτοιο. Αξίζει να σημειωθεί πως, εκτός από γευστικά, τα μπισκότα από βελανίδια της Κέας περιέχουν υψηλά ποσοστά πρωτεϊνών, μαγνήσιο, ασβέστιο, καθώς και βιταμίνη Β6, ενώ το αλεύρι τους υπερέχει σε φυτικές ίνες από τα άλευρα των σιτηρών και του καλαμποκιού. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν μικρό θρεπτικό θησαυρό!

Πλέον, η Μάρσι εκτός από την παραγωγή προϊόντων από αλεύρι βελανιδιού πειραματίζεται με την χρήση του βελανιδιού και στην κοσμητολογία, δημιουργώντας κρέμες προσώπου, ενώ έχει αναπτύξει και μία σημαντική πρωτοβουλία για την αξιοποίηση και του «καπέλου» του βελανιδιού, το οποίο δεν τρώγεται. Πρόκειται για την πρωτοβουλία «Χαμάδα», στην οποία συλλέγει, σε συνεργασία με τους αγρότες της περιοχής, τα καπέλα από τα βελανίδια και τα εξάγει στην Ευρώπη για επεξεργασία δέρματος. Με αυτόν τον τρόπο συνδράμει στη διατήρηση των δέντρων και στην αποκατάσταση του βελανιδιού ως σημαντικό στοιχείο της τζιώτικης υπαίθρου και οικονομίας. Από αυτή την δραστηριότητα κάθε χρόνο συλλέγονται και στέλνονται στο εξωτερικό περίπου 20 τόνοι καπέλων που αποφέρουν στο νησί περί τις 25.000€ που διανέμονται σε 20 – 30 οικογένειες.

Petit Beurre σημαίνει «μικρό βούτυρο». Oνομάστηκαν έτσι αφού πρόκειται για μικρά, βουτυρένια μπισκότα. Τα petit beurre φτιάχτηκαν για πρώτη φορά το 1886 από τον ιδρυτή της βιομηχανίας μπισκότων LU, τον βιομήχανο Louis-Lefèvre Utile. Η γαλλική εταιρεία LU ήταν πρωτοπόρα, αφού έφτιαξε το μπισκότο της, μόνο με τέσσερα υλικά: βούτυρο, αλεύρι, γάλα και ζάχαρη. Το πτι μπερ νίκησε στην κατηγορία των μπισκότων και κέρδισε το μεγάλο βραβείο στην Παγκόσμια Έκθεση του 1900, στο Παρίσι.

Ο Louis, το τρίτο παιδί οικογένειας ζαχαροπλαστών, ήταν πρωτοπόρος για την εποχή του, αναζητώντας ύψιστη ποιότητα στις πρώτες ύλες των προϊόντων του. Υποστήριζε δε, ότι «για να ξυπνήσει η λαιμαργία πρέπει πρώτα να σαγηνευτεί το μάτι». Γι’ αυτό και για κάθε νέο προϊόν, συνεργαζόταν με καλλιτέχνες, τους οποίους προσκαλούσε μάλιστα στο σπίτι του και συναποφάσιζαν για το σχήμα και την εικόνα, τόσο των προϊόντων, όσο και των συσκευασιών τους.

Το σχήμα του μπισκότου petit beurre δεν είναι τυχαίο. Ο πρώτος κόφτης σε σχήμα Petit Beurre χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά τις 8 Σεπτεμβρίου 1886. Ο δημιουργός του το εμπνεύστηκε από το σχήμα των πετσετών (σουπλά), οι οποίες τότε χρησιμοποιούνταν για το σερβίρισμα του τσαγιού. Αναζητώντας το τέλειο σχέδιο, μετέτρεψε αυτό το σχήμα σε «αλληγορία του χρόνου».

Έτσι, το μπισκότο petit beurre έχει 4 «αυτιά» (4 γωνίες) που αντιστοιχούν στις 4 εποχές του έτους, 52 δόντια για τις 52 εβδομάδες του έτους και 24 σημεία τομής σε ένα φανταστικό πλέγμα, που συμβολίζουν τις ώρες της ημέρας. Μέρος του σχεδιασμού του αρχικού μπισκότου της LU ήταν και η γραμμένη φράση “LU PETIT-BEURRE NANTES” σε τρεις γραμμές, με γραμματοσειρά, που σύμφωνα με το Eat Dessert First Greece, θυμίζει τα βιβλία που διάβαζε η γιαγιά ενός δημιουργού της. Επίσης, το πάχος των οκτώ μπισκότων είναι ίσο με το μήκος ενός, γεγονός που διευκολύνει τη συσκευασία του.

Σήμερα, η μάρκα LU ανήκει στην Kraft Foods (τώρα Mondelēz International) και υπάρχουν πολλές άλλες εταιρείες, που παράγουν μπισκότα petit beurre. Καθώς η LU είχε πολλούς ανταγωνιστές από την αρχή, ονόμασε το μπισκότο της “Véritable petit-beurre”, που σημαίνει «το πραγματικό petit-beurre». Μερικά από τα μπισκότα, που πωλούνται σε όλο τον κόσμο, εξακολουθούν να παρασκευάζονται κοντά στην Νάντη, στο εργοστάσιο La Haye-Fouassière, του Louis-Lefèvre Utile.

Στην Ελλάδα, για πρώτη φορά, τα έφερε η Μαρία Παπαδοπούλου από την Κωνσταντινούπολη, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, δημιουργώντας μια μεγάλη μπισκοτοβιομηχανία και μαθαίνοντας τους Έλληνες το λαχταριστό μπισκότο, που τους συντροφεύει έως σήμερα.