Το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης τις τελευταίες μέρες δεν ήταν ποια ταινία θα κερδίσει τη Χρυσή Άρκτο, αλλά μια δήλωση του προέδρου της κριτικής επιτροπής, του Γερμανού σκηνοθέτη Βιμ Βέντερς. Όταν ρωτήθηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη Γάζα, απάντησε: «Πρέπει να μείνουμε έξω από την πολιτική», χαρακτηρίζοντας τους δημιουργούς «αντίβαρο στην πολιτική».

Καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ, αρκετές ταινίες αποσύρθηκαν από το πρόγραμμα σε ένδειξη αλληλεγγύης προς την Παλαιστίνη. Η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι αποχώρησε λόγω «απαράδεκτων δηλώσεων» μελών της επιτροπής. Η σκηνοθέτις Καουτέρ Μπεν Χανιά, υποψήφια για Όσκαρ με το The Voice of Hind Rajab, αρνήθηκε να παραλάβει βραβείο σε εκδήλωση του Cinema for Peace Foundation.

Αντιδράσεις καλλιτεχνών και απάντηση της διοργάνωσης

Η διευθύντρια του φεστιβάλ, Τρίσα Τάτλ, εξέδωσε μακροσκελή ανακοίνωση με τίτλο «Για τον Λόγο, τον Κινηματογράφο και την Πολιτική». Τόνισε ότι «κανένας σκηνοθέτης που συμμετέχει δεν είναι αδιάφορος για όσα συμβαίνουν στον κόσμο – στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, το Σουδάν, το Ιράν, την Ουκρανία, στη Μινεάπολη και σε τόσα άλλα μέρη». Υπογράμμισε πως «οι καλλιτέχνες είναι ελεύθεροι να ασκήσουν το δικαίωμα έκφρασης όπως επιθυμούν».

Πάνω από 100 καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι Tilda Swinton, Javier Bardem και Adam McKay, υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή στο Variety καταγγέλλοντας τη Μπερλινάλε για «λογοκρισία καλλιτεχνών που αντιτίθενται στη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και στον ρόλο του γερμανικού κράτους στην υποστήριξή της». (Η γερμανική κυβέρνηση χρηματοδοτεί σημαντικά το φεστιβάλ.)

Σε συνέντευξή της στο The Hollywood Reporter, η Τάτλ δήλωσε ότι κατανοεί τον «πόνο, τον θυμό και την αίσθηση επείγοντος» πίσω από την επιστολή, αλλά απέρριψε κάθε κατηγορία περί λογοκρισίας. Τόνισε: «Δεν φιμώνουμε τους δημιουργούς. Δεν εκφοβίζουμε κανέναν. Αντίθετα συμβαίνει».

Η πολιτική ταυτότητα της Μπερλινάλε

Σε αντίθεση με το ηλιόλουστο Cannes ή τη γραφική Locarno, η Μπερλινάλε πραγματοποιείται μέσα στον χειμώνα στην Potsdamer Platz του Βερολίνου, λίγο μετά το Sundance Film Festival. Από την ίδρυσή της το 1951 εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, έχει αποκτήσει φήμη ως το πιο πολιτικοποιημένο από τα μεγάλα φεστιβάλ – όχι μόνο λόγω προγραμματισμού αλλά και λόγω ιστορίας ενεργής συμμετοχής σε παγκόσμιες κρίσεις. Το 2023 είχε καταδικάσει τον πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και είχε εκφράσει αλληλεγγύη στους διαδηλωτές στο Ιράν.

Οι επικριτές σημειώνουν πως παρά τις παρεμβάσεις σε άλλα ζητήματα, η Μπερλινάλε δεν έχει τοποθετηθεί δημόσια για τη Γάζα. Παρά τις εντάσεις όμως, οι ίδιες οι ταινίες μίλησαν δυνατά.

Ξεχωριστές ταινίες της φετινής διοργάνωσης

Το φετινό πρόγραμμα συνδύασε προσωπικές και πολιτικές ιστορίες – από την πολύβουη Lagos, την Αυστραλία του 1930 έως παραδόσεις οικογενειών στη Γουινέα-Μπισσάου.

Rose: Η καλύτερη ταινία που παρακολούθησα στο διαγωνιστικό ήταν αυτή που δεν περίμενα. Το ασπρόμαυρο δράμα εποχής των Markus Schleinzer και Alexander Brom είναι σοβαρό και γερμανικό αλλά εκπληκτικά χιουμοριστικό. Στη Γερμανία του 17ου αιώνα, η Sandra Hüller (γνωστή από τα Anatomy of a Fall και The Zone of Interest) υποδύεται μια μυστηριώδη στρατιώτισσα που εμφανίζεται σε ένα απομονωμένο προτεσταντικό χωριό ως κληρονόμος μιας εγκαταλελειμμένης φάρμας. Για να χτίσει νέα ζωή και να ενταχθεί στην κοινότητα, μεταμφιέζεται σε άνδρα. Αναδεικνύεται γρήγορα σε ηγετική φυσιογνωμία αλλά ζει με τον φόβο αποκάλυψης. Η ερμηνεία της Hüller είναι εντυπωσιακή – μια ιστορία για το φύλο, τα προνόμια και την ανάγκη να ανήκεις.

Lady: Το ντεμπούτο της Olive Nwosu ξεχειλίζει ενέργεια – τόσο μέσα από τον παλμό της Lagos όσο κι από το θάρρος των γυναικών της. Επικεντρώνεται στη Lady, μία από τις λίγες γυναίκες οδηγούς ταξί στην πόλη, που ονειρεύεται να φύγει. Όταν η παιδική της φίλη Pinky (πλέον εργαζόμενη στο σεξ) της προτείνει να μεταφέρει εκείνη κι άλλες γυναίκες στις νυχτερινές τους δουλειές έναντι καλής αμοιβής, η Lady διστάζει αλλά δέχεται. Η εμπειρία ξυπνά παλιές πληγές κι όσο μπλέκεται περισσότερο στη ζωή τους, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει το βάρος του κοινού παρελθόντος. Το πορτρέτο της Lagos είναι γεμάτο φροντίδα και λεπτότητα – μια ματιά στις πολύπλοκες αλληλεγγύες που δένουν τους ανθρώπους.

Wolfram: Το νέο έργο του Warwick Thornton είναι μια τρυφερή ιστορία λύτρωσης με φόντο την καυτή αυστραλιανή έρημο. Το γουέστερν αυτό – συνέχεια του Sweet Country (2017) – επικεντρώνεται σε δύο Αβορίγινες παιδιά που δραπετεύουν από καταναγκαστικά έργα στα ορυχεία των λευκών αφεντικών τους στην αποικιακή Αυστραλία του 1930. Καταδιώκονται από δύο κακοποιούς που θέλουν να τα σκοτώσουν. Ο Thornton όμως ενδιαφέρεται λιγότερο για τα θύματα κι περισσότερο για τους επιζώντες – η δύναμη της αγάπης και της ανθεκτικότητας τα ενώνει.

Dao: Μόλις στα μισά περίπου της ταινίας συνειδητοποιεί κανείς πως δεν πρόκειται για ντοκιμαντέρ! Ο Alain Gomis συνδυάζει επαγγελματίες ηθοποιούς με ερασιτέχνες ως μέλη μιας εκτεταμένης οικογένειας. Σε σχεδόν τρεις ώρες και δύο τελετές – έναν γάμο στη Γαλλία και ένα έθιμο στη Γουινέα-Μπισσάου – η ταινία θολώνει τα όρια πραγματικότητας-μυθοπλασίας προσφέροντας στοχασμό πάνω στην κυκλικότητα ζωής και παραδόσεων. Το αν είναι όντως ντοκιμαντέρ είναι μέρος του σχεδιασμού: ο Gomis μας καλεί να μείνουμε στην αβεβαιότητα αυτή – όταν οι κατηγορίες χάνονται κάθε νόημα.

Two Mountains Weighing Down My Chest: Τι σημαίνει να ψάχνεις τον εαυτό σου; Στο γοητευτικό ντεμπούτο της Viv Li, το ερώτημα γίνεται προσωπικό καθώς καταγράφει τη δική της ενηλικίωση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Κίνα μετά την πανδημία. Ταλαντεύεται μεταξύ νέων μορφών ελευθερίας κι παλιών προσδοκιών. Ρωτά αν η αναζήτηση τελειώνει ποτέ πραγματικά. Με ευαισθησία κι χιούμορ κινηματογραφεί στιγμές με φίλους στο queer Βερολίνο ή συζητήσεις με συγγενείς στην Κίνα κατά το δείπνο. Τελικά υποστηρίζει ότι ίσως αξίζει περισσότερο να παραμένουμε περίεργοι παρά να βρούμε οριστικές απαντήσεις.

Chronicles From the Siege: Ακόμη κι όταν μια πόλη πολιορκείται, η επιβίωση σημαίνει περισσότερα από το να μείνεις ζωντανός – αφορά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Από τις εμπειρίες του στην πολιορκία του παλαιστινιακού προσφυγικού καταυλισμού Yarmouk στη Συρία αντλεί ο Abdallah Al-Khatib για το ντεμπούτο του: πέντε διασταυρούμενες ιστορίες μιας πόλης υπό πυρά. Δύο εραστές διακινδυνεύουν τα πάντα για λίγες στιγμές μαζί· ένας πρώην ιδιοκτήτης βίντεο κλαμπ παλεύει απλά για επιβίωση. Ο Al-Khatib κοιτά πέρα από τον πόλεμο ή τους τίτλους ειδήσεων· αρνείται να μειώσει τις ζωές σε πολιτικές αφηγήσεις.

Mouse: Οι Kelly O’Sullivan & Alex Thompson (γνωστοί από Saint Frances & Ghostlight) ειδικεύονται στο να κάνουν την καθημερινότητα πολύτιμη μέσα από ιστορίες μεγαλύτερες απ’ όσα φαίνονται αρχικά. Η νέα τους δουλειά έγινε αγαπημένη των φεστιβαλιστών: Δύο κολλητές φίλες στο τελευταίο έτος λυκείου στο North Little Rock του Αρκάνσας βλέπουν τη σχέση τους να δοκιμάζεται κι η Minnie καλείται να ανακαλύψει ποια είναι πραγματικά. Ευαίσθητη αλλά συγκλονιστική ματιά στην ενηλικίωση: ο αληθινός πόνος δεν χρειάζεται δραματικούς τόνους· το πένθος δεν είναι ποτέ μικρό ή μοναχικό – πάντα μοναδικό.

Όταν ρωτήθηκε αν οι ταινίες μπορούν να προκαλέσουν πολιτικές αλλαγές, ο Wenders απάντησε πως «οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο» αλλά «όχι με πολιτικό τρόπο». Εξήγησε ότι οι δημιουργοί «πρέπει να μένουν εκτός πολιτικής», γιατί αν ασχολούνται αποκλειστικά με την πολιτική, τότε εισέρχονται στο πεδίο των πολιτικών. Υποστήριξε πως «είμαστε το αντίβαρο της πολιτικής, το ακριβώς αντίθετο», και ότι «πρέπει να κάνουμε το έργο των ανθρώπων, όχι των πολιτικών».

Σε δήλωσή της την Παρασκευή, η Roy, η οποία επρόκειτο να παραστεί στην προβολή της πρόσφατα αποκατεστημένης ταινίας της του 1989 “In Which Annie Gives it Those Ones”, χαρακτήρισε τα σχόλια «απαράδεκτα», εκφράζοντας τον φόβο ότι τα άκουσαν «εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο».

Η βραβευμένη με Booker Ινδή συγγραφέας ανέφερε: «Το να ακούω να λέγεται ότι η τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική είναι συγκλονιστικό. Πρόκειται για έναν τρόπο φίμωσης κάθε συζήτησης γύρω από ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας – τη στιγμή που καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές θα έπρεπε να κάνουν τα πάντα για να το σταματήσουν».

Συνέχισε λέγοντας: «Παρότι έχω βαθιά διαφωνήσει με τις θέσεις της γερμανικής κυβέρνησης και διαφόρων γερμανικών πολιτιστικών ιδρυμάτων για την Παλαιστίνη, πάντα ένιωθα πολιτική αλληλεγγύη όταν μιλούσα σε γερμανικό κοινό για τις απόψεις μου σχετικά με τη γενοκτονία στη Γάζα».

Η σύνθεση της κριτικής επιτροπής και οι αντιδράσεις

Ο Wenders είναι πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής της Berlinale, στην οποία συμμετέχουν ο Αμερικανός σκηνοθέτης-παραγωγός Reinaldo Marcus Green, η Ιαπωνέζα σκηνοθέτις Hikari, ο Νεπαλέζος δημιουργός Min Bahadur Bham, η Νοτιοκορεάτισσα ηθοποιός Bae Doona, ο Ινδός σκηνοθέτης-παραγωγός Shivendra Singh Dungarpur και η παραγωγός Ewa Puszczyńska – γνωστή για την Οσκαρική ταινία “The Zone of Interest“.

Η κριτική επιτροπή δέχθηκε ερωτήσεις για τη στήριξη που παρέχει η γερμανική κυβέρνηση – βασικός χρηματοδότης του φεστιβάλ – στο Ισραήλ. Η Puszczyńska χαρακτήρισε το ερώτημα «πολύπλοκο» και «κάπως άδικο». Τόνισε: «Φυσικά προσπαθούμε να μιλήσουμε στον κάθε θεατή ώστε να σκεφτεί, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για το αν θα στηρίξει το Ισραήλ ή την Παλαιστίνη. Υπάρχουν και πολλοί άλλοι πόλεμοι όπου διαπράττονται γενοκτονίες και δεν μιλάμε γι’ αυτούς».

Η στάση της Roy για τη Γάζα και την ευθύνη των καλλιτεχνών

Η Roy, που αυτή την εβδομάδα συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα του Women’s Prize for Non-Fiction με τα απομνημονεύματά της “Mother Mary Comes to Me”, επανέλαβε τη θέση της ότι «όσα έχουν συμβεί και συνεχίζουν να συμβαίνουν στη Γάζα αποτελούν γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ».

Πρόσθεσε: «Αυτό υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ, της Γερμανίας, καθώς και αρκετών άλλων ευρωπαϊκών χωρών – γεγονός που τους καθιστά συνένοχους στο έγκλημα. Αν οι σημαντικότεροι δημιουργοί και καλλιτέχνες της εποχής μας δεν μπορούν να το δηλώσουν ξεκάθαρα, θα πρέπει να γνωρίζουν ότι η ιστορία θα τους κρίνει. Είμαι σοκαρισμένη και αηδιασμένη».

Σχολιάζοντας τη συμμετοχή της ταινίας της στο Classics section του φεστιβάλ, η συγγραφέας ανέφερε πως υπήρχε «κάτι γλυκό κι όμορφο» στην ταινία “In Which Annie Gives It Those Ones”, την οποία χαρακτήρισε ως μια παιχνιδιάρικη δημιουργία που έγραψε πριν από 38 χρόνια.

Οι συντελεστές της ταινίας

Στην ταινία, πρωταγωνιστούν οι Δάφνη Πατακιά, Νικολάκης Ζεγκίνογλου, Σταύρος Τσουμάνης, Εύα Σαμιώτη και Ναταλία Σουίφτ. Η ιστορία της ξετυλίγει τη ζωή της Χλόης που αφήνει την οικογένειά της για να ακολουθήσει μια ομάδα νέων που διασχίζει την Ελλάδα. Στο ταξίδι της βοηθά φτωχούς ανθρώπους με αντισυμβατικούς τρόπους και αρχίζει να αναρωτιέται αν η τρυφερότητα είναι η απόλυτη επαναστατική πράξη.

Το καστ συμπληρώνουν οι Πόπη Σεμερλίογλου, Ιώκο Ιωάννης Κοττίδης, Emmanuel Elozieuwa, Σοφία Κόκκαλη, ΛΕΞ, Άννα Μάσχα, Fathia Ojikutu, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Τόνια Σωτηροπούλου, Βασίλης Μίχας, Σάντυ Χατζηϊωάννου, Πανίνος Δαμιανός, Πολύδωρος Βογιατζής, Βέρα Βασιλάτου, Δημήτρης Καπουράνης και Δώρα Πανουσοπούλου.

Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο Κωστής Μαραβέγιας ενώ στη διεύθυνση φωτογραφίας συναντάμε τον σταθερό του συνεργάτη, Γιώργο Βαλσαμή.

Το «ευχαριστώ» του σκηνοθέτη

Λίγο μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής της ταινίας στην Berlinale ο σκηνοθέτης μοιράστηκε μερικές από τις σκέψεις του στα social media του. «Θέλω μέσα απ’ την καρδιά μου να ευχαριστήσω το συνεργείο μου, που μου έδειχνε τον δρόμο όποτε χρειαζόταν και με έκανε να αισθανθώ αρκετά ασφαλής ώστε να μπορώ να εξερευνήσω. Τους ακούραστους παραγωγούς μου, που πίστεψαν σε αυτήν την ταινία και με βοήθησαν να την κάνω πραγματικότητα. Και πιο πολύ απ’ όλα τους ηθοποιούς μου», ανέφερε.

«Έναν-έναν ξεχωριστά για την ανεξάντλητη εμπιστοσύνη και τη γενναιοδωρία τους. Και ιδιαίτερα τη Δάφνη Πατακιά, έναν από τους πιο ευγενικούς και υπέροχους ανθρώπους που είχα ποτέ την τύχη να συνεργαστώ. Ήταν προνόμιο να μοιραστώ αυτό το απίθανο ταξίδι με όλους εσάς σας. Μαζί δημιουργήσαμε μερικές από τις πιο γλυκές και φωτεινές και έντονες μελλοντικές μας αναμνήσεις. Η πρεμιέρα μας είναι το πιο ταπεινό δώρο που μπορώ να σας προσφέρω για όλα αυτά που μου δώσατε».

*Η ταινία «Οι άγριες μέρες μας» θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες μέσα στο 2025 από το Cinobo.

Πηγή: madamefigaro.gr

Ο Βασίλης Κεκάτος είναι γνωστός: Είναι ο πρώτος Ελληνας σκηνοθέτης που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας στο Φεστιβάλ των Καννών, με το «Η Απόσταση Ανάμεσα στον Ουρανό κι Εμάς» το 2019. Κι ενώ μέχρι τότε είχε ήδη δείξει το βάθος και το ταλέντο του με ταινίες μικρού μήκους όπως οι «Ανάδρομος», “Zero Star Hotel”, «Η Σιγή των Ψαριών Όταν Πεθαίνουν», που φιγούραραν σε διάφορες σημαντικές λίστες, η πλήρης αναγνώριση ίσως ήρθε και με τη στάση που έκανε στη μικρή οθόνη με την πολυσυζητημένη σειρά “Milky Way”. Ωστόσο, φαίνεται πως ήρθε η στιγμή για το πιο μεγάλο βήμα ενός σκηνοθέτη, την πρώτη του μεγάλου μήκους.

Μόλις χθες, η Berlinale ανακοίνωσε ένα μικρό μέρος από το φετινό της πρόγραμμα κι εκεί ακούσαμε ότι «Οι Αγριες Μέρες μας» του Βασίλη Κεκάτου θα διαγωνιστούν στο τμήμα Generation του 75ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.

Και αυτό το διαγωνιστικό τμήμα μοιάζει να του ταιριάζει απόλυτα, καθώς πραγματεύεται πάντα ιστορίες νέων ανθρώπων (μπροστά και πίσω από την κάμερα), «ιστορίες ενηλικίωσης, υπέροχες, άγριες, οργισμένες, παθιασμένες, συναισθηματικές, πεισμωμένες, δυναμικές, εύθραυστες…», έτσι όπως περιγράφει το πρόγραμμά του, ο head programmer του τμήματος Σεμπάστιαν Μαρκτ. Κι όπως προσθέτει: «Φιλοδοξούμε να ανοίγουμε έναν προκλητικό, αλλά όχι εχρθικό, διάλογο που να απευθύνεται στα ασυμβίβαστα μυαλά των νέων και τα ανοιχτά μυαλά των μεγαλύτερων…»

Ας δούμε τη σύνοψη της ταινίας:

Η Χλόη αφήνει τη δυσλειτουργική της οικογένεια για να ακολουθήσει μια ρομαντική συμμορία νέων, η οποία διασχίζει την Ελλάδα βοηθώντας ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο. Μέσα στο ταξίδι της θα ερωτευτεί, θα κινδυνέψει και θα καταλάβει πως η μόνη επαναστατική πράξη που μας έχει απομείνει είναι η τρυφερότητα.

Cast: Δάφνη Πατακιά, Νικολάκης Ζεγκίνογλου, Εύα Σαμιώτη, Σταύρος Τσουμάνης, Ναταλία Σουίφτ, Πόπη Σεμερλίογλου, Ιώκο Ιωάννης Κοττίδης, Emmanuel Elozieuwa, Σοφία Κόκκαλη, ΛΕΞ, Άννα Μάσχα, Fathia Ojikutu, Μιχαήλ Ταμπακάκης, Τόνια Σωτηροπούλου, Βασίλης Μίχας, Σάντυ Χατζηϊωάννου, Πανίνος Δαμιανός, Πολύδωρος Βογιατζής, Βέρα Βασιλάτου, Δημήτρης Καπουράνης, Δώρα Πανουσοπούλου

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Βασίλης Κεκάτος

Παραγωγοί: Ελένη Κοσσυφίδου, Delphine Schmit, Guillaume Dreyfus

Συμπαραγωγοί: Julie Esparbes, Jamila Wenske, Edouard de Vesinne, Βασίλης Κεκάτος, Κωνσταντίνος Μωριάτης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιώργος Βαλσαμής

Μοντάζ: Λάμπης Χαραλαμπίδης

Σκηνογράφος: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

Ενδυματολόγος: Εύα Γουλάκου

Μουσική: Κωστής Μαραβέγιας

Ηχοληψία: Lancelot Herve-Mignucci

Μοντάζ Ήχου: Valerie Le Docte

Μίξη Ήχου: Aline Gavroy

Διεύθυνση Παραγωγής: Χάρης Τσαμπάς

Α’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Σταθόπουλος

Location Manager: Γιώτα Σκουβαρά (The Location Hunt)

Σκριπτ: Νεφέλη Ράπτη

Συνεργάτιδες Σεναρίου: Γλυκερία Παππά, Νεφέλη Αθανασάκη

Μακιγιάζ – Σπέσιαλ Εφέ: Ηλέκτρα Κατσιμίχα

Κομμώσεις: Ιουλία Συγριμή

Σεφ Ηλεκτρολόγος: Ηρακλής Μητρόπουλος

Α’ Ηλεκτρολόγος: Νεκτάριος Βουτσινάς

Α’ Βοηθός Κάμερας: Γιάννης Ροζέας

Παραγωγή: Blackbird productions – Tripode Productions

Συμπαραγωγή: Helicotronc, Achtung Panda!, Incognita Films, Onassis Culture, Pan Entertainment, Lovebirds Productions, ΕΡΤ Α.Ε., ZDF, Shelter Prod, Proximus, RTBF

Με την υποστήριξη: Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ΕΚΟΜΕ, Eurimage, Creative Europe Media, Federation Wallonie-Bruxelles, Taxshelter Belgium, CNC, Arte

International Sales: Kinology

Διανομή (Γαλλία): Condor

Διανομή (Ελλάδα – Κύπρος): Cinobo

Το 75ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου θα πραγματοποιηθεί από τις 13 μέχρι και τις 23 Φεβρουαρίου 2025.

Η ταινία «Οι Άγριες Μέρες Μας» θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες μέσα στο 2025, από το Cinobo.

Πηγή: Flix / Φωτογραφίες: Δέσποινα Σπύρου