Ιδρύθηκε το 1911 από τον Tod Sloan, έναν Αμερικανό ιππέα, και αρχικά ονομάστηκε “New York Bar”. Το 1912, ο Harry MacElhone, ένας Σκωτσέζος μπάρμαν, ανέλαβε τη διαχείριση του μπαρ και αργότερα το αγόρασε. Έκτοτε, το όνομα άλλαξε σε Harry’s New York Bar. Το μπαρ σχεδιάστηκε με στόχο να θυμίζει τη Νέα Υόρκη, ακόμη και με τη χαρακτηριστική ξύλινη μπάρα του, που αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε από ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Στο Harry’s New York Bar δημιουργήθηκαν διάσημα κοκτέιλ, όπως το Bloody Mary, το Sidecar, το French 75 και το Blue Lagoon.

Το μπαρ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της κοκτέιλ κουλτούρας στην Ευρώπη, ιδιαίτερα κατά την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, όταν πολλοί Αμερικανοί έβρισκαν καταφύγιο στο Παρίσι. Στο Harry’s, σύχναζαν μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Ernest Hemingway, ο F. Scott Fitzgerald, ο George Gershwin (λέγεται ότι εκεί μέσα εμπνεύστηκε το An American in Paris) και ο Humphrey Bogart. Υπήρξε, επίσης, σημείο συνάντησης για εξόριστους καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Το Harry’s είναι γνωστό και για τη μικρή μουσική σκηνή του με πιάνο, που προσφέρει ζωντανή μουσική σε κλασικό στυλ. Διατηρεί την παραδοσιακή του ατμόσφαιρα, χωρίς πολλές αλλαγές από τότε που άνοιξε. Έχει μια παράδοση να συλλέγει φοιτητικά «πάσο» από πελάτες, οι οποίες εκτίθενται στους τοίχους του. Το μπαρ φιλοξενεί μια μοναδική εκδήλωση: την ψήφο των Αμερικανών που ζουν στο εξωτερικό για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, ένα έθιμο που ξεκίνησε το 1924.

Το Harry’s New York Bar είναι κάτι περισσότερο από ένα μπαρ: είναι ένα πολιτιστικό μνημείο που συνδέει την Αμερική με τη Γαλλία, την ιστορία με την καινοτομία, και το παρελθόν με το παρόν.

Και μια συνταγή για το French 75

Το French 75 είναι ένα κλασικό κοκτέιλ που συνδυάζει την κομψότητα της σαμπάνιας με την ένταση του τζιν και τη φρεσκάδα του λεμονιού. Ακολουθεί η συνταγή:

Υλικά
45 ml τζιν (gin)
20 ml φρέσκος χυμός λεμονιού
10-15 ml σιρόπι ζάχαρης (simple syrup)
Σαμπάνια (για συμπλήρωμα)
Παγάκια
Φλούδα λεμονιού ή κεράσι μαρασκίνο (για γαρνίρισμα)

Εκτέλεση
Σε ένα shaker, προσθέστε το τζιν, τον χυμό λεμονιού, το σιρόπι ζάχαρης και πάγο.
Ανακινήστε καλά μέχρι το μείγμα να κρυώσει
Σουρώστε το μείγμα σε ένα ποτήρι σαμπάνιας (flute ή coupe)
Συμπληρώστε με παγωμένη σαμπάνια
Γαρνίρετε με μια στριφτή φλούδα λεμονιού ή ένα κεράσι μαρασκίνο

Συμβουλές
Για πιο ισορροπημένη γεύση, μπορείτε να προσαρμόσετε την ποσότητα του σιροπιού ζάχαρης ανάλογα με την προτίμησή σας
Αντί για σαμπάνια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αφρώδες κρασί καλής ποιότητας
Απολαύστε το French 75, ένα κοκτέιλ που ενώνει τη ζωντάνια του Παρισιού με τη διαχρονική κομψότητα

Χτισμένο σε ένα από τα ωραιότερα σημεία του Κάστρου της Σίφνου, με εντυπωσιακή θέα στο Αιγαίο και στο εκκλησάκι των Επτά Μαρτύρων, το συγκεκριμένο μπαρ σίγουρα είναι κάτι διαφορετικό.

Το εσωτερικό του αποτελεί ένα πραγματικό μουσείο για τον Τσε Γκεβάρα. Ο ιδιοκτήτης του λέει ότι κάποτε ταξίδεψε στην Κούβα, έζησε εκεί για μερικούς μήνες κι όταν επέστρεψε στο νησί, θέλησε να φέρει ένα κομμάτι από αυτή μαζί του. Έφτιαξε τον Κουβανό, λοιπόν, γεμίζοντάς τον με πράγματα που θυμίζουν τον Τσε, τον Φιντέλ Κάστρο και το νησί της Καραϊβικής.

Στον Κουβανό, ο κόσμος κάθεται σε ξύλινες καρέκλες, σε πεζούλια, στα σκαλάκια, πάνω σε κουρελούδες. Πίνει φθηνό ρούμι (και μόνο ρούμι – με λεμόνι ή κόλα), ακούει ωραία μουσική, χάνεται στην μοναδική θέα. Υπάρχει κι ένα «βουνό» από άδεια μπουκάλια Havana Club στο εσωτερικό του μαγαζιού. Πλάκα έχει.

Έτσι, για την ιστορία

Το γόνιμο έδαφος και το υγρό κλίμα της Κούβας είναι ιδανικά για την καλλιέργεια γεωργικών προϊόντων, όπως το ζαχαροκάλαμο και ο καπνός, γι’ αυτό και οι κουβανέζικες καλλιέργειες είναι διάσημες για την ποιότητα που χαρακτηρίζουν τόσο το ρούμι όσο και τον καπνό/πούρα, που παράγονται από αυτές. Η Κούβα μάλιστα παράγει ένα ελαφρύτερο, πιο crispy ρούμι απ’ ό,τι άλλα νησιά εκεί γύρω, χάρη σε ένα παλαιό αίτημα του Ισπανικού Στέμματος, το οποίο προτιμούσε έτσι τα αλκοολούχα ποτά του. Στη Σιέρα Μαέστρα, ο Τσε Γκεβάρα χρησιμοποιούσε το ρούμι ως αναισθητικό, όταν έβγαζε τα χαλασμένα δόντια των ανταρτών του Φιντέλ Κάστρο.

Με πληροφορίες από: gazzetta.gr