Το 2022 ο αριθμός αυξήθηκε σε περισσότερους από 45.000 δρομείς, με 15.500 να συμμετέχουν στον μαραθώνιο, 12.500 στα 10 χλμ και 16.000 στα 5 χλμ. Το 2023 σημειώθηκε ρεκόρ συμμετοχής με περίπου 70.000 δρομείς συνολικά – 21.000 στον μαραθώνιο, 20.000 στα 10 χλμ και 21.000 στα 5 χλμ – ενώ το 2024 οι δηλωμένες συμμετοχές ξεπέρασαν τις 73.000, με 21.000 δρομείς στη μαραθώνια διαδρομή, 15.000 στα 10 χλμ και περίπου 26.000 στα 5 χλμ, συμπεριλαμβανομένου και του αγώνα Universities NightRun.

Γιατί όλο και περισσότεροι «κοινοί» άνθρωποι μετατρέπονται σε αθλητές της καθημερινότητας;
Ίσως σε αυτό να έχει παίξει τον ρόλο της η πανδημία που μας έβγαλε στους δρόμους για να περπατήσουμε και να τρέξουμε, αφού αυτή ήταν η μόνη μας διέξοδος. Φαίνεται όμως ότι αυτή η τάση έχει αγκαλιαστεί από μεγάλο κομμάτι ανθρώπων, στην Ευρώπη και το εξωτερικό, και δεν αφορά μόνο στο τρέξιμο ή το περπάτημα αλλά και άλλα είδη άσκησης, όπως το functional training ή τα βάρη.

Μιλάμε για ενθουσιώδεις αθλητές που μπορεί να είναι φοιτητές, δάσκαλοι, λογιστές, γονείς, καθημερινοί άνθρωποι που προπονούνται σαν επαγγελματίες, παρακολουθούν την πρόσληψη πρωτεϊνών, καταγράφουν διπλές προπονήσεις και ταξιδεύουν σε όλη τη χώρα για να αγωνιστούν με τις νέες τους κοινότητες. Οι λόγοι τους ποικίλλουν: για να αποδείξουν κάτι στον εαυτό τους, για να βρουν ένα αίσθημα ελέγχου ή απλώς για να ταρακουνήσουν τη ζωή τους και να εντυπωσιάσουν τους εαυτούς τους.

Τα δεδομένα που καθοδηγούν την τάση

Μέρος της έκρηξης των αθλημάτων αντοχής οφείλεται στην εμμονή μας με κάτι που ίσως βρίσκεται αυτή τη στιγμή στον καρπό σας: την καταγραφή των δεδομένων. Δεν κάνουμε πια απλώς τις κινήσεις της άσκησης, αλλά μετράμε, βελτιστοποιούμε και ανταγωνιζόμαστε τους εαυτούς μας σε κάθε προπόνηση. Ουσιαστικά έχουμε αρχίσει να «ελέγχουμε» την υγεία μας μέσω συσκευών παρακολούθησης, λέει η Katie Rose Hejtmanek, PhD, καθηγήτρια ανθρωπολογίας στο Brooklyn College, CUNY, που ειδικεύεται στον αθλητισμό, την αυτομεταμόρφωση και τη δύναμη.

Σύμφωνα με μια μελέτη του 2023 του National Institutes of Health των ΗΠΑ, σχεδόν ένας στους τρεις Αμερικανούς χρησιμοποιούσε μια φορητή συσκευή για να παρακολουθεί την υγεία και τη φυσική του κατάσταση. Επιπλέον, σε μια μετα-ανάλυση μελετών που εξέτασαν τη σχέση μεταξύ των συσκευών παρακολούθησης και της σωματικής δραστηριότητας, που δημοσιεύθηκε στο The Lancet, όσοι χρησιμοποιούσαν φορητές συσκευές έκαναν κατά μέσο όρο 1.800 περισσότερα βήματα την ημέρα, περπατούσαν 40 λεπτά περισσότερο κάθε μέρα και αύξησαν τη μέτρια έως έντονη σωματική τους δραστηριότητα κατά έξι λεπτά την ημέρα.

Με τόσα δεδομένα στη διάθεσή μας, είμαστε σε θέση να παρακολουθούμε συνεχώς την απόδοσή μας και να βρίσκουμε νέους τρόπους για να ξεπεράσουμε τα όριά μας, είτε πρόκειται για τη μείωση του χρόνου μας στα 10 χιλιόμετρα είτε για τη βελτίωση της διατροφής μας πριν από μια ποδηλατική βόλτα. Είναι αλήθεια: οι wearable συσκευές έχουν ουσιαστικά μετατρέψει τη φυσική κατάσταση σε παιχνίδι. «Η συμμετοχή σε τεκμηριωμένες αριθμητικές αξιολογήσεις της προόδου μας γίνεται μια ανταγωνιστική πρόκληση με τον εαυτό μας», λέει η Hejtmanek. «Κυνηγάμε τα προσωπικά μας ρεκόρ και κάθε ένα από αυτά μοιάζει με νίκη».

Αυτή η ανατροφοδότηση που βασίζεται στα δεδομένα, προσθέτει, είναι αυτό που κάνει τη συμμετοχή σε αθλητικούς αγώνες τόσο εθιστικούς. Αντί να τρέχουμε απλά για την υγεία μας ή να συμμετέχουμε σε μαθήματα ενδυνάμωσης για διασκέδαση, «μετατρέπουμε τη βιολογία μας σε παιχνίδι, σκεπτόμενοι συνεχώς πώς να μεγιστοποιήσουμε και να βελτιστοποιήσουμε την απόδοσή μας».

Ραντεβού στον αγώνα

Σε αυτήν την αύξηση των αθλητών της καθημερινότητας, υπάρχει και κάτι ακόμη: η κοινωνικοποίηση και η συντροφικότητα: Μπορείς να προπονηθείς και να ανταγωνιστείς με φίλους, λέει η Natalie Léger, PsyD, ιδιοκτήτρια του Collective Edge, ενός γραφείου αθλητικής και συμβουλευτικής ψυχολογίας. Δεν χρειάζεται να δούμε στοιχεία από τις ΗΠΑ για να το πιστέψουμε. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια οι αγώνες δρόμου σε διάφορες περιοχές, από τις Σπέτσες με το Spetses Mini Marathon που υπήρξε πρωτοπόρο μέχρι την Άνδρο, τη Σαντορίνη και τα Ιωάννινα, προσελκύουν κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες ερασιτέχνες και επαγγελματίες δρομείς. Οι άνθρωποι αυτοί δημιουργούν μία κοινότητα, έναν στενό και έναν ευρύτερο κύκλο, με παρόμοιο τρόπο ζωής και χόμπι, που τελικά μπορεί να οδηγήσουν σε νέες παρέες ή ακόμη και προσωπικές σχέσεις. Γίνονται ομάδες που εμπνέουν και προκαλούν ο ένας τον άλλον.

Η γενιά του ιδρώτα

Ένας σημαντικός αριθμός από αυτούς τους νέους αθλητές αντοχής είναι μεταξύ 25 και 30 ετών και αντιμετωπίζουν αυτό που αποκαλούν «κρίση των 25» με το να δένουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους – και αυτό έχει τη σημασία του. Πολλοί νέοι ενήλικες, ιδιαίτερα οι millennials και οι GenZ’ers, αισθάνονται εξαντλημένοι από την εργασία τους και δυσκολεύονται να βρουν το δρόμο προς την επιτυχία μέσα από τη δουλειά τους.

Ενώ η γενιά των γονιών τους μπορεί να ήθελε να κάνει τη δουλειά της ζωή της, οι νεότερες γενιές είναι λιγότερο διατεθειμένες να θυσιάσουν την προσωπική τους ζωή για τη δουλειά τους. Έτσι, αναζητούν την ικανοποίηση αλλού. Οι προαγωγές στο χώρο εργασίας και η εργασιακή ασφάλεια μπορεί να φαίνονται εκτός του ελέγχου του ατόμου, αλλά η προπόνηση για έναν αγώνα προσφέρει μια αίσθηση αυτονομίας. Επιλέγεις πότε θα προπονηθείς, τι θα φας, πώς θα ανακάμψεις, και αυτές οι μεταβλητές μεταφράζονται σε απτή, μετρήσιμη πρόοδο και εγγυημένη αίσθηση επιτυχίας, συχνά πολύ πιο γρήγορα από ό,τι συμβαίνει στην εργασία.

Υπάρχει επίσης μια αναμφισβήτητη αυξανόμενη ανησυχία ότι πολλοί τομείς της ζωής, ειδικά η εργασία, γίνονται όλο και πιο αυτοματοποιημένοι και ξεφεύγουν από τον έλεγχό μας, λέει ο Michael Crawley, PhD, κοινωνικός ανθρωπολόγος που ειδικεύεται στον αθλητισμό και τη βελτίωση της απόδοσης στο Πανεπιστήμιο του Durham. Η ανάληψη μιας απαιτητικής σωματικής πρόκλησης είναι «κάτι που μας κάνει να νιώθουμε μοναδικά ανθρώπινοι», λέει ο Crawley. «Επιβεβαιώνει την ανθρώπινη υπόστασή μας».

Όποιος κι αν είναι ο λόγος για τον καθένα, η τάση του ερασιτεχνικού αθλητισμού είναι εδώ. Και, ίσως, όλοι εμείς που θα παρακολουθούμε από την τηλεόραση ή που θα χειροκροτούμε στο Καλλιμάρμαρο ή στους δρόμους απ’ όπου περνούν οι αθλητές, να νιώσουμε την επιθυμία να δοκιμάσουμε κι εμείς τα πόδια μας… Και, ποιος ξέρει, μπορεί στον επόμενο μαραθώνιο να είμαστε ανάμεσα σε αυτούς που θα τρέξουν!

Στην Ελλάδα, πρόσφατα δεδομένα από μελέτη στην Κρήτη αποκάλυψαν ότι σχεδόν το 5% των μη-εργατικών οφθαλμικών τραυματισμών σε ενήλικες την περίοδο 2015-2019 οφειλόταν σε συμμετοχή σε αθλητικές δραστηριότητες.

Με αφορμή τον Απρίλιο, που έχει ανακηρυχθεί Μήνας Ασφάλειας των Ματιών στον Αθλητισμό (Sports Eye Safety Month), ο Καθηγητής Οφθαλμολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης και, Δρ. Αναστάσιος Κανελλόπουλος, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου.

Ποια αθλήματα κρύβουν κινδύνους για τα μάτια;

Αθλήματα με έντονη σωματική επαφή ή αντικείμενα που κινούνται με υψηλή ταχύτητα, όπως το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ, το μπέιζμπολ, το ράγκμπι, το μπάντμιντον και το πινγκ πονγκ, πρωταγωνιστούν στη λίστα των δραστηριοτήτων με υψηλό κίνδυνο τραυματισμού στα μάτια.

Ενδεικτικά, στις Ηνωμένες Πολιτείες οι περισσότερες οφθαλμικές κακώσεις σημειώνονται στο μπάσκετ και στο μπέιζμπολ, ενώ στην Ευρώπη το ποδόσφαιρο βρίσκεται στην πρώτη θέση. Αξιοσημείωτο είναι ότι στη Σιγκαπούρη καταγράφονται αυξημένα κατάγματα του οφθαλμικού κόγχου, λόγω ποδηλατικών ατυχημάτων εκτός ποδηλατοδρόμων.

Μικροί και μεγάλοι κίνδυνοι: Από εκδορές έως απώλεια όρασης

Οι τραυματισμοί αυτοί ποικίλουν: από επιφανειακές εκδορές και αιμορραγίες κάτω από τον επιπεφυκότα μέχρι σοβαρότερα περιστατικά όπως αποκόλληση αμφιβληστροειδούς, ύφαιμα (συσσώρευση αίματος μέσα στο μάτι) και τραυματική οπτική νευροπάθεια.

Ιδιαίτερα ανησυχητικοί είναι οι διεισδυτικοί τραυματισμοί που προκαλούνται από μικρά αντικείμενα, όπως μπάλες μπάντμιντον ή paintball, ή από σπασμένα γυαλιά, με αποτέλεσμα ανοιχτές πληγές στον οφθαλμικό βολβό — τραύματα που συχνά οδηγούν σε μόνιμη απώλεια όρασης.

Τα μη διεισδυτικά τραύματα, παρότι δεν ανοίγουν το μάτι, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες σε εσωτερικές δομές, ενώ μακροπρόθεσμα αυξάνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης γλαυκώματος ή τραυματικού καταρράκτη.

Προστασία: Το 90% των τραυματισμών μπορεί να προληφθεί

Η αισιόδοξη πλευρά είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα αυτών των τραυματισμών – έως και 90% σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Οφθαλμολογίας (AAO) – μπορεί να προληφθεί με τη σωστή χρήση προστατευτικών γυαλιών. Τα ειδικά γυαλιά με ανθεκτικούς πολυκαρβονικούς φακούς συνιστώνται ανεπιφύλακτα τόσο σε ενήλικες όσο και σε παιδιά και εφήβους, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η χρήση προστατευτικού εξοπλισμού είναι αναγκαία όχι μόνο για τους αθλητές αλλά και για τους θεατές, καθώς υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις τραυματισμών από μπάλες ή παίκτες που πέφτουν στις κερκίδες.

Απλά μέτρα με τεράστια σημασία

Όπως τονίζει ο Δρ. Κανελλόπουλος, ιδρυτής του Ινστιτούτου Οφθαλμολογίας Laser Vision, «η πρόληψη είναι το κλειδί». Η σωστή εκπαίδευση, η ενημέρωση για τους κινδύνους και η χρήση του κατάλληλου προστατευτικού εξοπλισμού μπορούν να αποτρέψουν τραυματισμούς που αλλιώς θα μπορούσαν να αλλάξουν τη ζωή ενός ανθρώπου για πάντα.

Ο Απρίλιος είναι μια εξαιρετική ευκαιρία για όλους —αθλητές, γονείς, προπονητές και θεατές— να ενημερωθούν, να υιοθετήσουν προληπτικά μέτρα και να προστατεύσουν το πολύτιμο αγαθό της όρασης.

Η απόφαση αφορά μάλιστα τρία διαφορετικά αγωνίσματα γυμναστικής – και τη ρυθμική και την καλλιτεχνική και την ακροβατική. Σε αυτά οι άντρες καλούνται, σύμφωνα με τους κανονισμούς, να φορούν φανέλα σε συνδυασμό με σορτς ή παντελόνια φόρμας, επομένως μέχρι τώρα είχαν μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής.

Το νέο μέτρο προβλέπεται να δώσει μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και αίσθηση άνεσης στις αθλήτριες, ιδιαίτερα σε όσες έχουν έμμηνο ρύση ή νιώθουν πιο άνετα απέναντι στα βλέμματα του κοινού, δεδομένου μάλιστα ότι όπως σχολίασε η προπονήτρια Sandra Paulin, «στη διάρκεια μιας κίνησης το body μπορεί να τραβηχτεί προς τα πάνω αποκαλύπτοντας τα οπίσθιά τους». Αυτή η προοπτική μάλιστα προκαλούσε μέχρι τώρα τόσο στρες σε κάποιες αθλήτριες, ώστε στερέωναν τα κορμάκια τους με κόλλα στο δέρμα τους – ένα μέτρο όμως που επίσης δεν είχε 100% επιτυχία.

Πηγή: Marie Claire

Το όνομα της έκθεσης – Head in the Clouds – μπορεί να ληφθεί κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η γκαλερί La Lison μας ανεβάζει ψηλά, προσφέροντας μια στιγμή ονειροπόλησης κοντά στα σύννεφα, στις στέγες του Παρισιού. Το πρόγραμμα αναδεικνύει τα έργα τριών καλλιτεχνών που είναι ειδικευμένοι στις στέγες, καθώς έχουν ένα πάθος για την αναρρίχηση σε ταράτσες, παρόμοιο με το parkour και το freerunning.

Τα ονόματα που αποτελούν την τριάδα των εναέριων καλλιτεχνών είναι οι Simon Nogueira, Ulyana Ginkgo και Cheuminer. Αυτοί οι τρεις καλλιτέχνες προσφέρουν μοναδικές προοπτικές στις στέγες του Παρισιού, προσφέροντας μια φρέσκια ματιά στην πόλη.

Simon Nogueira: το μονοπάτι είναι καθαρό

Ακολουθώντας το Do Look Up, το οποίο γοήτευσε τους επισκέπτες τον Ιούλιο του 2023 με την εντυπωσιακή θέα στις στέγες του Παρισιού, ο Simon Nogueira επιστρέφει στη La Lison με το νέο του έργο The Path is Clear.

Μια συλλογή από εκπληκτικές εικόνες που καταγράφηκαν με το χρονόμετρο στην κάμερά του, τοποθετείται ανάμεσα σε καλύμματα ψευδαργύρου και πήλινες καμινάδες, στην κορυφή της πόλης. Οι ιλιγγιώδεις φωτογραφίες του, προσφέρουν μια υπέροχη θέα στον παριζιάνικο αρχιτεκτονικό λαβύρινθο.

Ο Simon είναι ένας έμπειρος αθλητής, που ασκεί το freerunning σε επαγγελματικό επίπεδο. Γνωστό και ως parkour, αυτό το άθλημα περιλαμβάνει την ανάπτυξη σωματικών δεξιοτήτων για την ελεύθερη κίνηση χρησιμοποιώντας εμπόδια σε οποιοδήποτε περιβάλλον, με αποτέλεσμα ρευστές, ακροβατικές κινήσεις.

Οι Freerunners όπως ο Simon Nogueira βλέπουν την πόλη ως μια τεράστια παιδική χαρά όπου κάθε προεξοχή, τοίχος και ταράτσα είναι μια ευκαιρία να τελειοποιήσουν τις δεξιότητές τους και να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους με ευελιξία. Το έργο του Simon μεταφράζει αυτή τη φιλοσοφία σε εικόνες, αποτυπώνοντας στιγμές χάρης και αθλητικής ανδρείας σε απροσδόκητα, συχνά απρόσιτα μέρη.

Ulyana Ginkgo: στον έβδομο ουρανό

Ο τίτλος της έκθεσης οφείλεται σε αυτή την καλλιτέχνιδα. Μια πολυεπιστημονική καλλιτέχιδα, η Ulyana Ginkgo συγκέντρωσε τα έργα της σε μια συλλογή με το όνομα Head in the Clouds.

Για την ομαδική έκθεση, η Ulyana Ginkgo παρουσιάζει το Seventh Heaven, μια σειρά από ακρυλικά έργα ζωγραφικής σε καμβά. Διαθέτει παριζιάνικες στέγες και τα δρώμενα τους, τυλιγμένα σε ροζ σύννεφα. Οι πολύχρωμες ιστορίες κόμικ της καλλιτέχνιδας συνδυάζουν πραγματικότητα και φαντασία. Το στυλ της, φλερτάροντας με την αισθητική Art Brut, είναι ποιητικό, αφελές και απείρως αγνό. Βυθίζει τον θεατή σε μια κατάσταση ευτυχίας και απομάκρυνσης από την πραγματικότητα, προσκαλώντας τον να ενωθεί με ονειροπόλους, καλλιτέχνες και εραστές, ανεβαίνοντας πάνω από τη Γη για να φτάσει στον έβδομο ουρανό.

Από τότε που η Ulyana έφυγε από τη Λευκορωσία για τη Γαλλία το 2023, οι στέγες του Παρισιού και οι ζωές των κατοίκων του έχουν γίνει το κύριο επίκεντρο της καλλιτεχνικής της έρευνας και της πολυεπιστημονικής πρακτικής της. Εκτός από τη ζωγραφική, ασχολείται με τη φωτογραφία, την performance και τη συγγραφή των δικών της παραμυθιών.

Η Ulyana περιγράφει την τέχνη της ως «ένα ηρωικό ταξίδι προς τη συνειδητή ευαλωτότητα». Πασχίζει να μεταμορφώσει κάθε της εμπειρία και βάσανο σε αισθητικές επιδείξεις, καλλιεργώντας σοφία και διαδίδοντας αγάπη. Τα έργα της γεμίζουν τον χώρο με μια μαγική ατμόσφαιρα, προσκαλώντας τον θεατή σε έναν κόσμο όπου όλα είναι δυνατά.

Cheuminer: από το parkour στην τέχνη της στέγης

Σπάνια ένα ψευδώνυμο έχει τόσο μεγάλη απήχηση. Ένας αθλητής parkour, ο Cheuminer ταξιδεύει εδώ και καιρό στις στέγες του Île-de-France, ανάμεσα στις καμινάδες από τούβλα ή πέτρα που αγαπά τόσο πολύ. Ένας τραυματισμός όμως τον ανάγκασε να προσαρμόσει την πρακτική του. Ο αστικός ακροβάτης στη συνέχεια στράφηκε στην τέχνη της στέγης – μια παραλλαγή της τέχνης του δρόμου που γίνεται σε στέγες.

Το γούστο του για τα ύψη και τα μοναδικά πανοράματα που προσφέρουν οι στέγες της πρωτεύουσας γέννησαν ένα σύνθετο έργο: ένα μείγμα γκράφιτι (ορατό από το δρόμο) και μικρά θραύσματα καμινάδας που ζωγραφίζει. Ο Cheuminer χρησιμοποιεί την αθλητική του εμπειρία για να αποκτήσει πρόσβαση σε περιοχές που δεν είναι προσβάσιμες από τους απλούς ανθρώπους. Εξηγεί ότι η επιλογή της καμινάδας ως κύριο μοτίβο ήρθε φυσικά. Μετά τον τραυματισμό του, άρχισε να σχεδιάζει στις καμινάδες από τερακότα των στεγών του Παρισιού, βρίσκοντας σε αυτή την πρακτική μια νέα και θεραπευτική μορφή έκφρασης.

Για την έκθεση The Head in the Clouds, συμφώνησε να μεταφέρει την αισθητική του σε καμβάδες, αναδημιουργώντας το βασικό του μοτίβο (μια μικρή καμινάδα) και δίνοντας έτσι μια νέα διάσταση στη δουλειά του. Η μετάβασή του από τα αστικά τείχη στους τοίχους των γκαλερί αντανακλά τη διαρκή του αναζήτηση για ελευθερία στην καλλιτεχνική έκφραση.

Ο Cheuminer περιγράφει αυτή τη μετάβαση ως μια νέα πρόκληση: «Το σχέδιο σε έναν καμβά δεν προσφέρει τις ίδιες αισθήσεις με τα γκράφιτι στις στέγες, αλλά επιτρέπει ένα διαρκές ίχνος της δουλειάς κάποιου».

Η έκθεση αυτή είναι μια γιορτή τόλμης και ονείρων. Συνδυάζοντας τα οράματα τριών ταλαντούχων καλλιτεχνών, αυτή η έκθεση προσκαλεί τους επισκέπτες να κοιτάξουν ψηλά, να εξερευνήσουν νέα ύψη και να ανακαλύψουν το Παρίσι από μια νέα οπτική γωνία.

Μέσα από τις ιλιγγιώδεις φωτογραφίες του Simon Nogueira, τους ποιητικούς πίνακες της Ulyana Ginkgo ή τα τολμηρά γκράφιτι του Cheuminer, κάθε έργο προσφέρει μια πρόσκληση για στοχασμό και απόδραση.

Πρακτικές πληροφορίες

Εγκαίνια: Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024, από τις 19:30

Διάρκεια: Από Πέμπτη 25 Ιουλίου 2024 έως Παρασκευή 30 Αυγούστου 2024

Πρόσβαση: Πέμπτη έως Σάββατο, 10 π.μ. έως 7 μ.μ

Ελεύθερη είσοδος

Διεύθυνση: 5 rue Pierre Chausson, 75010 Παρίσι

Επικοινωνία: galerielalison@gmail.com

Πηγή: La lison.