Δέκα ημέρες μετά τον θάνατό της, έγιναν γνωστές οι αιτίες που οδήγησαν στην απώλειά της. Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ του TMZ, η O’Hara έφυγε από πνευμονικό θρόμβο, όπως καταγράφεται στην ιατροδικαστική έκθεση ως η κύρια αιτία θανάτου. Ωστόσο, ως υποκείμενη αιτία αναφέρεται ότι η δημοφιλής κωμικός έπασχε από καρκίνο του ορθού—aσθένεια που δεν είχε γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό.

Οι τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις της Catherine O’Hara πραγματοποιήθηκαν τον περασμένο Σεπτέμβριο, όταν βρέθηκε στο φεστιβάλ κινηματογράφου του Τορόντο, την πατρίδα της, για να παραλάβει τιμητικό βραβείο από τον στενό φίλο και συνάδελφό της Eugene Levy. Τον Νοέμβριο εμφανίστηκε και στα βραβεία Emmy στη Νέα Υόρκη, συνοδευόμενη από τον σύζυγό της, Bo Welch, αλλά και τους συντελεστές της σειράς The Studio, για την οποία τιμήθηκαν με βραβείο. Εκεί ήταν εμφανώς αδυνατισμένη. Παρά τη φετινή υποψηφιότητά της στις Χρυσές Σφαίρες, δεν παρέστη στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιανουαρίου.

Η είδηση του θανάτου της προκάλεσε συγκίνηση στον καλλιτεχνικό κόσμο, με πολλούς συναδέλφους να εξυμνούν το μοναδικό χιούμορ και τη διακριτικότητα που χαρακτήριζαν την O’Hara. Την περασμένη Τρίτη αναμενόταν να συμμετάσχει σε εκδήλωση του Apple TV στο Λος Άντζελες για την παρουσίαση των νέων παραγωγών, μεταξύ των οποίων και η δεύτερη σεζόν του The Studio. Μετά τον θάνατό της, η πλατφόρμα ακύρωσε το σχετικό πάνελ. Στην έναρξη της εκδήλωσης, η Rita Cooper Lee, επικεφαλής επικοινωνίας του Apple TV, τόνισε: «Η λάμψη, η ζεστασιά, το χιούμορ και η γενναιοδωρία της ξεπερνούν την οθόνη και εμπνέουν όσους είχαν την τύχη να γνωρίσουν το ταλέντο και την αυθεντικότητά της».

Από ταπεινή αρχή σε διεθνή αναγνώριση

Η Catherine O’Hara ξεκίνησε την καριέρα της ως σερβιτόρα σε θεατρικό χώρο, όπου απλώς σέρβιρε ποτά στους συναδέλφους της. Εκεί ανακάλυψε το πάθος για την υποκριτική και ιδιαίτερα για τον αυτοσχεδιασμό—ένα στοιχείο που καθόρισε το χιούμορ και την πορεία της στην τέχνη. Η θεατρική ομάδα στην οποία συμμετείχε μαζί με τον Eugene Levy πέρασε στη μικρή οθόνη και γρήγορα έγινε δημοφιλής στον Καναδά τη δεκαετία του ’80.

Το μεγαλύτερο όμως παγκόσμιο «άνοιγμα» ήρθε όταν ενσάρκωσε τη μητέρα του Kevin McAllister στις δύο χριστουγεννιάτικες ταινίες με πρωταγωνιστή τον Macaulay Culkin, στις αρχές των ’90s. Στο «Μόνος στο Σπίτι», η O’Hara ερμήνευσε μια μητέρα γεμάτη αγωνία αλλά και χιούμορ—ρόλος που τη στιγμάτισε για όλη της τη ζωή. Η σχέση της με τον Culkin παρέμεινε στενή μέχρι το τέλος. Ο ίδιος ήταν από τους πρώτους που την αποχαιρέτησαν συγκινητικά μέσω Instagram, δημοσιεύοντας φωτογραφίες από τα γυρίσματα τότε αλλά και πρόσφατες στιγμές τους στο Χόλιγουντ στα τέλη του 2023: «Μαμά. Πίστευα πως θα είχαμε περισσότερο χρόνο. Ήθελα να καθίσω δίπλα σου. Ήθελα να σε ακούσω. Είχα τόσα να σου πω. Σε αγαπώ. Θα τα πούμε ξανά».

Η Moira Rose και τα διεθνή βραβεία

Ένας ακόμη εμβληματικός ρόλος που έφτασε σε φήμη εκείνον της μητέρας του Kevin ήταν αυτός της Moira Rose στη σειρά Schitt’s Creek. Υποδυόμενη τη μητέρα μιας πλούσιας οικογένειας που χάνει τα πάντα, με τις χαρακτηριστικές περούκες και τις εκκεντρικές εμφανίσεις, έγινε νέο είδωλο για μια νεότερη γενιά τηλεθεατών.

Αν και το «Schitt’s Creek» ξεκίνησε από μικρό καναδικό κανάλι συνδρομητικής τηλεόρασης, γνώρισε τόσο μεγάλη επιτυχία ώστε αγοράστηκε από το Netflix και απέσπασε το Emmy καλύτερης κωμικής σειράς το 2020, χάρη στην έκτη και τελευταία σεζόν του. Για τον ρόλο αυτό η O’Hara τιμήθηκε επίσης με Χρυσή Σφαίρα, βραβείο SAG αλλά και Critics’ Choice μεταξύ άλλων διακρίσεων.

Μια σοβαρή διάγνωση είναι από μόνη της επώδυνη. Αλλά για πολλούς ανθρώπους, ο μεγαλύτερος φόβος δεν είναι η ίδια η ασθένεια: Είναι το ενδεχόμενο ο σύντροφος να απομακρυνθεί τη στιγμή που η υποστήριξη είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Κοινωνικά στερεότυπα και viral ιστορίες επιμένουν πως, όταν οι γυναίκες αρρωσταίνουν, οι άνδρες εγκαταλείπουν συχνότερα. Όμως, τι πραγματικά δείχνουν οι μαρτυρίες και οι επιστημονικές μελέτες;

Όταν η ασθένεια αλλάζει τον ρόλο μέσα στη σχέση

Όταν μια γυναίκα αντιμετωπίζει μια σοβαρή ή χρόνια ασθένεια, η καθημερινότητά της μπορεί να ανατραπεί πλήρως: από ενεργή και ανεξάρτητη, μπορεί να βρεθεί να εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από τον σύντροφό της για πρακτική, συναισθηματική και κοινωνική υποστήριξη. Η σχέση συχνά αλλάζει μορφή, μετατρέπεται σε σχέση φροντίδας και η ανισορροπία αυτή μπορεί με τον καιρό να επιβαρύνει και τους δύο.

Καθώς η ασθενής αρχίζει σταδιακά να επανέρχεται, η επαναδιαπραγμάτευση των ρόλων μέσα στο ζευγάρι μπορεί να φέρει στην επιφάνεια ανασφάλειες, φόβους για το μέλλον και ερωτήματα για τη βιωσιμότητα της σχέσης. Σε αρκετές περιπτώσεις, η ασθένεια —ή η αβεβαιότητα που γεννά— γίνεται ένας αθέατος παράγοντας που ανατρέπει τα θεμέλια της συντροφικότητας.Παρόμοιες εμπειρίες αναφέρουν και άλλοι άνθρωποι με long Covid: η ασθένεια δεν αλλάζει μόνο το σώμα, αλλά και τις ισορροπίες που κρατούν μια σχέση όρθια.

Το στερεότυπο που επιμένει: «Οι άνδρες φεύγουν – οι γυναίκες μένουν»

Σε φόρουμ υποστήριξης καρκίνου, εμφανίζονται συχνά ιστορίες εγκατάλειψης, θυμού ή ενοχής. Πολλές γυναίκες αναφέρουν ότι εγκαταλείφθηκαν εν μέσω θεραπείας ή ότι ο σύντροφός τους απομακρύνθηκε ψυχικά, τη στιγμή που εκείνες αντιμετώπιζαν την πιο δύσκολη μάχη της ζωής τους.

Το πιο συχνά επικαλούμενο «στατιστικό» προέρχεται από μια αμερικανική μελέτη του 2009, η οποία φάνηκε να δείχνει ότι οι γυναίκες με καρκίνο ή σκλήρυνση κατά πλάκας είχαν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να εγκαταλειφθούν σε σχέση με τους άνδρες ασθενείς. Αυτή η έρευνα έγινε viral και έκτοτε αποτελεί το επίκεντρο ενός ισχυρού στερεοτύπου. Αλλά τα δεδομένα δεν είναι τόσο απλά…

Τι δείχνει πραγματικά η επιστήμη

Νεότερες μελέτες προσφέρουν ένα πιο σύνθετο —και ενίοτε πιο καθησυχαστικό— τοπίο:

· Μεγάλη ευρωπαϊκή μελέτη του 2025 (25.000 ζευγάρια ηλικίας 50–64):
Διαπίστωσε ότι ο κίνδυνος χωρισμού αυξάνεται όταν η γυναίκα έχει προβλήματα υγείας, αλλά όχι όταν ο άνδρας είναι ασθενής. Αυτό, ίσως, αντανακλά δυσκολία προσαρμογής των ανδρών σε ρόλο φροντιστή, αλλά και οικονομικούς παράγοντες, καθώς οι γυναίκες παραμένουν συχνότερα οικονομικά εξαρτημένες.

· Συστηματική ανασκόπηση 2022 (250.000 ασθενείς με καρκίνο):
Οι περισσότεροι ασθενείς είχαν χαμηλότερα ποσοστά διαζυγίου σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, με εξαίρεση τον καρκίνο τραχήλου μήτρας.

Συνολικά, τα στοιχεία δείχνουν κάτι πιο περίπλοκο: η ασθένεια ασκεί τεράστια πίεση στις σχέσεις, αλλά δεν οδηγεί αναγκαστικά στη διάλυση ούτε ευθύνεται μόνο το φύλο.

Γιατί οι σύντροφοι δεν μιλούν: το βάρος της ενοχής
Σύμφωνα με ειδικούς, πολλοί φροντιστές —ανεξαρτήτως φύλου— βιώνουν έντονη θλίψη, άγχος και απομόνωση, αλλά αποφεύγουν να το παραδεχθούν. Ο φόβος της «προδοσίας» ή της κοινωνικής κατακραυγής τους κάνει να σωπαίνουν.

Οι γραμμές βοήθειας καταγράφουν κλήσεις ανθρώπων που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν τις αλλαγές στη σχέση, την οικειότητα, τη διάθεση ή τη σεξουαλική τους ζωή.

Όταν ο καρκίνος αλλάζει τα πάντα – ακόμη και την εικόνα για τον εαυτό σου

Οι ιατροί που κουράρουν ογκολογικούς ασθενείς περιγράφουν τον συνδυασμό σωματικών αλλαγών, θεραπευτικών παρενεργειών και φόβου που επιβαρύνουν τις σχέσεις των ασθενών τους.

Ένα κοινό θέμα στις μαρτυρίες των ογκολογικών ασθενών είναι οι ορμονικές θεραπείες που δίνονται για την πρόληψη υποτροπής στον καρκίνο του μαστού. Αυτές οι θεραπείες προκαλούν πρόωρη εμμηνόπαυση, με συμπτώματα που επιβαρύνουν όχι μόνο τη σωματική και ψυχική υγεία αλλά και τη συντροφική ζωή, κάτι που πολλοί ασθενείς και σύντροφοι δυσκολεύονται να συζητήσουν.

Τελικά, ποια είναι η αλήθεια;

Δεν υπάρχει απλή απάντηση. Οι σχέσεις δοκιμάζονται από την ασθένεια, αλλά τα αίτια μιας διάλυσης είναι σχεδόν πάντα πολυπαραγοντικά:

· Η προσωπικότητα και η ψυχική ανθεκτικότητα του ζευγαριού

· Η προϋπάρχουσα ποιότητα της σχέσης

· Η οικονομική και κοινωνική πίεση

· Ο φόβος για το μέλλον

· Η δυσκολία ανάληψης ρόλου φροντιστή

Το φύλο παίζει ρόλο, αλλά όχι πάντα με τον τρόπο που υπαινίσσονται τα στερεότυπα.

Συμπερασματικά, οι σχέσεις που επιβιώνουν σοβαρών ασθενειών δεν είναι «τυχερές». Είναι σχέσεις που μπόρεσαν να επικοινωνήσουν, να αναπροσαρμοστούν και να ξαναχτιστούν σε νέες βάσεις.
Και όσες διαλύονται, συνήθως δεν διαλύονται λόγω της ασθένειας, αλλά επειδή η ασθένεια φωτίζει ρωγμές που προϋπήρχαν.

Σε κάθε περίπτωση, όσοι φροντίζουν ασθενείς χρειάζονται εξίσου στήριξη. Η φροντίδα δεν είναι ζήτημα φύλου αλλά ανθρωπιάς και η συζήτηση γύρω από τον “gender care gap” πρέπει να γίνεται με βάση τα πραγματικά δεδομένα, όχι τα επικίνδυνα στερεότυπα.

Η ασθένεια αυτή μεταδίδεται κυρίως μέσω της επαφής με εκκρίσεις μολυσμένων τρωκτικών. Τα συμπτώματα, που μοιάζουν με εκείνα της γρίπη ή κάποιας αναπνευστικής ίωσης, περιλαμβάνουν πυρετό, μυαλγίες και αναπνευστική δυσχέρεια, και μπορεί να εξελιχθούν ραγδαία σε σοβαρή πνευμονία.

Ο 95χρονος Τζιν Χάκμαν, ο οποίος έπασχε από προχωρημένο στάδιο Αλτσχάιμερ, φέρεται να έμεινε μόνος και αβοήθητος μετά τον θάνατο της συζύγου του. Αυτό πιθανώς συνέβαλε στην επιδείνωση της υγείας του, οδηγώντας στον θάνατό του από καρδιαγγειακή νόσο, περίπου στις 18 Φεβρουαρίου.

Το ζευγάρι βρέθηκε νεκρό μαζί με ένα από τα κατοικίδιά τους, χωρίς ενδείξεις εγκληματικής ενέργειας.

Όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για τον χανταϊό

Ο χανταϊός είναι ένας ιός που μεταδίδεται μέσω τρωκτικών, κυρίως άγριων τρωκτικών, όπως ποντίκια και αρουραίοι. Υπάρχουν διάφοροι τύποι χανταϊού, και καθένας συνδέεται με συγκεκριμένα είδη τρωκτικών.

• Δεν υπάρχει ειδική θεραπεία για τις λοιμώξεις από χανταϊό.
• Η πρόληψη είναι ζωτικής σημασίας και περιλαμβάνει τον έλεγχο των τρωκτικών, τη σωστή υγιεινή και την αποφυγή επαφής με άγρια τρωκτικά.
• Η έγκαιρη διάγνωση και η υποστηρικτική φροντίδα μπορούν να βελτιώσουν τις πιθανότητες επιβίωσης.

Οι άνθρωποι μπορούν να μολυνθούν από τον χανταϊό μέσω:

• Δαγκώματος: Δάγκωμα από μολυσμένο τρωκτικό.
• Άμεσης επαφής: Επαφή με ούρα, κόπρανα ή σάλιο μολυσμένων τρωκτικών και στη συνέχεια άγγιγμα των ματιών, της μύτης ή του στόματος.
• Εισπνοής: Εισπνοή σωματιδίων σκόνης ή σταγονιδίων αερολύματος που έχουν μολυνθεί με ούρα, κόπρανα ή σάλιο από μολυσμένα τρωκτικά.

Οι λοιμώξεις από χανταϊό μπορεί να οδηγήσουν σε δύο κύριες ασθένειες:

• Πνευμονικό Σύνδρομο από Χανταϊό (HPS):
  • Προκαλείται από χανταϊούς που βρίσκονται στην Αμερική.
  • Προκαλεί σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα, με συμπτώματα όπως πυρετός, μυϊκοί πόνοι, πονοκέφαλος, ναυτία, εμετός και δύσπνοια.
  • Έχει υψηλό ποσοστό θνησιμότητας.
• Αιμορραγικός Πυρετός με Νεφρικό Σύνδρομο (HFRS):
  • Προκαλείται από χανταϊούς που βρίσκονται στην Ευρώπη και την Ασία.
  • Προκαλεί συμπτώματα όπως πυρετός, πονοκέφαλος, μυϊκοί πόνοι, ναυτία, εμετός και νεφρική ανεπάρκεια.
  • Έχει μικρότερο ποσοστό θνησιμότητας από το HPS.

O καρκίνος του παγκρέατος είναι μία από τις μορφές καρκίνου με τη μεγαλύτερη θνησιμότητα και αυτό συχνά οφείλεται στο γεγονός της καθυστερημένης διάγνωσης. Τα συμπτώματα που μπορεί να σχετίζονται με τον καρκίνο αυτό είναι μη συγκεκριμένα και μπορεί να μην «χτυπούν καμπανάκι» για διερεύνηση από τον γιατρό.

Τα πιο συχνά «ασαφή» συμπτώματα του καρκίνου το παγκρέατος

Όπως διαβάζουμε στον ιστότοπο του Κ.Ε.Φ.Ι. – Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων Ιατρών Αθηνών– οι καρκίνοι του παγκρέατος στην πρώιμη φάση τους συχνά δεν προκαλούν συμπτώματα. Όταν αρχίσουν να προκαλούν συμπτώματα, συχνά έχουν ήδη εξαπλωθεί τοπικά ή ακόμη και έξω κι από το πάγκρεας. Πιο συγκεκριμένα, κάποια από τα συμπτώματα του συγκεκριμένου καρκίνου περιλαμβάνουν ίκτερο, σκουρόχρωμα ούρα, ανοιχτόχρωμα και λιπαρά κόπρανα, ναυτία, εμετό, ενοχλήσεις από το γαστρεντερικό και άλλα.

Τα «δύσκολα» νέα

Νέα ανάλυση δεδομένων για τον καρκίνο του παγκρέατος σε νεαρούς ενήλικες (ηλικίας 15–39 ετών), η οποία δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Annals of Internal Medicine, διαπιστώνει ότι αν και υπάρχει αύξηση της των διαγνώσεων, το ποσοστό θνησιμότητας παραμένει σταθερό.

Σε τι μπορεί να οφείλεται αυτό θετικό και αρνητικό ταυτόχρονα συμπέρασμα; Όπως επισημαίνουν οι ιατροί του ΕΚΠΑ Δρ. Μαρία Καπαρέλου, Παθολόγος – Ογκολόγος, Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, Παθολόγος, Καθηγήτρια Θεραπευτικής-Επιδημιολογίας-Προληπτικής Ιατρικής και Θάνος Δημόπουλος, τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ, Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, η αύξηση των περιστατικών αφορά κυρίως σε διαγνώσεις πρώιμου σταδίου ενδοκρινών όγκων και όχι επιθετικών αδενοκαρκινωμάτων. Αυτό οφείλεται πιθανώς στην πρόοδο των διαγνωστικών τεχνικών, που εντοπίζουν μικρούς, αργά εξελισσόμενους όγκους. Ωστόσο, η θνησιμότητα παραμένει σταθερή, υποδεικνύοντας ότι δεν παρατηρείται ουσιαστική αύξηση στον επιθετικό καρκίνο.

Οι ερευνητές της εν λόγω ανάλυσης διαπίστωσαν ότι η συχνότητα του καρκίνου του παγκρέατος αυξήθηκε περισσότερο στις νεαρές γυναίκες. Ωστόσο, ο θάνατος από καρκίνο του παγκρέατος ήταν σταθερός και στα δύο φύλα. Επιπλέον, η ανάλυσή τους έδειξε ότι η αύξηση της επίπτωσης του καρκίνου του παγκρέατος, αποδίδεται σε καρκίνους πρωίμου σταδίου, οι οποίοι αυξήθηκαν από 0,6 σε 3,7 ανά εκατομμύριο γυναίκες και από 0,4 σε 2,2 ανά εκατομμύριο άνδρες. Η συχνότητα εμφάνισης μικρών όγκων (κάτω από 2 cm) αυξήθηκε οκτώ φορές περισσότερο στις γυναίκες και τρεις φορές περισσότερο στους άνδρες. Δεν υπήρξε στατιστικά σημαντική αλλαγή στη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου τελικού σταδίου σε γυναίκες ή άνδρες.

Η θετική ανάγνωση της ανάλυσης

Παρά την αύξηση των διαγνώσεων, το υπόβαθρο της σταθερής θνησιμότητας υποδηλώνει ότι σήμερα εντοπίζονται πλέον όγκοι που δεν ανιχνεύονταν παλιότερα. Η έρευνα καταλήγει ότι η τάση αυτή αντανακλά καλύτερες διαγνωστικές πρακτικές και όχι πραγματική αύξηση περιστατικών. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να σημειώσουμε ότι ενδεχομένως διαγιγνώσκονται σήμερα μικροί όγκοι με περιορισμένη επιθετικότητα και επομένως η πιθανότητα υπερθεραπείας όγκων που μπορεί να μην δημιουργούσαν ποτέ κάποιο πρόβλημα στους ασθενείς, είναι σημαντική. Η έρευνα υπογραμμίζει την ανάγκη να αποφεύγεται η υπερδιάγνωση που μπορεί να οδηγήσει σε άσκοπες θεραπείες.

Η ανακάλυψη των GLP-1 φαρμάκων

Η ιστορία αυτών των φαρμάκων ξεκίνησε πριν από δεκαετίες, όταν μια διεθνής ομάδα επιστημόνων, συμπεριλαμβανομένου του Δανού επιστήμονα Δρ. Jens Juul Holst, ανακάλυψε τα μόρια GLP-1 σε μια πολυετή έρευνα. Αρχικός στόχος ήταν η θεραπεία του πεπτικού έλκους, αλλά μέσα από μια σειρά επιτυχημένων ανακαλύψεων, διαπιστώθηκε ότι τα GLP-1 μόρια μειώνουν δραματικά τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και το σωματικό βάρος. «Αυτά τα φάρμακα λειτουργούν εκεί όπου άλλες θεραπείες έχουν αποτύχει», δήλωσε ο Δρ. Holst, σημειώνοντας ότι η χρήση τους αποτελεί «πιθανό σημείο καμπής» για όσους αντιμετωπίζουν χρόνια παχυσαρκία.

«Όπως ακριβώς η κατάθλιψη και ο εθισμός περιγράφονται πλέον ως ασθένειες του εγκεφάλου, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ολοένα και περισσότερο το ίδιο για την παχυσαρκία – ότι, για πολλούς ανθρώπους, το να είναι παχύσαρκοι δεν είναι επιλογή ούτε αντανάκλαση έλλειψης θέλησης. Και, ενδιαφέρον είναι, ότι αυτή η νέα κατηγορία φαρμάκων ίσως να ενισχύει πραγματικά αυτή την άποψη» επισημαίνει ο Δρ. Giles Yeo στο CNN.

Πώς λειτουργούν τα GLP-1 φάρμακα

Τα GLP-1 μόρια ανήκουν στις λεγόμενες «μετα-θρεπτικές ορμόνες», οι οποίες εκκρίνονται μετά την κατανάλωση τροφής. Ενεργοποιούν μηχανισμούς στον οργανισμό που περιλαμβάνουν:

1. Ενίσχυση της παραγωγής ινσουλίνης από το πάγκρεας
2. Επιβράδυνση της πέψης, προκαλώντας αίσθημα κορεσμού
3. Διακοπή της υπερκατανάλωσης τροφής, μειώνοντας την επιθυμία για φαγητό μέσω δράσης στον εγκέφαλο.
4. Για κάποιους ανθρώπους που ποτέ δεν νιώθουν χορτασμένοι, αυτά τα φάρμακα προσφέρουν ανακούφιση από την «αδιάκοπη εσωτερική συζήτηση για το φαγητό», εξηγεί ο Holst.

Οι επιπτώσεις στην παχυσαρκία

Η παχυσαρκία είναι πλέον μία από τις πιο διαδεδομένες ασθένειες στον αναπτυγμένο κόσμο, συνδεδεμένη με διαβήτη τύπου 2, καρδιαγγειακά νοσήματα, ακόμη και καρκίνο. Παρόλα αυτά, δεν είναι όλοι οι παχύσαρκοι ασθενείς. Όπως σημείωσε η Karin Conde-Knape, επικεφαλής ανάπτυξης φαρμάκων της Novo Nordisk, υπάρχουν και οι «ευτυχείς παχύσαρκοι», άνθρωποι που έχουν αυξημένο ΔΜΣ (δείκτη μάζας σώματος) χωρίς άλλα προβλήματα υγείας.

Ωστόσο, σύμφωνα με την ίδια, η παχυσαρκία παραμένει επικίνδυνη, καθώς συχνά οδηγεί σε σοβαρές ασθένειες. Οι περισσότερες ιατρικές οργανώσεις, όπως η Αμερικανική Ιατρική Ένωση και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, αναγνωρίζουν την παχυσαρκία ως ασθένεια.

Αμφιλεγόμενη χρήση και προβλήματα

Παρά την επιτυχία τους, τα φάρμακα GLP-1 συνοδεύονται από υψηλό κόστος, παρενέργειες και ερωτήματα για τη μακροχρόνια χρήση τους. Πάνω από το 50% των χρηστών σταματούν τη χρήση τους μέσα σε 12 εβδομάδες λόγω:

1. Παρενεργειών, όπως δυσκοιλιότητα, κόπωση και απώλεια μυϊκής μάζας.
2. Μείωσης της κοινωνικής χαράς του φαγητού, όπως ανέφερε ο Holst. «Πολλοί σταματούν να κοινωνικοποιούνται, γνωρίζοντας ότι δεν θα πεινάσουν ποτέ για δείπνο».
3. Οικονομικού κόστους, καθώς τα φάρμακα παραμένουν ακριβά και συχνά μη διαθέσιμα χωρίς ασφαλιστική κάλυψη.

Μια επαναστατική, αλλά όχι απόλυτη λύση

Η παχυσαρκία παραμένει μία σύνθετη κατάσταση, που απαιτεί πολύπλευρη προσέγγιση. Η τακτική άσκηση και η ισορροπημένη διατροφή εξακολουθούν να είναι οι καλύτερες στρατηγικές για τη διαχείριση βάρους και τη συνολική υγεία. Τα φάρμακα GLP-1 λειτουργούν καλύτερα όταν συνδυάζονται με αλλαγές στον τρόπο ζωής και μπορούν να λειτουργήσουν ως κίνητρο για την αντιστροφή της παχυσαρκίας.

Ωστόσο, ο Holst προειδοποιεί ότι «δεν είναι πανάκεια» και ότι η χρήση τους πρέπει να γίνεται με προσοχή. Παρά τους κινδύνους, τα φάρμακα αυτά προσφέρουν ελπίδα σε όσους έχουν δώσει μάχη για χρόνια χωρίς αποτελέσματα.

Πηγή: CNN / Lifo.gr

Παρότι γνωρίζουμε πολλά για την πνευμονία, όπως τα αίτια που την προκαλούν, τις ομάδες υψηλού κινδύνου και τα εμβόλια που προστατεύουν, «τα τελευταία 40 χρόνια, δεν έχει επιτευχθεί μείωση στη θνητότητα από την πνευμονία και για αυτό είναι ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη να γίνει κατανοητό από όλους ότι η πρόληψη είναι βασικό μέτρο για τη μείωση των επιπτώσεων της νόσου», σχολιάζει ο κ. Πέτρος Μπακάκος, Γενικός Γραμματέας της ΕΠΕ, Καθηγητής Πνευμονολογίας, Α’ Πανεπιστημιακή Πνευμονολογική Κλινική, Ιατρική Σχολή Ε.Κ.Π.Α μιλώντας σε σχετική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από την Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πνευμονίας.

Τα δεδομένα που παρουσίασαν οι ειδικοί είναι ενδεικτικά και θα πρέπει να μας αφυπνίσουν:

Τα κυριότερα παθογόνα της πνευμονίας είναι βακτήρια, (όπως ο πνευμονιόκοκκος που είναι και το συχνότερο αίτιο βακτηριακής πνευμονίας), ιοί (όπως της γρίπης, της COVID-19 και ο RSV) και πιο σπάνια μύκητες. Η πνευμονία είναι η συνηθέστερη λοίμωξη του κατώτερου αναπνευστικού και μια σημαντική αιτία θανάτου στις ακραίες ηλικίες -παιδιά και ενήλικες >65 ετών.

Μόνο ένας στους 3 ενήλικες έχει κάνει το εμβόλιο που προστατεύει από την πνευμονία

Η κα. Παρασκευή Κατσαούνου, Μέλος Δ.Σ. της Ε.Π.Ε., Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πνευμονολογίας, Ιατρική Σχολή Ε.Κ.Π.Α, Μονάδα Πνευμονολογίας & Αναπνευστικής Ανεπάρκειας, Α’ Κ.Ε.Θ., Γ.Ν.Α. «Ο Ευαγγελισμός», τόνισε ότι: «Μετά το καθαρό πόσιμο νερό, τα εμβόλια έχουν την μεγαλύτερη συμβολή στη δημόσια υγεία, και γι’ αυτό άλλωστε και θεωρούνται ως το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ιατρικής. Παρά το γεγονός, ωστόσο, ότι έχουμε πλέον ασφαλή και αποτελεσματικά εμβόλια στη φαρέτρα μας για να προστατέψουμε τους ενήλικες από τις λοιμώξεις του αναπνευστικού, η εμβολιαστική κάλυψη στη χώρα μας παραμένει χαμηλά.

Αυτό καταδεικνύεται και από τα προκαταρκτικά δεδομένα επιδημιολογικής μελέτης ΕΓΝΑΤΙΑ (2017-2023), που πραγματοποιήθηκε σε 3.097 ασθενείς που νοσηλεύθηκαν με ακτινογραφικά επιβεβαιωμένη Πνευμονία της Κοινότητας, σύμφωνα με τα οποία μόνο το 27% των συμμετεχόντων ηλικίας ≥65 ετών ήταν εμβολιασμένοι έναντι του πνευμονιόκοκκου. Ο πνευμονιόκοκκος ανιχνεύθηκε στο 7,4% των ασθενών. Σε σχέση με τη μη-πνευμονιοκοκκική πνευμονία, οι ασθενείς με πνευμονιοκοκκική πνευμονία κοινότητας: ανέφεραν σε μεγαλύτερο ποσοστό ιστορικό καπνίσματος, προηγούμενο επεισόδιο πνευμονίας και έκθεση σε παιδιά <5 ετών, μικρότερη πρόσφατη χρήση αντιβιοτικών. Επίσης, είχαν βαρύτερη κλινική εικόνα κατά την εισαγωγή τους (αναπνευστική ανεπάρκεια επιπλεγμένη παραπνευμονική συλλογή/εμπύημα) και είχαν υψηλότερη θνητότητα τόσο εντός νοσοκομείου όσο και τις επόμενες 30 ημέρες.

Αντίστοιχη εικόνα φαίνεται και από τα αποτελέσματα πρόσφατης μελέτης στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ), που δείχνουν ότι μόνο μια μειονότητα (36%) των ασθενών, που χρήζουν εμβολιασμού έναντι του πνευμονιόκοκκου, ήταν εμβολιασμένοι. Θετικό, βέβαια, -αν και ανεπαρκές – είναι το ότι η εμβολιαστική κάλυψη αυξανόταν σημαντικά με την πρόοδο της ηλικίας. Επιπλέον, τα στοιχεία της μελέτης αυτής, έδειξαν ότι, αναμφίβολα, η σύσταση από τον ιατρό τους ήταν ο ισχυρότερος προβλεπτικός παράγοντας για τον εμβολιασμό για πνευμονιόκοκκο, ακολουθούμενη από την ηλικία (ιδίως σε άτομα ≥65 ετών), την αντίληψη για την αποτελεσματικότητα του εμβολίου, την παρουσία τουλάχιστον μίας συννοσηρότητας και την επαρκή ενημέρωση. Αντίθετα, o φόβος για τις παρενέργειες των εμβολίων, η πεποίθηση ότι τα εμβόλια συνδέονται με το κέρδος των φαρμακευτικών εταιρειών και η απουσία άλλων εμβολιασμών στο παρελθόν σχετίζονταν αρνητικά με τη λήψη πνευμονιοκοκκικού εμβολίου. Αξίζει να σημειώσουμε, επίσης, ότι αν και 46% των συμμετεχόντων στην έρευνα, ανέφεραν ότι είχαν ενημερωθεί από τον γενικό ιατρό τους για τον απαραίτητο εμβολιασμό, 43% δεν είχαν λάβει καμιά ενημέρωση από οποιαδήποτε πηγή, με την αίσθηση για επαρκή ενημέρωση να έχει ένα διάμεσο σκορ 5 (εύρος 0-8) – άλλος ένας δείκτης ότι είναι κρίσιμο να διαχέεται η ενημέρωση και από άλλες πηγές, όπως έγκυρα ΜΜΕ.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σημαντικό να γίνει κοινή και αδιαμφισβήτητη πεποίθηση ότι τα προτεινόμενα εμβόλια από την ΕΠΕ αποτελούν εξαιρετικό τρόπο τόσο για την αποφυγή νοσηρότητας, θνητότητας, οικονομικής και υγειονομικής επιβάρυνσης, όσο και για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας και την απώλεια ωρών εργασίας. Τέλος, είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε ότι και οι καπνιστές είναι ευπαθείς στις λοιμώξεις ακόμα και αν δεν έχουν κάποιο υποκείμενο νόσημα, γεγονός που πρέπει να αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο για τη διακοπή του καπνίσματος. Δεν μπορούμε να παραβλέπουμε ότι στην Ελλάδα του 2024, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΕΟΔΥ, εξακολουθούμε να έχουμε 38% χρήστες καπνικών προϊόντων».

Εμβόλια για τους ενήλικες

H Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία συνέταξε Οδηγίες για τον Εμβολιασμό των ενηλίκων, οι οποίες επικαιροποιούνται συνεχώς, ώστε να γίνεται έγκαιρα ο εξατομικευμένος προγραμματισμός των εμβολιασμών. Συγκεκριμένα, συστήνονται για τις ομάδες πληθυσμού με συννοσηρότητες και ηλικιωμένους οι παρακάτω εμβολιασμοί:

Ετησίως έναντι της γρίπης
Εφάπαξ έναντι του πνευµονιόκοκκου (PCV20)
Ανά διετία έναντι του Ιού Αναπνευστικού Συγκυτίου (RSV)
Ετησίως (1 δόση) έναντι της νόσου COVID-19, σύμφωνα µε τα τρέχοντα επιδημιολογικά δεδομένα
Ανά 10ετία έναντι του κοκκύτη
Έναντι του έρπητα ζωστήρα, σε ανοσοκατεσταλµένους ενήλικες ≥18 ετών και σε ανοσοεπαρκείς ενήλικες ≥60 ετών [σε δύο δόσεις (RZV)]

Περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα των δράσεων, αλλά και τις Οδηγίες Εμβολιασμού Ενηλίκων μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ενημέρωση για την πνευμονία

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα, από τις 13-15 Νοεμβρίου 2024, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, η Ελληνική Πνευμονολογική Εταιρεία (ΕΠΕ) τιμά την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Πνευμονίας (12/11), υλοποιώντας ενημερωτικές δράσεις για το κοινό, προκειμένου να αυξηθεί η επαγρύπνηση για αυτή τη σοβαρή νόσο, που μπορεί να προσβάλει οποιονδήποτε. Επιπλέον, στόχος είναι η ευαισθητοποίηση όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως ηλικίας, για την υιοθέτηση νοοτροπίας πρόληψης της πνευμονίας μέσω του εμβολιασμού, αλλά και για το σημαντικό ρόλο της έγκαιρης και στοχευμένης θεραπείας έναντι της πνευμονίας στη μείωση της μικροβιακής αντοχής στα αντιβιοτικά.

Με το μήνυμα «Ενημερωνόμαστε για μια νόσο, που μας αφορά Όλους! Εμβολιαζόμαστε και Προστατεύουμε εμάς και τους γύρω μας!» η φετινή πρωτοβουλία θα πραγματοποιηθεί το διάστημα 13 – 15 Νοεμβρίου σε συνεργασία με τους Δήμους Αγίας Παρασκευής και Χαϊδαρίου, την ευγενική χορηγία της Pfizer Hellas και την ευγενική υποστήριξη της GSK Ελλάδος.

Στο πλαίσιο των δράσεων, θα διαμορφωθούν ειδικά ενημερωτικά σημεία σε χώρους που θα παραχωρήσουν οι συνεργαζόμενοι Δήμοι και η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό. Εκεί, πνευμονολόγοι – μέλη της ΕΠΕ θα βρίσκονται στη διάθεση των πολιτών, προκειμένου να τους προσφέρουν δωρεάν συμβουλευτική όσον αφορά τους βασικούς άξονες πρόληψης της πνευμονίας και να συζητήσουν μαζί τους για τα εμβόλια που συστήνεται να λάβουν – βάσει της ηλικίας τους και άλλων παραγόντων – έναντι σοβαρών λοιμώξεων του αναπνευστικού, όπως της γρίπης, της πνευμονιοκοκκικής πνευμονίας και έναντι του Ιού Αναπνευστικού Συγκυτίου (RSV).

Παράλληλα, θα διοργανωθούν ενημερωτικές ομιλίες, εκπαιδευτικά σεμινάρια ορθής χρήσης βασικών διαγνωστικών συσκευών (όπως το οξύμετρο), ενώ η Κινητή Μονάδα Πρόληψης Αναπνευστικών Νοσημάτων της Ε.Π.Ε. θα συμμετέχει στη δράση διενεργώντας προληπτικές ιατρικές μετρήσεις – σε όσα άτομα ενδείκνυται-.

Η Kahlo (1907–1954), μια από τις πιο διάσημες καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα, έζησε μια ζωή με εύθραυστη υγεία και πόνο, εν μέρει λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος που την άφησε με πολλές ουλές και την ανάγκασε να παραμείνει ακίνητη για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ιατρικά έγγραφα της εποχής αναφέρουν ότι ο πόνος που υπέστη είχε πολλαπλές αιτίες, όπως κατάγματα, ακινητοποίηση, πολιομυελίτιδα ή δισχιδή ράχη. Μια έρευνα που διεξήχθη από επαγγελματίες από το Ινστιτούτο Guttmann, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Neurology, κατέληξε στο συμπέρασμα, μετά από ανάλυση των ιατρικών εκθέσεων και της τεκμηρίωσης της καλλιτέχνιδας, ότι ορισμένα από τα συμπτώματά της θα μπορούσαν να προκληθούν από ένα σύνδρομο ουράς αλόγου τραυματικής προέλευσης. Το SCC είναι μια κατάσταση που προκαλείται από τραυματισμό στις νευρικές ρίζες του κάτω μέρους του νωτιαίου μυελού και είναι, σύμφωνα με τους ερευνητές Guttmann, η διάγνωση που προσφέρει μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση των συμπτωμάτων που επηρέασαν τη ζωή και το έργο της καλλιτέχνιδας.

Γεννημένη το 1907 στο Coyoacán της Πόλης του Μεξικού, η Kahlo προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα σε ηλικία 6 ετών, μια ασθένεια που της προκάλεσε μόνιμες συνέπειες, καθώς το δεξί της πόδι ήταν πιο κοντό και πιο αδύναμο από το αριστερό. Σε ηλικία 18 ετών, ενώ ταξίδευε με λεωφορείο, επέζησε από ένα σοβαρό τροχαίο, αν και υπέστη πολλά κατάγματα: εξάρθρωσε τον αριστερό της αγκώνα, τους αστραγάλους και τους ώμους της. Έσπασε πολλαπλά πλευρά και υπέστη 3 κατάγματα στη λεκάνη και 11 στο δεξί της πόδι, το οποίο καταπλακώθηκε. Δύο από τους οσφυϊκούς σπόνδυλους της, ο L3 και ο L4, υπέστησαν κάταγμα και εξάρθρωση και ένα σιδερένιο κιγκλίδωμα προκάλεσε κοιλιακή διάτρηση που εισήλθε από το αριστερό ισχίο και έβγαινε από τον κόλπο. Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, η Μεξικανή ζωγράφος πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο και δύο ακόμα αναρρώνοντας στο σπίτι. Μετά από αυτή την περίοδο ανάρρωσης, συνέχισε να νιώθει κόπωση και πόνο στην πλάτη, στα πόδια και στα γεννητικά της όργανα και η κατάστασή της επιδεινώθηκε με την πάροδο του χρόνου.

Μόνο μεταξύ 1946 και 1950 υποβλήθηκε σε 8 επεμβάσεις, ωστόσο συνέχισε να βιώνει χρόνιους πόνους και κόπωση. Οι ερευνητές του Gutttmann ανέλυσαν τα έγγραφα του γιατρού της Kahlo, Leo Eloesser, τα οποία δείχνουν ότι η καλλιτέχνιδα υπέστη, λίγο καιρό μετά το ατύχημα, «μείωση της ευαισθησίας στο κάτω μέρος του σώματός της και επιδείνωση του δεξιού ποδιού».

Οι συγγραφείς της έρευνας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μείωση της ευαισθησίας στα πόδια, που προστίθεται στον νευροπαθητικό πόνο (πόνος που προκαλείται από τραυματισμό ή μη φυσιολογική λειτουργία του νευρικού συστήματος) στα πόδια και τα γεννητικά όργανα, συμπίπτει με τη διάγνωση του συνδρόμου της ουράς αλόγου (SCC). Αυτό το σύνδρομο, ισχυρίζονται οι συγγραφείς της έρευνας, θα ήταν συνέπεια του ατυχήματος και θα εξηγούσε μέρος των συμπτωμάτων της Kahlo: έντονο πόνο στην πλάτη, πόνο στα πόδια και απώλεια ή αλλοίωση της ευαισθησίας στο κάτω μέρος του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών των γεννητικών οργάνων. Η καλλιτέχνιδα αναφέρθηκε στα γραπτά της στον επίμονο πόνο της ισχιαλγίας και την υπερευαισθησία στην αφή, επίσης στις γεννητικές περιοχές, που οι ερευνητές του Guttmann αποδίδουν, αντίστοιχα, σε συνεχή αυθόρμητο πόνο και αλλοδυνία (μια κατάσταση που προκαλεί πόνο από κάτι που συνήθως δεν είναι επώδυνο). Και οι δύο είναι νευροπαθητικοί πόνοι που θα μπορούσαν να σχετίζονται με το SCC, επισημαίνουν οι ερευνητές στο Ινστιτούτο Guttmann, ένα κέντρο αναφοράς στη νευροαποκατάσταση με γραφεία στη Βαρκελώνη και την Badalona. «Το σύνδρομο αυτό είναι μια σπάνια πάθηση και η αναγνώρισή του σε ιστορικούς ασθενείς όπως η Kahlo μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των συμπτωμάτων και των επιπτώσεών του», δήλωσε η νευρολόγος στο Ινστιτούτο Guttmann και συγγραφέας του άρθρου, Hatice Kumru.

Με τη γνώση του 21ου αιώνα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ορθοπεδικοί κορσέδες, όπως αυτοί που ζωγραφίστηκαν στο έργο της “The Broken Column”, δεν ήταν η πιο κατάλληλη θεραπεία. «Είναι πλέον γνωστό ότι αυτές οι μέθοδοι μπορεί συχνά να οδηγήσουν σε μυϊκή ατροφία, να επιδεινώσουν τον πόνο και να προκαλέσουν διαταραχές στο βάδισμα, οι οποίες πιθανώς συνέβαλαν στην αναπηρία της», είπε η Kumru.

Όσον αφορά τις διαγνώσεις που είχε η Kahlo που σχετίζονταν με την πολιομυελίτιδα και τη δισχιδή ράχη, οι ερευνητές της Guttmann δεν βρήκαν ούτε στις επιστολές της ούτε στη διαθέσιμη βιβλιογραφία αναφορές σε συμπτώματα συμβατά με αυτές τις παθήσεις πριν από το ατύχημα. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το σύνδρομο μετά την πολιομυελίτιδα, οι ερευνητές το απέκλεισαν γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως 50 χρόνια μετά την εμφάνιση της νόσου – έπασχε από πολιομυελίτιδα όταν ήταν 6 ετών – και δεν σχετίζονται με αισθητηριακό έλλειμμα.

Το 1953, λόγω γάγγραινας, οι γιατροί ακρωτηρίασαν το δεξί πόδι της Kahlo κάτω από το γόνατο και πέθανε τον επόμενο χρόνο.

Πηγή: El espectador

Για τα άτομα που γεννήθηκαν μεταξύ 1920 και 1990, υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ κάθε γενιάς στη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου, αλλά και των τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένων των καρκίνων του μαστού, του παχέος εντέρου και του ορθού, του παγκρέατος και της μήτρας, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη (7/8) στο περιοδικό The Lancet Public Health.

«Ο καρκίνος της μήτρας είναι αυτός που πραγματικά ξεφεύγει εκεί που βλέπουμε τεράστιες αυξήσεις. Έχει περίπου 169% υψηλότερο ποσοστό επίπτωσης στα άτομα που έχουν γεννηθεί στη δεκαετία του 1990, σε αντίθεση με τα άτομα που έχουν γεννηθεί στη δεκαετία του 1950, και αυτό ισχύει για άτομα της ίδιας ηλικίας. Κάποιος γεννημένος στη δεκαετία του 1950, όταν ήταν στα 30 ή στα 40 του, είδε διαφορετικό ποσοστό επίπτωσης σε σύγκριση με κάποιον που γεννήθηκε τη δεκαετία του 1990 στα 30 ή στα 40 του», δήλωσε ο Δρ. William Dahut, επικεφαλής επιστημονικά υπεύθυνος για την Αμερικανική Εταιρεία Καρκίνου, του οποίου συνάδελφοι συνέταξαν τη νέα μελέτη.

Ο ίδιος εξήγησε ότι το σημείο που διαφοροποιεί τη συγκεκριμένη έρευνα είναι ότι περιλαμβάνει μια ευρύτερη γκάμα καρκίνων. Η έρευνα εξέτασε 34 διαφορετικούς τύπους καρκίνου, 17 από τους οποίους σημείωσαν αύξηση της επίπτωσης και πέντε αύξηση θνησιμότητας σε νεαρούς ενήλικες κάτω των 50 ετών.

Συγκεκριμένα, οι 17 τύποι καρκίνου με αυξημένη επίπτωση είναι:

1. Του στομάχου
2. Του λεπτού εντέρου
3. Του μαστού
4. Των ωοθηκών
5. Του ήπατος
6. Του στόματος και του φάρυγγα στις γυναίκες
7. Του πρωκτού
8. Του παχέος εντέρου και ορθού
9. Της μήτρας
10. Της χοληδόχου κύστης
11. Των νεφρών
12. Των όρχεων
13. Του παγκρέατος
14. Άλλοι γαστρικοί καρκίνοι
15. Λευχαιμία
16. Μυέλωμα
17. Σάρκωμα Kaposi, που επηρεάζει την επένδυση των αιμοφόρων αγγείων και των λεμφαγγείων, στους άνδρες.

Τα δεδομένα της έρευνας

Οι ερευνητές, από την Αμερικανική Αντικαρκινική Εταιρεία και το Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι στον Καναδά, ανέλυσαν δεδομένα περισσότερων από 23 εκατομμύρια ασθενών που είχαν διαγνωστεί με 34 τύπους καρκίνου και περισσότερων από 7 εκατομμύρια ανθρώπων που πέθαναν από 25 τύπους καρκίνου.

Τα δεδομένα, τα οποία προήλθαν από τη Βορειοαμερικανική Ένωση Κεντρικών Μητρώων Καρκίνου και το Εθνικό Κέντρο Στατιστικών Υγείας των ΗΠΑ, περιελάμβαναν ενήλικες ηλικίας 25 έως 84 ετών από τον Ιανουάριο του 2000 έως τον Δεκέμβριο του 2019. Οι ερευνητές υπολόγισαν τα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου και τα ποσοστά θανάτου από καρκίνο ανά έτος γέννησης, χωρισμένα με διαστήματα πέντε ετών, από το 1920 έως το 1990.

Τα συμπεράσματα

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα ποσοστά επίπτωσης αυξάνονταν διαδοχικά για τις ηλικιακές ομάδες που γεννιόταν περίπου από το 1920 για οκτώ από τους 34 καρκίνους. Το ποσοστό ήταν περίπου δύο έως τρεις φορές υψηλότερο μεταξύ εκείνων που γεννήθηκαν το 1990 συγκριτικά με εκείνους που γεννήθηκαν το 1955 για καρκίνους του παγκρέατος, των νεφρών και του λεπτού εντέρου σε άνδρες και γυναίκες και για καρκίνο του ήπατος στις γυναίκες.

Παράγοντας επικινδυνότητας η παχυσαρκία

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι 10 από τους 17 καρκίνους με αυξανόμενη συχνότητα στις νεότερες γενιές σχετίζονται με την παχυσαρκία: του παχέος εντέρου και ορθού, των νεφρών, της χοληδόχου κύστης, της μήτρας, του παγκρέατος, του στομάχου, του μαστού, των ωοθηκών, του ήπατος και τέλος, ο καρκίνος του μυελώματος.

Καθώς ο καρκίνος απαιτεί χρόνο για να αναπτυχθεί, ένας καρκίνος που σχετίζεται με την παχυσαρκία σε νεαρό ενήλικα, μπορεί να σχετίζεται με την παιδική του υγεία, άρα η παιδική παχυσαρκία είναι ένας σοβαρός παράγοντας που μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν, επίσης, ότι τα ποσοστά θανάτου από καρκίνο αυξήθηκαν σε διαδοχικά νεότερες γενιές, παράλληλα, με τα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου του ήπατος στις γυναίκες, της μήτρας, της χοληδόχου κύστης, των όρχεων και του παχέος εντέρου και του ορθού.

Τα θετικά: Ποιοι τύποι καρκίνου μειώνονται

Η νέα μελέτη είχε μερικά καλά νέα: Οι καρκίνοι που δεν αυξάνονται –και μειώνονται ακόμη και στις νεότερες γενιές– περιλαμβάνουν εκείνους που σχετίζονται με τον καπνό, όπως ο καρκίνος του πνεύμονα, και λοιμώξεις από τον HPV, όπως ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας.

Η «επιταχυνόμενη ύφεση» της τάσης εμφάνισης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας δείχνει την αποτελεσματικότητα του εμβολιασμού κατά του HPV στις γυναίκες που γεννήθηκαν γύρω στο 1990, οι οποίες ήταν περίπου 16 ετών όταν αυτός ο εμβολιασμός εγκρίθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με τη μελέτη. Και οι καθοδικές τάσεις για τους καρκίνους που σχετίζονται με το κάπνισμα είναι παράλληλες με μια ταχεία μείωση του επιπολασμού του καπνίσματος στις νεότερες γενιές.

Συγκεκριμένα ανέφερε: «Υποβλήθηκα σε ένα πλήρες σύνολο απεικονιστικών εξετάσεων υγείας και αποδείχθηκε ότι έχω τη νόσο του Lyme. Παραδόξως, δεν υπάρχουν συμπτώματα, μέχρι στιγμής, αλλά θα λάβω θεραπεία. Η καλή μου χοληστερόλη είναι πολύ χαμηλή και η κακή χοληστερόλη είναι εντάξει. Πρέπει να εργαστούμε πάνω σε αυτό», υπογράμμισε.

Ο Οχανιάν σημείωσε ότι η νόσος του Lyme περιγράφεται από το NHS ως «βακτηριακή λοίμωξη που εξαπλώνεται στους ανθρώπους από μολυσμένα τσιμπούρια». «Έχω ένα αγαπημένο πρόσωπο, που το είχε, πριν από μερικά χρόνια. Είχε συμπτώματα κι απλά δεν μπορούσε να το καταλάβει, μέχρι που τον εξέτασαν και στη συνέχεια το βρήκαν (το αντιμετώπισαν με επιτυχία, επίσης)».

Πολλοί άλλοι διάσημοι έχουν, επίσης, μοιραστεί τη μάχη τους με τη νόσο του Lyme, τα τελευταία χρόνια. Η Γιολάντα Χαντίντ δήλωσε ότι υπέφερε από βαθιά κατάθλιψη, εν μέσω μιας συσσώρευσης συμπτωμάτων, για το μεγαλύτερο μέρος μιας δεκαετίας, την οποία απέδωσε στην ασθένειά της. Η κόρη της Μπέλα, περιέγραψε, επίσης, πέρυσι, πως είχε υποβληθεί σε θεραπεία 100 ημερών για την πάθηση, που διήρκεσε σχεδόν 15 χρόνια. Ο μουσικός καλλιτέχνης Τζάστιν Μπίμπερ δήλωσε, τον Ιανουάριο του 2020, ότι οι γιατροί διέγνωσαν τη νόσο του Lyme, μετά από δυσάρεστα σχόλια για την εμφάνισή του.

Τι είναι η νόσος του Lyme και ποια τα συμπτώματά της

Η νόσος Lyme ή αλλιώς βορρελίωση μεταδίδεται κυρίως μέσω των δαγκωμάτων των τσιμπουριών. Όσο η λοίμωξη παραμένει ενεργή στον οργανισμό, τα συμπτώματα μπορεί να κλιμακώνονται. Στην αρχική φάση, τα συμπτώματα της νόσου Lyme μοιάζουν με εκείνα της γρίπης και περιλαμβάνουν πυρετό, πονοκέφαλο, κόπωση. Ξεχωρίζουν, ωστόσο, χάρη σε ένα χαρακτηριστικό δερματικό εξάνθημα, που μοιάζει με στόχο. Αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, η λοίμωξη μπορεί να επηρεάσει τελικά τις αρθρώσεις, την καρδιά και το νευρικό σύστημα. Σε πιο προχωρημένα στάδια, η νόσος μπορεί να προκαλέσει χρόνια συμπτώματα, όπως αρθρίτιδα, νευρολογικά προβλήματα και καρδιοπάθειες.

Πώς μεταδίδεται

Η νόσος Lyme μεταδίδεται κυρίως μέσω μολυσμένων τσιμπουριών – τα οποία συναντάμε πολύ συχνά αυτήν την εποχή του χρόνου, που κάνουμε περισσότερες βόλτες στην εξοχή, ανάμεσα σε ψηλά χόρτα και δίπλα σε θάμνους. Τα καλά νέα είναι ότι αν ένα τσιμπούρι «γραπωθεί» στο σώμα μας, το αντιλαμβανόμαστε μέσω του κνησμού που προκαλεί – δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει πάντα.

Θεραπεία

Η βασική θεραπεία για την νόσο Lyme είναι η χορήγηση αντιβιοτικών, που θα συστήσει ο δερματολόγος ή ο παθολόγος. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από το στάδιο της νόσου, αλλά η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία είναι κρίσιμες για την αποτελεσματικότητα της θεραπείας. Σε μερικές περιπτώσεις, μπορεί να χρειαστεί παρατεταμένη θεραπεία για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της χρόνιας νόσου.