Σύμφωνα με το Variety, τη δήλωση έχουν υπογράψει περισσότερα από 1.200 σκηνοθέτες, ηθοποιοί και διάφοροι άλλοι εργαζόμενοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας.

Η λίστα περιλαμβάνει εκτός από τον Λάνθιμο μεταξύ άλλων ονόματα, όπως Adam McKay, Asif Kapadia, Ava DuVernay, Ayo Edebiri, Boots Riley, Cynthia Nixon, Debra Winger, Emma Seligman, Gael García Bernal, Hannah Einbinder, Ilana Glazer, Javier Bardem, Josh O’Connor, Joshua Oppenheimer, Lukas Dhont, Mark Ruffalo, Melissa Barrera, Morgan Spector, Olivia Colman, Riz Ahmed, Susan Sarandon και Tilda Swinton.

Η δήλωση δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 8 Σεπτεμβρίου από την οργάνωση Film Workers for Palestine και ανέφερε τα εξής:

«Ως κινηματογραφιστές, ηθοποιοί, εργαζόμενοι στην κινηματογραφική βιομηχανία και ιδρύματα, αναγνωρίζουμε τη δύναμη του κινηματογράφου να διαμορφώνει τις αντιλήψεις. Σε αυτή την επείγουσα στιγμή κρίσης, όπου πολλές από τις κυβερνήσεις μας επιτρέπουν τη σφαγή στη Γάζα, πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αντιμετωπίσουμε τη συνενοχή σε αυτόν τον αμείλικτο τρόμο.
Το ανώτατο δικαστήριο του κόσμου, το Διεθνές Δικαστήριο, έχει αποφανθεί ότι υπάρχει πιθανός κίνδυνος γενοκτονίας στη Γάζα και ότι η κατοχή και το απαρτχάιντ του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων είναι παράνομες. Η υπεράσπιση της ισότητας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας για όλους τους ανθρώπους είναι ένα βαθύ ηθικό καθήκον που κανένας από εμάς δεν μπορεί να αγνοήσει. Ομοίως, πρέπει να υψώσουμε τη φωνή μας τώρα ενάντια στη βλάβη που έχει προκληθεί στον παλαιστινιακό λαό.

Απαντάμε στο κάλεσμα των Παλαιστινίων κινηματογραφιστών, οι οποίοι έχουν παροτρύνει τη διεθνή κινηματογραφική βιομηχανία να αρνηθεί τη σιωπή, τον ρατσισμό και την απάνθρωπη μεταχείριση, καθώς και να «κάνει ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατό» για να τερματίσει τη συνενοχή στην καταπίεσή τους.

Εμπνευσμένοι από τους Filmmakers United Against Apartheid (Κινηματογραφιστές Ενωμένοι Κατά του Απαρτχάιντ), οι οποίοι αρνήθηκαν να προβάλουν τις ταινίες τους στη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ, δεσμευόμαστε να μην προβάλουμε ταινίες, να μην εμφανιζόμαστε ή να μη συνεργαζόμαστε με ισραηλινούς κινηματογραφικούς φορείς -συμπεριλαμβανομένων φεστιβάλ, κινηματογράφων, τηλεοπτικών σταθμών και εταιρειών παραγωγής -που εμπλέκονται στη γενοκτονία και το απαρτχάιντ κατά του παλαιστινιακού λαού».

Πηγή: Newsbeast

Το να αρνηθείτε ευγενικά δεν είναι εύκολο. Όπως εύκολο δεν είναι να βάλετε και όρια, κυρίως στα αγαπημένα σας πρόσωπα. Δεν είναι, όμως, ακατόρθωτο. Οι ψυχολόγοι και σύμβουλοι σχέσεων Eric Haseltine, PhD, and Chris Gilbert, προτείνουν να αλλάξουμε στάση ξεκινώντας από την προοπτική μας. «Όταν αξιολογούμε τον εαυτό μας καλύτερα και πιστεύουμε πως έχουμε αξία, τότε το ίδιο αρχίζουν να πιστεύουν και οι άλλοι για εμάς». Με λίγα λόγια, όταν αρνείστε ευγενικά, χωρίς να γίνεστε απότομη, οι άλλοι αρχίζουν και σας εκτιμούν περισσότερο.

Μάθετε να λετε «όχι» δίνοντας προσοχή στο σώμα σας

Οι δύο ψυχολόγοι τονίζουν πόσο σημαντικό είναι να προσέχουμε και να κατανοούμε το σώμα μας. Τις αντιδράσεις του, τις λειτουργίες του, τις ενοχλήσεις του. «Αν το σώμα σας επαναστατεί, αυτό είναι μια ένδειξη ότι χρειάζεται να μειώσετε τα “ναι” που απαντάτε. Σφιχτοί μύες, πόνοι στο στομάχι, κούραση, ενοχλήσεις στον λαιμό είναι μερικές μόνο ενδείξεις».

Πάρτε χρόνο πριν απορρίψετε μία πρόταση

Καταπολεμήστε τον αυθορμητισμό και την ανάγκη σας να πείτε αμέσως «ναι» σε μία προσφορά ή πρόταση. Αντίθετα, πέιτε πως θα σκεφτείτε όσα σας είπαν και θα απαντήσετε μέσα στις επόμενες ώρες ή ημέρες. «Ακόμα κι αν χρειαστεί να πιεστείτε για λίγο, θα καταφέρετε να σκεφτείτε αν πραγματικά θέλετε να δεχθείτε ή όχι και να προετοιμάσετε μια ολοκληρωμένη απάντηση», προτείνουν οι ειδικοί.

Βρείτε έναν εναλλακτικό τρόπο να αρνηθείτε

Μερικές φορές δεν χρειάζεται να είστε απόλυτα ευθύς στον τρόπο που θα απορρίψετε μια πρόταση. Μπορείτε, για παράδειγμα, να πείτε: «Εκτιμώ πολύ την προσφορά σου, αλλά δεν λειτουργεί απόλυτα με εμένα» ή «Είναι πολύ ενδιαφέρον αυτό που προτείνεις, αλλά δυστυχώς, είχα ήδη άλλα σχέδια».

Ζητήστε βοήθεια

Αυτό είναι χρήσιμο κυρίως σε επαγγελματικό επίπεδο, αφού τείνουμε να αναλαμβάνουμε ευθύνες, χωρίς να βάζουμε όρια. Μην φοβηθείτε να ζητήσετε βοήθεια ή στήριξη από ανωτέρους και συναδέλφους. Αν θέλετε η δουλειά να γίνει σωστά, πρέπει οι ευθύνες να μοιραστούν.

Μπορείτε να αλλάξετε γνώμη

Αν αιφνιδιαστήκατε με μία πρόταση και δέχθηκατε να είστε μέρος της αμέσως, μπορείτε να αρνηθείτε αργότερα (σε λογικό χρονικό πλαίσιο). Εξηγήστε ότι απαντήσατε χωρίς να πολυσκεφτείτε τις υποχρεώσεις που θα είχατε και τώρα συνειδητοποιήσατε ότι δεν μπορείτε να ανταπεξέλθετε.

Πηγή: Marie Claire

Ο βιρτουόζος της κιθάρας από το Σιάτλ, ο Τζίμι Χέντριξ, δεν πήγε ποτέ στο Βιετνάμ να πολεμήσει. Κατήγγειλε τον χυδαίο αυτό πόλεμο με την πρωτοπόρα τέχνη του, ορίζοντας ως λογικό συναίσθημα την ντροπή, για όποιον δεν ένιωθε την αδικία. Τον πόλεμο στο Βιετνάμ, επίσης, καταδίκασε γράφοντας, τραγουδώντας, ουρλιάζοντας, μέσα από την αιχμηρή του ιδιωτικότητα, και ο Τζον Λένον, το θρυλικό σκαθάρι από το Λίβερπουλ. Επέστρεψε το βραβείο που είχε πάρει με τα άλλα μέλη των Beatles στη βασίλισσα της Βρετανίας, διαμαρτυρόμενος, παραμένοντας έτσι για πάντα δίπλα στις εστίες των αδικημένων.

Ο Ζαν Πολ Σαρτρ, ο φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός και πολιτικός ακτιβιστής από το Παρίσι, αρνήθηκε να παραλάβει το Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε το 1964. «Ο συγγραφέας πρέπει να αρνηθεί να μετατρέψει τον εαυτό του σε όργανο, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει κάτω από τις πιο τιμητικές περιστάσεις, όπως στην προκειμένη περίπτωση». Ο Βίκτορ Λίδιο Χάρα Μαρτίνεθ, ο ποιητής, τραγουδιστής, συνθέτης και θεατρικός σκηνοθέτης και συγγραφέας από το Σαν Ιγνάσιο της Χιλής, ήταν ένας από αυτούς που αρνήθηκαν την τυραννία του Πινοσέτ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, ο στρατηγός Αουγκούστο Πινοσέτ ανέτρεψε με πραξικόπημα την κυβέρνηση Αγιέντε. Το πρωί της επόμενης ημέρας, ο Χάρα συνελήφθη στο Πανεπιστήμιο και μεταφέρθηκε μαζί με άλλους πολιτικούς κρατούμενους στο Στάδιο Χιλή (Estadio Chile). Υπάρχουν αναφορές πως οι βασανιστές του έσπασαν τα χέρια και του έδωσαν μια κιθάρα περιγελώντας τον και ζητώντας του να παίξει. Ο Χάρα φέρεται να τραγούδησε κάποια αποσπάσματα από το Venceremos. Δολοφονήθηκε ενώ ήταν υπο κράτηση στις 16 Σεπτεμβρίου 1973.

Ο Μάνος Χατζιδάκις από την Ξάνθη δεν ήταν ότι απέφευγε «μετά περίσσιας βδελυγμίας ό,τι τραυμάτιζε το ερωτικό του αίσθημα και την προσωπική του ευαισθησία», δεν περιφρονούσε μονάχα την δόξα, τα σκοτάδια, τα όσκαρ και την συμπόρευση με την «ορθοδοξία» κάθε εποχής. Ο Χατζιδάκις ήταν το διαρκές και έμπρακτο όχι σε ό,τι μετατρέπει τον άνθρωπο από ον που κοιτάζει ψηλά σε καημένη μοίρα.

Όταν βρέθηκε στο Παρίσι, ο Άρης Αλεξάνδρου, αντιστασιακός, ποιητής, πεζογράφος, και μεταφραστής έργων κυρίως της ρωσικής λογοτεχνίας, έκανε πάρα πολλές δουλειές για να μπορέσει να ζήσει. Ακόμη και χαμάλης. Όταν ο διευθυντής του καταστήματος, έμαθε ποιος είναι του πρότεινε καλύτερη θέση και καλύτερο μισθό. Ο Αλεξάνδρου αρνήθηκε, γιατί η προτεινόμενη θέση απαιτούσε από αυτόν να φορά στολή (Δημήτρη Ραυτόπουλου «Άρης Αλεξάνδρου ο εξόριστος», εκδ. Σοκόλη). Αυτό το όχι δεν είναι το όχι ενός παρανοϊκού. Είναι ένα όχι αναγκαίο, που εκφράζεται την στιγμή της απόλυτης αποδέσμευσης.

Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι,
όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο τ’ όχι — το σωστό — εις όλην την ζωή του

Κ.Π. Καβάφης

Ελλάδα. Αθήνα. Εξέγερση του Πολυτεχνείου, 14-17 Νοεμβρίου 1973. Η πιο δυναμική εκδήλωση της λαϊκής αντίθεσης στο καθεστώς της Χούντας των Συνταγματαρχών. Άνθρωποι που δεν χάθηκαν στα έλη της σιωπής. Άνθρωποι που βρήκαν το όνομά τους μέσα στην σύμπνοια του πλήθους. Άνθρωποι που έφτυσαν τον ορυμαγδό στις σκουριασμένες ερπύστριες κι έγιναν ένα σύμπαν με κάθε άχρονο αγωνιστή. Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να είσαι ικανός για να τολμήσεις. Οι εξεγερμένοι του Νοέμβρη είπαν όχι στον εφιάλτη της Δικτατορίας: της βίας, της εκμετάλλευσης, του αφανισμού, του μεγάλου ευτελισμού. Με την καρδιά τους. Και με το αίμα τους.

Ελλάδα. Αθήνα. 28 Οκτωβρίου 1940. Ο ελληνικός λαός λέει όχι στις ιταλικές αξιώσεις που περιείχε το τελεσίγραφο που επιδόθηκε εκείνη την ημέρα στον δικτάτορα πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά. Συνέπεια της άρνησης αυτής ήταν η είσοδος της Χώρας στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940. Ο Κώστας Βάρναλης ακριβολογεί όταν λέει ότι «οι Έλληνες είχαν ηθικό εξοπλισμό και ανδρεία, όπως κάθε ελεύθερος λαός. Οι αδικητές λαοί έχουν θράσος μονάχα. Η Ελλάδα δεν βρέθηκε απροετοίμαστη και είπε με πίστη το μεγάλο «Όχι» –το «μολών λαβέ» των προγόνων. Και δεν μετάνιωσε».

Αυτά υποστηρίζει ο ποιητής. Και με το μέρος του θα είναι για πάντα όσοι είναι καχύποπτοι με κάθε εκκωφαντική σιωπή της ιστορίας.

«Η Jhumpa Lahiri επέλεξε να αποσύρει την αποδοχή της για το βραβείο Isamu Noguchi 2024 ως απάντηση στην ενημερωμένη πολιτική ενδυματολογικού κώδικα», ανέφερε το μουσείο σε δήλωση. «Σεβόμαστε την προοπτική της και καταλαβαίνουμε ότι αυτή η πολιτική μπορεί να ευθυγραμμίζεται ή όχι με τις απόψεις όλων».

Η Lahiri έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ το 2000 για το βιβλίο της “Interpreter of Maladies”. Οι New York Times ανέφεραν για πρώτη φορά την είδηση.

Σε όλο τον κόσμο, διαδηλωτές που απαιτούν τον τερματισμό του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα έχουν φορέσει το ασπρόμαυρο μαντήλι keffiyeh, σύμβολο της παλαιστινιακής αυτοδιάθεσης. Ο Νοτιοαφρικανός ηγέτης κατά του απαρτχάιντ Nelson Mandela εθεάθη επίσης να φορά το μαντήλι σε πολλές περιπτώσεις. Οι υποστηρικτές του Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, λένε ότι σηματοδοτεί την υποστήριξη του εξτρεμισμού.

Τον περασμένο μήνα, το μουσείο τέχνης – που ιδρύθηκε από τον Ιάπωνα Αμερικανό γλύπτη Isamu Noguchi – ανακοίνωσε μια πολιτική που απαγορεύει στους εργαζόμενους να φορούν οτιδήποτε εκφράζει «πολιτικά μηνύματα, συνθήματα ή σύμβολα». Τρεις υπάλληλοι απολύθηκαν. Άλλοι άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επίσης χάσει τις δουλειές τους λόγω της στάσης τους στον Παλαιστινιακό-Ισραηλινό πόλεμο.

Νοσοκομείο της Νέας Υόρκης απέλυσε μια Παλαιστίνια Αμερικανίδα νοσοκόμα τον Μάιο, αφού χαρακτήρισε τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα «γενοκτονία» κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας αποδοχής για βραβείο.

Πηγή: Daily Sabah

Κάθε μέρα, στην πόλη που βρίσκομαι αυτόν τον καιρό, παρατηρώ δύο ανθρώπους. Μια γυναίκα κι έναν άνδρα. Ζευγάρι που παντρεύτηκε μάλλον την δεκαετία του ’80. Η γυναίκα «δεν έχει επιθυμίες». Ο άνδρας απαιτεί την αυτονόητη ικανότητά της να υπάρχει στην ζωή, να τρέφεται, να ξεδιψάει, να συνδέεται με τον έξω κόσμο. Δεν την ρωτάει ποτέ πώς νιώθει. Σίγουρο αυτό. Είναι επιτακτική η στροφή της προς αυτόν. Η φροντίδα της, η ρομποτική της έγνοια, η –αποτέλεσμα του φόβου- ανίσχυρη ομιλία της. Είναι νέα. Κι αυτός είναι νέος. Αυτή θέλει να ζήσει. Αυτός είναι οκ στην απραξία και την τοξικότητά του. Δεν πάει αυτός προς αυτήν. Πάει αυτή προς αυτόν. Στην καταπακτή του. Στο σκοτάδι του. Αδυνατώ να καταλάβω το παράδοξο.

Πάντως το σχήμα του ανθρώπου που ΔΕΝ λέει ποτέ «όχι» είναι πολύ συγκεκριμένο. Είναι αυτός που έχει κυρτούς ώμους. Μια βαθιά ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια. Τα χέρια κλειστά, σε μπουνιές. Η φωνή του είναι ψιθυριστή. Χαμογελάει με συστολή. Δεν έχει καμία ανέμελη καμπύλη το σώμα του. Ούτε καν το ρούχο του. Στα όνειρά του, βλέπει ότι σκίζει τον κόσμο. Ότι ουρλιάζει, στην μέση μιας μεγάλης πλατείας, ότι τρέχει με φτερά στα γόνατα, ότι κοιμάται κάτω από τον ήλιο, ότι γράφει σε πλακάτ τις επιθυμίες του.

«Πες «όχι», άκου τον εαυτό σου», θέλω να φωνάξω σε αυτήν την γυναίκα. Για να το ακούσω κι εγώ. Αν την δω, καμιά μέρα, χωρίς το κολάρο στον αυχένα της, πάει να πει ότι κάτι ένιωσε από την κραυγή μου.