Αν μπορούσα τη ζωή μου να ζήσω εξ’ αρχής,
στην επόμενη θα προσπαθούσα να
κάνω λάθη πιο πολλά.
Τέλειος τόσο να ‘μαι δεν θα προσπαθούσα
και πιότερη ξεκούραση θ’ αποζητούσα.
Ανόητος θα ήμουν πιο πολύ απ’ ό,τι υπήρξα
και λίγα πράγματα στα σοβαρά θα έπαιρνα.

Πιο λίγο την υγεία μου θα πρόσεχα,
περισσότερο τον κίνδυνο θ’ αποζητούσα,
ταξίδια πιο πολλά θα έκανα.
Πιότερα δειλινά θ’ ατένιζα,
σε περισσότερα βουνά θ’ ανέβαινα,
σε περισσότερα ποτάμια θα βουτούσα.
Σε τόπους νέους πιο πολλούς θα πήγαινα,
θα ‘τρωγα παγωτά περισσότερα,
λιγότερα κουκιά.

Προβλήματα θα είχα πιο πολλά πραγματικά
από εκείνα που στη φαντασία μόνο υπάρχουν.
Ήμουν απ’ τους ανθρώπους που έζησαν λογικά
και γόνιμα της ζωής κάθε στιγμή.
Είχα, βεβαίως, και στιγμές ευτυχισμένες.

Αν όμως ξαναγύριζα θα προσπαθούσα
μονάχα τις καλές στιγμές να έχω.
Γιατί, αν δεν το ξέρετε,
μόνο από τούτες είν’ η ζωή φτιαγμένη:
από στιγμές. Το τώρα μην το χάνετε λοιπόν.
Ήμουνα ένας απ’ αυτούς που ποτέ τους,
πουθενά χωρίς θερμόμετρο δεν πάνε,
χωρίς τη θερμοφόρα,
χωρίς ομπρέλα κι αλεξίπτωτο.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά, μ’ αποσκευές
πιο λίγες θα ταξίδευα.
Αν ζούσα τη ζωή ξανά, ξυπόλυτος
θ’ άρχιζα να βαδίζω απ’ την αρχή της Άνοιξης
και θα συνέχιζα ξυπόλυτος
ως του φθινόπωρου το τέλος.

Πιότερες ώρες με τα περιστρεφόμενα
αλογάκια θα βολτάριζα,
θ’ ατένιζα περισσότερες αυγές,
με περισσότερα παιδιά θα έπαιζα,
μια δεύτερη ζωή μπροστά μου αν είχα.
Μα είμαι, βλέπετε, ετών ογδόντα πέντε
και ξέρω πως πεθαίνω.

Δύο δεκαετίες μετά την πρώτη δημοσίευση του κόμικ, η ιστορία απέκτησε μια πιο σκοτεινή, πιο απαίσια άκρη, όταν ο αριστερός Oesterheld και το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του εξαφανίστηκαν βίαια από τη στρατιωτική δικτατορία της Αργεντινής. «Το El Eternauta ήταν ένα παράλληλο με αυτό που συνέβη στην Αργεντινή, αυτό που συνέβη σε μένα», είπε η χήρα του συγγραφέα, Elsa Sánchez de Oesterheld, πριν από το θάνατό της το 2015. «Η οικογένειά μου καταστράφηκε ακριβώς όπως καταστράφηκε η χώρα μας».

Τώρα, μια προσαρμογή του κόμικ από το Netflix έχει αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για την οικογένεια Oesterheld – και συγκεκριμένα, για την τύχη των δύο πιθανών εγγονιών του Oesterheld. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης του 1976-83 στους πολίτες της Αργεντινής, ο στρατός συνέτριψε κάθε πιθανή αντιπολίτευση, σκοτώνοντας ή εξαφανίζοντας περίπου 30.000 ανθρώπους. Σε αυτόν τον αριθμό περιλαμβάνονταν ο Oesterheld, οι τέσσερις κόρες του και οι τέσσερις γαμπροί του. Μέχρι σήμερα η ακριβής τους τύχη παραμένει άγνωστη. Και επειδή δύο από τις κόρες ήταν έγκυες τη στιγμή της εξαφάνισής τους, έτσι είναι και η μοίρα των δύο πιθανών εγγονιών του Oesterheld.

Το ένα θα ήταν το παιδί της Diana Oesterheld, η οποία ήταν 23 ετών όταν απήχθη το 1976, και έγκυος έξι μηνών. Το άλλο θα ήταν το παιδί της Marina Oesterheld, που απήχθη το 1977 σε ηλικία 20 ετών ενώ ήταν έγκυος στον όγδοο μήνα. Κάτω από τη στρατιωτική δικτατορία, οι έγκυες κρατούμενες κρατούνταν συχνά στη ζωή μέχρι να γεννήσουν. Στη συνέχεια δολοφονούνταν –μερικές πετάγονταν ζωντανές από τις λεγόμενες πτήσεις θανάτου– και τα νεογέννητά τους δίνονταν σε στρατιωτικά ζευγάρια για να τα μεγαλώσουν ως δικά τους. Υπολογίζεται ότι κλάπηκαν 500 μωρά.

Μετά την πρεμιέρα της προσαρμογής του “El Eternauta”, οι Abuelas de Plaza de Mayo, που έχουν περάσει δεκαετίες αναζητώντας τα κλεμμένα παιδιά, και η οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων Hijos έχουν ξεκινήσει μια νέα δημόσια έκκληση. «Γνωρίζατε ότι δύο εγγόνια του δημιουργού του “El Eternauta” αγνοούνται και θα μπορούσαν να είναι ζωντανά;», δημοσίευσε η Hijos στο διαδίκτυο. «Αν γεννηθήκατε τον Νοέμβριο του 1976 ή μεταξύ Νοεμβρίου 1977 και Ιανουαρίου 1978 και έχετε αμφιβολίες για την ταυτότητά σας ή γνωρίζετε κάποιον που να το κάνει, θα σας πούμε ποιες θα μπορούσαν να είναι οι γιαγιάδες σας».

Οι Abuelas de Plaza de Mayo αναζητούν ακούραστα τα αγνοούμενα εγγόνια εδώ και δεκαετίες. Η χήρα του Oesterheld, Elsa, εντάχθηκε στην οργάνωση τη δεκαετία του 1980. «Έψαχνε τα εξαφανισμένα εγγόνια της μέχρι που πέθανε», είπε η Claudia Victoria Poblete Hlaczik, εκπρόσωπος των Abuelas, που η ίδια απήχθη ως παιδί από τη δικτατορία και αργότερα ενώθηκε ξανά με την οικογένειά της. «Η αναζήτηση συνεχίστηκε όλα αυτά τα χρόνια, για αυτά τα εγγόνια και για όλους τους άλλους 300 αγνοούμενους».

Η Poblete Hlaczik είπε ότι τα εγγόνια θα είναι περίπου 47 ή 48 ετών και πιθανότατα να ζουν εν αγνοία τους με ψευδείς ταυτότητες. «Αυτά τα εγκλήματα συνεχίζονται μέχρι να αποκατασταθούν οι ταυτότητές τους», είπε.

Η ανανεωμένη αναζήτηση έρχεται επίσης σε μια κρίσιμη στιγμή, με τη διοίκηση του Javier Milei να αποχρηματοδοτεί δραστικά τις πολιτικές που στοχεύουν στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Αρκετοί αξιωματούχοι – συμπεριλαμβανομένου του προέδρου – έχουν κατηγορηθεί ότι προώθησαν αρνητικές αφηγήσεις και αμφισβήτησαν τον αριθμό των ανθρώπων που εξαφανίστηκαν από τη δικτατορία. Ως μέρος των σαρωτικών περικοπών των δαπανών του Milei, εκατοντάδες υπάλληλοι έχουν απολυθεί από τη γραμματεία ανθρωπίνων δικαιωμάτων της χώρας και το υπουργείο Δικαιοσύνης. Και τον Αύγουστο του 2024, η κυβέρνηση έκλεισε μια μονάδα που είχε διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στον εντοπισμό των μωρών που είχαν ληφθεί παράνομα κατά τη διάρκεια της δικτατορίας.

Η Poblete Hlaczik είπε ότι ελπίζει η προσαρμογή του “El Eternauta” να φέρει την προσοχή στις αξίες «της αλήθειας, της μνήμης και της δικαιοσύνης» στις μέρες της «άρνησης» που ζούμε. «Η El Eternauta μιλά για τις ανθρώπινες αξίες της φιλανθρωπίας, του θάρρους και των συλλογικών προσπαθειών – κάτι που είναι πολύ σημαντικό σε αυτούς τους καιρούς ατομικισμού», πρόσθεσε. Είπε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα να βρεθούν τα αγνοούμενα εγγόνια παρά τις τρέχουσες προκλήσεις: τον Ιανουάριο, εντοπίστηκε το 139ο εγγόνι.

Πριν από το θάνατό της, η Sánchez de Oesterheld είπε ότι ήλπιζε ότι τα χαμένα εγγόνια της μια μέρα «θα μάθουν ποιοι είναι και πού ανήκουν, την καταγωγή τους, τις ρίζες τους». «Ο αγώνας μου όλα αυτά τα χρόνια είναι να μάθουν τα εγγόνια μου την αλήθεια τους», είχε πει.

Δείτε το τρέιλερ:

Πηγή: The Guardian

Η περιοχή προορίζεται παραδοσιακά για καρδινάλιους, επισκόπους και ιερείς, αλλά η καλόγρια είχε τη δυνατότητα να θρηνήσει με ήρεμη αξιοπρέπεια. Το βίντεο δείχνει τη Jeanningros να βαδίζει προς έναν ορθοστάτη από σχοινί με τη βοήθεια ενός αξιωματούχου, ο οποίος την καθοδηγεί απαλά προς τα εμπρός. Κυριευμένη από συγκίνηση, ξεσπά σε κλάματα καθώς πλησιάζει το φέρετρο του αείμνηστου ποντίφικα.

Παρά την απόκλιση από το έθιμο, κανένας υπάλληλος ασφαλείας δεν παρενέβη, επιτρέποντάς της μια βαθιά προσωπική στιγμή αποχαιρετισμού.

Η Jeanningros είναι η ανιψιά της Léonie Duquet, μιας Γαλλίδας καλόγριας που, μαζί με την αδελφή Alice Domon, απήχθη και εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας της Αργεντινής. Και οι δύο ήταν θύματα μιας μυστικής επιχείρησης που στόχευε μέλη της εκκλησιαστικής κοινότητας της Santa Cruz, που ενορχηστρώθηκε από τον πράκτορα του καθεστώτος Alfredo Astiz.

Πέρα από την προσωπική της απώλεια, η Jeanningros έπαιξε ενεργό ρόλο στην αναζήτηση δικαιοσύνης για όσους επλήγησαν από την τελευταία δικτατορία στην Αργεντινή και στην ευρύτερη περιοχή. Παρακολούθησε επίσης στενά, και κατέθεσε ως μάρτυρας στις ιταλικές δίκες λατινοαμερικανών δικτατόρων που συμμετείχαν στην επιχείρηση Condor.

Ενώ οι διώξεις είχαν πραγματοποιηθεί σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική στα τέλη του 20ού αιώνα, μόλις τον Δεκέμβριο του 2000 τα ιταλικά δικαστήρια ασχολήθηκαν με τις δικές τους υποθέσεις. Αυτές οι δίκες αφορούσαν τις εξαφανίσεις Ιταλών πολιτών και εκείνων ιταλικής καταγωγής κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών καθεστώτων της περιοχής. Η πιο πρόσφατη καταδίκη εκδόθηκε το 2022.

Γνωστή φιγούρα στις εκδηλώσεις του Βατικανού, η Jeanningros είπε στην εφημερίδα του Βατικανού L’Osservatore Romano ότι παραβρισκόταν συχνά στα εβδομαδιαία ακροατήρια του Πάπα, μερικές φορές φέρνοντας μαζί της μέλη της LGBTQ+ κοινότητας για να τον συναντήσει. Οι προσπάθειές της επικεντρώθηκαν στην ένταξη και τη συμπόνια για τις περιθωριοποιημένες και φτωχότερες κοινότητες.

Τον Ιούλιο, ο Πάπας Φραγκίσκος επισκέφτηκε προσωπικά το Jeanningros στην Ostia, ένα ρωμαϊκό παράκτιο προάστιο, για να αναγνωρίσει το μακροχρόνιο ανθρωπιστικό της έργο. Η συνάντησή τους, που πραγματοποιήθηκε στον εκθεσιακό χώρο του Λούνα Παρκ, υπογράμμισε την υποστήριξη του Πάπα για την προσέγγισή της στην LGBTQ+ κοινότητα και σε άλλους που αντιμετωπίζουν κοινωνικό αποκλεισμό.

Πηγή: Buenos Aires Herald / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Με βάρος μόλις 1,21 κιλά το ευαίσθητο, εύθραυστο και με λευκές κηλίδες αρσενικό ελαφάκι pudu ονομάστηκε Lenga από ένα είδος δέντρου που είναι ενδημικό στο δάσος της Παταγονίας των Άνδεων της Χιλής και της Αργεντινής. «Είναι ένα πολύ αινιγματικό ζώο, δεν είναι εύκολο να το δεις», δήλωσε ο Maximiliano Krause, φροντιστής του Lenga στο Ίδρυμα Temaiken, μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που είναι αφιερωμένη στη διατήρηση των άγριων ειδών.

Τα pudus είναι ένα από τα μικρότερα είδη ελαφιών στον κόσμο, με ύψος έως και 50 εκατοστά και βάρος έως και 12 κιλά. Με μόλις ένα κλάσμα αυτού του βάρους, ο Krause λέει ότι ο Lenga περνά τις μέρες του εξερευνώντας το πάρκο με τη μητέρα του Chalten και πατέρα Nicolino.

Ο Lenga θηλάζει τους πρώτους δύο μήνες μέχρι να μπορέσει να διαχειριστεί μια φυτοφάγα διατροφή. Μετά από αυτό, ο Lenga θα χάσει τις λευκές κηλίδες του που βοηθούν τα ελαφάκια να καμουφλάρονται στο περιβάλλον τους. Ο Krause λέει ότι το διάστικτο χρώμα βοηθά το μικροσκοπικό ελάφι να κρυφτεί τόσο από τα αρπακτικά της ημέρας όσο και από τη νύχτα. Σε περίπου ένα χρόνο, τα μικρά αναπτύσσουν κέρατα και φτάνουν έως και 10 εκατοστά.

Τα pudus είναι πολύ άπιαστα ζώα και φεύγουν σε ζιγκ-ζαγκ όταν κυνηγούνται από αρπακτικά. Τα μικροσκοπικά ελάφια αντιμετωπίζουν επίσης απειλές από άγρια ​​σκυλιά και είδη που εισήχθησαν στη νότια Αργεντινή και τη Χιλή.Απομένουν μόνο περίπου 10.000 pudus και ταξινομούνται ως σχεδόν απειλούμενα από τη Διεθνή Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης (IUCN).

«Αυτή η γέννηση pudu είναι προφανώς μια χαρά για εμάς», δήλωσε ο Cristian Guillet, διευθυντής ζωολογικών επιχειρήσεων στο Ίδρυμα Temaiken. Ο Guillet είπε ότι ο Lenga θα τους βοηθήσει να ερευνήσουν και να συλλέξουν δεδομένα που θα βοηθήσουν τις προσπάθειες διατήρησης των pudus και άλλων ελαφιών της Παταγονίας, όπως το huemul. «(Αυτό) προσφέρει ελπίδα να σωθούν από την εξαφάνιση», είπε ο Guillet.

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: Reuters

«Οι πλαγιές εξαφανίζονται και αυτό τα οδηγεί να έλθουν κοντύτερα στις πόλεις για να βρουν φαγητό, καταφύγιο και νερό», εξηγεί η βιολόγος Νταϊάνα Λέρα, ενώ, όπως επισημαίνει, μεγάλο μέρος των δασικών εκτάσεων της Αργεντινής έχει σταδιακά χαθεί τα τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, με τα χαριτωμένα πτηνά να αναζητούν καταφύγιο για το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 10 παπαγάλους για κάθε 5.000 κατοίκους. Το καλοκαίρι, τα παπαγαλάκια μεταναστεύουν νότια, στους λόφους της Παταγονίας, για την εποχή της αναπαραγωγής.

Σε εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας, καταγράφονται εκατοντάδες πτηνά να κουρνιάζουν κατά μήκος των ηλεκτρικών καλωδίων και σε πυλώνες, με τη σκιά τους να διακρίνεται το σούρουπο.
«Δαγκώνουν και καταστρέφουν τα καλώδια, το νερό τότε μπορεί να μπαίνει στο εσωτερικό όταν βρέχει και η μεταφορά διακόπτεται. Αυτοί οι παπαγάλοι δημιουργούν καθημερινά κόστη και προβλήματα σε εμάς», δήλωσε ο Ραμόν Αλβάρεζ, ένας ντόπιος δημοσιογράφος του δικτύου Radio Taxi Fm.

Οι κάτοικοι της πόλης έχουν επιχειρήσει με διάφορους τρόπους να τα τρομάξουν για να φύγουν, όπως με τον θόρυβο ή με τη χρήση λέιζερ, όμως τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα. «Πρέπει να ξεκινήσουμε την αποκατάσταση του φυσικού μας περιβάλλοντος», είπε η Λέρα. «Όμως μέχρι αυτό να συμβεί, πρέπει να σκεφτούμε στρατηγικές που θα μας επιτρέψουν να ζούμε μαζί όσο το δυνατόν πιο αρμονικά μέσα στις πόλεις μας».

Πηγή: CnnGreece

Η Enríquez, γνωστή για τα έργα της «Η δική μας πλευρά της νύχτας» και «Όσα χάσαμε στις φλόγες», ξεχώρισε μεταξύ των υποψηφίων χάρη στην πρωτοτυπία της και το βάθος του λογοτεχνικού της έργου.

Η κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από ανθρώπους των γραμμάτων, συζητούσε για πέντε ημέρες πριν φτάσει στην τελική της απόφαση.

Η Enríquez, η οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη Χιλή για την παρουσίαση του έργου της Don’t Bring Flowers, εξέφρασε την έκπληξή της για το βραβείο, τονίζοντας τον θαυμασμό της για άλλους νικητές και την εκτίμησή της για τις συναδέλφισσες της συγγραφείς Samanta Schweblin και Lina Meruane.

«Είναι μεγάλη τιμή να λαμβάνω αυτό το βραβείο. Πρώτον γιατί δεν το περίμενα στο παραμικρό. Στην πραγματικότητα, δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα ή κάτι άλλο, αλλά δεν ξέρω καν πότε δίνονται τα βραβεία, οπότε δεν περιμένω ποτέ τίποτα. Γι’ αυτό είναι πάντα μια έκπληξη και αυτό το βραβείο ήταν η απόλυτη έκπληξη», είπε η Enríquez σε διάλογο με το site Infobae.

Η Αργεντινή συγγραφέας ξεκίνησε τη λογοτεχνική της καριέρα με το Bajar es lo peor το 1995 και έκτοτε καθιέρωσε την παρουσία της στη σύγχρονη λογοτεχνία, ειδικά στο είδος του τρόμου. Η δουλειά της εξερευνά σύνθετα θέματα μέσα από το δικό της ιδιαίτερο στυλ που έχει αναπτύξει με τα χρόνια.

Η συγγραφέας επισκέφτηκε τη χώρα μας φέτος τον Ιούνιο με αφορμή το φεστιβάλ ΛΕΑ και την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου στα ελληνικά «Η δική μας πλευρά της νύχτας» σε μετάφραση της Χριστίνας Θεοδωροπούλου, νικήτριας του περσινού βραβείου μετάφρασης ΛΕΑ. Τρία βιβλία της, «Όσα χάσαμε στις φλόγες», «Οι κίνδυνοι του να καπνίζεις στο κρεβάτι» και «Η δική μας πλευρά της νύχτας, κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πατάκη.

Πηγή: El espectador

«Η δραστηριότητα και η κουλτούρα μας γενικότερα, όλοι ξέρουμε, περνάει μια στιγμή κρίσης που ξέρω ότι ο χρόνος θα διορθώσει. Ο χρόνος και εμείς, τουλάχιστον έτσι ελπίζω, αλλά θα διορθωθεί», είπε ο ηθοποιός κατά τη διάρκεια της ομιλίας του μετά την παραλαβή του βραβείου. «Χέρι-χέρι με μια ορισμένη περιφρόνηση για τη δουλειά μας, επιπλέει η τρελή ιδέα, για μένα, ότι ο πολιτισμός γενικά δεν αξίζει ούτε χρειάζεται οικονομικά και δομικά κίνητρα ή συνεισφορές», είπε ο ηθοποιός των ταινιών «Το μυστικό στα μάτια τους» ή «Ο γιος της νύφης», στο πλαίσιο μιας τελετής που χαρακτηρίζεται από εκκλήσεις για την υπεράσπιση της κινηματογραφικής βιομηχανίας από την κυβερνητική επίθεση, που χαρακτηρίζεται από έλλειψη επενδύσεων στον κλάδο.

«Λιγότερος πολιτισμός, λιγότερη τέχνη, λιγότερος κινηματογράφος λιγότερη εκπαίδευση, δεν είναι καλή εξίσωση για το μέλλον. Το είδαμε ήδη», πρόσθεσε ο Darín, τα λόγια του οποίου απηχήθηκαν από πολλούς από τους ομιλητές και τους νικητές.

Ο 67χρονος ηθοποιός, ο οποίος κέρδισε πέρυσι το βραβείο για τον καλύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο για την ταινία «Αργεντινή, 1985», τόνισε την αξία του αργεντίνικου κινηματογράφου λόγω του ταλέντου που τον διακατέχει, των φοβερών δημιουργών και ηθοποιών του δηλαδή.

«Δεν είναι απαραίτητο να θυμόμαστε ότι η δραστηριότητά μας δημιουργεί χιλιάδες θέσεις εργασίας και εισόδημα μεγάλων ποσών που είναι τόσο σημαντικά αυτή τη στιγμή», πρόσθεσε και τόνισε ότι «η τέχνη είναι μια από τις μεγάλες συνεισφορές στην οικονομία μας και όπως όλα τα οικονομικά είναι μια δραστηριότητα που χρειάζεται επένδυση».

Αναγνωρισμένος δημόσια για την ερμηνεία του στο “Nueve reinas” (2000), ο Darín έπαιξε σε περισσότερες από 40 ταινίες κατά τη διάρκεια της καριέρας του, οι οποίες περιελάμβαναν τίτλους όπως “Kamchatka”, “El aura”, “El mismo amor, la misma lluvia” , “Un cuento chino” , “Luna de Avellaneda” , εκτός από το βραβευμένο από την Ακαδημία του Χόλιγουντ “El secreto de sus ojos”.

Νικητής πολλών βραβείων Cóndor και Sur στην Αργεντινή, το 2015 κέρδισε ένα βραβείο Goya για το “Truman”, μια ταινία για την οποία ένα χρόνο αργότερα βραβεύτηκε και στο Feroz, από την Ένωση Κινηματογραφικών Πληροφοριών της Ισπανίας.

Από την άφιξη του Milei στην Προεδρία τον περασμένο Δεκέμβριο, η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει ισχυρές περικοπές κατά της κινηματογραφικής βιομηχανίας, ειδικά κατά του Εθνικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικών Τεχνών (INCAA).

Πηγή: El espectador

Η μελαχρινή δικηγόρος και δημοσιογράφος αψήφησε τα στερεότυπα γράφοντας ιστορία. Μετά την νίκη της, δήλωσε ότι είναι η πρώτη της γενιάς της, που πέτυχε να πείσει τους κριτές ότι «οι γυναίκες δεν είναι μόνο φυσική ομορφιά, αλλά ένα άλλο σύνολο αξιών».

Η ομορφιά δεν έχει όρια,  ούτε στερεότυπα και είναι κάτι περισσότερο από ένα όμορφο πρόσωπο κι ένα καλογυμνασμένο σώμα. Η νέα «Μις Μπουένος Άιρες», όταν ρωτήθηκε για την νεανική της εμφάνιση, δήλωσε πως δεν έχει υποβληθεί ποτέ σε αισθητικές επεμβάσεις, αλλά προσέχει την διατροφή της και πηγαίνει στο γυμναστήριο, τουλάχιστον, τρεις φορές την εβδομάδα.

Και φυσικά συνεχίζει. Είναι αποφασισμένη να παλέψει για τον τίτλο της  «Μις Αργεντινή» και αν κερδίσει  να διεκδικήσει, το φθινόπωρο, στο Μεξικό και τον τίτλο της «Μις Υφήλιος».

 Μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο οργανισμός για την διεξαγωγή των καλλιστείων «Μις Υφήλιος», έδωσε το πράσινο φως για την συμμετοχή στον διαγωνισμό ενήλικων γυναικών, κάθε ηλικίας. Μέχρι και το 2023, είχαν δικαίωμα να συμμετέχουν στα καλλιστεία, που διοργανώνονται υπό την αιγίδα του παραπάνω οργανισμού, μόνο οι υποψήφιες από 18 μέχρι 28 ετών. Στον διαγωνισμό μπορούν πλέον να λάβουν μέρος γυναίκες ανεξαρτήτως αν είναι έγκυες, παντρεμένες, διαζευγμένες ή αν έχουν παιδιά.