Παρά το γεγονός ότι αποτελεί πόλο έλξης για τους επισκέπτες, υπάρχουν ακόμα πολλά που δεν γνωρίζουμε για αυτό το προϊστορικό μνημείο, συμπεριλαμβανομένων δύο σημαντικών λεπτομερειών: γιατί χτίστηκε και σε τι χρησίμευε. Στην πραγματικότητα, αυτό που δεν γνωρίζουμε για το Stonehenge ξεπερνά κατά πολύ αυτό που γνωρίζουμε για αυτό. Ακολουθούν ορισμένες απαντήσεις, όπως υποστηρίζονται από δεκαετίες αρχαιολογικής και ιστορικής έρευνας.

Πόσος χρόνος χρειάστηκε για την κατασκευή;

Χτίστηκε σταδιακά — πολύ σταδιακά. Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι το αρχικό μνημείο μεγεθύνθηκε κατά τη διάρκεια περισσότερων από 1.000 ετών. Το έδαφος έσπασε για πρώτη φορά στην τοποθεσία πριν από περίπου 5.000 χρόνια, όταν οι Νεολιθικοί Βρετανοί έσκαψαν μια κυκλική όχθη και τάφρο (ή “henge”). Κάποια στιγμή υψώθηκαν στο χώρο ξύλινοι στύλοι, αλλά το πέτρινο μνημείο που παραμένει σήμερα ξεκίνησε γύρω στο 2500 π.Χ. Έγιναν προσαρμογές στις θέσεις των μικρότερων, εσωτερικών γαλαζόπετρων 200 έως 300 χρόνια αργότερα. Χαρακτικά που χρονολογούνται στην Εποχή του Χαλκού σκαλίστηκαν αργότερα στους βράχους, το πρώτο από τέτοια γκράφιτι που κοσμούσαν το Stonehenge τις επόμενες χιλιετίες.

Από πού προήλθαν οι βράχοι;

Οι τεράστιοι ογκόλιθοι δεν είναι ακριβώς σε μεγάλη ποσότητα στις χορταριώδεις πεδιάδες στις οποίες χτίστηκε το Stonehenge. Επομένως, οι αρχαίοι λαοί που το έχτισαν πιθανότατα έψαξαν αλλού για υλικά. Γεωλογικά στοιχεία υποστηρίζουν την ιδέα ότι το sarsen (ψαμμίτης) που συνθέτει τα πανύψηλα τετράγωνα του Stonehenge προήλθε από το Marlborough Downs, 32 χιλιόμετρα μακριά. Οι μικρότερες γαλαζόπετρες δολερίτη προέρχονταν από ακόμη πιο μακριά: οι λόφοι Preseli στη νοτιοδυτική Ουαλία, 290 χιλιόμετρα βορειοδυτικά.

Δεν είναι ακόμα σαφές πώς οι οικοδόμοι του Stonehenge μετέφεραν τόσο βαρείς ογκόλιθους σε τόσο μεγάλη απόσταση. Το μέσο sarsen στο Stonehenge ζυγίζει 25 τόνους, η μέση γαλαζόπετρα κυμαίνεται από 2 έως 5 τόνους και η μεγαλύτερη ζυγίζει 40 τόνους. Ορισμένες θεωρίες υποστηρίζουν ότι τα μετέφεραν στην τοποθεσία βάζοντας τα να επιπλεύσουν σε ποτάμια ή πάνω σε θαλάσσια σκάφη.

Τι το ιδιαίτερο έχει η διάταξη των λίθων;

Μια λεωφόρος πομπής που συνδέει το Stonehenge με τον ποταμό Avon ευθυγραμμίζεται με την ανατολή του καλοκαιριού και το ηλιοβασίλεμα του χειμερινού ηλιοστασίου. Κατά το θερινό ηλιοστάσιο, ο ήλιος ανατέλλει πάνω από την πέτρα της φτέρνας, ένα μεγάλο, ακατέργαστο sarsen που στέκεται περίπου 76 μέτρα από το κέντρο του πέτρινου κύκλου του μνημείου.

Είναι τόπος ταφής;

Ναι — στην πραγματικότητα, ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι το Stonehenge είναι κυρίως ένας τόπος ταφής. Πολλά ανθρώπινα λείψανα έχουν βρεθεί στο Stonehenge και γύρω από αυτά, τα περισσότερα από τα οποία αποτεφρώθηκαν και χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή. Αναπαύεται επίσης εκεί ένας άτυχος αποκεφαλισμένος άνδρας, που σκοτώθηκε—πιθανότατα εκτελέστηκε—κατά την εποχή των Σαξόνων.

Υπήρχαν επισκέπτες στην τοποθεσία πριν από τους σύγχρονους τουρίστες;

Ναί. Το Stonehenge έχει προσελκύσει επισκέπτες για μεγάλο μέρος της ιστορίας του. Για παράδειγμα, οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν βρει ρωμαϊκά αντικείμενα όπως νομίσματα, κοσμήματα και θραύσματα αγγείων. Είναι πιθανό ότι, όπως οι σύγχρονοι επισκέπτες της τοποθεσίας, αυτοί οι Ρωμαίοι απλώς περιηγούνταν στα αξιοθέατα. Άλλοι υποθέτουν ότι μπορεί να έχει γίνει ιερός τόπος στην κατεχόμενη από τους Ρωμαίους Βρετανία.

Κατασκευάστηκε το Stonehenge από τους Δρυΐδες;

Μάλλον όχι. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον πολιτισμό που έχτισε το Stonehenge – δεν υπάρχουν γραπτά αρχεία για να μελετήσουμε. Ακόμα κι έτσι, είναι πολύ απίθανο οι Κέλτες αρχιερείς γνωστοί ως Δρυΐδες να είχαν κάποια σχέση με αυτό. Το Stonehenge προηγείται της πρώτης γραπτής αναφοράς των Δρυίδων για περισσότερες από δύο χιλιετίες. Ο επίμονος ισχυρισμός ότι το Stonehenge είναι ένας Δρυιδικός χώρος προτάθηκε το 1666 από τον John Aubrey, τον πρώτο ιστορικό που ερεύνησε το Stonehenge. Αν και η σύνδεση Stonehenge-Δρυίδων απορρίπτεται πλέον από τους περισσότερους μελετητές, οι σύγχρονοι Δρυίδες εξακολουθούν να θεωρούν το Stonehenge ιερό και να λατρεύουν τον τόπο κατά τη διάρκεια των ηλιοστασίου.

Μπορεί να είναι ο πιο εξελιγμένος προϊστορικός κύκλος πέτρας που γνωρίζουμε, αλλά είναι ο μεγαλύτερος;

Όχι, ο μεγαλύτερος είναι το Avebury Henge, ανατολικά του Bath. Όπως και το Stonehenge, οι τρεις κύκλοι του Avebury περικλείονται από μια κυκλική θυρίδα και κατασκευάστηκαν σταδιακά, κατά τη διάρκεια πολλών αιώνων.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Wikimedia Commons

Αλλά μόλις είδε ότι η οροφή του ταφικού θαλάμου είχε διακοσμηθεί με σκηνές από το Amduat, ένα θρησκευτικό κείμενο που προορίζεται για βασιλιάδες, ήξερε ότι είχε κάνει αυτό που έκτοτε χαιρετίστηκε ως η πιο σημαντική ανακάλυψη από τον Τουταγχαμών.

Ένιωσε μια «εξαιρετική αμηχανία» εκείνη τη στιγμή, είπε στην Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC. «Όταν βγήκα έξω, η γυναίκα μου περίμενε έξω και το μόνο πράγμα που μπορούσα να κάνω ήταν να ξεσπάσω σε κλάματα.» Στη συνέχεια, ξεκίνησε να καθαρίζει τα συντρίμμια της πλημμύρας, περιμένοντας να βρει τα θρυμματισμένα λείψανα μιας ταφής κάτω από αυτό.

«Στην πραγματικότητα, ο τάφος αποδείχθηκε εντελώς άδειος, όχι επειδή τον είχαν κλέψει, αλλά επειδή τον είχαν αδειάσει εσκεμμένα. Στη συνέχεια καταλάβαμε ότι ο τάφος είχε πλημμυρίσει. Είχε χτιστεί κάτω από έναν καταρράκτη και είχε γεμίσει με νερό σε κάποιο στάδιο μέσα σε περίπου έξι χρόνια από την ταφή».

Τα λείψανα του βασιλιά βγήκαν από έναν βοηθητικό διάδρομο και μεταφέρθηκαν κάπου αλλού, είπε. «Μόνο σταδιακά, καθώς κοσκινίζαμε όλο το υλικό –τόνους και τόνους σπασμένου ασβεστόλιθου– ανακαλύψαμε αυτά τα μικρά θραύσματα αλάβαστρου, που ονομάστηκαν Thutmose II.» Τα θραύσματα πιθανότατα έσπασαν όταν ο τάφος μεταφέρθηκε, όπως είπε. «Και δόξα τω Θεώ έσπασαν ένα ή δύο πράγματα, γιατί έτσι μάθαμε ποιανού ήταν ο τάφος».

Ο Thutmose II ήταν ο σύζυγος και ο ετεροθαλής αδερφός της Hatshepsut, μιας από τις μεγαλύτερες φαραώ της Αιγύπτου και μιας από τις λίγες γυναίκες που κυβερνούσε μόνη της, και ο πατέρας του Thutmose III. Ο Litherland είπε στα μέσα ενημέρωσης της PA: «Αυτή η ανακάλυψη λύνει ένα μεγάλο μυστήριο της αρχαίας Αιγύπτου: τη θέση των τάφων της δυναστείας των πρώτων 18 χρόνων. Ο τάφος αυτού του προγόνου του Τουταγχαμών δεν είχε βρεθεί ποτέ γιατί πάντα πίστευαν ότι βρισκόταν στην άλλη άκρη του βουνού κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων».

Λαμβάνοντας υπόψη τα στοιχεία ότι το περιεχόμενο του τάφου μεταφέρθηκε σε έναν δεύτερο τάφο, ο Mohsen Kamel, βοηθός διευθυντή, είπε: «Η πιθανή ύπαρξη ενός δεύτερου, και πιθανότατα άθικτου, τάφου του Thutmose II είναι μια εκπληκτική πιθανότητα».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Wikimedia Commons

Η νεκρόπολη ανακαλύφθηκε ενώ γίνονταν εργασίες αποκατάστασης και ανάπτυξης σε ιστορικό κτήριο της περιοχής. Το έργο ηγήθηκε υπό το γραφείο αρχαιολογικής κληρονομιάς της πόλης, σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου από το επαρχιακό συμβούλιο του Trento. Σύμφωνα με το CBS News, οι προϊστορικές πλημμύρες από κοντινά ποτάμια πιθανότατα βοήθησαν στη διατήρηση της νεκρόπολης σφραγίζοντας αποτελεσματικά το ίζημα και επιτρέποντας στον ταφικό χώρο να παραμείνει ανέπαφος για 2500 χρόνια ή περισσότερο.

Εκτός από τα αποτεφρωμένα ανθρώπινα λείψανα, Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν τάφους που περιείχαν αντικείμενα για τους νεκρούς γνωστά ως «ταφικά αντικείμενα». Αυτά περιελάμβαναν διακοσμητικά αντικείμενα, μεταλλικά όπλα, καθώς και αντικείμενα από γυαλί και κεχριμπάρι που υποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι που έχτισαν τη νεκρόπολη είτε επηρεάστηκαν πολιτιστικά είτε συνδέθηκαν με άλλες ιταλικές ομάδες από εκείνη την εποχή. Οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν επίσης ίνες μέσα σε μερικούς από τους τάφους που πιθανότατα προέρχονταν από ύφασμα που χρησιμοποιείται για να τυλίγεται γύρω από τις στάχτες των νεκρών.

«Έχουμε τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε την ελίτ μιας κοινωνίας που προφανώς είχε εγκατασταθεί στη λεκάνη του Trento», δήλωσε ο επιθεωρητής της Ανασκαφής Franco Marzatico, προσθέτοντας ότι τα τελετουργικά ταφής αντιπροσωπεύουν δύναμη, προνόμια και θέση.

Η Francesca Gerosa, αντιπρόεδρος και επαρχιακή σύμβουλος πολιτισμού στο Τρέντο, είπε ότι η νεκρόπολη «μας δείχνει μια νέα ιστορία της πόλης» σε μια δήλωση που μεταφράστηκε από τα ιταλικά. Η Gerosa σημείωσε ότι η ανακάλυψη προσφέρει μια βαθύτερη ματιά στο παρελθόν του Trento, ως κάτι περισσότερο από «απλώς μια ρωμαϊκή πόλη».

«Γνωρίζουμε πόσο σημαντική είναι η δέσμευση για έρευνα και προστασία της κληρονομιάς των ριζών μας… και εδώ εργαζόμαστε εντατικά για να φέρουμε στο φως ένα κομμάτι της ιστορίας άγνωστο στην πόλη», είπε.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Press Office of the Provincial Council of Trento

Ένας ρωμαϊκός δρόμος που χρονολογείται μεταξύ του 2ου και του 4ου αιώνα μ.Χ. εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια μιας ανασκαφής και βρέθηκε εκεί ένα χρυσό δαχτυλίδι με ένα ραβδί της Αφροδίτης Victrix, μια ρωμανική επανάληψη της θεάς που δείχνει την αυτοκρατορική δύναμη και τις ρομαντικές κατακτήσεις.

Χρονολογείται στον 2ο ή 3ο αιώνα μ.Χ. και η πέτρα στο δαχτυλίδι είναι λαξευμένη από nicolo, έναν τύπο όνυχα που έχει μια πιο μπλε επιφάνεια πάνω από μια μαύρη βάση. Το δαχτυλίδι θα ανήκε σε ρωμαϊκές ελίτ που θα το χρησιμοποιούσαν τόσο ως κόσμημα όσο και ως σφραγίδα.

Τεχνουργήματα από την Καρολίγγεια περίοδο που χρονολογούνται στον 9ο ή 10ο αιώνα αποκαλύφθηκαν επίσης κοντά από ειδικούς του Γαλλικού Εθνικού Ινστιτούτου για την Προληπτική Αρχαιολογική Έρευνα (INRAP). Βρέθηκε ένας θησαυρός νομισμάτων που πιστεύεται ότι θάφτηκε όταν η Καρολίγγεια Αυτοκρατορία βρισκόταν υπό πίεση κατά την Εποχή των Βίκινγκς.

Ανακαλύφθηκαν επίσης τα ερείπια ενός μικρού μεσαιωνικού οικισμού που χρονολογείται μεταξύ 5ου και 10ου αιώνα. Ρίχνει φως σε τεχνικές οικοδομής από την εποχή, συμπεριλαμβανομένων «τετράγωνων οικοπέδων που συνδέονται με μονοπάτια, σπιτιών, βοσκοτόπιων, περιοχών καλλιέργειας και σιλό για αποθήκευση σιτηρών», σύμφωνα με την έκθεση Popular Mechanics.

Στην τοποθεσία ανακαλύφθηκαν επίσης θραύσματα κεραμικής και καλούπια τερακότας. Χρονολογούνται στην Ύστερη Εποχή του Χαλκού. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι μπορεί να υπήρχε εργαστήριο στην τοποθεσία που σφυρηλατούσε ξίφη και άλλα είδη όπλων με βάση τα καλούπια από τερακότα.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Emmanuelle Collado/INRAP

Αρχαιολόγοι από το Πανεπιστήμιο του Bournemouth, μαζί με γενετιστές από το ιρλανδικό Trinity College του Δουβλίνου, έκαναν την ανακάλυψη αναλύοντας 50 γονιδιώματα από λείψανα που βρέθηκαν σε ταφικούς χώρους στην κομητεία του Dorset. Η τοποθεσία χρονολογείται στη ρωμαϊκή κατάκτηση το 43 π.Χ.

Τα αποτελέσματα, που δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Nature, υποδηλώνουν ότι η κοινότητα που κάποτε ζούσε εκεί ήταν η πρώτη στην Ευρώπη που επικεντρώθηκε γύρω από μια γυναικεία καταγωγή. «Αυτό ήταν το νεκροταφείο μιας μεγάλης ομάδας συγγενών», δήλωσε η Δρ Lara Cassidy, επίκουρη καθηγήτρια στο τμήμα γενετικής της Trinity.

«Ανακατασκευάσαμε ένα γενεαλογικό δέντρο με πολλά διαφορετικά κλαδιά και βρήκαμε ότι τα περισσότερα μέλη ανήγαγαν τη μητρική τους καταγωγή σε μια ανύπαντρη γυναίκα, που θα ζούσε αιώνες πριν. Αντίθετα, οι σχέσεις μέσω της γραμμής του πατέρα ήταν σχεδόν απούσες. Αυτό μας λέει ότι οι σύζυγοι μετακόμισαν για να ενταχθούν στις κοινότητες των συζύγων τους μετά το γάμο, με τη γη να περνούσε ενδεχομένως από τη γυναικεία γραμμή», πρόσθεσε.

«Είναι η πρώτη φορά που αυτού του είδους το σύστημα τεκμηριώνεται στην ευρωπαϊκή προϊστορία και προβλέπει τη γυναικεία, κοινωνική και πολιτική ενδυνάμωση. Είναι σχετικά σπάνιο στις σύγχρονες κοινωνίες, αλλά αυτό μπορεί να μην ήταν πάντα έτσι».

O Dr Miles Russell από το Πανεπιστήμιο του Bournemouth, ο οποίος διηύθυνε την ανασκαφή, είπε ότι το νεκροταφείο ανήκε στην κοινότητα “Durotriges”. Προηγούμενες ανασκαφές ανακάλυψαν ότι οι ταφικές τοποθεσίες του Durotrigan με πλουσιότερη επίπλωση ήταν γυναικείοι τάφοι. «Πέρα από την αρχαιολογία, η γνώση της Βρετανίας της Εποχής του Σιδήρου προέρχεται κυρίως από τους Έλληνες και Ρωμαίους συγγραφείς, αλλά δεν θεωρούνται πάντα οι πιο αξιόπιστοι», εξήγησε ο Russel. «Τούτου λεχθέντος, ο σχολιασμός τους για τις Βρετανίδες είναι αξιοσημείωτος υπό το φως αυτών των ευρημάτων. Όταν έφτασαν οι Ρωμαίοι, έμειναν έκπληκτοι όταν βρήκαν γυναίκες να κατέχουν θέσεις εξουσίας. Δύο από τους πρώτους καταγεγραμμένους ηγεμόνες ήταν βασίλισσες – η Μπουντίκα και η Καρτιμαντούα – που διοικούσαν στρατούς. Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης από άλλες γενετικές έρευνες στη Βρετανία της Εποχής του Σιδήρου ότι αυτή η «μητροτοπικότητα» – ένα κοινωνικό σύστημα όπου ένα παντρεμένο ζευγάρι ζει με ή κοντά στους γονείς της συζύγου – δεν περιοριζόταν στο Dorset .

«Σε όλη τη Βρετανία είδαμε νεκροταφεία όπου τα περισσότερα άτομα προέρχονταν από μητρική καταγωγή από ένα μικρό σύνολο θηλυκών προγόνων», δήλωσε ο Dan Bradley, καθηγητής πληθυσμιακής γενετικής στο τμήμα γενετικής του Trinity. «Στο Yorkshire, για παράδειγμα, μια κυρίαρχη μητρική γραμμή είχε καθιερωθεί πριν από το 400 π.Χ. Προς έκπληξή μας, αυτό ήταν ένα ευρέως διαδεδομένο φαινόμενο με βαθιές ρίζες στο νησί».

Πηγή: ARTnews

Στην ανακοίνωσή του για την ανασκαφή του σπιτιού αυτή την εβδομάδα, το Αρχαιολογικό Πάρκο της Πομπηίας συνέκρινε τη μικρή κατοικία με το φαινόμενο του «μικροσκοπικού σπιτιού». Η κατοικία, έλεγε η ανακοίνωση, ήταν «εξαιρετικά εκλεπτυσμένη στη διακόσμηση».

Είναι ένα από τα πολλά παρόμοια που έχουν βρεθεί πρόσφατα στην Πομπηία. Το σπίτι, που χρονολογείται από τον 1ο αιώνα μ.Χ., δεν είναι ο μοναδικός αρχαίος ρωμαϊκός χώρος εδώ που περιέχει ερωτικές εικόνες. Αλλά αυτή η δομή είναι «εντυπωσιακή για το υψηλό επίπεδο διακοσμημένων τοίχων», σημείωσε το πάρκο. Αυτές οι διακοσμήσεις περιλαμβάνουν έναν πίνακα της Φαίδρας, μιας Κρητικής πριγκίπισσας από την ελληνική μυθολογία που ερωτεύτηκε τον θετό γιο της Ιππόλυτο, μόνο για να τον κατηγορήσει για σεξουαλική επίθεση όταν απέρριψε τις προθέσεις της. Η Αφροδίτη και ο Άδωνις, επίσης το θέμα μιας ιστορίας ανεκπλήρωτου έρωτα, φιγουράρουν σε έναν άλλο πίνακα που βρέθηκε εδώ.

Πέρα από την απλή παροχή τροφής για μάτια που διψάνε, το σπίτι προσφέρει επίσης ενθουσιασμό στους ειδικούς με τη μορφή του αρχιτεκτονικού του σχεδίου. Τα περισσότερα σπίτια στην Πομπηία ήταν χτισμένα γύρω από ένα αίθριο, όπως ήταν συνηθισμένο για την εποχή. Αυτό δεν είναι, καθώς ήταν πολύ μικρό για να χωρέσει ένα impluvium, μια λεκάνη που χρησιμοποιείται για τη συλλογή του νερού της βροχής που παραδοσιακά φιγουράρει στις αρχαίες ρωμαϊκές αυλές. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι βρήκαν στοιχεία ότι υπήρχε ένα διαφορετικό σύστημα συλλογής του νερού της βροχής, το οποίο κατευθυνόταν εδώ σε ένα πηγάδι μέσω ενός καναλιού.

Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης ένα θυμιατό, μια λάμπα και άλλα αντικείμενα που θάφτηκαν σε στάχτη από την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.

Πηγή: ARTnews

Ο θάλαμος και η αίθουσα του θρόνου βρέθηκαν στην Pañamarca, έναν αρχαιολογικό χώρο που κάποτε ήταν θρησκευτικό και πολιτικό κέντρο του αρχαίου πολιτισμού Moche. Η αίθουσα είναι διακοσμημένη με περίτεχνες τοιχογραφίες φιδιών και είναι ακόμη πλήρης με φθαρμένο θρόνο. Οι πίνακες μέσα στο θάλαμο που ανακαλύφθηκε πρόσφατα δείχνουν μια γυναίκα να κάθεται στο θρόνο ενώ δέχεται επισκέπτες. Υπάρχουν επίσης απεικονίσεις στέμματος, μισοφέγγαρου, θαλάσσιων πλασμάτων και εργαστηρίου υφαντικής.

Χρονολογούμενος στο 650 μ.Χ., ο θρόνος έδειξε σημάδια φθοράς στην πλάτη του. Μια ανθρώπινη τρίχα και πολύχρωμες πέτρες βρέθηκαν ενσωματωμένες στον θρόνο. Υπάρχουν σχέδια για τη διεξαγωγή ανάλυσης DNA των μαλλιών, αν και οι ειδικοί παραμένουν αβέβαιοι εάν υπάρχει αρκετό υλικό για να γίνει αυτό, σύμφωνα με μια ανακοίνωση του αρχαιολογικού ερευνητικού προγράμματος Pañamarca.

Ένας άλλος θάλαμος, που ονομάστηκε Hall of the Braided Serpents, κατασκευάστηκε επίσης με φαρδιούς πυλώνες και έβλεπε σε μια πλατεία. Είναι διακοσμημένο με πίνακες μεγάλων φιδιών με ανθρώπινα πόδια, καθώς και εικόνες πολεμιστών και ενός αγνώστου ταυτότητας μυθικού πλάσματος. Τα μοτίβα που παρουσιάζονται εδώ δεν μοιάζουν με αυτά που μπορεί να δει κανείς στην τέχνη Moche που είχε ανακαλυφθεί προηγουμένως, είπε το ερευνητικό πρόγραμμα.

Αυτά τα ευρήματα ενισχύουν τη συμφωνία ανάμεσα στους ειδικούς ότι η κουλτούρα των Moche δεν ήταν ανδροκρατούμενη, κάτι που έχουν υποδείξει και προηγούμενα ευρήματα στην περιοχή. Επειδή οι Moche δεν είχαν επίσημο σύστημα γραφής και πολλές τοποθεσίες λεηλατήθηκαν από τότε που κατείχαν την εξουσία, αρχαιολογικά ευρήματα όπως αυτό είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ιστορικοί κατανοούν τον πολιτισμό αυτού του λαού.

Περισσότερα θα μπορούσαν να αποκαλυφθούν καθώς οι αρχαιολόγοι συνεχίζουν τις ανασκαφές στον χώρο. Οι εργασίες για την κύρια πυραμίδα, για παράδειγμα, δεν έχουν ακόμη πραγματοποιηθεί.

Πηγή: ARTnews

Οι αρχαιολόγοι στην πλατεία έξω από την Αρχιβασιλική του Αγίου Ιωάννη του Λατερανού στο κέντρο της πόλης, ανακάλυψαν μια σύνθετη αρχιτεκτονική κατασκευή με τοίχους που πιστεύεται ότι προστάτευαν το Πατριαρχείο, μια μνημειακή βασιλική που οραματίστηκε ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος τον 4ο αιώνα, ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωσή του.

«Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα για την πόλη της Ρώμης και τη μεσαιωνική ιστορία της, καθώς δεν έχουν πραγματοποιηθεί ποτέ εκτεταμένες αρχαιολογικές ανασκαφές στην πλατεία στη σύγχρονη εποχή», ανέφερε το υπουργείο.

«Η αρχική δομή του κτιρίου, η οποία ακολουθεί τη διακήρυξη ανοχής του Κωνσταντίνου για τον Χριστιανισμό στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το 313, επεκτάθηκε σταδιακά μεταξύ του 9ου και 13ου αιώνα και στέγασε τον παπισμό μέχρι το 1305, όταν μετακόμισε προσωρινά στην Αβινιόν της Γαλλίας», πρόσθεσε το υπουργείο.

Η περιοχή γύρω από το St John Lateran ανακαινίζεται ενόψει του Ιωβηλαίου, μιας εκδήλωσης διάρκειας ενός έτους που ξεκινά τον Δεκέμβριο και αναμένεται να προσελκύσει περισσότερους από 30 εκατομμύρια προσκυνητές και τουρίστες στην ιταλική πρωτεύουσα.

Κατά τη διάρκεια ενός Ιωβηλαίου, οι Καθολικοί μπορούν να λάβουν ειδικές τέρψεις ή άφεση των αμαρτιών τους, εάν πληρούν ορισμένες προϋποθέσεις και κάνουν καλά έργα ή κάνουν προσκυνήματα.

Η μακρά ιστορία της Ρώμης, που εκτείνεται σχεδόν 2.800 χρόνια πίσω, σημαίνει ότι τα έργα οδοποιίας συχνά οδηγούν σε αρχαιολογικές ανακαλύψεις.

Άλλες ανασκαφές κοντά στο Βατικανό για την επέκταση μιας οδικής σήραγγας πριν από το Ιωβηλαίο, αποκάλυψαν τις τελευταίες εβδομάδες ίχνη μιας αρχαίας ρωμαϊκής “fullonica” , ή πλυντηρίου, και έναν κήπο με στοά που πιστεύεται ότι χρησιμοποιήθηκε από τον αυτοκράτορα Καλιγούλα.

Πηγή: CNN

Μία από τις σκάλες του θεάτρου πλαισιωνόταν από πάνελ λάσπης με περίτεχνο σκαλισμένο σχέδιο ενός μυθολογικού πλάσματος που μοιάζει με πουλί, σύμφωνα με την έκδοση. Η φιγούρα έμοιαζε με άλλες εικόνες μυθολογικών πλασμάτων που χρονολογούνται στην Αρχική περίοδο, γύρω στο 2.000 με 900 π.Χ., δίνοντας στοιχεία για το πότε χτίστηκε ο ναός.

«Η αρχική περίοδος είναι σημαντική γιατί είναι όταν αρχίζουμε να βλέπουμε για πρώτη φορά στοιχεία για μια θεσμοθετημένη θρησκεία στο Περού», είπε ο Muro Ynoñan, προσθέτοντας ότι η ανακάλυψη έδωσε στοιχεία για την πρώιμη προέλευση της θρησκείας στην περιοχή. «Γνωρίζουμε ακόμα πολύ λίγα για το πώς και κάτω από ποιες συνθήκες εμφανίστηκαν πολύπλοκα συστήματα πεποιθήσεων στις Άνδεις και τώρα έχουμε στοιχεία για μερικούς από τους πρώτους θρησκευτικούς χώρους που δημιουργούσαν οι άνθρωποι σε αυτό το μέρος του κόσμου», είπε.

Τα ευρήματα προηγούνται του πιο γνωστού αρχαιολογικού χώρου της χώρας, της αρχαίας ακρόπολης του Μάτσου Πίτσου, που πιστεύεται ότι χτίστηκε από την Αυτοκρατορία των Ίνκας τον 15ο αιώνα, περίπου 3.500 χρόνια πριν. Επίσης, προϋπήρχαν των προ-Ίνκας πολιτισμών του Moche και της Nazca, είπαν οι ερευνητές.

«Δεν ξέρουμε πώς αποκαλούσαν τον εαυτό τους αυτοί οι άνθρωποι ή πώς αναφέρονταν σε αυτούς οι άλλοι. Όλα όσα γνωρίζουμε για αυτούς προέρχονται από αυτό που δημιούργησαν: τα σπίτια, τους ναούς και τα ταφικά τους αντικείμενα», είπε ο Muro Ynoñan. Πρόσθεσε ότι οι άνθρωποι εδώ δημιούργησαν περίπλοκα θρησκευτικά συστήματα και αντιλήψεις για τον κόσμο τους, με τη θρησκεία να είναι μια σημαντική πτυχή της ανάδυσης της πολιτικής εξουσίας.

Ο Muro Ynoñán είπε ότι έχει μια ειδική και βαθιά σχέση με την ανακάλυψη, καθώς και οι οικογένειες της μητέρας και του πατέρα του προέρχονται από την περιοχή, άρα ήταν πραγματικά απίστευτο να έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με αυτές τις απεικονίσεις ενός αρχαίου θεού. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης πολλές μεγάλες τοιχογραφίες ζωγραφισμένες στους τοίχους. Ο Muro Ynoñán συνέλεξε δείγματα από χρωστικές χρωμάτων που είπε ότι σκοπεύει να αναλύσει σε εργαστήριο, καθώς και να στείλει δείγματα για χρονολόγηση με άνθρακα για να επιβεβαιώσει την ηλικία της τοποθεσίας.

Η χώρα των Άνδεων φιλοξενεί μια σειρά από αρχαιολογικά ευρήματα από την προ-ισπανική εποχή. Τον Αύγουστο, Περουβιανοί αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν τάφο 3.000 ετών που πιστεύουν ότι μπορεί να τιμούσε έναν επίλεκτο θρησκευτικό ηγέτη. Λίγους μήνες πριν, μια εφηβική μούμια άνω των 1.000 ετών, τυλιγμένη σε μια ταφική δέσμη, ανακαλύφθηκε στα περίχωρα της σύγχρονης πρωτεύουσας, Λίμα.

Με πληροφορίες από CNN.

«Το κεφάλι του σώζεται και είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Υπάρχουν μερικά κατάγματα στα χέρια», είπε ο Lyudmil Vagalinski, ο οποίος ηγήθηκε της ομάδας αρχαιολόγων, προσθέτοντας ότι το άγαλμα ήταν ρωμαϊκό αντίγραφο αρχαίου ελληνικού πρωτοτύπου.

Η Heraclea Sintica ήταν μια μεγάλη πόλη που ιδρύθηκε από τον αρχαίο Μακεδόνα βασιλιά Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας, μεταξύ 356 π.Χ. και 339 π.Χ. στη σημερινή βουλγαρική περιοχή του Πιρίν στη Μακεδονία.

Οι αρχαιολόγοι λένε ότι οι κάτοικοι της περιοχής πιθανότατα προσπάθησαν να διατηρήσουν το άγαλμα, ακόμη και μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

«Ό,τι παγανιστικό ήταν απαγορευμένο και φυσικά εκείνη την εποχή είχαν ενταχθεί στη νέα ιδεολογία, αλλά προφανώς φρόντισαν τις παλιές τους θεότητες», είπε ο υπεύθυνος αρχαιολόγος.

Μετά τον σεισμό, η πόλη έπεσε σε ραγδαία παρακμή και εγκαταλείφθηκε γύρω στο 500 μ.Χ.

Με πληροφορίες από CNN.