Όταν το Al Jazeera συνάντησε για πρώτη φορά τη Madleen Kulab (γράφεται και Madelyn Culab) πριν από τρία χρόνια, είχε δύο παιδιά, περίμενε το τρίτο της και ζούσε μια σχετικά ήσυχη ζωή στην πόλη της Γάζας με τον σύζυγό της, Khader Bakr, επίσης ψαρά. Η Madleen, έπλεε άφοβα μέχρι εκεί που της επέτρεπε ο αποκλεισμός των ισραηλινών πολεμικών πλοίων για να φέρει πίσω ψάρια που θα μπορούσε να πουλήσει σε μια τοπική αγορά για να στηρίξει την οικογένεια.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα, η οικογένεια τρομοκρατήθηκε και στη συνέχεια όταν το Ισραήλ σκότωσε τον πατέρα της Madleen σε αεροπορική επιδρομή κοντά στο σπίτι τους τον Νοέμβριο του 2023, διέφυγαν με την Madleen, σχεδόν εννέα μηνών έγκυο, στο Khan Younis, στη συνέχεια στη Rafah, στο Deir el-Balah και στη συνέχεια στο Nuseirat. Τώρα, βρίσκονται πίσω σε ό,τι έχει απομείνει από το σπίτι τους στην πόλη της Γάζας, έναν σοβαρά κατεστραμμένο χώρο στον οποίο επέστρεψαν όταν ο ισραηλινός στρατός επέτρεψε στους εκτοπισμένους να επιστρέψουν βόρεια τον Ιανουάριο.

Ευθύνη και υπερηφάνεια

Η Madleen κάθεται σε έναν παλιό καναπέ στο κατεστραμμένο σαλόνι της και μιλάει στο Al Jazeera για το πώς ένιωσε όταν άκουσε από έναν Ιρλανδό φίλο ακτιβιστή ότι το πλοίο που θα προσπαθούσε να σπάσει τον αποκλεισμό στη Γάζα θα έπαιρνε το όνομά της. «Συγκινήθηκα βαθιά. Ένιωσα ένα τεράστιο αίσθημα ευθύνης και λίγη υπερηφάνεια», λέει με ένα χαμόγελο.

«Είμαι ευγνώμων σε αυτούς τους ακτιβιστές που αφιέρωσαν τον εαυτό τους, άφησαν πίσω τους τη ζωή και τις ανέσεις τους και στάθηκαν στο πλευρό της Γάζας παρά τους κινδύνους», λέει για την ομάδα των 12 ακτιβιστών, στους οποίους περιλαμβάνονται η Σουηδέζα ακτιβίστρια για το κλίμα Greta Thunberg και η Rima Hassan, Γαλλίδα βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Αυτή είναι η ύψιστη μορφή ανθρωπιάς και αυτοθυσίας μπροστά στον κίνδυνο».

Η Madleen ψαρεύει από τα 15 της, μια γνώριμη φιγούρα που ξεκινάει με το σκάφος του πατέρα της, γνωρίζοντας όλους τους άλλους ψαράδες. Έτσι, έγινε επίσης γνωστή στους διεθνείς ακτιβιστές αλληλεγγύης. Εκτός από το να φέρνει τα ψάρια στο σπίτι, η Madleen είναι επίσης μια επιδέξια μαγείρισσα, ετοιμάζοντας εποχιακά πιάτα με ψάρι που ήταν τόσο φημισμένα για τη νόστιμη γεύση τους που είχε μια λίστα πελατών που περίμεναν να τα αγοράσουν από αυτήν. Ιδιαίτερα δημοφιλή ήταν τα πιάτα που φτιάχνονταν με τις πανταχού παρούσες σαρδέλες της Γάζας.

Αλλά τώρα, δεν μπορεί πια να ψαρέψει, επειδή το Ισραήλ κατέστρεψε τα σκάφη τους και μια ολόκληρη αποθήκη γεμάτη αλιευτικά εργαλεία κατά τη διάρκεια του πολέμου. «Χάσαμε τα πάντα – τον ​​καρπό μιας ζωής», λέει. Αλλά η απώλειά της δεν αφορά μόνο το εισόδημα. Αφορά την ταυτότητά της – τη βαθιά της σύνδεση με τη θάλασσα και το ψάρεμα. Αφορά ακόμη και την απλή χαρά της κατανάλωσης ψαριού, το οποίο απολάμβανε «10 φορές την εβδομάδα». «Τώρα το ψάρι είναι πολύ ακριβό, αν μπορείς να το βρεις καθόλου. Μόνο λίγοι ψαράδες έχουν ακόμα εξοπλισμό και ρισκάρουν τη ζωή τους μόνο και μόνο για να πιάσουν λίγα», λέει. «Όλα έχουν αλλάξει. Τώρα λαχταράμε ψάρια εν μέσω αυτού του λιμού που βιώνουμε».

Ο πόλεμος, λέει, έχει αναδιαμορφώσει την κατανόησή της για τα βάσανα και τις κακουχίες. Το 2022, αυτή και ο σύζυγός της αγωνίζονταν να τα βγάλουν πέρα ​​ανάμεσα στον αποκλεισμό των πολεμικών πλοίων του Ισραήλ και τις συχνές καταστροφές των σκαφών τους. Υπήρχε επίσης το πρόσθετο βάρος του να είσαι μητέρα με μικρά παιδιά και να αναλαμβάνεις τόσο σωματικά εξαντλητική εργασία. Αλλά τώρα, τα πράγματα έχουν χειροτερέψει πολύ. «Δεν υπάρχει πια κάτι τέτοιο όπως το «δύσκολο». Τίποτα δεν συγκρίνεται με την ταπείνωση, την πείνα και τη φρίκη που έχουμε δει σε αυτόν τον πόλεμο», λέει.

Ένα πλοίο με το όνομα Madleen

Καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, η Madleen παρέμεινε σε επαφή με διεθνείς φίλους και ακτιβιστές που είχε γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια. «Μοιραζόμουν την πραγματικότητά μου μαζί τους», λέει. «Κατανόησαν την κατάσταση μέσα από εμένα. Ένιωθαν σαν οικογένεια».

Οι φίλοι της στο εξωτερικό προσέφεραν τόσο συναισθηματική όσο και οικονομική υποστήριξη και είναι ευγνώμων γι’ αυτούς, λέγοντας ότι την έκαναν να νιώσει ότι η Γάζα δεν είχε ξεχαστεί, ότι οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να νοιάζονται. Είναι επίσης ευγνώμων που τη θυμούνται στην ονομασία του Madleen, αλλά ανησυχεί ότι οι ισραηλινές αρχές δεν θα αφήσουν το πλοίο να φτάσει στη Γάζα, επικαλούμενη προηγούμενες προσπάθειες που αναχαιτίστηκαν (και τη στιγμή που μιλάμε, έχει επιβεβαιωθεί). «Η αναχαίτιση του πλοίου θα ήταν το λιγότερο που μπορεί να συμβεί. Αυτό που είναι πιο ανησυχητικό είναι η πιθανότητα μιας άμεσης επίθεσης όπως αυτή που συνέβη στο τουρκικό πλοίο Mavi Marmara το 2010, όταν σκοτώθηκαν αρκετοί άνθρωποι».

Ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί, η Madleen πιστεύει ότι το πραγματικό μήνυμα της αποστολής έχει ήδη παραδοθεί. «Αυτό είναι ένα κάλεσμα για να σπάσει η παγκόσμια σιωπή, για να επιστήσουμε την προσοχή του κόσμου σε ό,τι συμβαίνει στη Γάζα. Ο αποκλεισμός πρέπει να τερματιστεί και αυτός ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει αμέσως».

«Αυτό είναι επίσης ένα μήνυμα ελπίδας για μένα. Μπορεί να βομβάρδισαν το σκάφος μου, αλλά το όνομά μου θα παραμείνει – και θα πλέει στη θάλασσα».

Πηγή: Aljazeera

Το ιστιοφόρο Madleen – που διαχειρίζεται η ακτιβιστική ομάδα Freedom Flotilla Coalition – αναχώρησε από το λιμάνι της Κατάνια στη Σικελία, στη νότια Ιταλία, την Κυριακή. Θα προσπαθήσει να φτάσει στις ακτές της Λωρίδας της Γάζας για να φέρει βοήθεια και να ευαισθητοποιήσει το κοινό σχετικά με τη συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση, δήλωσαν οι ακτιβιστές σε συνέντευξη Τύπου την Κυριακή, πριν από την αναχώρηση του πλοίου. «Το κάνουμε αυτό επειδή, ανεξάρτητα από τις πιθανότητες που αντιμετωπίζουμε, πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε», είπε η Thunberg, ξεσπώντας σε κλάματα κατά τη διάρκεια της ομιλίας της.

«Επειδή τη στιγμή που σταματάμε να προσπαθούμε, χάνουμε την ανθρωπιά μας. Και, όσο επικίνδυνη κι αν είναι αυτή η αποστολή, δεν είναι ούτε καν τόσο επικίνδυνη όσο η σιωπή ολόκληρου του κόσμου μπροστά στη ζωντανή μετάδοση της γενοκτονίας». Το Ισραήλ έχει απορρίψει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς για γενοκτονία. Στα μέσα Μαΐου, το Ισραήλ χαλάρωσε ελαφρώς τον αποκλεισμό της Γάζας μετά από σχεδόν τρεις μήνες, επιτρέποντας μια περιορισμένη ποσότητα ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή, αλλά οι ειδικοί έχουν προειδοποιήσει ότι η Γάζα κινδυνεύει από λιμό εάν δεν εισαχθεί περισσότερη βοήθεια.

Οι υπηρεσίες του ΟΗΕ και οι μεγάλες ομάδες βοήθειας λένε ότι οι ισραηλινοί περιορισμοί, η κατάρρευση του νόμου και της τάξης και οι εκτεταμένες λεηλασίες καθιστούν εξαιρετικά δύσκολη την παροχή βοήθειας στους περίπου 2 εκατομμύρια Παλαιστίνιους της Γάζας. Μεταξύ αυτών που συμμετέχουν στο πλήρωμα του Madleen είναι ο ηθοποιός του Game of Thrones, Liam Cunningham, και η Rima Hassan, μια Γαλλίδα βουλευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που είναι παλαιστινιακής καταγωγής. Της έχει απαγορευτεί η είσοδος στο Ισραήλ λόγω της ενεργού αντίθεσής της στην ισραηλινή επίθεση στη Γάζα. Οι ακτιβιστές αναμένουν ότι θα χρειαστούν επτά ημέρες για να φτάσουν στον προορισμό τους, εάν δεν τους σταματήσουν.

Η Thunberg, η οποία έγινε διεθνώς γνωστή ακτιβίστρια για το κλίμα μετά την οργάνωση μαζικών διαμαρτυριών στην πατρίδα της, τη Σουηδία, επρόκειτο να επιβιβαστεί σε ένα προηγούμενο πλοίο του Στόλου της Ελευθερίας τον περασμένο μήνα. Αυτή η προσπάθεια να φτάσει στη Γάζα δια θαλάσσης στις αρχές Μαΐου απέτυχε, αφού ένα άλλο πλοίο της ομάδας, το Conscience, φέρεται να δέχτηκε επίθεση από δύο μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) ενώ έπλεε σε διεθνή ύδατα στα ανοικτά των ακτών της Μάλτας.

Η ομάδα κατηγόρησε το Ισραήλ για την επίθεση, η οποία προκάλεσε ζημιές στο μπροστινό μέρος του πλοίου, στην τελευταία αντιπαράθεση σχετικά με τις προσπάθειες αποστολής βοήθειας στο παλαιστινιακό έδαφος που έχει καταστραφεί από σχεδόν 19 μήνες πολέμου. «Σπάμε την πολιορκία της Γάζας από τη θάλασσα, αλλά αυτό αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής κινητοποιήσεων που θα επιχειρήσει επίσης να σπάσει την πολιορκία από την ξηρά», δήλωσε ο ακτιβιστής Thiago Ávila.

Ο Ávila επικαλέστηκε την Παγκόσμια Πορεία προς τη Γάζα – μια διεθνή πρωτοβουλία ανοιχτή επίσης σε γιατρούς, δικηγόρους και μέσα ενημέρωσης – η οποία πρόκειται να φύγει από την Αίγυπτο και να φτάσει στο πέρασμα της Ράφα στα μέσα Ιουνίου. Οι διοργανωτές σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν εκεί μια διαμαρτυρία, απαιτώντας από το Ισραήλ να σταματήσει την επίθεση στη Γάζα και να ανοίξει ξανά τα σύνορα.

Πηγή: The Guardian

Η χριστουγεννιάτικη κάρτα παραδόθηκε στο υποκατάστημα της οδού Cradock της Swansea Building Society την περασμένη εβδομάδα, παρόλο που είχε αρχικά σταλεί το 1903 – οπότε ήταν ήδη πολύ αργά καθώς στάλθηκε πάνω από έναν αιώνα. Το προσωπικό λέει ότι ελπίζει να βρει τους συγγενείς κάποιας δεσποινίδας Lydia Davies, η οποία ζούσε προηγουμένως στη διεύθυνση και στην οποία απευθυνόταν η κάρτα, για να τους επανενώσει μαζί της.

Τα Βασιλικά Ταχυδρομεία είπαν ότι είναι πιθανό η καρτ ποστάλ να μπήκε ξανά στο σύστημά τους, αντί να μείνει στη θέση της χαμένη για πάνω από έναν αιώνα.

Η καρτ ποστάλ είναι γραμμένη από έναν άνδρα που ονομάζεται Ewart, ο οποίος, απευθυνόμενος στην “L”, λέει ότι λυπάται τόσο πολύ που δεν μπορεί να πάρει ένα ζευγάρι από ένα άγνωστο αντικείμενο. «Λυπάμαι πολύ, αλλά ελπίζω να απολαμβάνετε ότι κάθεστε στο σπίτι», προσθέτει. Ο Ewart συνεχίζει λέγοντας ότι έχει περίπου 10 σελίνια σε χαρτζιλίκι, χωρίς να υπολογίζεται ο ναύλος του τρένου, οπότε τα πάω καλά. Τελειώνει το σημείωμα παροτρύνοντας τη Λυδία: «Θύμισε με στους κυρίους Gilbert και John, και δώσε την αγάπη μου σε όλους».

Ο Henry Darby, υπεύθυνος μάρκετινγκ και επικοινωνίας για την Swansea Building Society, είπε ότι τακτοποιούσε τον χώρο όταν έπεσε η ταχυδρομική κάρτα και ότι είχε βρει περιορισμένες πληροφορίες σχετικά με τον προβλεπόμενο παραλήπτη στο διαδίκτυο. «Λοιπόν, σκεφτήκαμε ότι θα το δημοσιεύσουμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μας και σκεφτήκαμε ότι κάποιος τοπικά μπορεί να συνδεθεί μαζί της, μερικές γενιές αργότερα», είπε.

Ο Andrew Dully, από τα αρχεία West Glamorgan, ανακάλυψε ότι ο John F Davies ήταν ο αρχηγός του νοικοκυριού στη διεύθυνση, όπου ζούσε με τη σύζυγό του, Μαρία, και έξι παιδιά. «Η μεγαλύτερη από αυτές ήταν η Λυδία. Θα ήταν 16 ετών όταν εστάλη αυτή η καρτ ποστάλ», είπε.

Ένας εκπρόσωπος της Royal Mail είπε: «Είναι πιθανό αυτή η καρτ ποστάλ να τοποθετήθηκε ξανά στο σύστημά μας αντί να χαθεί για πάνω από έναν αιώνα. Όταν ένα αντικείμενο βρίσκεται στο σύστημά μας, είμαστε υποχρεωμένοι να το παραδώσουμε στη σωστή διεύθυνση».

Πηγή: BBC