«Το δάσος πλησιάζει σε σημείο από το οποίο δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί», τόνισε ο ερευνητής του MapBiomas, Μπρούνου Φεχέιρα, υπογραμμίζοντας ότι όταν οι απώλειες ξεπεράσουν το 20%-25% της βλάστησης, ο κύκλος των βροχών διαταράσσεται και μεγάλες εκτάσεις τείνουν να μετατραπούν σε σαβάνες.

Η Βραζιλία, που τον Νοέμβριο θα φιλοξενήσει την COP30 του ΟΗΕ για το κλίμα στην πόλη Μπελέμ, κατέχει περίπου το 60% του Αμαζονίου, δηλαδή 421 εκατομμύρια εκτάρια (4,2 εκατ. τ.χλμ.). Το 2024, η επιφάνεια που έχει επηρεαστεί από ανθρώπινες δραστηριότητες –κυρίως αγροτικές– έφθασε το 15,3%. Παράλληλα, οι εκτάσεις για κτηνοτροφία έχουν πενταπλασιαστεί από το 1985, φτάνοντας τα 56,1 εκατ. εκτάρια (561.000 τ.χλμ.).

Αποψίλωση και κλιματική αλλαγή

Ο Αμαζόνιος παίζει καθοριστικό ρόλο στην απορρόφηση αερίων του θερμοκηπίου που προκαλούν την κλιματική αλλαγή. Ωστόσο, η αποψίλωση αυξήθηκε κατά 4% από τον Αύγουστο 2024 έως τον Ιούλιο 2025, εξαιτίας κυρίως των καταστροφικών πυρκαγιών που εντάθηκαν από την ιστορική ξηρασία στη χώρα. Παρά την πρόσφατη αύξηση, οι απώλειες έχουν μειωθεί αισθητά μετά την επιστροφή στην εξουσία του προέδρου Λουίς Ινάσιου Λούλα ντα Σίλβα τον Ιανουάριο του 2023, σε σύγκριση με τις δραματικές αυξήσεις που είχαν καταγραφεί επί προεδρίας του ακροδεξιού Ζαΐχ Μπολσονάρου.

Πηγή: Lifo.gr

«Οι πλαγιές εξαφανίζονται και αυτό τα οδηγεί να έλθουν κοντύτερα στις πόλεις για να βρουν φαγητό, καταφύγιο και νερό», εξηγεί η βιολόγος Νταϊάνα Λέρα, ενώ, όπως επισημαίνει, μεγάλο μέρος των δασικών εκτάσεων της Αργεντινής έχει σταδιακά χαθεί τα τελευταία χρόνια. Το φαινόμενο παρατηρείται τα τελευταία χρόνια, με τα χαριτωμένα πτηνά να αναζητούν καταφύγιο για το φθινόπωρο και τον χειμώνα. Ο πληθυσμός τους ανέρχεται σε 10 παπαγάλους για κάθε 5.000 κατοίκους. Το καλοκαίρι, τα παπαγαλάκια μεταναστεύουν νότια, στους λόφους της Παταγονίας, για την εποχή της αναπαραγωγής.

Σε εικόνες που είδαν το φως της δημοσιότητας, καταγράφονται εκατοντάδες πτηνά να κουρνιάζουν κατά μήκος των ηλεκτρικών καλωδίων και σε πυλώνες, με τη σκιά τους να διακρίνεται το σούρουπο.
«Δαγκώνουν και καταστρέφουν τα καλώδια, το νερό τότε μπορεί να μπαίνει στο εσωτερικό όταν βρέχει και η μεταφορά διακόπτεται. Αυτοί οι παπαγάλοι δημιουργούν καθημερινά κόστη και προβλήματα σε εμάς», δήλωσε ο Ραμόν Αλβάρεζ, ένας ντόπιος δημοσιογράφος του δικτύου Radio Taxi Fm.

Οι κάτοικοι της πόλης έχουν επιχειρήσει με διάφορους τρόπους να τα τρομάξουν για να φύγουν, όπως με τον θόρυβο ή με τη χρήση λέιζερ, όμως τίποτα δεν έχει αποτέλεσμα. «Πρέπει να ξεκινήσουμε την αποκατάσταση του φυσικού μας περιβάλλοντος», είπε η Λέρα. «Όμως μέχρι αυτό να συμβεί, πρέπει να σκεφτούμε στρατηγικές που θα μας επιτρέψουν να ζούμε μαζί όσο το δυνατόν πιο αρμονικά μέσα στις πόλεις μας».

Πηγή: CnnGreece

Γιατί, λοιπόν, τα αβοκάντο είναι «επικίνδυνα» για το περιβάλλον;

Γιατί οι περισσότερες φυτείες αβοκάντο βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στα λιπάσματα και τα ορυκτά καύσιμα, συμβάλλοντας στην αύξηση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Έχουν μικρότερες αποδόσεις από πολλές άλλες καλλιέργειες κι έτσι έχουν μεγαλύτερο αποτύπωμα άνθρακα ανά κιλό.

Κατά μέσο όρο, τα αβοκάντο έχουν αποτύπωμα άνθρακα περίπου 2,5 κιλά ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα ανά κιλό. Αυτό προκύπτει από την παραγωγή και τη μεταφορά αβοκάντο. Αξίζει να σημειωθεί, ότι το αποτύπωμα άνθρακα του αβοκάντο είναι υπερδιπλάσιο από αυτό που παράγεται στις καλλιέργειες της μπανάνας και πέντε φορές υψηλότερο από τα μήλα, σύμφωνα με το Conversation. Αλλά αυτά τα στοιχεία είναι μικρά σε σύγκριση με το παγκόσμιο μέσο αποτύπωμα άνθρακα των περισσότερων προϊόντων ζωικής προέλευσης.

Το μέγεθος της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης

Την ίδια ώρα, τα δέντρα αβοκάντο είναι φυτά, που απαιτούν κατά μέσο όρο περίπου 1.000 λίτρα νερού ανά κιλό. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ποσότητα που χρειάζεται συγκριτικά με τα περισσότερα φρούτα και λαχανικά, αλλά χαμηλότερη πάντως σε σχέση με ορισμένα δημητριακά, όπως το ρύζι.
Το Μεξικό, ο κορυφαίος παραγωγός αβοκάντο στον κόσμο, βιώνει παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας, επομένως η άρδευση των φυτειών αβοκάντο μπορεί να υπονομεύει την πρόσβαση του τοπικού πληθυσμού στο νερό. Τα δέντρα αβοκάντο φυτεύονταν σε μικτά αγροτεμάχια με άλλες καλλιέργειες και η συγκομιδή τους γινόταν για λόγους επιβίωσης. Αυτή η πρακτική άλλαξε καθώς η ζήτηση από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη αυξήθηκε.

Αποψίλωση των δασών, συνθετικά λιπάσματα, φυτοφάρμακα

Το αβοκάντο καλλιεργείται πλέον κυρίως ως εξαγωγική καλλιέργεια, με την παραγωγή να στρέφεται σε μεγάλες, μονοκαλλιέργειες φυτείες για μεγιστοποίηση της παραγωγικότητας. Αυτές οι μονοκαλλιέργειες έχουν απωθήσει άλλες γηγενείς καλλιέργειες και είναι πολύ πιο ευάλωτες σε παράσιτα και ασθένειες από τη μικτή φύτευση. Όλα αυτά σημαίνουν ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν μεγαλύτεροι όγκοι χημικών φυτοφαρμάκων και συνθετικών λιπασμάτων. Αυτά, με τη σειρά τους, επηρεάζουν αρνητικά τη βιοποικιλότητα, την ποιότητα του εδάφους και την ανθρώπινη υγεία.

Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι σε ορισμένες περιοχές οι νέες φυτείες αβοκάντο οδηγούν στην αποψίλωση των δασών. Έως και 250.000 στρέμματα δάσους καθαρίζονται κάθε χρόνο στην πολιτεία Michoacán, την κύρια περιοχή παραγωγής αβοκάντο του Μεξικού που προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος των αβοκάντο που πωλούνται στις ΗΠΑ.