Η Τζολί πήρε μια βαθιά ανάσα πριν απαντήσει: «Αγαπώ τη χώρα μου, αλλά αυτή τη στιγμή δεν την αναγνωρίζω. Πάντα ζούσα διεθνώς, η οικογένειά μου είναι διεθνής, οι φίλοι μου, η ζωή μου… Ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο είναι ίσος, ενωμένος και διεθνής. Οτιδήποτε, οπουδήποτε, διχάζει ή περιορίζει την προσωπική έκφραση και τις ελευθερίες κάποιου, το θεωρώ πολύ επικίνδυνο. Ζούμε σε τόσο σοβαρές εποχές που πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με όσα λέμε. Είναι πολύ, πολύ δύσκολοι καιροί που περνάμε όλοι μαζί».

Τα σχόλιά της για την ελευθερία έκφρασης έγιναν λίγες μέρες μετά την απόφαση της Disney’s ABC να αποσύρει επ’ αόριστον το δημοφιλές σόου του Jimmy Kimmel. Η κίνηση αυτή ήρθε αφού ένας από τους μεγαλύτερους ιδιοκτήτες τηλεοπτικών σταθμών στις ΗΠΑ, η Nexstar Media, ανακοίνωσε ότι θα διακόψει τη μετάδοση του προγράμματος λόγω σχολίων του παρουσιαστή για τη δολοφονία του συντηρητικού ακτιβιστή Charlie Kirk.

Η πρώτη συμμετοχή της Τζολί στο Σαν Σεμπαστιάν

Είναι η πρώτη φορά που η Τζολί συμμετέχει στο ισπανικό φεστιβάλ, μαζί με ονόματα όπως ο Colin Farrell («Ballad of a Small Player») και η Jennifer Lawrence, η οποία θα τιμηθεί με το βραβείο Donostia στις 26 Σεπτεμβρίου. Η ταινία «Couture» διαγωνίζεται στο φεστιβάλ και εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Μόδας στο Παρίσι.

Το δράμα ακολουθεί τις διασταυρούμενες ζωές τριών γυναικών: της Μαξίν (την οποία υποδύεται η Τζολί), μιας Αμερικανίδας σκηνοθέτιδας που διαγιγνώσκεται με καρκίνο του μαστού, της Άντα (Anyier Anei), μοντέλου από το Σουδάν που προσπαθεί να ξεφύγει από το προκαθορισμένο μέλλον της, και της make-up artist Ανζέλ (Ella Rumpf).

Παράλληλοι δρόμοι ζωής και τέχνης

Η Τζολί ρωτήθηκε για τις ομοιότητες ανάμεσα στη ζωή της και στον ρόλο της στη «Couture», δεδομένου ότι αποφάσισε να υποβληθεί σε διπλή μαστεκτομή και αφαίρεση ωοθηκών όταν έμαθε ότι φέρει το γονίδιο BRCA1, που αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για καρκίνο μαστού και ωοθηκών.

«Έχασα τη μητέρα και τη γιαγιά μου πολύ νέα, γι’ αυτό πριν από περίπου δέκα χρόνια επέλεξα να κάνω διπλή μαστεκτομή», ανέφερε συγκινημένη. «Ήταν δικές μου επιλογές. Δεν λέω ότι όλοι πρέπει να κάνουν το ίδιο, αλλά είναι σημαντικό να υπάρχει επιλογή. Δεν το μετάνιωσα ποτέ. Όποιος έχει περάσει κάτι τέτοιο νιώθει ευάλωτος και μόνος. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στους γυναικείους καρκίνους γιατί επηρεάζουν τον τρόπο που αισθανόμαστε ως γυναίκες».

Η ηθοποιός τόνισε πως η ταινία περνά ένα σημαντικό μήνυμα σε όποιον αγαπά μια γυναίκα: να συζητά ανοιχτά για την επιθυμία και τη σεξουαλικότητα μετά από μια τέτοια διάγνωση. «Όταν διάβασα ότι [η Μαξίν] διαγνώστηκε, είχα μια ιδέα πώς θα εξελιχθεί η ιστορία, αλλά σίγουρα δεν περίμενα αυτό το τέλος. Δεν φανταζόμουν ότι η επιθυμία θα παρέμενε κομμάτι της ταινίας. Είναι σημαντικό να ζούμε και να παραμένουμε επιθυμητές ως γυναίκες — και όσοι αγαπούν μια γυναίκα να το γνωρίζουν αυτό».

Ο Γάλλος ηθοποιός Louis Garrel, που υποδύεται τον σύντροφο της Τζολί στην ταινία, συμφώνησε ανοιχτά: «Γενικά όταν μιλάς για καρκίνο του μαστού στον κινηματογράφο, κυριαρχεί ένας παθητικός τόνος. Εδώ δεν είναι έτσι — συνδέεται με την επιθυμία. Οι άνθρωποι είμαστε πιο περίπλοκοι απ’ όσο φαίνεται. Ακόμα κι αν κάποια χάσει το στήθος της, μπορεί να είναι εξίσου ερωτική ή ακόμα πιο ελκυστική. Οι άνδρες μπορούν να διεγερθούν με πολλούς τρόπους — μην φοβάστε τίποτα. Τα μυαλά μας είναι πολύ πιο πρωτότυπα απ’ όσο παρουσιάζουν τα περιοδικά», δήλωσε ο Γκαρέλ καταχειροκροτούμενος.

Συγκίνηση για τη μητέρα και τα μηνύματα στήριξης

Η Τζολί, εμφανώς συγκινημένη, συγκράτησε τα δάκρυά της όταν μέλος του κοινού την ευχαρίστησε «που μιλά πάντα για την Παλαιστίνη και τους ανθρώπους χωρίς φωνή». Η ίδια φοράει στην ταινία ένα κολιέ που ανήκε στη μητέρα της, τη γνωστή ηθοποιό και ακτιβίστρια Marcheline Bertrand.

Όταν ρωτήθηκε τι πιστεύει πως θα έλεγε η μητέρα της στη Μαξίν, απάντησε: «Είναι πολύ δύσκολο να μιλάω για τη μητέρα μου. Φόρεσα το κολιέ της στη διάρκεια των γυρισμάτων — φόρεσα επίσης τις στάχτες της. Την σκεφτόμουν συνέχεια. Πιστεύω όλοι εδώ έχουμε βρεθεί σε δωμάτια νοσοκομείου· κάποιοι ίσως έχουν περάσει ακόμη δυσκολότερα πράγματα. Στην ταινία σκεφτόμουν αυτές τις στιγμές και εύχομαι [η μητέρα μου] να είχε αυτή την κοινότητα γύρω της — να μπορούσε να μιλήσει τόσο ανοιχτά όσο εγώ σήμερα και να λάμβανε τόση αγάπη». Η Τζολί, ολοκληρώνοντας συγκινημένη, είπε πως η μητέρα της θα συμβούλευε τη Μαξίν «να ζήσει κάθε μέρα εστιάζοντας στη ζωή».

Πηγή: variety

Φωτ.: Eurokinissi

Ο Γιάννης Μπέζος είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης. Με μια καριέρα που μετρά δεκαετίες και ρόλους, που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη σύγχρονη καλλιτεχνική ιστορία της χώρας. Με το μοναδικό του ύφος, τη ζεστή φωνή του, την ευθύτητα του λόγου του και τη βαθιά γνώση της τέχνης του, έχει κερδίσει το κοινό, όχι μόνο μέσα από τους ρόλους του, αλλά και με τις απόψεις του για την κοινωνία, τον πολιτισμό και το ελληνικό θέατρο. Ακόμη και με τον τρόπο που συνυπάρχει με το ψυχωμένο υλικό του Καλδάρα, του Ζαμπέτα, του Μάρκου, του Τσιτσάνη. Παραδίδει ακεραιότητα. Και με το παραπάνω. Πέρα όμως απ’ όλα αυτά, έχει καταφέρει, για μας, κάτι πολύ σημαντικό: να «μπει» στα σπίτια των ανθρώπων κάνοντάς τους να αισθάνονται όμορφα και οικεία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλάμε για την πορεία του, τις προκλήσεις της εποχής, αλλά και για τη δική του άποψη πάνω στη ζωή και την τέχνη.

Μέσα στην πολύχρονη πορεία σας στο θέατρο, την τηλεόραση, τον κινηματογράφο ακόμα στο τραγούδι – το ξέρω είναι δύσκολο – αλλά υπάρχουν ξεχωριστές στιγμές που δε θα ξεχάσετε ποτέ;

Νομίζω ότι δεν ξεχωρίζω κάτι. Απλώς, το μόνο που δεν μπορώ να ξεχάσω και ίσως ακουστεί λίγο παράδοξο είναι το πόσο κόπιασα για όλα αυτά. Πάντα με μια έγνοια και μια αγωνία, αν αυτό με το οποίο καταπιάνομαι θα έχει τουλάχιστον ενδιαφέρον γι’ αυτούς, που το εισπράττουν. Γιατί για εμάς, όλη μας η δουλειά αυτή είναι. Το τι θα καταφέρει να επικοινωνηθεί με τον κόσμο – γιατί αποδέκτης μας είναι ο κόσμος- και στο βάθος είναι ο χρόνος.

Υπάρχει μια πολύ εύστοχη φράση που λέει ότι «κάποια μέρα, κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που κόπιασες και αγωνίστηκες, θα σου φαίνονται τα πιο ωραία».

Αυτή είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Οι εποχές, τα τελευταία χρόνια, ήταν αντι-κοπιαστικές. Στο πλαίσιο μιας διάθεσης «άντε, να περάσουμε καλά». Λες και το «περνάω καλά» σημαίνει να είμαι μέσα στο ραχάτι και την κομπίνα. Ενώ η ουσία της ζωής είναι να είσαι παραγωγικός.

Συμφωνώ. Και είναι ο καλύτερος τρόπος να απολαμβάνουμε τη ζωή.

Αυτό που λέτε είναι πολύ μεγάλο στοίχημα, γιατί ουσιαστικά είναι σαν να κερδίζεις την αθανασία.

Έχετε πραγματοποιήσει όλα όσα έχετε σκεφτεί στην καριέρα σας ή υπάρχουν κι άλλα πράγματα στο μυαλό σας που θα θέλατε να γίνουν;

Έχω κάνει πράγματα που ούτε καν τα ονειρευόμουνα. Πάρα πολλά πράγματα και πολύ πετυχημένα και με αντίκρισμα. Οπότε είμαι ευγνώμων γι’ αυτά, για τα οποία προσπάθησα πολύ, όπως προανέφερα. Δεν έχω απωθημένα. Πάντα έχω το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, διότι το παρελθόν δε με γοητεύει ιδιαίτερα. Γενικά, ως διάθεση, ως ιδιοσυγκρασία. Επιμένω στο κάτι καινούριο, που μπορεί να μου αποκαλυφθεί.

Κι αυτό είναι ένα στοίχημα. Να κάνεις χώρο για το καινούριο. Μακριά από την ασφάλεια και την επανάληψη ασφαλών εκδοχών.

Δεν είναι εύκολα όμως όλα αυτά. Γιατί υπάρχει πάντα η ασφάλεια του παρελθόντος. Το να αναμασάμε τα παλιά, μας βοηθά, γιατί βοηθά και λίγο το χουζούρι μας. Επαναπαυόμαστε σε αυτό, γιατί το αντιλαμβανόμαστε ως πιο σίγουρο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει και η τάση, η προσκόλληση θα λέγαμε, στη συντήρηση και το παρελθόν.

Υπάρχουν κωμικές σειρές στην ελληνική τηλεόραση – αρκετές από τις οποίες σας έχουν βρει πρωταγωνιστή – που έχουν χαραχτεί βαθιά στη συνείδηση του κοινού. Ακόμα και οι επαναλήψεις τους σημειώνουν υψηλά νούμερα τηλεθέασης ή καταγράφουν εκατομμύρια θεάσεις στο διαδίκτυο. Έχει περάσει η «χρυσή» δημιουργική περίοδος της ελληνικής τηλεοπτικής κωμωδίας;

Θα έλεγα ότι η σημερινή περίοδος είναι πιο φοβισμένη. Είναι άτολμη. Κυρίως σε ό,τι αφορά στη θεματολογία. Είναι σαν μας τραβάει κάτι προς τα πίσω, αναχαιτίζοντας την ελεύθερη έκφραση. Στη δουλειά μας, το να μπορείς να είσαι ελεύθερος, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι, να εκφράζεσαι είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Ίσως γίνει αυτό, κάποια στιγμή, ενοχλητικό –μέχρι ένα σημείο πρέπει να είναι ενοχλητικό- εκτός κι αν γίνεται διαστροφικό κι εν τέλει επικίνδυνο κοινωνικά. Αλλά δεν μπορείς να κάθεσαι να σκέφτεσαι τι θα πεις και τι δεν θα πεις. Έχει μεσολαβήσει βέβαια και η μεγάλη οικονομική κρίση κι όλα αυτά δημιούργησαν αναταράξεις. Θέλω να πιστεύω ότι θα ξεπεραστούν. Ίσως να μην ξεπεραστούν την επόμενη πενταετία, αλλά αργότερα θα ξεπεραστούν σίγουρα. Επειδή είναι μια ανάγκη των ανθρώπων.

Η περίοδος που διανύουμε φέρει πολλά επίθετα. Έχει χαρακτηριστεί, πολλές φορές, αντιπνευματική. Ποια η δική σας θέση;

Είμαστε ένας λαός, που, λόγω καταγωγής, θρησκεύματος και ιστορίας, λειτουργεί περισσότερο με το θυμικό. Δεν χρησιμοποιούμε πολύ την αναλυτική σκέψη. Δεν έχουμε μάθει να το κάνουμε και σε αυτό δε βοηθά και η επίσημη παιδεία. Πρέπει, με κάποιον τρόπο, να χρησιμοποιούμε το μυαλό περισσότερο, να μην επηρεαζόμαστε πολύ. Διότι, όταν λειτουργούμε με το θυμικό, καταλήγουμε να «δουλευόμαστε» μεταξύ μας. Πράγμα που είναι αρκετά σύνηθες σε αυτή τη χώρα. Ζούμε με τον μύθο μας, ταυτίζοντας την επιθυμία μας με την πραγματικότητα. Και τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά. Δεν έχουμε μάθει να συνομιλούμε. Θέλει πραγματική, προσωπική ελευθερία για να μπορέσεις να συνομιλείς. Θέλει να μη φοβάσαι. Κυρίως να μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Γιατί η πραγματικότητα είναι εκεί και μας εκδικείται πάντα. Κι επειδή αγνοούμε τα πράγματα, κι αυτά έχουν και μια αξία η οποία ταξιδεύει στον χρόνο, έρχεται, κάποια στιγμή, και μας εκδικείται.

Ένας φίλος, τις προάλλες, ακούγοντάς σας στο «Χαμάμ», μας μιλούσε για το λαϊκό τραγούδι και τη δύναμή του να υπερβαίνει τον χρόνο και να περικλείει τις ζωές μας. Ωστόσο, μπορεί να ειπωθεί και το αντίθετο και να γίνει πολύ εύκολα λόγος για εξαφάνιση της έννοιας του «λαϊκού». Εσείς τι λέτε;

Δεν νομίζω ότι οδηγείται προς τα εκεί, απλά αλλάζει καμιά φορά το ρούχο. Το σώμα είναι ίδιο. Το ότι επικοινωνούν οι άνθρωποι με αυτά τα τραγούδια –και είναι κάτι που συμβαίνει οριζόντια και ανεξάρτητα από τις ηλικίες- σημαίνει ότι το λαϊκό το εμπεριέχουμε. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το λαϊκό ως ορισμός –το έλεγε και ο Θεοδωράκης αυτό πολύ συχνά- είναι αυτό που μας κάνει και θυμόμαστε. Δηλαδή, που μας ενώνει, που μας φέρνει κοντά στη ρίζα. Έχει ως βάση την ιστορία, τον τρόπο που ζούμε. Τον πολιτισμό. Πατρίδα δεν είναι μόνο τα σύνορά μας. Είναι ο τρόπος κυρίως που ζούμε. Αυτόν τον τρόπο εκφράζουν αυτά τα τραγούδια. Και ο στίχος και οι μουσικοί ρυθμοί και οι ενορχηστρώσεις. Το πιο βασικό είναι ο στίχος, που μας ενώνει σε ένα πολύ κοινό αίσθημα. Δεν εξαφανίζονται αυτά τα πράγματα. Σε παγκόσμιο επίπεδο. Απλά αλλάζει ενίοτε ο τρόπος έκφρασης. Δεν είναι τυχαίο ότι συμμετέχουν όλοι. Γιατί υπάρχει ένας κοινός πόνος και μια κοινή χαρά.

Όταν θέλω να χαλαρώσω, συνηθίζω να βλέπω ξανά και ξανά στο διαδίκτυο μια σειρά, στην οποία έχετε πρωταγωνιστήσει. Εκτός από το ότι μου δημιουργεί ευχάριστα συναισθήματα, το συνδέω με κάτι που έχετε πει στο παρελθόν: ότι, μέσω των τηλεοπτικών σειρών, έχετε «μπει» στα σπίτια πάρα πολλών ανθρώπων, κρατώντας τους συντροφιά. Πέρα όμως από μια απλή συντροφιά, μέσα από τις ερμηνείες σας και το ταλέντο σας, έχετε καταφέρει να γίνετε μέρος της ποπ κουλτούρας και ενός κοινού κώδικα αναφοράς στις παρέες. Πώς νιώθετε για αυτό;

Δεν το αντιλαμβάνομαι. Το καταλαβαίνω πάντως, ξέρω τι συμβαίνει. Απλώς εγώ, ξέρετε, δεν είμαι λάτρης της παρέας. Δεν εννοώ φυσικά ότι δεν έχω ανθρώπους, με τους οποίους συνομιλώ. Πιστεύω όμως περισσότερο στην ατομικότητα. Χωρίς αυτό όμως να μου «απαγορεύει» τη συνύπαρξη με τους άλλους. Όσον αφορά στην ερώτηση, έχω να πω ότι αρκετός κόσμος συνδέει τα νιάτα του με αυτό που λέτε. Είναι πολύ φυσικό άνθρωποι που μεγάλωσαν με αυτές τις τηλεοπτικές σειρές, να εκφράζονται μέσα από αυτό. Το ίδιο συνέβαινε και παλιότερα με τις ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Με παραδείγματα σπουδαίων καλλιτεχνών, με τα οποία ταυτιζόμασταν. Είναι πάρα πολύ ωραία όλα αυτά διότι απλώς σε ζεσταίνουν. Αλλά να μην μένουμε μόνο σε αυτά. Να είναι σαν να μας χαϊδεύουν προσωρινά. Εμείς όμως οφείλουμε να πηγαίνουμε παρακάτω.

Τι σας δίνει αληθινή χαρά, όταν δεν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή ή μπροστά από την κάμερα; Έχετε κάποια ασχολία ή χόμπι που σας βοηθά να αποφορτίζεστε;

Εδώ και αρκετά χρόνια, είμαι σε μια φάση που είτε είμαι στο σπίτι μου είτε στο πλατώ είτε στο θέατρο είναι το ίδιο. Αισθάνομαι μια μεγάλη οικειότητα. Δεν αισθάνομαι καμία ένταση, υπερένταση, τρακ κι όλα αυτά τα βαρύγδουπα. Βέβαια αυτό θέλει εμπειρία. Αλλά δεν είναι όλη η ζωή το πλατώ, το γύρισμα και το θέατρο. Πρέπει η ζωή να έχει ενδιαφέρον έξω από αυτά. Μόνο όταν έχει ενδιαφέρον η ζωή έξω από αυτά, έρχεται κι ακουμπά και η τέχνη. Είναι σημαντικό το πόσο αντέχεις να μείνεις έξω από όλα αυτά, τα οποία δίνουν και μια ψευδαίσθηση κύρους. Ενώ η ζωή είναι πολύ πιο ισχυρή και πολύ πιο ενδιαφέρουσα, κατά την άποψή μου.

Και καλή, άρα ενδιαφέρουσα ζωή, είναι αυτή, κατά τη γνώμη μου, που διακατέχεται από απλότητα.

Η δουλειά του ηθοποιού είναι μαγική πολλές φορές, αλλά μπορεί να γίνει και πολύ αγχωτική. Ακριβώς επειδή έχει να κάνει με την προβολή και με το πόσο επηρεάζουμε τους άλλους ανθρώπους. Η ευθύνη μας είναι τεράστια. Με τι τρόπο κάνουμε τη δουλειά αυτή και με τι τρόπο μιλάμε έξω από τη δουλειά, όπως, καλή ώρα, κάνουμε εμείς τώρα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία τι λέμε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που επενδύουν πάνω στη δική μας εικόνα και πολλές φορές, λαθεμένα, δίνουν διαστάσεις που δεν υπάρχουν.

Αν κάποιος νέος ηθοποιός σας ζητούσε μία μόνο συμβουλή για το πώς να χτίσει μια αυθεντική και μακροχρόνια καριέρα, τι θα του λέγατε;

Συμβουλές γενικά δε δίνω ποτέ. Γιατί πολύ απλά δεν τις ακούνε οι άνθρωποι. Πάντα λειτουργούν με το παράδειγμα – κι εμείς τα ίδια κάναμε-. Μια προτροπή, μια γνώμη προς έναν νέο, που θα ήθελε να διεκδικήσει κάτι στο μέλλον, θα ήταν πρώτον να μη φοβάται. Και δεύτερον, να εμπιστεύεται το αίσθημά του και όχι το αίσθημα των άλλων.

Σας ευχαριστούμε θερμά.
Κι εγώ!

*Ο Γιάννης Μπέζος εμφανίζεται στο Χαμάμ, στα Πετράλωνα, σε μια μουσική παράσταση με άξονα αγαπημένα λαϊκά τραγούδια.

Δεν κάνω πλάκα. Είναι αρκετά δύσκολο, αλλά τεχνικά γίνεται. Σύμφωνα με τη σύμβαση του Μοντεβιδέο το1933, ένα κράτος, για να αναγνωριστεί, πρέπει να πληροί τέσσερα βασικά κριτήρια:

– Να έχει μόνιμο πληθυσμό, δηλαδή ανθρώπους που να κατοικούν σταθερά στο έδαφός του (μάζεψε την παρέα σου).

– Καθορισμένη εδαφική περιοχή, δηλαδή συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια (αγόρασε ένα νησί).

– Κυβέρνηση, δηλαδή ένα λειτουργικό σύστημα διοίκησης, που μπορεί να ασκεί εξουσία (μοίρασε υπουργεία στην παρέα).

– Ικανότητα σύναψης σχέσεων με άλλα κράτη, δηλαδή δυνατότητα ανάπτυξης διπλωματικών σχέσεων (χτίσε καλό PR).

Πονοκέφαλος. Καλύτερα να μείνω εδώ και να βλέπω κάθε μέρα σ’ επανάληψη τα εγκαίνια του μετρό της Θεσσαλονίκης ή καλύτερα να με ψηφίσουν για τον επόμενο διαχειριστή της πολυκατοικίας.

Τώρα θ’ αναρωτηθείτε: γιατί μας τα λέει όλα αυτά; Απαντάω: Είδα τη θεατρική παράσταση «Η Δημοκρατία του Μπακλαβά». Σε γενικές γραμμές, το έργο αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού, μιας Ελληνίδας κι ενός Τούρκου, το οποίο γνωρίζεται στο εξωτερικό, αποκτά ένα παιδί (που το ονομάζει Μεζέ!) και αποφασίζει να μετακομίσει μόνιμα σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας για να δοκιμάσει την τύχη του. Ανοίγει ένα εργαστήριο παρασκευής μπακλαβά, ένα κοινό γλύκισμα ανάμεσα στους δύο λαούς, μεταξύ πολλών άλλων, και ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Κάπου εκεί, όμως, ξεκινούν τα προβλήματα. Το σιχαμένο ελληναριό πολεμάει το εγχείρημα και τα παιδιά στο σχολείο ασκούν μπούλινγκ στον μικρό Μεζέ. Το ζευγάρι μας αφού δε βρίσκει το δίκιο του ούτε στους κρατικούς θεσμούς ούτε στην κοινωνία, αποφασίζει να ιδρύσει το δικό του ανεξάρτητο κράτος και να το ονομάσει «η Δημοκρατία του Μπακλαβά». Μέχρι εδώ. Περισσότερα δεν μπορώ να πω γιατί θα κάνω spoiler.

Παρακολουθώντας αρκετά ευχάριστα την παράσταση, η οποία είχε ρυθμό, ευρηματικότητα και έντονα κωμικά στοιχεία, σε κάποιο σημείο, χάθηκα, όχι γιατί το έργο έκανε κοιλιά, αλλά γιατί στο μυαλό μου έπαιζε ο προβληματισμός: Τι κάνεις αν έχεις ξενερώσει με το κράτος, στο οποίο ζεις, αλλά σ’ αρέσει το φυσικό περιβάλλον, έχεις ωραίες αναμνήσεις, αφού μεγάλωσες εδώ και φίλους, οικογένεια, έρωτες κλπ.; Δεν ξέρω. Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμουν είναι να ιδρύσω ένα νέο κράτος.

Θυμάμαι τον τίτλο ενός άρθρου, όταν οι Καταλανοί και Καταλανές αποφάσισαν, μέσω δημοψηφίσματος, να γίνουν ανεξάρτητο κράτος. Ο τίτλος ήταν απλός και περιεκτικός: Δεν ευχόμαστε καλό κράτος σε κανέναν! Μεταξύ μας ούτε κι εγώ. Αν είναι μια μικρογραφία του μεγάλου γιατί να το κάνουμε; Όσοι σκέφτηκαν – και σ’ ένα βαθμό κατάφεραν – να ιδρύσουν μια χώρα στ’ αλήθεια, στο τέλος κατέληξαν κάτι σαν ιδεολογικό πρότζεκτ, καλλιτεχνικό έργο, ή μια βιώσιμη κοινότητα. Ωραία έκανες τη φάση σου και μετά τι; Μπαινοβγαίνεις στο σύστημα, χρησιμοποιείς το σύστημα, είσαι το σύστημα. Οι ζωές είναι τόσο δεμένες με τον μηχανισμό του, που ακόμα κι αν δε μας αρέσει, ακόμα κι αν σκεφτόμαστε διαφορετικά, ακόμα κι αν διατηρούμε την τρυφερότητά μας ως επαναστατικό στοιχείο, που έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος, καταλήγουμε να είμαστε κομμάτι του.

Μπορούμε να κόψουμε το δεσμό και να ζούμε απομονωμένα και ήσυχα. Μπορούμε, επίσης, να γκρεμίσουμε όλη τη δομή του και να φτιάξουμε κάτι καινούριο από την αρχή. Αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε για καιρό στον αέρα. Το αντέχουμε;

Πληροφορίες

Η «Δημοκρατία του Μπακλαβά», μετά από διεθνή περιοδεία σε 10 χώρες και απανωτές βραβεύσεις, ανεβαίνει, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Συντελεστές

Σύλληψη – σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς
Κείμενο: Γεράσιμος Μπέκας, Μιχάλης Πητίδης, Ανέστης Αζάς
Βοηθός σκηνοθέτη- δραματουργική Συνεργασία: Μιχάλης Πητίδης
Σκηνογραφία: Ελένη Στρούλια
Συνεργασία στη σκηνογραφία: Ζαΐρα Φαληρέα
Προσαρμογή σκηνικών για το θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης: David Negrin, Γεώργιος Κολιός
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Φώτα: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Προσαρμογή φωτισμών για το θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης: Δήμητρα Αλουτζανίδου
Μουσική: Παναγιώτης Μανουηλίδης
Συνεργασία στον ηχητικό σχεδιασμό: Άγγελος Κονταξής
Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Βίντεο: Δημήτρης Ζάχος
Φωτογραφίες παράστασης: Πηνελόπη Γερασίμου

Παίζουν οι ηθοποιοί: CemYigit Üzümoglu, Στέλλα Βογιατζάκη, Γιώργος Κατσής, Gary Salomon

Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης
Κυψέλης 54, Αθήνα

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 και 21:15
Κυριακή 20:00

Θα ήθελα να μάθω ποια ιδιοφυία του human resources σκέφτηκε να ρωτήσει κάτι τέτοιο και ποια απάντηση θα τον/την ικανοποιούσε. Στην αρχή, θεωρούσα ότι η «κλισεδιά» που θα πω θα καθορίσει την πρόσληψη, παρά η επάρκεια σε τεχνικά και γνωστικά στοιχεία, που απαιτούσε η θέση. Από ένα σημείο και μετά, κατάλαβα ότι δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο (τουλάχιστον για μένα) και όταν προετοιμαζόμουν για μία συνέντευξη, σκεφτόμουν όλες τις πιθανές απαντήσεις για τη μελλοντική ζωή μου, που θα έκαναν και τον τελευταίο γιάπη της δεκάρας να νιώσει άβολα.

Αφού δεν έχω βρει την απάντηση για τον εαυτό μου, πώς θα τη δώσω σε κάποιον/α που κάθεται απέναντί μου, σ’ ένα παγωμένο γραφείο και φοράει ένα ψεύτικο χαμόγελο; Έτσι προετοίμαζα απαντήσεις του τύπου: «Να δουλεύω απερίσπαστος για την εταιρεία σας, με πίστη και αυταπάρνηση» ή «να γίνω καλλιεργητής καπνού στην Ποταμούλα Αιτωλοακαρνανίας» και η αγαπημένη μου «απ’ αύριο σκέψου πού θα ‘σαι πού θα ‘μαι τι κι άντρας που είμαι, φοβάμαι, φοβάμαι».

Τελικά δεν χρειάστηκε ποτέ να μπει μπροστά αυτό το κομμάτι της φαντασίας μου, αφού η συγκεκριμένη ερώτηση δεν έπεσε ξανά στο τραπέζι. Τύχη βουνό είχαν και δεν πλήρωσαν την αλαζονεία τους απέναντι στη μοίρα. Ωστόσο, ρίχνοντας κάτω το στρες και τον φόβο, αντιλήφθηκα ότι η αβεβαιότητα για το μέλλον μού προκαλεί μια φυσική ανησυχία, που δυσκολεύει την ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία να πάνε όλα καλά και τη βαθιά ριζωμένη γνώση ότι «είναι θάλασσα ο πόνος και οι χαρές νησιά», που λέει και ο μπαμπάς μας, ο Θανάσης. Άλλο πώς θέλω να είμαι σε πέντε χρόνια και άλλο πώς θα είμαι στ’ αλήθεια. Είναι σαν την παροιμία με το Θεό, τον άνθρωπο, τα σχέδια και το γέλιο, που δυσκολεύτηκε να βάλει σε σειρά γόνος γνωστής οικογένειας και πρώην ισχυρός άνδρας της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Από την αρχαιότητα έως σήμερα, ο φόβος για το μέλλον περνάει από χέρι σε χέρι. Οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν (και χρησιμοποιούν) τη μαντεία για να κατανοήσουν το άγνωστο. Οι πρόγονοί μας, όταν δεν είχαν να κάνουν κάτι, κοιτούσαν τον ουρανό προσπαθώντας να βγάλουν κάποιο νόημα και να το συσχετίσουν με τις ζωές τους. Την ίδια ώρα που ένας Βαβυλώνιος ένωνε τελίτσες στον ουρανό και σχηματιζόταν ένα αφαιρετικό λιοντάρι, ένας Κινέζος έβλεπε στην ίδια μεριά, μια τίγρη ή μια άλλη απροσδιόριστη δυναμική φιγούρα. Ούτε σ’ αυτό δεν καταφέραμε να συντονιστούμε. Τουλάχιστον, αυτοί έχουν το ελαφρυντικό ότι δεν είχαν ίντερνετ, διαστημική υπηρεσία και τεχνητή νοημοσύνη.

Σήμερα, με την ιλιγγιώδη άνοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης, δεν έχουμε κανένα ελαφρυντικό να πιστεύουμε ότι η είσοδος του Πλούτωνα στον Υδροχόο θα επηρεάσει τις σχέσεις μας και τις συνεργασίες μας για τα επόμενα 20 χρόνια. Υπάρχουν «σοβαρά» ΜΜΕ, που φιλοξενούν στήλες και εκπομπές αφιερωμένες στα ζώδια, εκμεταλλευόμενα την ανθρώπινη τάση απόκτησης ενός μηχανισμού ελέγχου απέναντι στο άγνωστο και την ανάγκη για συναισθηματική υποστήριξη ή ανακούφιση.

«Ναι, είμαι απ’ αυτές. Θέλω ν’ ακούω ότι η ζωή μου θα καλυτερέψει ακόμα κι αν δεν υπάρχει κανένα στοιχείο υπέρ αυτού του ισχυρισμού», μου είπε πρόσφατα μια φίλη. Ήξερα ότι θα με στραβοκοιτάξει, αλλά επέλεξα να απαντήσω με Βλαδίμηρο Μαγιακόφκι από το ποίημα «ξελασπώστε το μέλλον»: «Σε νιώθω, αλλά το μέλλον δε θα ‘ρθει από μονάχο του, έτσι νέτο σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κι εμείς». Δε με στραβοκοίταξε μόνο, μ’ έβρισε!

Όσο κλισέ και να ακούγεται, για να βάλω το χεράκι μου στο μέλλον, δεν έχω άλλη επιλογή από το να ζω και να παλεύω για το σήμερα. Αύριο, μπορεί να μην υπάρχω κι ας νομίζω ότι αυτό το έργο θα κρατήσει για πάντα. Τουλάχιστον, ζω μέσα από την ομορφιά της προσπάθειας και των ονείρων μου με την ελπίδα ότι φεύγοντας θ’ αφήσω κάτι. Όσο ατελής πάντως και να είμαι, γνωρίζω πολύ καλά ότι όση δύναμη κι επιρροή ασκεί στις σχέσεις μου και στη συμπεριφορά μου η σελήνη, άλλη τόση ασκεί και το όρος Πεντέλη.

Άσε κι εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις μας, ότι ήμασταν οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα, που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για μια ακόμη φορά, νικήσανε οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι (εκδότης της Ελεύθερης Ώρας) και Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου.

Πηγή: doctv

Κατανοώ τους ανθρώπους που δεν αντέχουν τις υψηλές θερμοκρασίες, αλλά δεν ξύπνησε κανένας και καμία, κάποιο πρωινό, και να πει «Πω, τι ωραία θα ήταν τώρα να είχαμε 11 Φλεβάρη»! Το καλοκαίρι είναι – μεταξύ άλλων – ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό κομμάτι του χρόνου. Η αξονική κλίση της γης στρέφει το ημισφαίριο προς τον ήλιο και η διάρκεια της ημέρας είναι η μέγιστη. Φοράμε ελαφριά ρούχα. Βουτάμε στη θάλασσα. Μαυρίζουμε. Τελειώνουν τα σχολεία. Τρώμε σύκα και σταφύλια. Κλείνουμε το ξυπνητήρι. Χαζεύουμε τα πεφταστέρια. Τρέχουμε από θεατρική παράσταση σε μουσικό φεστιβάλ. Με όλα αυτά κι άλλα πολλά, δεν έχουμε λόγο να το μισούμε. Σωστά. Μισούμε τις αιτίες που μας εμποδίζουν ν’ απολαμβάνουμε όλα τα παραπάνω. Είναι κάτι ανάλογο με τον καπιταλισμό και τις Δευτέρες, αλλά μέχρι να σκάψουμε για να βρούμε τη ρίζα του προβλήματος, τα βάζουμε με τις ημέρες και τις εποχές.

Τα τελευταία χρόνια, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στο δικαίωμα των διακοπών. Σύμφωνα με έρευνα, φέτος στην Ελλάδα, ένας στους δύο δε θα πάρει τρένο, πλοίο, αυτοκίνητο αεροπλάνο, ή όποιο άλλο μέσο είναι διαθέσιμο, για να ξεκουράσει το κορμάκι του κάπου, εκτός των ντουβαριών του σπιτιού του, λόγω του κόστους μετακίνησης και διαμονής. Οι διακοπές καταλήγουν σε προνόμιο, κάτι σαν σύμβολο υψηλού κοινωνικού status.

Μέσα σε συνθήκες ακρίβειας και υπερτουρισμού, φωτισμένα κυβερνητικά μυαλά και οι μούτσοι τους, προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι εξίσου όμορφα να πάμε στα Κουφονήσια τον Νοέμβρη, να βάζουμε τα σεντόνια και τα μαξιλάρια στο ψυγείο, ώστε να είναι δροσερά και να κάνουμε staycation. Είναι περιττή πολυτέλεια να θες να πας πέντε μέρες στα Καμένα Βούρλα και όχι να έχεις εφτά αυτοκίνητα. «Κάθε χώρα έχει τα προβλήματά της. Όλες οι χώρες έχουν φτωχούς», είπε αυτή που δε θα πάει διακοπές στο χωριό της, αλλά κάπου που θα έχει την άνεση να πληρώσει ένα πιάτο μουσακά 33€, φιλοσοφώντας ότι η φτώχεια είναι φυσικό φαινόμενο (για τους άλλους).

Ως λάτρης του καλοκαιριού, γνήσιος τζίτζικας, θυμάμαι κάθε high light αυτής της εποχής. Οι καιροί αλλάζουν κι αν δεν είμαι μέρος αυτής της αλλαγής, δυσκολεύομαι. «Αναγκαίος, παράφορος κι επικίνδυνος ρομαντισμός». Σήμερα, είδα το αγαπημένο μου εναλλακτικό beach bar των εφηβικών και νεανικών μου χρόνων να έχει γίνει «all day bar inspired by nature», κατάλληλο σκηνικό για δημοσιεύματα του τύπου «η τάδε με navy blue μαγιό είναι ό,τι πιο καλοκαιρινό θα δείτε σήμερα».

Εδώ είναι το σημείο, που η νοσταλγία μου χτυπάει κόκκινο. Μαζικοποίηση και μποτιλιάρισμα στους δρόμους, που περπατούσα ανέμελο, ξυπόλυτο παιδάκι. Σήμερα, παρακαλάω σε δύο βδομάδες άδειας να ξεχάσω τον κωδικό του υπολογιστή. Disconnect. Όπως και να ‘χει, κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, θα τα βλέπω όλα μέσα από ένα διαθλαστικό φακό, που θα με κάνει να πιστεύω ότι κάθε αλλόκοτο και μη πραγματικό είναι μέρος της κοινής καθημερινότητας.

Αυτό συνέβαλε και στο να εστιάσει ο Reeves στον θάνατο. «Ίσως δεν καταλαβαίνω τη βία του κόσμου. Δεν καταλαβαίνω ότι ενώ όλοι ξέρουμε ότι θα πεθάνουμε, σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για πράγματα που όταν τα σκεφτόμαστε -εκ των υστέρων- δεν είναι και τόσο σημαντικά. Επίσης, αναρωτιέμαι για την τεχνολογία. Δεν ξέρω γιατί βιαζόμαστε τόσο πολύ να φύγουμε από τον πλανήτη και να ψηφιοποιηθούμε. Ίσως αναρωτιέμαι και για την αγάπη. Για ποιο λόγο ο θάνατος είναι τόσο δυνατός και η αγάπη τόσο εύθραυστη και όμως είναι η ισχυρότερη δύναμη στον πλανήτη;», είπε, μεταξύ άλλων, ο ηθοποιός.

Πηγή: skai.gr