Τώρα ένα παγωμένο μωρό που βρέθηκε στον μόνιμο πάγο της Σιβηρίας έδωσε στον κόσμο μια γεύση από ένα δόντι που περιπλανιόταν στο βόρειο ημισφαίριο πριν από περίπου 32.000 χρόνια. «Ήμουν ενθουσιασμένη μέχρι τον ουρανό που είδα ένα τόσο απίστευτο δείγμα», λέει η Ashley Reynolds , παλαιοντολόγος στο Καναδικό Μουσείο Φύσης που δεν συμμετείχε στη νέα έρευνα.

Παρόλο που έχουν βρεθεί μουμιοποιημένα μαμούθ και άλλα φυτοφάγα ζώα στην ίδια περιοχή της Ρωσίας, τα αρπακτικά της κορυφής είναι σπάνια σε σύγκριση με τη λεία τους. Η ανακάλυψη μιας μούμιας με μεγάλα δόντια φαινόταν πάντα μια μικρή πιθανότητα, καθώς τα θηράματα τείνουν να ξεπερνούν σε αριθμό τα αρπακτικά στην άγρια ​​φύση.

Το 2020, «το παγωμένο, μουμιοποιημένο σφάγιο βρέθηκε από εκσκαφείς που αναζητούσαν χαυλιόδοντες μαμούθ», λέει ο παλαιοντολόγος A.V. Lopatin της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Lopatin και οι συνάδελφοί του ήταν «έκπληκτοι και ενθουσιασμένοι» όταν μελέτησαν το δείγμα που περιέγραψαν στις 14 Νοεμβρίου στο Scientific Reports.

Το παγωμένο μικρό όχι μόνο παρέχει την πρώτη ματιά στο πώς έμοιαζε μια γάτα με δόντια στην πραγματική ζωή, σημειώνει ο Reynolds, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης ένα στάδιο ζωής για το οποίο οι παλαιοντολόγοι γνωρίζουν λιγότερα, καθώς τα περισσότερα απολιθώματα προέρχονται από ενήλικα ζώα.

Ο Lopatin και οι συνεργάτες του αναγνώρισαν το μικρό ως μωρό Homotherium latidens. Το σαρκοφάγο, που μερικές φορές αποκαλείται γάτα με δόντια για τα πιο μικρά, οδοντωτά δόντια των κυνόδοντών του σε σύγκριση με τον Smilodon, ήταν ένα αδύνατο και ευρείας εμβέλειας αρπακτικό που ήταν πιο κατάλληλο να τρέχει πίσω από το θήραμα από το να χρησιμοποιεί τις τεχνικές ενέδρας που χρησιμοποιούσαν οι περίφημοι Smilodon. Βρέθηκε τόσο στην Ευρασία όσο και στη Βόρεια Αμερική όπου η γάτα κυνηγούσε νεαρά μαμούθ και άλλη μεγαπανίδα.

Τοποθεσίες απολιθωμάτων όπως το σπήλαιο Friesenhahn στο Τέξας δείχνουν ότι τα αιλουροειδή μερικές φορές έφτιαχναν κρησφύγετα σε σπηλιές για να μεγαλώσουν τα μικρά τους. Χωρίς απολιθώματα που διατηρούν μαλακούς ιστούς όπως γούνα, μύες και δέρμα, οι παλαιοντολόγοι έχουν συζητήσει πώς θα έμοιαζε το Homotherium. Για παράδειγμα, οι εικονογράφοι έχουν συχνά απεικονίσει σπαθόδοντους με τις άκρες των κυνόδοντων τους να προεξέχουν κάτω από το ρύγχος τους, κάτι που μπορεί να ίσχυε για ορισμένα είδη όπως το Smilodon. Αλλά μια ανάλυση του 2022 έδειξε ότι το Homotherium είχε βαθιές μουσούδες, όπου τα δόντια της γάτας ήταν «κρυμμένα όπλα» που καλύπτονταν από το άνω χείλος όταν έκλεινε το στόμα.

Ακόμη και με τη μούμια, το ερώτημα εάν οι ενήλικες του Homotherium είχαν καλυμμένους κυνόδοντες είναι πρόκληση. Ο Lopatin σημειώνει ότι το άνω χείλος του μωρού είναι περισσότερο από δύο φορές πιο βαθύ από αυτό ενός σύγχρονου λιονταριού, υπονοώντας περαιτέρω ότι το Homotherium είχε χείλη ικανά να κρύψουν τα μακριά δόντια του κυνόδοντα που θα μεγάλωναν αργότερα.

Ο Reynolds προειδοποιεί, ωστόσο, ότι το μικρό δεν είχε ακόμη τα ενήλικα δόντια του. Μόνο μια μούμια ενός ενήλικα Homotherium μπορεί να διευθετήσει αυτή τη συζήτηση. Το “saberkitten” υποδηλώνει ότι μια ενήλικη μούμια Homotherium θα μπορούσε επίσης να περιμένει την ανακάλυψη της. Από άλλες απόψεις, η ανατομία του μικρού επιβεβαιώνει αυτό που περίμεναν οι παλαιοντολόγοι από τα οστά. «Το μικρό είχε τους διευρυμένους μύες του λαιμού που πιστεύεται ότι εμφανίζονται σε ενήλικες και επίσης είχε μακριά, μυώδη πρόσθια άκρα που παρατηρήθηκαν στο ενήλικο Homotherium», λέει η Margaret Lewis, παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Stockton στο Νιου Τζέρσεϊ που δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη. Το σαγόνι του νεαρού ήταν επίσης ικανό για μεγάλα ανοίγματα που χρησιμοποιούσε το ενήλικο Homotherium για να δαγκώσει το θήραμα, σημειώνει.

Ο χρωματισμός της αρχαίας γάτας είναι ένα άλλο μακροχρόνιο ερώτημα. Τα μοντέρνα χρώματα του τριχώματος της γάτας τείνουν να συνδέονται με το κυνηγετικό περιβάλλον τους. Τα λιοντάρια, τα πούρα και οι γάτες που ζουν σε ανοιχτούς, χορταριασμένους βιότοπους έχουν συχνά ελαφρύ και σχετικά ομοιόμορφο τρίχωμα. Δεδομένου ότι το Homotherium περιπλανιόταν στην ψυχρή «στέπα του μαμούθ», με λίγα δέντρα αλλά πολλά χόρτα, φαινόταν πιθανό ότι η γάτα θα είχε επίσης ένα παλτό κατάλληλο για ανάμειξη στους ανοιχτούς χώρους.

«Το ομοιόμορφο σκούρο καφέ χρώμα της γούνας της μούμιας αποδείχθηκε εντελώς απροσδόκητο», λέει ο Lopatin. Όπως ένα σετ από λιοντάρια σπηλαίων που βρέθηκαν στον μόνιμο παγετό πριν από αρκετά χρόνια, σημειώνει ο Lopatin, τα νεογνά Homotherium γεννήθηκαν πιθανότατα με ένα πιο σκούρο χρώμα του τριχώματος που άνοιξε καθώς οι γάτες μεγάλωναν. «Είναι συναρπαστικό το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κηλίδα ή λωρίδα στα μικρά», λέει ο Reynolds, καθώς τέτοια μοτίβα είναι κοινά μεταξύ των σύγχρονων γατών, ακόμη και σε είδη που έχουν πιο ομοιόμορφο τρίχωμα ως ενήλικες.

Η Lewis σημειώνει ότι τα κατεψυγμένα ζώα έχουν συχνά μια κοκκινωπή απόχρωση, επομένως το σημερινό τρίχωμα του μωρού μπορεί να μην αντανακλά το χρώμα του στη ζωή. Οι γενετικές αναλύσεις της γούνας θα μπορούσαν να βοηθήσουν να διευκρινιστεί ποια χρώματα φορούσε πραγματικά το Homotherium.

Οι ειδικοί σίγουρα θα συνεχίσουν να εξετάζουν το μικρό για αρκετό καιρό ακόμα. Είναι το πρώτο παράδειγμα μούμιας της Εποχής των Παγετώνων για ένα είδος θηλαστικού που δεν έχει σύγχρονο αντίστοιχο για σύγκριση. Οι sabertooths ειδικεύονταν στο κυνήγι μαμούθ και άλλης μεγαπανίδας και χάθηκαν όταν εξαφανίστηκαν λόγω ενός συνδυασμού κλιματικής αλλαγής και ανθρώπινης δραστηριότητας. Καμία ζωντανή γάτα δεν κυνηγά με τον τρόπο που κυνηγούσε, έτσι ο μαλακός ιστός του απολιθώματος προσθέτει πολλές λεπτομέρειες όπου οι παλαιοντολόγοι μπορούσαν να μαντέψουν μόνο από τα οστά πριν.

Ακόμη και τα μικροσκοπικά πόδια του μωρού παρέχουν νέες ιδέες. «Τα μαξιλαράκια των ποδιών για κάθε δάχτυλο του ποδιού είναι πολύ πιο στρογγυλά από αυτά ενός λιονταριού», σημειώνει ο Reynolds, και το μωρό δεν έχει ένα χαρακτηριστικό μαξιλαράκι καρπίου που κάθεται ψηλότερα στο πόδι στις σύγχρονες γάτες. Ο λόγος για αυτό δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά η διερεύνηση της αντίθεσης μπορεί να βοηθήσει τους ειδικούς να διακρίνουν καλύτερα πώς διαφέρουν από τις σημερινές μεγάλες γάτες.

Το Homotherium και οι συγγενείς του δεν ήταν απλώς λιοντάρια με μακριούς κυνόδοντες, αλλά αρπακτικά που εξελίχθηκαν σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο που αναστέλλεται από μια σειρά από παράξενους γίγαντες. Το κατεψυγμένο μωρό προσφέρει μια απτή σύνδεση με εκείνη την εποχή, όταν οι ξυλοκόποι καταδίωκαν στις πεδιάδες.

Πηγή: National Geographic

Το εν λόγω ζώο θα είχε εξαφανιστεί πολύ πριν εμφανιστούν οι άνθρωποι. Το Horned Serpent Panel, ένα τμήμα βράχου στην τοποθεσία La Belle France στη Νότια Αφρική, παρουσιάζει το ζώο σε έργα τέχνης που ζωγράφισαν οι άνθρωποι San μεταξύ 1821 και 1835. Οι πίνακες, που δείχνουν ζώα και άλλα κοινά στοιχεία που σχετίζονται με το San, εμφανίζονται κατά μήκος του τοίχου κάτω από μια προεξοχή ψαμμίτη. Ένα ζώο με μακρύ σώμα και γυρισμένους χαυλιόδοντες είναι μεταξύ αυτών που απεικονίζονται, αλλά δεν ταιριάζει με κανένα από τα γνωστά είδη που έζησαν στην περιοχή εκείνη την περίοδο.

Ο ερευνητής Julien Benoit του Πανεπιστημίου του Witwatersrand στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής πρότεινε ότι ο πίνακας αντιπροσωπεύει μια δικυνοδοντία – τα απολιθώματα της οποίας είναι άφθονα στην κοντινή λεκάνη Karoo, μια γεωλογική περιοχή στα δύο τρίτα της χώρας συμπεριλαμβανομένης της La Belle France.

Οι δικυνοδόντες ήταν φυτοφάγα ζώα που χαρακτηρίζονταν από ράμφη που έμοιαζαν με χελώνα και χαυλιόδοντες που έμοιαζαν με θαλάσσιο ίππο. Το μεγάλο ερπετό που μοιάζει με θηλαστικό υποτίθεται ότι κάποτε περιφερόταν ελεύθερα στη Νότια Αφρική μεταξύ 265 και 200 ​​εκατομμυρίων ετών, υπήρξε πριν από τους δεινοσαύρους. Αποτελούν πληθυσμό των θηριαψιδωτών, που αργότερα εξελίχθηκαν σε θηλαστικά στη Μεσοζωική Εποχή (περίπου 252-66 εκατομμύρια χρόνια πριν).

Οι San είναι γνωστοί για την απεικόνιση ζώων, απολιθωμάτων και περιβάλλοντος στην τέχνη τους. Αυτά τα απολιθώματα που εντοπίστηκαν γύρω από την τοποθεσία χρονολογούνται πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια. «Σε πολλές περιπτώσεις, τα κρανία τους εκτίθενται φυσικά από τη διάβρωση με θεαματικούς τρόπους, καθιστώντας τα εύκολο να βρεθούν και να συλλεχθούν, και οι χαυλιόδοντες τους είναι τόσο ευδιάκριτοι που η ανατομία τους δεν είναι δύσκολο να ερμηνευτεί, ακόμη και στα ανεκπαίδευτα μάτια», παρατήρησε ο Benoit.

«Αρχαιολογικά στοιχεία υποστηρίζουν άμεσα ότι οι San βρήκαν και μετέφεραν απολιθώματα σε μεγάλες αποστάσεις και μπορούσαν να τα ερμηνεύσουν με εκπληκτικά ακριβείς τρόπους. Αν οι San μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι τα απολιθωμένα κρανία των δικυνοδοντών ανήκαν σε κάποτε ζωντανά ζώα, είναι πιθανό τα χαυλιόδοντα πρόσωπά τους να συνέβαλαν στη βραχώδη τέχνη τους». Σύμφωνα με την έρευνα του Benoit, ο πίνακας και τα απολιθώματα φαίνεται να ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Άλλες ερμηνείες όμως δεν ξεφεύγουν από τη σφαίρα των δυνατοτήτων.

«Η καθαρή φαντασία μπορεί να αποκλειστεί με ασφάλεια, καθώς οι San δεν ζωγράφιζαν πράγματα που ήταν εντελώς φανταστικά. Η τέχνη τους βασίστηκε σε στοιχεία της πραγματικής ζωής, κυρίως σε ζώα. Ένας θαλάσσιος ίππος αποκλείεται επειδή κανένας υδάτινος ίππος δεν έχει ζήσει ποτέ στην υποσαχάρια Αφρική. Εξαιρείται επίσης μια γάτα με δόντια, καθώς τα απολιθώματα της είναι πολύ σπάνια και δεν βρίσκονται στην περιοχή. Άλλα ζώα με χαυλιόδοντες απλά δεν ταιριάζουν», είπε ο Benoit στο Newsweek.

Εάν ο πίνακας απεικονίζει στην πραγματικότητα έναν δικυνοδοντία, τότε θα προϋπήρχε της πρώτης επίσημης επιστημονικής καταγραφής αυτών των ζώων κατά τουλάχιστον 10 χρόνια. Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να ρίξει φως σε άλλες μυστηριώδεις απεικονίσεις που δεν έχουν ακόμη λυθεί.

Πηγή: ARTnews