Δεν έχω πάει ποτέ στο Μικρό Χωριό και να έχει χειμωνιάτικο κρύο. Και πόσο ανυπομονούσα. Να δω τα πέτρινα μπαλκόνια βρεγμένα, τις καμινάδες, τα δέντρα που κρατούν την καταιγίδα στα φύλλα για μέρες, να φάμε ζεστά όσπρια, να δούμε από κοντά ξανά τους ευρεσιτέχνες της ζωής, που ζεσταίνουν τα ρούχα τους στον ήλιο, νοιάζονται για το χώμα τους, συναντούν τους φίλους τους χαράματα, κρατώντας ένα ωραίο ξύλο για ισορροπία και ρίχνοντας ένα πολύ χοντρό ρούχο στους ώμους.

Δύναμη η φύση. Γιατρεύει τα μυωπικά μάτια, τους κυρτούς ώμους, το λαχάνιασμα. Είναι όλα γύρω. Σκέτα και όσα πρέπει. Τα λίγα σπίτια είναι στολισμένα. Παρατηρώ τους ξυλόφουρνους. Κάνουμε βόλτα με τα πόδια- κούτσουρα από το κρύο. Ένα αγόρι, σχεδόν παιδί, ρίχνει λάδι σε μια πίτα. Της τραγουδάει. Γιατί; Είναι μέρος της νοστιμιάς.

Κοίτα το Βελούχι. Απίστευτο, ε; Και τότε άρχισαν να περνούν από μπροστά μου όλοι οι τόποι, που έκαναν τα καλοκαίρια μου να μοιάζουν σημαντικά: Δομνίστα, Κρίκελο, Κρικελοπόταμος, Προυσός, Κορυσχάδες, Βίνιανη, Μικρό και Μεγάλο Χωριό. Μέγδοβας. Και ξεχύθηκαν από μία φράση: «κοίτα το Βελούχι».

Και δεν είναι νοσταλγία, ούτε «πείνα» για τα κεκτημένα καύσιμα μιας ωραίας παιδικής ηλικίας. Τα βουνά το κάνουν αυτό. Σε κάνουν δέντρο τους, αν τα αγαπάς. Σου κρατάνε θέση στις κορυφές, εκεί που το ελάχιστο ενώνεται με τον πυκνό αέρα.

Κύριε Διονύση, ρωτάει ο φίλος μου, πώς είναι ο χειμώνας εδώ; Και γιατί να είναι αλλιώς; Απλά εδώ ακούς και σε ακούνε. Τι θα φάτε; Θέλετε τραχανά;

Είναι απόγευμα προς βράδυ. Δε μου πάει η καρδιά να μη φάω τραχανά, που παλιά ήταν για μένα η «βαρετή γαλατόσουπα», αλλά αυτή τη στιγμή, θέλω να τον δοκιμάσω, σε βαθύ πιάτο με μπλε τελίτσες γύρω γύρω και ψωμί, που η ψίχα του παγώνει, αλλά έχει υπέροχη γεύση.

Πού τελειώνουν τα βουνά; Δεν τελειώνουν, δε θα τελειώσουν ποτέ, μου έλεγε ο παππούς. Δεν τελειώνει το νερό σε αυτές τις πηγές. Ούτε καν η συμπόνια των λύκων. Ούτε το κλαρίνο, όπως ακούγεται από το εκκλησάκι του Άη Θανάση.

Ούτε η μνήμη, όπως την σχεδίασαν εκείνοι που ήξεραν και μας έκαναν να τους αγαπήσουμε βαθιά.

Τα έσοδά της αρκούσαν για να ταΐζει τα έξι παιδιά της — εγώ ήμουν ο μεγαλύτερος — αλλά όχι για να κάνουμε διακοπές, ούτε καν για ένα σαββατοκύριακο πικνίκ κάπου κοντά. Δεν έφταναν ούτε για να αγοράζουμε όλοι μας κάποιο παγωτό από αυτά που βλέπαμε στις αφίσες στα περίπτερα και στα μπαρ. Εκείνο το καλοκαίρι κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το Calippo, αλλά εμείς αρκεστήκαμε στο Burmar Flax που κόστιζε πέντε πεσέτες — φτηνό και δροσερό. Το σημαντικότερο όμως ήταν ότι η μητέρα μου με δυσκολία πλήρωνε τις μηνιαίες δόσεις του διαμερίσματος, από το οποίο λίγους μήνες αργότερα θα μας έκαναν έξωση.

Ας επιστρέψουμε όμως σε εκείνο το καλοκαίρι. Ήμουν 11 ετών και είχα ήδη ψηλώσει αρκετά, έμοιαζα τουλάχιστον 13 ή 14 χρονών. Η πέμπτη τάξη του δημοτικού ήταν το σημείο καμπής στην σχολική μου αποτυχία: μου είχε μείνει η Κοινωνική Αγωγή για τον Σεπτέμβριο, οπότε μέρος του Ιουλίου και του Αυγούστου θα το περνούσα διαβάζοντας εκείνο το βιβλίο με το μπλε εξώφυλλο μέσα σε τέσσερις τοίχους.

Παρά τη μάλλον δυσοίωνη προοπτική, η μαγεία των σχολικών διακοπών σε αυτή την ηλικία κάνει τα πάντα να φαίνονται υπέροχα. Εξάλλου, είχα ήδη βρει τη συντροφιά μου στη μουσική.

Η μουσική ως καταφύγιο και αναμνήσεις

Σε αντίθεση με τους φίλους μου τότε, εγώ είχα μια πρόωρη εμμονή με τη μουσική. Δεν είχα ακόμη την επιθυμία να μάθω κάποιο όργανο ή να συνθέσω, αλλά ένιωθα βαθιά τα τραγούδια που άκουγα — ακόμα κι αν δεν καταλάβαινα τους στίχους. Μου έμπαιναν στο μυαλό και δεν έβγαιναν ποτέ ξανά.

Τα απολάμβανα τόσο πολύ που με συνοδεύουν κάθε στιγμή από εκείνο το καλοκαίρι του ’84. Το “Radio Ga Ga” των Queen και το “Wouldn’t It Be Good” του Nik Kershaw ήταν τα τραγούδια των τελευταίων ημερών του σχολικού έτους — αυτά που τώρα μου θυμίζουν τον τελικό στο σχολικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου που παίξαμε με την ομάδα του Γαβριήλ και Γαλάν.

Το “All Night Long” του Lionel Richie με μεταφέρει στη μητέρα μου να συγυρίζει το σπίτι τραγουδώντας το κολλητικό ρεφρέν. Το “The Reflex” των Duran Duran, το “Boys Do Fall in Love” του Robin Gibb και το “You Take Me Up” των Thompson Twins… Ήμουν ένα παιδί που ανακάλυπτε έναν ολόκληρο μουσικό κόσμο με άπειρες ώρες να τον απολαύσει.

Τα τραγούδια άρχισαν να γίνονται το soundtrack ξεχωριστών στιγμών της ζωής μου.

Ποδόσφαιρο, συλλογές και πρώτος έρωτας

Εκείνο το καλοκαίρι υπήρχε φυσικά και το ποδόσφαιρο. Είχαμε ακόμη νωπή τη χαρά από το Μουντιάλ δύο χρόνια πριν και ήμασταν παθιασμένοι με άλμπουμ γεμάτα ιστορίες και φωτογραφίες κάθε εθνικής ομάδας, αλλά και αυτοκόλλητα της Panini. Εκείνο το καλοκαίρι κατάφερα να αποκτήσω το άλμπουμ της Euro 1984, που φιλοξενήθηκε στη Γαλλία — μια ανάμνηση από αγώνες σε ασπρόμαυρη τηλεόραση ενώ άκουγα “To France” του Mike Oldfield και “99 Luftballons” της Nena.

Υπήρχαν λοιπόν η μουσική, το ποδόσφαιρο… και τα κορίτσια. Ή μάλλον ένα κορίτσι. Λίγους μήνες πριν από το καλοκαίρι την είχα δει να τρέχει για να προλάβει ένα γειτονικό σχολείο και ένιωσα αυτό το παγκόσμιο συναίσθημα ότι μόλις συνάντησες τον πιο όμορφο άνθρωπο στον κόσμο. Ο κεραυνοβόλος έρωτας ήταν γεγονός — η εικόνα της χαράχτηκε στο μυαλό μου όπως τα τραγούδια που με μάγευαν.

Η μεγαλύτερη επιθυμία μου εκείνη την περίοδο ήταν απλώς να τη συναντήσω για να την κοιτάξω – ούτε λόγος για να της μιλήσω! Δεν ξαναβρεθήκαμε μέχρι που ήρθαν οι διακοπές κι ο Cupido, ή ίσως η μοίρα, έκανε ώστε εκείνο το ξανθό κορίτσι με τα μακριά μαλλιά να είναι ξαδέρφη μιας φίλης της γειτονιάς μας που επισκεπτόταν πού και πού.

Δεν ξέρω πώς πλησίασα ούτε τι της είπα ακριβώς, αλλά θυμάμαι ξεκάθαρα την απάντησή της: «Εγώ είμαι 12 κι ακόμα παίζω με τη μικρή μου ξαδέρφη». Αυτή ήταν η μοναδική φράση που μου απηύθυνε· συνέχισε αδιάφορη να παίζει, αλλά εγώ ήμουν ευτυχισμένος γιατί… κάτι μου είπε! Την επόμενη φορά που συναντηθήκαμε ήταν έναν χρόνο μετά — εγώ τόλμησα λίγο περισσότερο, εκείνη συνέχισε να με απορρίπτει πλήρως. Εκεί τελείωσε ο παιδικός έρωτας· αν και αργότερα γίναμε φίλοι.

Το πραγματικό καλοκαίρι: Παιχνίδι, παρέες, τραγούδια

Ο μόνος αληθινός έρωτας που ανταποκρίθηκε ήταν εκείνος των ατελείωτων ημερών μέχρι αργά τη νύχτα με τους φίλους μου: ποδόσφαιρο, τρέξιμο ή απλά τίποτα — πάντα με μουσικές στο μυαλό μου. Ήταν τα σχολικά καλοκαίρια όπου δεν κάναμε τίποτα κι όμως τα κάναμε όλα. Και η μουσική έγινε δική μου για πάντα.

Frank T. είναι μουσικός, παραγωγός και ένας από τους παρουσιαστές του podcast ‘No hay negros en el Tíbet’.

Πηγή: EL PAÍS

Η ευτυχία βρίσκεται σε κάτι καθημερινό

Ο Waldinger επισημαίνει πως μεγαλώνουμε με την πεποίθηση ότι η ευτυχία βρίσκεται μόνο σε κάτι «μεγαλειώδες» ή σε κάτι «ξεχωριστό», όμως αυτό απέχει από την αλήθεια. Στο βιβλίο του «Μια καλή ζωή» εξηγεί πως το να αποδεχθούμε το χάος και τη ρουτίνα της καθημερινότητας είναι ανακουφιστικό και τελικά το κλειδί για να ζούμε ευτυχισμένοι. Αντί λοιπόν να κυνηγάμε το τέλειο σε κάθε εμπειρία του καλοκαιριού, είναι προτιμότερο να επικεντρωθούμε σε απλές, καθημερινές στιγμές που ενισχύουν τις σχέσεις μας ή που διεγείρουν την περιέργειά μας, όπως ένα ήσυχο απόγευμα με φίλους, μία βόλτα στην φύση ή να περάσουμε χρόνο κάνοντας το αγαπημένο μας χόμπι.

Η ευτυχία δεν είναι μόνιμη

Ο Arthur C. Brooks τονίζει ότι η ευτυχία δεν είναι μια σταθερή κατάσταση κι ούτε πρέπει να είναι. Πολλοί, επιστρέφοντας από τις διακοπές, νιώθουν ένα κενό και σκέφτονται αν τελικά ζουν τη ζωή που ονειρεύτηκαν. Ο Brooks εξηγεί πως αυτό είναι φυσιολογικό και μας καλεί να στρέψουμε την προσοχή όχι στο αποτέλεσμα, αλλά στη διαδικασία. Με λίγα λόγια να φροντίζουμε να αποκτάμε εμπειρίες που συνδυάζουν αισθήσεις, επαφή με ανθρώπους και ανάκληση αναμνήσεων.

Και αυτό μπορεί να συμβεί είτε σε μια παραλία στην Ελλάδα, είτε δίπλα σε ένα ποτάμι στην Ισπανία, το περιβάλλον δεν έχει καμία σημασία όσο το να είσαι 100% εκεί, να ζεις την στιγμή και να ευγνωμονείς για αυτή.

4 στάσεις ζωής που ενισχύουν την ευτυχία το καλοκαίρι

Αποδοχή του εαυτού
Μην αντιγράφετε τις διακοπές των άλλων. Κάντε αυτό που σας εκφράζει πραγματικά και κάτι που να έχει ουσία για εσάς.

Ενδυνάμωση των δεσμών
Περνώντας χρόνο με ανθρώπους που αγαπάμε, με τους φίλους ή με την οικογένειά μας χτίζουμε ισχυρούς δεσμούς και αποκτάμε κοινές εμπειρίες που θα θυμόμαστε.

Καλλιέργεια της πνευματικότητας
Δεν σημαίνει απαραίτητα θρησκεία: μπορεί να είναι ο στοχασμός, η παρατήρηση της φύσης, ο διαλογισμός, κάτι που να συνδέεται με τον εσωτερικό μας κόσμο και να μας προκαλεί ηρεμία.

Έκθεση στο φυσικό φως
Με σωστή προστασία πάντα, η παραμονή στον ήλιο ενισχύει την ψυχική μας υγεία μέσω εξειδικευμένων κυττάρων στα μάτια που επηρεάζουν τη διάθεση.

Η ευτυχία δεν χρειάζεται ειδικά εφέ
Το πιο ευτυχισμένο καλοκαίρι δεν απαιτεί ακριβά ταξίδια ή τέλεια σχέδια. Αρκεί να στραφούμε σε αυτό που ήδη έχουμε: τον εαυτό μας, τους ανθρώπους γύρω μας και τις μικρές χαρές της καθημερινότητας. Ίσως, τελικά, η ευτυχία να ήταν πάντα δίπλα μας.

Πηγή: Bovary

Αλλά αυτή την εισαγωγή, τη μακρόσυρτη, την κάνω μόνο και μόνο για να μπω πανηγυρικά στο θέμα «ρούχα και άποψη» από ένα brand που αγαπώ, το Badila. Μια ελληνική εταιρία που ξεκίνησε το 1989 κι έκτοτε, οι δημιουργίες της είναι σύμφυτες με την ποιότητα. Απλότητα, λοιπόν, και φινέτσα με φανερή την έγνοια για το περιβάλλον και τον εν δυνάμει αγοραστή, που αγαπάει το χρώμα, αλλά και την απρόβλεπτη έλξη της «μουντάδας», τα ευρύχωρα πλεκτά, την πρόοδο του γκρι χρώματος, την αυτάρκεια μιας ολόφωτης παγιέτας.

Στα φετινά κομμάτια για τον χειμώνα που έρχεται, δεν λείπουν οι φαρδιές καζάκες (σε αυτό το χρώμα της ψιλής άμμου, που κάποτε ούτε καν), διάτρητα πουλόβερ (για τις αλκυονίδες), πλεκτά φορέματα και πλεκτές παντελόνες, βαμβακερά τζάκετ και καρό πουκάμισα, φούτερ (για κάθε μέρα) κι άλλα κι άλλα. Τσάντες, ζώνες, σελιδοδείκτες ακόμη και τετράδια.

Τον τελευταίο καιρό, έχω παρατηρήσει ότι μου αρέσει να αποκτώ πράγματα, που είναι πολύ κοντά στις ζωγραφιές μου. Τα χρώματα, οι γραμμές, ο συνδυασμός. Η απλότητά τους μελετημένη. Κι εκεί τελειώνουν όλα. Α, έχω μια τσάντα badila από το 2005. Πάνω της, το μωβ περίγραμμα μιας τηλεόρασης με κεραίες. Τα παιδιά πιστεύουν ότι η τηλεόραση είναι εξωγήινος και θέλουν να τους τη χαρίσω. Το σκέφτομαι.

ΥΓ: Σε κάθε κατάστημα Badila, οι υπάλληλοι είναι οι πιο ευγενικοί άνθρωποι του κόσμου. Θέλω να το πω.

Το βίντεο έγινε σύντομα viral με το «demure» να περνά από το μακιγιάζ στη διακόσμηση δημιουργώντας μια συγκρατημένη ατμόσφαιρα για το σπίτι. «Είναι μια σχεδιαστική προσέγγιση που ψιθυρίζει λιτότητα», λέει στο marthastewart.com η διευθύντρια εταιρείας σχεδιασμού εσωτερικών χώρων Laura Hammett. «Πρόκειται πραγματικά για την εύρεση αυτής της τέλειας ισορροπίας μεταξύ πολυτέλειας και βιωσιμότητας», προσθέτει.

Τι είναι το Demure Decor

«Πρόκειται για τη δημιουργία χώρων που αισθάνονται οικείοι και πολυτελείς, χωρίς να είναι εμφανώς τολμηροί ή φανταχτεροί», λέει η Elizabeth Vergara, ιδιοκτήτρια του Vergara Homes. «Το στιλ εστιάζει σε λεπτομέρειες, ουδέτερες χρωματικές παλέτες και μια ήρεμη, γαλήνια ατμόσφαιρα». Με άλλα λόγια, είναι μια προσέγγιση που υποχωρεί. Ωστόσο, δεν δημιουργείτε ένα κενό πλαίσιο, αντίθετα η λιτή διακόσμηση απαιτεί έναν προσεκτικά επιμελημένο χώρο, όπου όλα τα στοιχεία επικεντρώνονται στη λειτουργικότητα και την κομψότητα. Το αποτέλεσμα είναι πολυπλοκότητα χωρίς φασαρία.

Πώς θα πετύχετε το απόλυτο trend του TikTok

«Οι βασικές αρχές του Demure Decor (σεμνή διακόσμηση) περιλαμβάνουν την αυτοσυγκράτηση και την ισορροπία», λέει η Vergara. «Κάθε κομμάτι αισθάνεται σκόπιμο στο χώρο». Πάνω από όλα, όμως, είναι θέμα άνεσης από και στην ομορφιά.

«Μου θυμίζει τη διαχρονική κομψότητα που βλέπουμε στα παριζιάνικα διαμερίσματα ή την εκλεπτυσμένη απλότητα του σύγχρονου βρετανικού design», λέει η Hammett. «Η εστίαση είναι στην ποιότητα και όχι στην ποσότητα και να αφήσουμε κάθε κομμάτι να αναπνεύσει και να πει τη δική του ιστορία. Μοιάζει με το κίνημα της «ήσυχης πολυτέλειας», όπου η έμφαση δίνεται στα εξαιρετικά υλικά και τη δεξιοτεχνία», πρόσθεσε.

Χρώματα και υφές

Όπως η ήσυχη πολυτέλεια, η λιτή διακόσμηση δίνει έμφαση στην ποιότητα, αλλά και στην απλότητα. Για να πετύχετε αυτή την εμφάνιση, θα χρειαστεί να επιλέξετε τα σωστά υλικά. «Χρησιμοποιώ φυσικά υφάσματα με όμορφη υφή, όπως λινά και μπουκλέ σε απαλά χρώματα», λέει η Hammett. Ομοίως, η Vergara δίνει έμφαση στα φυσικά υλικά όπως το ξύλο και την πέτρα. «Τα υφάσματα, όπως το βελούδο ή το κασμίρι χρησιμοποιούνται συχνά για να εισάγουν απαλές υφές χωρίς να κατακλύζουν τον χώρο», λέει.

Φυσικά, ο φωτισμός είναι, επίσης, σημαντικός. «Παίζει καθοριστικό ρόλο», λέει η Vergara. «Συχνά είναι απαλό και ατμοσφαιρικό και ενισχύει την χαλαρωτική ατμόσφαιρα», διευκρινίζει. Όσον αφορά στο σκηνικό, τα απλά, κλασικά αρχιτεκτονικά στοιχεία είναι ο τρόπος που πρέπει να ακολουθήσετε.
Ακόμα, η Vergara συνιστά την αφαίρεση περιττών αντικειμένων και την εστίαση στη δημιουργία ενός καθαρού περιβάλλοντος. Από εκεί, μπορείτε να αρχίσετε να εξετάζετε την παλέτα χρωμάτων, τα έπιπλα και τη διακόσμηση. «Σκεφτείτε απαλά γκρι, κρεμ και μπεζ», λέει. «Στη συνέχεια, επικεντρωθείτε στην επιλογή μερικών διαχρονικών επίπλων υψηλής ποιότητας. Τοποθετήστε απαλά υφάσματα και προσθέστε προσεγμένα, διακριτικά διακοσμητικά αντικείμενα, όπως κεραμικά βάζα ή μινιμαλιστική τέχνη».

Τέλος η Hammett δηλώνει: «Εστιάστε στο να δημιουργήσετε στιγμές ηρεμίας σε όλο σας το σπίτι με προσεκτικά τακτοποιημένα χρονογραφήματα και άφθονο χώρο αναπνοής ανάμεσα στα κομμάτια».

Πηγή: Bovary

Less Is More

Σε συνέντευξή της το 2015, η Roberts αποκάλυψε ότι η ρουτίνα ομορφιάς της είναι μάλλον λιτή. Όταν τη ρώτησαν «Πώς θα έκανες την περιποίησή σου αν είχες μόνο πέντε λεπτά;», εκείνη απάντησε χιουμοριστικά: «Αν ήταν πιο σύντομη, θα ήμουν ακόμα στο κρεβάτι!» Μία από τις καλύτερες συμβουλές ομορφιάς της, λοιπόν, είναι η απλή ρουτίνα.

Αναφορικά με την περιποίησή της, δήλωσε: «Βουρτσίζω τα δόντια μου. Αυτό είναι το βασικό. Όταν έχω χρόνο, χρησιμοποιώ τον καθαριστικό αφρό Mousse Radiance της Lancôme και τη μάσκα Hydra-Intense. Αλλά συνήθως βουρτσίζω τα δόντια μου, πλένω το πρόσωπό μου και βάζω αντηλιακό. Είμαι πολυάσχολη μαμά και κάποιες φορές απλώς βάζω αντηλιακό στα παιδιά μου και βγαίνω έξω, καταλήγοντας να καίω τη μύτη μου. Έτσι, προσπαθώ να φροντίζω περισσότερο τον εαυτό μου.»

Ποτέ χωρίς αντηλιακό

Η Roberts δεν παραλείπει ποτέ την εφαρμογή αντηλιακού, θεωρώντας το πολύτιμο για την πρόληψη της φθοράς του δέρματος. «Ως υπεύθυνη μητέρα με τρία παιδιά που αγαπούν τις εξωτερικές δραστηριότητες, βασίζομαι σε ένα καλό αντηλιακό», δήλωσε στο People το 2017. Προτιμά το Shade SPF 30, καθώς «λειτουργεί ανεξάρτητα από το πόσο ιδρώνουμε ή πόσο χρόνο περνάμε στο νερό. Είναι μαγικό!»

Φροντίδα χεριών

Η Roberts δίνει ιδιαίτερη σημασία στη φροντίδα των χεριών της, καθώς τα χέρια είναι από τα πρώτα σημεία που εμφανίζουν σημάδια γήρανσης. «Το Absolue Hand είναι ένα από τα αγαπημένα μου, είναι σαν βούτυρο,» είχε πει το 2018. Επίσης, χρησιμοποιεί την κρέμα της Weleda, δηλώνοντας: «Βάζω την κρέμα στα χέρια μου μετά το πλύσιμο των πιάτων και τελικά καταλήγω να τη βάζω στους αγκώνες και τα πόδια μου. Πριν το καταλάβω, το πράσινο σωληνάριο έχει ήδη αδειάσει»!

Προτεραιότητα στη συνειδητή διατροφή

Αποφεύγοντας τις παγίδες της βιομηχανίας δίαιτας, η Roberts επικεντρώνεται στη συνειδητή διατροφή. «Προσπαθούμε να τρώμε με σύνεση», εξηγεί. Συμβουλεύει τα παιδιά της λέγοντας: «Πρέπει να τρώτε τα καλά για να παίρνετε τα καλά.» Στο πλαίσιο αυτό, η συμβουλή της είναι να παραμένεις ήρεμοι, να πίνεις νερό, να κοιμάσαι καλά και να είσαι χαρούμενη.

Να βρεις το άρωμα σου, είναι το παν

Η Roberts αγαπά τα ξυλώδη αρώματα, αποφεύγοντας τα πολύ γλυκά. «Λατρεύω τα αρώματα με πατσουλί και γήινες νότες», λέει. «Υπάρχει πατσουλί στο La Vie Est Belle, ενώ δοκιμάσαμε πολλές εκδοχές του αρώματος μέχρι να καταλήξουμε». Έχει μια αστεία ιστορία με αρώματα: «Έγραψα κάποτε στη μαμά μου για μια κοπέλα που μοίραζε αρώματα σε ένα κατάστημα και με κυνηγούσε με το ψεκαστήρι της. Τώρα είμαι κι εγώ μια “επαγγελματίας spritzer girl!».

Πηγή: womenonly

Η εργασία έχει παίξει ρόλο στον εξανθρωπισμό του πιθήκου, όπως έλεγε ο παππούς μου, ο Φρίντριχ. Δηλαδή, ένας τριχωτός πρόγονός μας άρχισε να περπατάει στα δύο πόδια, ελευθέρωσε τα χέρια του και κάτι έπρεπε να τα κάνει. Τον ευχαριστούμε θερμά, που εξαιτίας του, σήμερα, η Κηφισίας τα πρωινά μετατρέπεται σ’ ένα ποτάμι από λαμαρίνες. Τουλάχιστον, γλίτωσε ο Θεός από τις «προσευχές» μας, αφού όλο το παραπάνω είναι μια συνειδητή αλληλεπίδραση του ανθρώπου με τη φύση, η οποία προκάλεσε σκόπιμες αλλαγές, τόσο στην ίδια τη φύση, όσο και στον ίδιο τον άνθρωπο προς όφελός του.

Η φύση και μέσα σ’ αυτήν ο άνθρωπος, βρίσκεται σε μια σταθερή διαδικασία διαλεκτικής αλλαγής. Μιας αλλαγής, η οποία προέρχεται μέσα από αντιθέσεις σε μια αδιάκοπη κατάσταση γέννησης, κίνησης, εξέλιξης και εξαφάνισης. Ωραία όλα αυτά τα φιλοσοφικά, αλλά τι έχει πάει λάθος μέχρι σήμερα και η ζωή των περισσότερων ανθρώπων έχει γίνει ένας ατελείωτος κύκλος δουλειάς και πληρωμής λογαριασμών; Όποια σοβαρή απάντηση και να δοθεί, από όποια σκοπιά, σίγουρα θα περιέχει βαρετές λέξεις όπως: οικονομία, καπιταλισμός, αγορές, πλούτος, μέσα παραγωγής, ιδιοκτησία, εργασιακές σχέσεις, δημόσιο αγαθό, κοινωνικό δικαίωμα κλπ. Δε θα διακινδυνεύσω να το αναλύσω σε αυτή τη βάση και να κάνει κοιλιά το πρόγραμμα, αλλά θα σταθώ σε αυτό, που με βοηθάει να ζω καλύτερα ή όχι.

Σε μια επαναστατική μπροσούρα του προηγούμενου αιώνα, κάποιος έγραψε, μεταξύ άλλων,: «πολεμάμε για να γίνει η χαρά καθημερινός σύντροφος της ζωής μας». Είναι η πιο απλή και γλυκιά φράση, που έχω διαβάσει για τη ζωή. Το να ζήσεις χαρούμενος/η φαντάζει να είναι το τέλος μιας διαδρομής, η οποία περνάει από την κατάσταση του να κρατάς όπλο στο χέρι, μέχρι το εργασιακό burnout περιμένοντας τη σύνταξη. Στο ενδιάμεσο, τι γίνεται; Χάνουμε κάτι; Και ναι και όχι. Σίγουρα για να τα καταφέρουμε «σκοτώνουμε το μισό μας εαυτό», που λέει και ο Φοίβος, ο καλός. Θάβουμε όνειρα, υποχωρούμε και συμβιβαζόμαστε. Βρίσκουμε ικανοποίηση και ενδιαφέρον στο εργασιακό μας αντικείμενο, αλλάζουμε θέσεις, εργοδότες, και η υπογραφή μας στο email περιέχει τίτλους, που οι γονείς μας δεν καταλαβαίνουν.

«Όπου και να βρίσκεσαι ποτέ μην σταματάς να σκέφτεσαι». Εντάξει, αυτό θα κάνω. Κολλημένος στην κίνηση ακούω podcasts, παρατηρώ τους ανθρώπους και φαντάζομαι πώς θα ήταν ο κόσμος αν όλοι και όλες, που σκέφτονταν διαφορετικά, τα είχαν καταφέρει. Σταματάω τον archaeostoryteller και βάζω το τραγούδι: «μη μ’ αποκαλείς τεμπέλη και μου σπας το ηθικό, η καρδιά λεφτά δε θέλει για να πει το σ’ αγαπώ».

Το νοτιότερο σημείο της Ελλάδας και της Ευρώπης μας υποδέχεται με ένα ρεύμα καυτού αέρα. Τρίκυκλα με μια μικρή καρότσα από πίσω περιμένουν στο λιμάνι, τον Καραβέ, τους κουρασμένους, αλλά ενθουσιασμένους «τουρίστες» για να τους φορτώσουν επάνω και να τους μεταφέρουν στο Σαρακήνικο. Έλληνες λιγοστοί – ουσιαστικά γνωριστήκαμε όλοι μεταξύ μας τις τρεις ώρες της τελευταίας διαδρομής. Ξένοι περισσότεροι – ξανθά κεφάλια και γαλανά μάτια που μισοκλείνουν, μην αντέχοντας το τόσο φως. Ερώτηση χωρίς απάντηση – και χωρίς σημασία: αν εμείς κάναμε δύο μέρες για να φτάσουμε εδώ από την Αθήνα, αυτοί πόσο ταξίδεψαν για να έρθουν σε αυτόν τον ξεχασμένο παράδεισο;

Πετάμε τα σακίδια στην καρότσα, ανεβαίνουμε κι εμείς και ξεκινάμε την διαδρομή στον υποτυπώδη δρόμο, που παλεύει να ξεχωρίσει από το αμμουδερό τοπίο γύρω του. Αμμόλοφοι και κέδροι αιχμαλωτίζουν τα μάτια μας. Τοπίο διαφορετικό από τις οικείες ακτές της Κρήτης, άγριο, που απαιτεί τον σεβασμό και την προσοχή σου, φιλικό, όταν του τα προσφέρεις.

«Εδώ είμαστε». Το «εδώ», η άκρη μιας απέραντης αμμουδερής παραλίας, διάσπαρτης με γυμνά σώματα που απολαμβάνουν χωρίς αστικούς περιορισμούς την κάψα της άμμου και την δροσιά της θάλασσας. Δύο ταβέρνες είναι το βασικό στοιχείο πολιτισμού. Στο βάθος, οι αμμόλοφοι και οι κέδροι υπενθυμίζουν ότι μια θάλασσα μας χωρίζει από τις ακτές της Αφρικής.

«Προχωρήστε προς τα μέσα και θα βρείτε καβάντζα». Προχωράμε και βρίσκουμε. Στήνουμε το σκηνάκι μας. Δεν θα κοιμηθούμε τελικά ποτέ κάτω από τον καφέ πλαστικό ουρανό της μικροσκοπικής σκηνής. Γιατί να το κάνουμε αυτό, όταν έχουμε από πάνω μας έναν μαυρομπλέ ουρανό, κατάστικτο από λαμπερά αστέρια να μας σκεπάζει;

Το Σαρακήνικο γίνεται το σπίτι μας για τις επόμενες εβδομάδες. Μισή ώρα περίπου απόσταση με τα πόδια είναι ο Άη Γιάννης. Κάποιοι πάνε να δουν κι αυτήν την παραλία. Εμάς μας αρκεί η παρθένα λευκή αμμουδιά της «δικής μας». Μία φορά μόνο πήγαμε, για να λέμε ότι είδαμε κι άλλη μία παραλία σαν αυτές που δεν θα ξαναδούμε ίσως ποτέ.

Παρεό στην άμμο και στα κλαδιά του κέδρου για σκιά. Εσπαντρίγιες για να προστατεύουν τα πόδια στην διαδρομή μέχρι το νερό. Το καλοκαίρι στη Γαύδο του 1990 απαθανατίζεται σε ασπρόμαυρο φιλμ. Τοπία, γέλια, παρέες, φιλιά. Κρίμα που τα φιλμ χάθηκαν. Ευτυχώς, οι αναμνήσεις διασώθηκαν στον σκληρό δίσκο του νου. Ο Κουρτ, μορφή που κερδίζει την προσοχή της παρέας. Αυστριακός, περιπλανώμενος, που έφτασε στην Γαύδο και έπιασε δουλειά στην ταβέρνα «μας». Όταν δεν σερβίρει, μας λέει ιστορίες πίνοντας μπύρες. Πολλές. Για εμάς τους εικοσάρηδες Αθηναίους, αυτό που έχει κάνει είναι αδιανόητη και ζηλευτή Περιπέτεια.

Ημέρες και νύχτες που κυλούν με βασική διαφορά τις αποχρώσεις στο τοπίο και την παρουσία του φωτός. Ή όχι. Οι ημέρες μας ζουν ανάμεσα στην άμμο και την ταβέρνα, για λίγη σκιά και δροσερό νερό. Για να πλύνουμε το σώμα μας περιμένουμε ουρά στην γλύφα, που κάποιος έχει σκάψει λίγο πιο πίσω από την παραλία. Ρίχνουμε με τον κουβά του «πηγαδιού» το υφάλμυρο νερό στο σώμα μας και νιώθουμε πιο καθαροί.

Τις νύχτες μας φωτίζουν οι φωτιές ανάμεσα στους κέδρους. Τραγουδάμε. Μεθάμε από το αλκοόλ και την ελευθερία. Τηλέφωνο στο σπίτι, τους γονείς. Ανέκδοτο. Κάνουμε «εκδρομή» μέχρι το Καστρί, την πρωτεύουσα του νησιού. Στην Αστυνομία, υπάρχει τηλεφωνείο. Μάταιη κι άκαρπη η βόλτα, δεν πιάνει γραμμή όσο κι αν προσπαθούμε. Θα τους τηλεφωνήσουμε από την Κρήτη, όταν γυρίσουμε. Ξέρουν ότι θα είμαστε καλά.

Ώρα για την επιστροφή. Ο Ποσειδώνας έχει διαφορετική άποψη και φυσάει 9 μποφόρ. Τα πλοία δεμένα. Ο καπετάνιος μας αποφασίζει ότι τον έχει τον καιρό. Εμείς, ανέμελοι και αδαείς, ανεβαίνουμε στο πλοιάριο. Η επιστροφή μια εμπειρία, μια περιπέτεια που διηγούμαστε για πολλά χρόνια μετά. Ανεμοδαρμένοι και μούσκεμα από τα κύματα, που έλουζαν το καράβι μέχρι να πλαγιάσει τις πιο ήρεμες ακτές της Κρήτης φτάνουμε κάποτε. Το μακρινό ταξίδι αντιστρέφεται. Επιστροφή στην Αθήνα, αλλά αφού πρώτα έχει δοθεί η υπόσχεση για επιστροφή στη Γαύδο το επόμενο καλοκαίρι. Κι εμείς είμαστε άνθρωποι που κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Σήμερα, στην Γαύδο

Μετά από εκείνες τις δύο φορές που πήγα στη Γαύδο, στις αρχές του 1990, δεν έχω ξαναπάει. Από φίλους που εξακολουθούν να πηγαίνουν πού και πού κι απ’ ό,τι διαβάζω, το νησί έχει εκσυγχρονιστεί: στο Σαρακήνικο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, μίνι μάρκετ. Οι οικισμοί έχουν, επίσης, αναπτυχθεί και υπάρχουν κάποιες βασικές παροχές, όπως περιφερειακό ιατρείο (αχρείαστο να’ ναι!), ενώ έχουν πληθύνει και οι περιοχές της Κρήτης που συνδέονται με το νησί, ειδικά το καλοκαίρι. Ένα τηλεφώνημα στο Λιμεναρχείο της Γαύδου (28230 41214) ή της Παλαιόχωρας (28230 41214) ή σε κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο μπορεί να σε διαφωτίσει περισσότερο για τις συνδέσεις καθώς τα πλοιάρια δεν κλείνουν online εισιτήρια.

Μία μόνο παράκληση. Αν πας, στείλε μου φωτογραφίες να θυμηθώ τα παλιά. Ή, μήπως, καλύτερα όχι;

*Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock