«Ο Τραμπ-παρανοϊκός Ρόμπερτ Ντε Νίρο είναι ακόμα ένα άρρωστο και διαταραγμένο άτομο με, κατά τη γνώμη μου, εξαιρετικά χαμηλό IQ, που δεν έχει απολύτως καμία ιδέα τι κάνει ή τι λέει — μερικά από αυτά είναι σοβαρά ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ!», έγραψε ο Τραμπ. «Όταν τον είδα να καταρρέει σε κλάματα χθες το βράδυ, όπως θα έκανε ένα παιδί, συνειδητοποίησα ότι ίσως είναι ακόμα πιο άρρωστος από την τρελή Ρόζι Ο’Ντόνελ, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην Ιρλανδία προσπαθώντας να βρει τρόπο να επιστρέψει στις όμορφες Ηνωμένες Πολιτείες μας.»

Συνεχίζοντας, ο πρώην πρόεδρος ανέφερε: «Η μόνη διαφορά μεταξύ του Ντε Νίρο και της Ρόζι είναι ότι εκείνη πιθανόν είναι κάπως πιο έξυπνη από αυτόν, κάτι που δεν λέει και πολλά.» Υποστήριξε επίσης ότι «η Αμερική είναι τώρα μεγαλύτερη, καλύτερη, πλουσιότερη και ισχυρότερη από ποτέ» και πως αυτό «τους τρελαίνει εντελώς!».

Νέα επίθεση σε μέλη του Κογκρέσου

Ο Τραμπ κάλεσε τον Ντε Νίρο να εγκαταλείψει τη χώρα μαζί με τις βουλευτές Ιλχάν Ομάρ (D-MN) και Ρασίντα Τλάιμπ (D-MI), οι οποίες είχαν αποχωρήσει από την ομιλία για την Κατάσταση της Ένωσης πριν αυτή ολοκληρωθεί, φωνάζοντας σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

«Όταν βλέπεις τις χαμηλού IQ Ιλχάν Ομάρ και Ρασίντα Τλάιμπ, καθώς ούρλιαζαν ανεξέλεγκτα χθες το βράδυ στην πολύ κομψή Κατάσταση της Ένωσης, ένα τόσο σημαντικό και όμορφο γεγονός, είχαν τα πρησμένα, κατακόκκινα μάτια τρελών ανθρώπων — ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΔΙΑΤΑΡΑΓΜΕΝΩΝ που ειλικρινά φαίνεται πως θα έπρεπε να εγκλειστούν», σημείωσε ο Τραμπ.

Συνέχισε λέγοντας: «Όταν άνθρωποι συμπεριφέρονται έτσι και γνωρίζοντας ότι είναι διεφθαρμένοι πολιτικοί, τόσο κακοί για τη χώρα μας, πρέπει να τους στείλουμε πίσω από εκεί που ήρθαν — όσο πιο γρήγορα γίνεται. Μπορούν μόνο να βλάψουν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν μπορούν να βοηθήσουν σε τίποτα.»

Η τοποθέτηση του Ρόμπερτ Ντε Νίρο

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του με τη Nicole Wallace, ο Ντε Νίρο υποστήριξε ότι ο Τραμπ «καταστρέφει» την Αμερική. «Είναι άρρωστο, είναι διεστραμμένο. Πρέπει να σώσουμε τη χώρα», δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Οι άνθρωποι πρέπει να αντισταθούν, να αντισταθούν, να αντισταθούν, να αντισταθούν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος», τόνισε ο ηθοποιός. «Δεν υπάρχει μαγική λύση. Δεν θα εξαφανιστούν – ακόμα κι αν ο Τραμπ πεθάνει για κάποιο λόγο ή λόγω κάποιας ασθένειας. Μέρη αυτού του κινήματος θα παραμείνουν και αυτό είναι το τρομακτικό. Πρέπει να εξουδετερωθεί από τον λαό.»

Δεν παρεμποδίζουμε πρόσωπα
Δεν προκαλούμε συγκρούσεις
Δεν στοχοποιούμε
Ο θόρυβός μας είναι συμβολικός
Είναι ο ήχος της αφύπνισης και όχι της βίας

Σε περίπτωση οποιασδήποτε ενέργειας που μπορεί να παραβιάζει τα δικαιώματά μας, μαζί μας βρίσκονται δικηγόροι προκειμένου να διασφαλίσουν τη νομική μας υποστήριξη και τη συνταγματική προστασία.

Μέχρι σήμερα, τόσο το Λιμενικό όσο και η Αστυνομία του Αγίου Νικολάου στάθηκαν υποστηρικτικά και διευκόλυναν τον ειρηνικό χαρακτήρα που είχαν οι διαμαρτυρίες μας. Αναμένουμε το ίδιο να πράξουν και την Τρίτη. Οποιαδήποτε διαφορετική στάση, ιδίως από δυνάμεις που έρχονται απ’ έξω και δεν γνωρίζουν την τοπική πραγματικότητα, δεν προστατεύει κανέναν. Αντίθετα, πυροδοτεί εντάσεις. Δεν είμαστε εδώ για αυτό.

Στεκόμαστε ψύχραιμα, συλλογικά και με αξιοπρέπεια
Δεν απαντάμε σε προκλήσεις
Δεν πέφτουμε στην παγίδα της έντασης
Στεκόμαστε στο ύψος της ευθύνης και της συνείδησης

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ανθρώπους στη Ρόδο που, παρά τις απειλές, τους εκφοβισμούς και τη στοχοποίηση, συνεχίζουν να προσπαθούν να σταθούν αξιοπρεπώς απέναντι στη σιωπή και την κανονικοποίηση της βαρβαρότητας. Δεν είναι μόνοι. Η φωνή τους συναντά τη δική μας.

Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν αφορά μόνο στη Γάζα. Είναι τελεσίγραφο προς την ανθρωπότητα και προς κάθε μία, έναν και ένα από εμάς.

Ένα τελεσίγραφο για το πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε ακόμη σε αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό και κοινωνικό συμβόλαιο
Κάθε σταγόνα αίμα και δάκρυ που ρέει πυροδοτεί την οργή προς θεσμούς και πολιτικές που επιτρέπουν στο όνομά μας μια γενοκτονία
Κάθε ψυχή που χάνεται στον βωμό του χρήματος και των συμφερόντων είναι μια πληγή στο σώμα που ονομάζουμε κοινωνία και πολιτισμός

Η επόμενη μέρα μας φέρνει πιο κοντά στο να πάρουμε θέση.
Είτε συμφιλιωμένοι με τον θάνατο των αδελφών μας.
Είτε αλληλέγγυοι προς κάθε κατατρεγμένο αυτού του κόσμου.

Εμείς δεν είμαστε θεσμός, ούτε φορέας Είμαστε απλοί άνθρωποι που συνεχίζουμε να στεκόμαστε με καθαρή φωνή. Και ακριβώς επειδή δεν εκπροσωπούμε τίποτα άλλο πέρα από τη συνείδησή μας αναμένουμε και καλούμε πρωτοβουλίες, συλλογικότητες, θεσμούς και κοινότητες που αναγνωρίζουν πως η σιωπή είναι συνενοχή, να συνταχθούν μαζί μας.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό. Η ιστορία γράφεται και ο καθένας, η καθεμιά και κάθε πρόσωπο καλείται να πάρει θέση.

Με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης υπέρ του Παλαιστινιακού Λαού – Άγιος Νικόλαος Κρήτης

Σήμερα, με αφορμή αυτή την εργατική γιορτή, βουτάμε στο σινεμά της αλληλεγγύης και του κοινωνικού ρεαλισμού και θυμόμαστε μερικές από τις πιο εμβληματικές ταινίες εμπνευσμένες από την καθημερινότητα και την αντίσταση της εργατικής τάξης.

Ψωμί και τριαντάφυλλα (2000) – Κεν Λόουτς

Η Μάγια (Πιλάρ Παντίγια) φτάνει στο Λος Άντζελες από το Μεξικό με παράνομο τρόπο και καταφέρνει να πιάσει δουλειά ως καθαρίστρια σε ένα μεγάλο κτίριο που στεγάζει πολλές και εύρωστες εταιρίες της πόλης. Ο Σαμ (Έιντριεν Μπρόντι) είναι εκπρόσωπος του συνδικάτου των επιστατών, ο οποίος προσεγγίζει τους εργάτες του κτιρίου με σκοπό να τους πείσει να οργανωθούν κι εκείνοι στο σωματείο. Σύντομα, με φόντο τον αγώνα για το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, ένα ειδύλλιο θα δημιουργηθεί.

Δευτέρες στη λιακάδα (2002) – Φερνάντο Λεόν ντε Αρανόα

Σε μια παραθαλάσσια πόλη της Ισπανίας που πλήττεται από την ανεργία, μια παρέα απολυμένων εργατών συγκεντρώνονται κάθε βράδυ στο ίδιο μπαρ, ενώ τις καθημερινές αντιμετωπίζουν την αναμονή στο ταμείο ανεργίας και στα γραφεία ευρέσεως εργασίας. Κοινωνικός σχολιασμός και γλυκόπικρο χιούμορ σε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία στην Ισπανία. Τιμήθηκε με 5 βραβεία Γκόγια (μεταξύ των οποίων καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας κι ερμηνείας για τον Χαβιέρ Μπαρδέμ) και προτάθηκε για ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Σκιές στον παράδεισο (1986) – Άκι Καουρισμάκι

Ο Nikkander είναι οδηγός απορριμματοφόρου. Η καθημερινή του ρουτίνα ανατρέπεται όταν μετά από έναν καβγά σε μπαρ θα καταλήξει στη φυλακή. Λίγο νωρίτερα έχει δει το φίλο και σύμμαχό του στα σχέδια να ιδρύσουν τη δική τους εταιρεία συλλογής απορριμμάτων, να πεθαίνει ξαφνικά. Και το «κακό» θα τριτώσει μόλις ερωτευτεί, κάπως άγαρμπα και άκομψα μια ντροπαλή νεαρή κοπέλα, ταμία στο σουπερμάρκετ που ψωνίζει, η οποία τελικά απολύεται.

Δύο ημέρες, μία νύχτα (2014) – Αδελφοί Νταρντέν

Όταν η Σαντρά απουσιάζει για λόγους υγείας από την εργασία της, το αφεντικό της επιχείρησης προσφέρει μπόνους στους 16 συνάδελφούς της με την προϋπόθεση να δουλέψουν παραπάνω. Όταν όμως τελειώνει η άδειά της η Σαντρά πρέπει να μεταπείσει τους συναδέλφους της να απαρνηθούν το μπόνους, ώστε να επιστρέψει στη θέση της.

Ο νόμος της αγοράς (2016) – Στεφάν Μπριζέ

Η ταινία αναφέρεται στις σύγχρονες εργασιακές συνθήκες περιγράφοντας τα ηθικά διλήμματα ενός εργαζόμενου που έχει απολυθεί μετά από 25 χρόνια από την δουλειά του και προσπαθεί να επιβιώσει για να φροντίσει τον έφηβο με κινητικά και διανοητικά προβλήματα γιο του. Βραβείο ερμηνείας για τον Βενσάν Λεντόν στο 68ο Φεστιβάλ Καννών.

Η δουλειά της (2018) – Νίκος Λεμπό

Όταν ο άντρας της απολύεται, η Παναγιώτα, μητέρα δύο παιδιών, θα αναζητήσει για πρώτη φορά δουλειά στη ζωή της και θα προσληφθεί ως καθαρίστρια. Ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση σε συνθήκες πατριαρχίας, οικονομικής εκμετάλλευσης και εργασιακής απαξίωσης.

Κεντρική φωτογραφία: MUBI

Περίπου 50 καλλιτέχνες από τη Γάζα θα εκθέσουν τη δουλειά τους στην πολιορκημένη παράκτια λωρίδα και αναζητούν γκαλερί τέχνης για να φιλοξενήσουν εκθέσεις στο εξωτερικό. Αλλά για να διατηρήσουν το έργο τους στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου, οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζουν μια μοναδική πρόκληση: πώς να περάσουν την τέχνη τους πέρα ​​από τις γραμμές της ισραηλινής πολιορκίας.

Περίπου το ένα τέταρτο των εκθέτων καλλιτεχνών κατάφερε να περάσει στην Αίγυπτο νωρίτερα στον πόλεμο. Από αυτούς που έμειναν πίσω, κάποιοι θα προσπαθήσουν να στείλουν έργα τέχνης από τη Γάζα με εργαζομένους στον τομέα της βοήθειας που τους επιτρέπεται σποραδικά να περάσουν τα όρια. Άλλοι θα στείλουν υλικό ηλεκτρονικά με τη μορφή εικόνων και βίντεο, ενώ κάποιοι θα συνεργαστούν με καλλιτέχνες στη Δυτική Όχθη για να ανασυνθέσουν την τέχνη τους εξ αποστάσεως.

Ο Tasneem Shatat, ένας 26χρονος από το Khan Younis που βοήθησε στην ιδέα και είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από την πρωτοβουλία, εξήγησε γιατί οι καλλιτέχνες επέλεξαν να μιμηθούν τη Βενετία και άλλες μεγάλες πόλεις του κόσμου χαρακτηρίζοντας την προτεινόμενη δράση biennale.

«Τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά γεγονότα στον κόσμο ονομάζονται biennale, φιλοξενώντας τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κόσμου για να ασχοληθούν με τα πιο σημαντικά πράγματα στον κόσμο μέσω της τέχνης τους. Για εμάς, οι πιο σημαντικοί καλλιτέχνες στον κόσμο τώρα είναι οι καλλιτέχνες της Γάζας», είπε ο Shatat.

Το όνομα είναι επίσης μια δήλωση πρόθεσης ότι η biennale θα είναι ένα επαναλαμβανόμενο γεγονός και ότι η Γάζα και οι καλλιτέχνες θα παραμείνουν όρθιοι σε δύο χρόνια. Η ιδέα προορίζεται ως μια καλλιτεχνική απόδειξη της ζωής ενόψει μιας προσπάθειας να αφαιρεθεί η ανθρωπιά από τους Παλαιστίνιους της Γάζας. Ξεκίνησε ως μια συζήτηση μεταξύ καλλιτεχνών που αναζητούσαν ο ένας τον άλλον για να ελέγξουν ότι οι φίλοι τους ήταν ακόμα ζωντανοί και για να συγκρίνουν σημειώσεις όχι μόνο για το πώς να επιβιώσουν, αλλά και το πώς να συνεχίσουν να κάνουν τέχνη υπό πυρά και με τη σπάνια ευκαιρία να βρουν να φάνε.

«Ο πόλεμος έκλεψε πολλά πράγματα από εμάς και τους ανθρώπους της Γάζας και συνεχίζει να κλέβει τα πάντα και ωστόσο ο κόσμος μένει σιωπηλός», είπε ο Shatat. «Θέλουμε διεθνή ιδρύματα σε όλο τον κόσμο να φιλοξενήσουν αυτά τα σχέδια και τους πίνακες και να τα εκθέσουν. Δεν θα πούμε τις ιστορίες που ήδη γνωρίζει καλά ο κόσμος, αλλά θα σας πούμε για την αναγέννηση του σκότους της αδικίας, θα σας πούμε για μια ζωή στη μέση του θανάτου».

Οι διοργανωτές λένε ότι, αν βρεθεί ένας οικοδεσπότης στο εξωτερικό για να διοργανώσει μια biennale της Γάζας, θα είναι ένα γεγονός άνευ προηγουμένου στη σύγχρονη εποχή: καλλιτέχνες υπό πολιορκία και λιμοκτονία θα καταφέρουν να οργανώσουν μια έκθεση στην παγκόσμια σκηνή.

Ο Muhammad al-Hajj, ένας 42χρονος καλλιτέχνης και δάσκαλος που τώρα βρίσκει καταφύγιο στον καταυλισμό Nuseirat στην κεντρική περιοχή της Λωρίδας της Γάζας, προσπάθησε να συνεχίσει να ζωγραφίζει ακόμα κι ενώ αυτός και όλοι γύρω του αγωνίζονται για τις βασικές ανάγκες. «Υπάρχει έλλειψη φαγητού και νερού, δεν υπάρχουν σκηνές και είμαστε στα πρόθυρα του χειμώνα», είπε ο Hajj. «Ταυτόχρονα μου λείπουν στυλό, χρώματα και μπογιές. Ακόμα κι αν γίνουν διαθέσιμα, είναι αρκετές φορές στην κανονική τους τιμή».

Ο Hajj είχε κάποτε ένα στούντιο στην πόλη της Γάζας, αλλά τα έχει χάσει όλα αυτά και μετακομίζει από το ένα στρατόπεδο με σκηνές στο άλλο. Είπε ότι σχεδίαζε να εξάγει τα έργα του, πολλά από αυτά αλληγορικά σχέδια του παλαιστινιακού πόνου, είτε μέσω της συνεργασίας με έναν καλλιτέχνη της Δυτικής Όχθης που θα ερμήνευε εκ νέου τα έργα του, είτε φωτογραφίζοντάς τα σε υψηλή ευκρίνεια και στέλνοντάς τα ηλεκτρονικά για να τυπωθούν σε σανίδες. «Μέσω της τέχνης, στέλνουμε ένα μήνυμα στον κόσμο ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί, και όσο αναπνέουμε ακόμα μπορούμε να ρίξουμε φως σε όλα όσα συμβαίνουν εδώ», είπε ο Hajj.

Στην αρχή του πολέμου, τον περασμένο Οκτώβριο, το σπίτι της Rufaida Sehwail βομβαρδίστηκε και η οικογένειά της έπρεπε να βγει από τα ερείπια για να βρει πολλούς από τους φίλους και τους γείτονές της νεκρούς στο δρόμο στην περιοχή Rimal της πόλης της Γάζας. «Αυτή η εμπειρία δεν τελειώνει με τους βομβαρδισμούς – αυτές οι στιγμές φέρουν μαζί τους ένα μείγμα φόβου, σοκ και ανικανότητας και οι ουλές διαρκούν πολύ», είπε η Sehwail, η οποία ήταν δασκάλα τέχνης και λέκτορας πριν από τον πόλεμο. Στον βομβαρδισμό, η Sehwail έχασε 17 χρόνια δουλειάς ως καλλιτέχνιδα και μια βιβλιοθήκη με σχεδόν χίλια βιβλία, και έκτοτε βρίσκεται εν κινήσει, φεύγοντας από τους βομβαρδισμούς. Έχει εκτοπιστεί επτά φορές.

Η Sehwail, 37 ετών, βλέπει την προοπτική μιας Biennale της Γάζας ως ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα ως καλλιτέχνιδα. «Η συνέχιση της δημιουργίας τέχνης εν μέσω πολέμου και καταπίεσης στη Γάζα δεν είναι απλώς μια δημιουργική πράξη, είναι μια πράξη αντίστασης και επιβίωσης από μόνη της», είπε. «Ενώ το Ισραήλ επικεντρώνεται στη διαγραφή της ζωής και του πολιτισμού στη Γάζα, η συνέχεια μου στην τέχνη αποδεικνύει ότι η ζωή συνεχίζεται ακόμη και ότι η παλαιστινιακή ταυτότητα δεν θα διαγραφεί».

Σε ένα μανιφέστο για την έναρξη της Biennale της Γάζας, οι καλλιτέχνες είπαν ότι αντιπροσωπεύει «ένα δημιουργικό βήμα έξω από τα παραδοσιακά πλαίσια των εκθέσεων. Αντανακλά την ευαισθησία και την ιδιαιτερότητα της κατάστασής μας, καθιστώντας την ένα επείγον και εξαιρετικό γεγονός. Στο επίκεντρο του καλλιτεχνικού σκοπού βρίσκεται ο αγώνας ενός λαού για επιβίωση».

Το έργο της Μπιενάλε της Γάζας βρίσκεται στα αρχικά του στάδια και εξαρτάται από την παρέμβαση μιας γκαλερί τέχνης ή ενός εθνικού μουσείου στο εξωτερικό για να γίνει πραγματικότητα. Αλλά ο Shatat είναι αισιόδοξος. «Όλα τα έργα των καλλιτεχνών θα βγουν», προέβλεψε. «Θα δουν το φως, και θα περάσουν εμπόδια, σύνορα και νόμους, και όλος ο κόσμος θα τα δει. Αυτή είναι η δύναμη της τέχνης».

Πηγή: The Guardian / Φωτογραφία: Ahmed Muhanna’s Unemployed Hope, Deir al-Balah, Gaza (2024). Φωτογραφία: Supplied