«Η makeup artist μου, Melissa Hernandez, ζει με την αλήθεια του “less is more” και προσαρμόζει το μακιγιάζ για να βελτιώσει τα μοναδικά χαρακτηριστικά κάθε ατόμου», λέει η Madison αποκλειστικά στο Bazaar. «Δεν προσπαθεί να κάνει τους πάντες να ταιριάζουν σε ένα καλούπι ή να τηρούν τις τάσεις».

Η ηθοποιός έγινε γρήγορα μια καλλονή και αγαπημένη της μόδας στο κόκκινο χαλί φέτος, προσφέροντας με συνέπεια φρέσκες και διασκεδαστικές εμφανίσεις με ένα νεύμα στους ρετρό κώδικες. «Μου αρέσει να έχω αναφορές που κυμαίνονται από τις δεκαετίες του ’50 και του ’90. Εμπνέομαι κυρίως από εμφανίσεις που αγκαλιάζουν τη φυσική ομορφιά, την αυθεντικότητα και την ατομικότητα», λέει η Madison στο Bazaar.

«Λατρεύω τις ροζ και καφέ αποχρώσεις. Η Monica Bellucci, η Bianca Jagger0 και οι κινηματογραφικές φωτογραφίες της δεκαετίας του ’60 και του ’70 είναι μεγάλη έμπνευση. Και φυσικά, η μαμά μου, η οποία έχει φορέσει τόσο λίγο μακιγιάζ σε όλη της τη ζωή, είναι επίσης μια μεγάλη έμπνευση για μένα».

Το αγαπημένο προϊόν ομορφιάς της Madison; «Πάντα κοκκινίζω. Πάντα ζητάω περισσότερα”, λέει η ηθοποιός. “Λατρεύω το Luminous Silk Glow Blush της Armani Beauty. Συνήθως εναλλάσσω τις αποχρώσεις Amore και In Love. Η Amore είναι μια όμορφη ροζ απόχρωση και η In Love είναι λίγο πιο ουδέτερη, ιδανική για κάθε μέρα».

Πηγή: Harper’s Bazaar / Κεντρική φωτογραφία: Armani Beauty

Το φεστιβάλ έχει ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη πολιτισμό και ανθρώπινη προσπάθεια να τον κάνει προσιτό σε όλους. Το φεστιβάλ έμαθε σε κόσμο να βλέπει καλό σινεμά, να γεμίζει αίθουσες, να μη φοβάται τη μοναξιά γιατί όπως ακούμε και στο επετειακό βίντεο, σε μια αίθουσα κινηματογράφου δεν είσαι ποτέ μόνος. Κι αυτό το μοίρασμα της εμπειρίας μου μοιάζει με την αρχή της συλλογικότητας και μου θυμίζει ότι στην τέχνη θα κρύβεται πάντα η ελπίδα αυτής της «διάσωσης», είτε από την επαρχία, είτε από τη ματαιότητα, είτε απλά και πρακτικά από τη μοναξιά.

Τα ωραία λόγια που ακούστηκαν χθες στην επετειακή τελετή έναρξης ήταν φάρμακο. Η τρυφερότητα που περιείχαν ήταν αντίδοτο. Και η νοσταλγία που εξέφρασαν είναι η δύναμη για να συνεχίζουμε σε ένα παρόν δύσκολο κι ένα μέλλον αβέβαιο με αίθουσες να κλείνουν, αλλά με δημιουργούς που κουβαλάνε την ελπίδα.

Στην άνετη θέση μου στο Μέγαρο, που μεγαλοπιάνομαι και σκέφτομαι ότι μια τέτοιου είδους πολυτέλεια με γεμίζει πια, ψιλομιλάω με τη διπλανή μου. Είναι σκηνοθέτιδα. Με περνάει και μένα για σκηνοθέτιδα. Συμφωνούμε και οι δύο ότι απλά είμαστε φανατικές θεατές. Κάνουμε σχόλια για την ταινία, γελάμε στις ίδιες σκηνές, αυτή λέει τις σκέψεις της δυνατά καμία φορά, εγώ απαντώ σε όσες καταφέρνω να ακούσω. Ζούμε μαζί αυτή την έλλειψη του αισθήματος της μοναξιάς και αυτή την ισορροπία που φαντάζομαι για τις ψυχές των θεατών σε μια κινηματογραφική αίθουσα: ψυχές σε μια ίδια ευθεία και ταυτόχρονα μια ευθεία που αγκαλιάζει το διαφορετικό.

Η ταινία έναρξης, η Anora, είναι όμορφη. Είναι από αυτές τις ταινίες που θα σκέφτεσαι για καιρό και από εκείνες που σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλύσεις και να νιώσεις αυτή την έπαρση της κατανόησης των νοημάτων.

Η ταινία είναι για ένα κορίτσι με κάτι κλωστές στα μαλλιά που γυαλίζουν, που ζει βαθιά τις συνέπειες της τάξης της κι έτσι χορεύει σε ένα κλαμπ και όποτε επιλέγει εργάζεται και ως συνοδός. Σκέφτομαι πως είναι θολά τα όρια αυτής της επιλογής και ως συνέπεια συνειδητοποιώ τη βαθιά ψυχογραφία του ρόλου της. Γνωρίζει έναν γιο πάρα πολύ πλούσιου Ρώσου που η ζωή του είναι λεφτά και όσα είναι τα λεφτά για ένα παιδί στα 21 του που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες των ανέσεων και των ευκαιριών. Κι αυτή η γνωριμία έχει τη μορφή μιας ακόμα διάσωσης από έναν κόσμο υποβαθμισμενο που η συνήθεια στη μιζέρια σε τρώει περισσότερο από την ίδια τη μιζέρια. Από μια πραγματικότητα που έχει περισσότερο δουλειά και λιγότερο ζωή κι ένα σπίτι δίπλα σε έναν σταθμό τρένου. Ποιος δε θα ήθελε να σωθεί από μια τέτοια πραγματικότητα και ποιος δε θα έβαζε τα δυνατά του ως το τέλος;

Η ταινία έχει φοβερή λεπτομέρεια και αγγίζει πλευρές των χαρακτήρων με τρομερή ειλικρίνεια. Και είναι αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση, που με έκανε να στείλω προς κάθε ενδιαφερόμενο και ενδιαφερόμενη, κατά τη γνώμη μου, φίλο και φίλη, ότι μόλις είδα μια πάρα πολύ ωραία ταινία και γεμάτη και σημαντική.

Ο Sean Baker, ο σκηνοθέτης της ταινίας, που η πορεία του μου θυμίζει κάτι καταραμένο, ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες με το κινητό του και δε σταμάτησε ποτέ από τότε, καθώς και το ταλέντο κρύβει μια εμμονή, που ίσως να είναι η πιο υγιής εμμονή εκεί έξω. Ευτυχώς για όλους δε σταμάτησε κι ευτυχώς για όλους, ειδικούς και θεατές, συνεχίζει ακάθεκτος να δημιουργεί και να βραβεύεται.

Όταν είδα το Florida Project – μια ταινία του που αν είσαι συνδρομητής Cinobo βάλε να τη δεις σήμερα το βράδυ, αν δεν έχεις κλείσει εισιτήριο για κάποια σημερινή προβολή – γύρω στα 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία της, ένιωσα εκείνο το συναίσθημα το κοινό με το να δοκιμάζεις κάτι νέο σε φαγητό και να αναρωτιέσαι γιατί έχασες τόσο χρόνο χωρίς αυτή τη γεύση στον ουρανίσκο σου. Κάπως έτσι νομίζω ότι είναι όλες οι ταινίες του Sean Baker, απαραίτητες.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας ξεκινούν επίσημα τις προβολές τους σήμερα και όπως κάθε χρόνο έχουν και τα φεστιβαλικά διαμαντάκια τους που αρμόζει να τα βλέπουμε σε πλαίσιο φεστιβάλ, σε πλαίσιο γιορτινό. Ψάξτε, διαβάστε, διαλέξτε εκείνη την ταινία που θα σας γεμίσει με την έπαρση της κατανόησης. Όλες όλες οι πληροφορίες αναλυτικά, εδώ.

Καλές προβολές!

Το “Anora” ήταν η τρίτη ταινία του Baker που έκανε ντεμπούτο στις Κάννες, μετά τα “The Florida Project” και “Red Rocket”, ταινίες που είναι αναμφισβήτητα must – watch, παρέα με το “Tangerine” φυσικά.

Ο Baker καθώς παραλάμβανε το βραβείο του στις Κάννες, το αφιέρωσε σε «όλες τις εργάτριες του σεξ, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον», υπογραμμίζοντας τη σημασία της «δημιουργίας ταινιών που προορίζονται για σινεμά». Όπως το έθεσε ο Baker από το βήμα «Πρέπει να υπενθυμίζεται στον κόσμο ότι η παρακολούθηση μιας ταινίας στο σπίτι, η κύλιση στο τηλέφωνό σας, ο έλεγχος των email και η μισή προσοχή δεν είναι ο τρόπος, αν και ορισμένες εταιρείες τεχνολογίας θα ήθελαν να σκεφτόμαστε έτσι. Η παρακολούθηση μιας ταινίας με άλλους σε έναν κινηματογράφο είναι μια από τις σπουδαίες κοινές εμπειρίες. Μοιραζόμαστε γέλιο, λύπη, θυμό, φόβο και ελπίζουμε να έχουμε μια κάθαρση με τους φίλους και τους αγνώστους μας. Οπότε λέω ότι το μέλλον του κινηματογράφου είναι από εκεί που ξεκίνησε: σε έναν κινηματογράφο».

Κι αφού αυτές οι δηλώσεις μας βρίσκουν σύμφωνους, στα καλά νέα της ημέρας, έχουμε να περιμένουμε την πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας στις 2 Οκτωβρίου, ως ταινία έναρξης του αγαπημένου και πολυαναμενόμενου κάθε χρόνο για τους κινηματογραφόφιλους Αθηναίους φεστιβάλ, τις Νύχτες Πρεμιέρας.

Σύμφωνα με το cinema magazine.gr, πρόκειται για μια συγκινητικά ταιριαστή έναρξη για την επετειακή έκδοση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας που φέτος κλείνει 30 χρόνια, καθώς οι Νύχτες Πρεμιέρας αποτέλεσαν το πρώτο Φεστιβάλ παγκοσμίως που διοργάνωσε πλήρες αφιέρωμα στον χαρισματικό δημιουργό του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, Sean Baker, το 2015 και που φιλοξένησε Ησε πανελλήνια πρεμιέρα όλες τις μετέπειτα δημιουργίες του. Το “Anora” είναι επίσης μια ταινία που συνοψίζει πλήρως και με τον πιο ιδανικό τρόπο το πνεύμα και τη φιλοσοφία των Νυχτών Πρεμιέρας, ενός φεστιβάλ το οποίο επί τριάντα συνεχή χρόνια δίνει φωνή σε μερικές από τις πιο συναρπαστικές νέες φωνές του παγκόσμιου σινεμά, συστήνοντάς τες ενθουσιωδώς στο ελληνικό κοινό.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντής του Φεστιβάλ Λουκά Κατσίκα, «με το ANORA ο δημιουργός ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του σε ακόμη μία παρία του αμερικανικού ονείρου: μια σπιρτόζικη και μπριόζα σεξεργάτρια που καταλήγει πρωταγωνίστρια (και θύμα) στο δικό της παραμύθι όταν γνωρίζει τον πρίγκιπα των ονείρων της στο πρόσωπο ενός κακομαθημένου 20χρονου πλουσιόπαιδου, γόνου ενός Ρώσου ολιγάρχη, το οποίο βρίσκεται για σύντομη παραμονή στις Ηνωμένες Πολιτείες και θέλει να παρτάρει ασύστολα με τα λεφτά του μπαμπά. Η ταινία είναι ένας αθυρόστομος συνδυασμός του παραμυθιού της «Σταχτοπούτας» και του “Pretty Woman”, χωρίς τον εξιδανικευμένο ρομαντισμό της πρώτης και δίχως το χολιγουντιανό λούστρο της δεύτερης. Έχει τον δικό της ατίθασο χαρακτήρα, συνεννοείται με τη λαϊκή γλώσσα του περιθωρίου, γίνεται μια ενήλικη κομεντί κοινωνικών ανισοτήτων και τσακισμένων ονείρων και ταυτόχρονα ένα love story της συμφοράς που σταδιακά μετατρέπεται σε εμπειρία αυτογνωσίας και μάθημα ζωής για μια γυναίκα που ήθελε τόσο πολύ να πιστέψει σε κάτι καλύτερο».

Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 24 Οκτωβρίου.

Το πλήρες πρόγραμμα του 30ού ΔΦΚ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου της διοργάνωσης, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024, στις 18:30, στο “Auditorium Theo Angelopoulos” του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος στην Αθήνα.

Πηγή: Variety / cinemamagazine.gr