Σύμφωνα με τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, υπάρχει ένα ακόμη χάσμα φύλου με παράδοξα που προβληματίζουν τους ειδικούς. Μια επιστημονική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο περιοδικό Science Advances ανέλυσε με ακρίβεια τα χάσματα στην ευημερία μεταξύ των φύλων — αν υπάρχουν και επιμένουν παρά την κοινωνική πρόοδο — εξετάζοντας ταυτόχρονα ορισμένες αντιφάσεις στον τομέα αυτό.

Οι συγγραφείς διερεύνησαν πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες να δηλώνουν υψηλότερα επίπεδα ευτυχίας ενώ εμφανίζουν χειρότερη ψυχική υγεία, ή γιατί παρά τις κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις των τελευταίων δεκαετιών, τα επίπεδα ευημερίας τους συγκριτικά με τους άνδρες έχουν μειωθεί. Οι ερευνητές αναγνωρίζουν σημαντικές διακυμάνσεις μεταξύ χωρών, επισημαίνοντας ότι αυτές οι αντιφάσεις δεν ισχύουν παντού. Ωστόσο, επιβεβαιώνουν την ύπαρξη χάσματος στην ευημερία, το οποίο αποδίδεται σε συνδυασμό βιολογικών παραγόντων, πολιτισμικών επιρροών και διαφορών στον τρόπο μέτρησης της ευημερίας.

Το βασικό συμπέρασμα: Τα διεθνή δεδομένα δείχνουν μείωση της ευημερίας των γυναικών, κυρίως όσον αφορά το συναισθηματικό στρες.

Η υποκειμενική ευημερία και το πρώτο παράδοξο

Η έρευνα επικεντρώθηκε στην υποκειμενική ευημερία — δηλαδή το πώς κάποιος αντιλαμβάνεται και περιγράφει την ποιότητα της ζωής του. «Η μελέτη μας αναλύει τις διαφορές φύλου στην ευημερία. Υπάρχουν δύο ανησυχητικές αντιφάσεις που θέλαμε να ερευνήσουμε: γιατί υπάρχουν, αν επιμένουν σε διαφορετικές χώρες και τι πραγματικά τις προκαλεί», εξηγεί ο Caspar Kaiser, ερευνητής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και συγγραφέας της μελέτης.

Όσον αφορά στο πρώτο παράδοξο — τη διαφορά ανάμεσα στη δηλωμένη ευτυχία των γυναικών και τα αποτελέσματα για την ψυχική τους υγεία — οι συγγραφείς εξέτασαν στοιχεία για την ψυχική υγεία και τον πόνο. Διαπίστωσαν ότι οι γυναίκες «συστηματικά» αναφέρουν χειρότερη ψυχική κατάσταση, με υψηλότερα επίπεδα κατάθλιψης, εκνευρισμού και άγχους.

«Αυτές οι διαφορές παρατηρούνται παγκοσμίως: Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, οι γυναίκες νιώθουν λιγότερη ασφάλεια τη νύχτα και βιώνουν περισσότερη ανησυχία, λύπη και κατάθλιψη. Τα χάσματα αυτά είναι ιδιαίτερα έντονα στη Λατινική Αμερική και τη Δυτική Ευρώπη», σημειώνεται στο άρθρο.

Επιπλέον, το χάσμα αυτό στην ψυχική υγεία συνδέεται με σωματικά προβλήματα, κυρίως μεγαλύτερη επιρρέπεια στον χρόνιο πόνο. Οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο να υποφέρουν από διάφορες χρόνιες παθήσεις πόνου σε σύγκριση με τους άνδρες και παρουσιάζουν μεγαλύτερη ευαισθησία στον πόνο.

Κοινωνικοί ρόλοι, προσδοκίες και βιολογία

Οι επιστήμονες αποδίδουν το χάσμα αυτό στις κοινωνικές νόρμες και στους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων: «Συχνά από τις γυναίκες αναμένονται φροντίδα, συναισθηματική εκφραστικότητα και συμμόρφωση, γεγονός που οδηγεί σε αυξημένη ψυχολογική πίεση», σημειώνει η μελέτη. Επιπλέον, βιώνουν περισσότερο στρες λόγω της προσπάθειας να ισορροπήσουν οικιακές κι επαγγελματικές υποχρεώσεις.

Μια άλλη εξήγηση είναι ότι τα αγόρια ενθαρρύνονται να είναι ανταγωνιστικά και συγκρατημένα συναισθηματικά, ενώ τα κορίτσια διδάσκονται να είναι συμπονετικά και φροντιστικά. Ταυτόχρονα, τα κορίτσια τείνουν να «εσωτερικεύουν» το στρες, οδηγώντας σε αυξημένη τάση για σκέψη-ανακύκλωση (rumination), γνωστό προγνωστικό παράγοντα κατάθλιψης.

«Αυτές οι κοινωνικές νόρμες ενδέχεται να συμβάλλουν στα υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και αρνητικών συναισθηματικών καταστάσεων στις γυναίκες», προσθέτει η μελέτη. Παράλληλα, ενδεχομένως βιολογικοί παράγοντες να παίζουν ρόλο στο χάσμα αυτό: Για παράδειγμα, οι γυναίκες μπορεί να βιώνουν συχνότερα «αρνητικό συναίσθημα» — όπως ενοχή, άγχος ή φόβο — εξαιτίας των μεγάλων διακυμάνσεων στις αναπαραγωγικές ορμόνες στη διάρκεια της ζωής τους.

Η αντίθεση με την ικανοποίηση από τη ζωή

Ωστόσο, αυτό το χάσμα στην ψυχική και σωματική υγεία έρχεται σε αντίθεση με τις δηλώσεις ικανοποίησης από τη ζωή. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, οι γυναίκες συστηματικά δηλώνουν υψηλότερα επίπεδα ικανοποίησης και ευτυχίας από τους άνδρες — μοτίβο που παρατηρείται σε πολλές περιοχές του κόσμου αλλά όχι πάντα σε όλες τις έρευνες. Μάλιστα πρόσφατα στοιχεία δείχνουν ότι στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μετά την πανδημία κορωνοϊού οι γυναίκες δεν δηλώνουν πλέον πιο ικανοποιημένες ή ευτυχισμένες.

Οι ερευνητές αποδίδουν αυτό το πρώτο παράδοξο σε ένα μίγμα βιολογικών, πολιτισμικών αλλά και μεθοδολογικών παραγόντων. Οι ορμονικές διακυμάνσεις επηρεάζουν την αντίληψη της ευημερίας, αλλά επίσης διαφορετικές προσδοκίες για άνδρες-γυναίκες — διαμορφωμένες από κοινωνικές νόρμες ή προσωπικές εμπειρίες — επηρεάζουν τον τρόπο που δηλώνεται η ευημερία στις έρευνες.

Για παράδειγμα, κάποιες μελέτες δείχνουν ότι παρότι έχουν χαμηλότερους μισθούς ή λιγότερες προαγωγές στη δουλειά τους, οι γυναίκες συχνά δηλώνουν μεγαλύτερη εργασιακή ικανοποίηση πιθανότατα λόγω χαμηλότερων αρχικών προσδοκιών. Επίσης θεωρείται ότι άνδρες-γυναίκες ίσως ερμηνεύουν διαφορετικά τις ερωτήσεις των ερευνών για την ευημερία.

Στην ανασκόπησή τους οι επιστήμονες διαπίστωσαν μεγάλη ποικιλία μεταξύ χωρών ως προς αυτό το φαινόμενο. Το φαινομενικό αυτό παράδοξο δεν ισχύει παντού: Ενώ το αρνητικό χάσμα στο συναισθηματικό στρες (σε βάρος των γυναικών) εμφανίζεται παγκοσμίως, η θετική διαφορά στην εκτίμηση ζωής (υπέρ των γυναικών) εντοπίστηκε μόνο στη Μέση Ανατολή, τη Bόρεια Αφρική, την Aμερική, και την Aσία. Υψηλή ικανοποίηση από τη ζωή δεν παρατηρείται στην Ευρώπη, τις πρώην Σοβιετικές χώρες ή την Υποσαχάρια Αφρική.

«Το παράδοξο της γυναικείας ευημερίας είναι υπαρκτό, αλλά όχι καθολικό. Στα ακατέργαστα δεδομένα εμφανίζεται στο 36% των χωρών που καλύπτουν το 32% του παγκόσμιου πληθυσμού», καταλήγει το άρθρο.

Σύμφωνα με τον Kaiser αυτή η ποικιλία δείχνει ότι «οι διαφορές φύλου στην ευημερία δεν εξηγούνται από μία καθολική θεωρία: Η ευημερία καθορίζεται από τον πολιτισμό, τις (άτυπες) κοινωνικές νόρμες αλλά και τις (τυπικές) πολιτικές».

Η πτώση της γυναικείας ευημερίας – Παρά τις προόδους

Το δεύτερο μεγάλο παράδοξο που αποκαλύπτει η βιβλιογραφία αφορά στη μείωση της γυναικείας ευημερίας παρότι έχουν σημειωθεί σημαντικές βελτιώσεις στην ισότητα τα τελευταία χρόνια. Οι συγγραφείς καταγράφουν ξανά ποικιλία μεταξύ χωρών αλλά καταλήγουν πως πράγματι η ευημερία των γυναικών έχει μειωθεί — κυρίως όσον αφορά τον πόνο και το συναισθηματικό στρες.

«Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι εκεί όπου οι γυναίκες πέτυχαν σημαντική οικονομική πρόοδο εξακολουθούν να δηλώνουν πως νιώθουν πιο πιεσμένες συναισθηματικά», λέει ο Kaiser.

Για να εξηγηθεί αυτό το φαινόμενο οι επιστήμονες υποθέτουν ότι οι γυναίκες δεν επωφελούνται εξίσου από την κοινωνικο-οικονομική πρόοδο. Μάλιστα προτείνουν ότι βελτιώσεις σε θέματα υγείας ή εκπαίδευσης ωφελούν περισσότερο την ανδρική παρά τη γυναικεία ευημερία.

«Στις χώρες της Ευρώπης μεγαλύτερη ισότητα στα οικονομικά ή στην πολιτική/εκπαίδευση/υγεία δεν συνεπάγεται απαραίτητα υψηλότερη γυναικεία ευημερία συγκριτικά με τους άνδρες», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Μια άλλη πιθανή εξήγηση είναι αυτό που αποκαλείται «διπλό φορτίο»: Η αλλαγή στους κοινωνικούς ρόλους αύξησε τον φόρτο εργασίας των γυναικών καθώς καλούνται πλέον να ισορροπούν οικογενειακές υποχρεώσεις και απασχόληση στην αγορά εργασίας. «Στην Ευρώπη τα δεδομένα δείχνουν ότι σε χώρες με μεγαλύτερη ισότητα ή προοδευτικές νόρμες οι γυναίκες βιώνουν συχνότερα συγκρούσεις μεταξύ εργασίας-οικογένειας οδηγώντας τελικά σε μειωμένη συνολική θετική διάθεση», εξηγούν οι συγγραφείς.

Άλλη υπόθεση που εξετάζουν είναι η μετατόπιση των προσδοκιών: «Καθώς αυξάνονται οι δυνατότητες για τις γυναίκες θέτουν υψηλότερους στόχους· όταν όμως η πραγματικότητα δεν ανταποκρίνεται δημιουργείται περισσότερο στρες κι απογοήτευση», σχολιάζει ο Kaiser.

Ο ερευνητής της Οξφόρδης συνοψίζει πως «μόνη η οικονομική ισότητα (στην εκπαίδευση ή εργασία) δεν εγγυάται καλύτερη ευημερία για τις γυναίκες». «Οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει να δώσουν έμφαση πέρα από τα οικονομικά μεγέθη — να επικεντρωθούν στη ψυχική υγεία κι ενίσχυση της συναισθηματικής ισορροπίας. Παράλληλα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη πως τα χάσματα αυτά διαφέρουν ανά κουλτούρα· άρα καθολικές λύσεις δύσκολα θα είναι αποτελεσματικές».

Ο Kaiser, τέλος, παραδέχεται ότι παραμένουν ανοιχτά πολλά ερωτήματα γύρω από το χάσμα φύλου στην ευημερία: «Απαιτείται περαιτέρω έρευνα για το πώς άνδρες-γυναίκες ερμηνεύουν διαφορετικά την έννοια της ευημερίας· αν υπάρχουν προκαταλήψεις στις αυτοαναφορές· πώς οι άτυποι κανόνες κάθε κοινωνίας επηρεάζουν τα χάσματα αυτά· κι αν τελικά οι γυναίκες αξιολογούν αλλιώς την προσωπική τους κατάσταση ανά χώρα».

Η Judit Vall, καθηγήτρια Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Βαρκελώνης (χωρίς συμμετοχή στη συγκεκριμένη μελέτη), δηλώνει πως δεν εκπλήσσεται από τα αποτελέσματα που δείχνουν πτώση της γυναικείας ευημερίας παρά τις προόδους στην ισότητα. «Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αυτήν την εξέλιξη· όμως ένας βασικός είναι ότι εντοπίσαμε φυλετικές προκαταλήψεις στην αγορά εργασίας όταν μια γυναίκα αποκτήσει παιδιά. Οι γυναίκες τιμωρούνται περισσότερο επειδή χάνουν εισόδημα ενώ αυξάνεται ο κίνδυνος λήψης αντικαταθλιπτικών μετά το πρώτο παιδί — κάτι που δεν συμβαίνει στους άνδρες», εξηγεί η Vall. «Μπαίνουμε στην αγορά εργασίας με φιλοδοξίες, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε κύρια φροντίδα για τα παιδιά κι αυτό μας φορτίζει ακόμα περισσότερο».

Πηγή: EL PAÍS

Όλοι καταλαβαίνουμε πως στη ρίζα βρίσκεται η ανισορροπία εξουσίας. Το «ταλέντο» λατρεύεται, η δύναμη ανεβαίνει στο κεφάλι του άνδρα, τον κάνει να νιώθει ανίκητος, να πιστεύει ότι έχει ασυλία. Ξέρει ότι οι εργοδότες του δεν μπορούν να τον χάσουν.

Αλλά ας σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Η Fiona Bruce είναι μια αναντικατάστατη τηλεοπτική σταρ. Η Mishal Husain είναι εξαιρετική ραδιοφωνική δημοσιογράφος. Η Mel Giedroyc είναι αγαπημένη παρουσιάστρια. Μπορείτε να φανταστείτε τη Bruce να γδύνεται μπροστά στο συνεργείο της, με μόνο φούντες να καλύπτουν το στήθος της; Ή τη Husain να κάνει σεξουαλικά σχόλια στους ερευνητές της; Ή τη Giedroyc, την εποχή του Bake Off, να σπρώχνει τη λεκάνη της σε έναν νεαρό που σκουπίζει τη ζύμη από το παντελόνι της;

Και αυτές κατέχουν θέσεις εξουσίας. Το ταλέντο τους εκτιμάται, αλλά η δύναμη δεν τις διαφθείρει. Δεν νιώθουν ανίκητες ούτε συμπεριφέρονται με ασυλία. Πριν καιρό, η Giedroyc παρουσίαζε μια φιλανθρωπική εκδήλωση και ήταν υπόδειγμα ευγένειας και ταπεινότητας, ευχαριστώντας τους συνεργάτες τόσο μπροστά όσο και πίσω από τη σκηνή.

Η βαθύτερη ρίζα: έμφυλη ανισότητα

Όταν αντιστρέφουμε το παράδειγμα, οι δικαιολογίες καταρρέουν. Μένει μόνο μία εξήγηση: η ανισορροπία εξουσίας ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες. Όσο κι αν νομίζουμε ότι έχουμε προχωρήσει προς την ισότητα των φύλων, οι άνδρες εξακολουθούν να νιώθουν πολύ πιο συχνά δικαιούχοι και ανώτεροι. Οι χειρότεροι από αυτούς θα ενεργήσουν ανάλογα – μερικές φορές βλάπτοντας και άλλους άνδρες.

Δεν αφορά σε όλους τους άνδρες φυσικά. Πολλοί είναι ταπεινοί, σεβαστικοί και αξιαγάπητοι ως συνάδελφοι, φίλοι ή σύντροφοι. Αυτοί όμως είναι όσοι έχουν αμφισβητήσει συνειδητά τις κοινωνικές δυνάμεις που προσδίδουν εξουσία στους άνδρες εις βάρος εξίσου ικανών γυναικών.

Αυτές οι δυνάμεις εμφανίζονται από πολύ μικρή ηλικία. Από τα τρία κιόλας χρόνια, τα αγόρια διακόπτουν πιο συχνά τα κορίτσια της ηλικίας τους παρά άλλα αγόρια. Μέχρι τα έξι, τόσο αγόρια όσο και κορίτσια πιστεύουν ότι τα αγόρια είναι πιο πιθανό να είναι «πολύ έξυπνα», παρότι γνωρίζουν ότι τα κορίτσια ήδη αποδίδουν καλύτερα στο σχολείο.

Πώς διαμορφώνεται η αίσθηση ανωτερότητας

Μια από τις πιο αποθαρρυντικές μελέτες για το βιβλίο μου “The Authority Gap”, ζήτησε από Βρετανούς γονείς να εκτιμήσουν τον δείκτη νοημοσύνης των παιδιών τους. Κατά μέσο όρο έβαλαν τα αγόρια στο 115 και τα κορίτσια μόλις στο 107, παρότι τα κορίτσια συνήθως αναπτύσσονται νωρίτερα, έχουν μεγαλύτερο λεξιλόγιο και υπερέχουν ακαδημαϊκά σε όλα τα επίπεδα.

Έτσι, τα αγόρια μεγαλώνουν απορροφώντας υποσυνείδητα την εσφαλμένη πεποίθηση πως είναι εξυπνότερα από τα κορίτσια – και το ίδιο συμβαίνει και στα ίδια τα κορίτσια. Δεν προκαλεί έκπληξη λοιπόν ότι όταν οι ίδιοι ερευνητές ζήτησαν από ενήλικες άνδρες και γυναίκες να εκτιμήσουν τον δικό τους δείκτη νοημοσύνης, οι άνδρες δήλωσαν κατά μέσο όρο 110, ενώ οι γυναίκες μόλις 105. Κι όμως, η κατανομή του IQ είναι πανομοιότυπη μεταξύ των φύλων.

Αυτό το αίσθημα ανωτερότητας ενισχύεται στο σχολείο. Η καθηγήτρια Allyson Julé μελέτησε τις αλληλεπιδράσεις στην τάξη και βρήκε ότι οι εκπαιδευτικοί επαναλαμβάνουν τα σχόλια των αγοριών εννέα φορές περισσότερο ως αναγνώριση της συμβολής τους απ’ ό,τι των κοριτσιών, απευθύνουν περισσότερες ερωτήσεις στα αγόρια και επαινούν περισσότερο τις απαντήσεις τους.

Αυτοπεποίθηση ή υπερβολική σιγουριά;

Ως αποτέλεσμα, τα αγόρια ανταμείβονται επειδή μιλούν και τα κορίτσια επειδή είναι ήσυχα και φρόνιμα – οδηγώντας πολλά κορίτσια να χάσουν τη φωνή, την αυτοπεποίθηση και τις φιλοδοξίες τους στην ενηλικίωση.

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση είναι επίσης πιο συχνή στους άνδρες. Μια μελέτη με τίτλο “Bullshitters: Who are they and what do we know about their lives?” εξέτασε 40.000 δεκαπεντάχρονους σε εννέα χώρες: κλήθηκαν να αξιολογήσουν τις γνώσεις τους σε 16 μαθηματικές έννοιες – τρεις εκ των οποίων ήταν ψεύτικες (“subjunctive scaling”, “declarative fraction”, “proper number”). Σε όλες τις χώρες, τα αγόρια ήταν πολύ πιο πιθανό να ισχυριστούν πως γνώριζαν τις ψεύτικες έννοιες – και μάλιστα πίστευαν πραγματικά ότι ήταν καλύτερα στα μαθηματικά απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.

Οι συνέπειες στην καριέρα και την κοινωνία

Φυσικά, η σεξουαλική παρενόχληση έχει πολλές αιτίες. Όμως αυτό το τοξικό μίγμα υπερβολικής αυτοπεποίθησης, αίσθησης δικαιώματος κι ανωτερότητας αντικατοπτρίζεται στις καταγγελίες κατά του Gregg Wallace, κάποιες από τις οποίες τώρα ερευνώνται από την παραγωγή του.

Σε πιο ήπιες μορφές, αυτό το φαινόμενο βρίσκεται πίσω από τη σχετική υστέρηση των γυναικών στην επαγγελματική εξέλιξη έναντι των ανδρών. Ακόμη κι όταν ξεκινούν στον πρώτο βαθμό διοίκησης, αμερικανική έρευνα δείχνει ότι προάγονται μόλις 81 γυναίκες για κάθε 100 άνδρες, παρότι οι γυναίκες εισέρχονται στην αγορά εργασίας με καλύτερα προσόντα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του σχολείου και του πανεπιστημίου, οι ικανότητες των κοριτσιών αξιολογούνται αντικειμενικά μέσω ανώνυμων εξετάσεων – όπου υπερέχουν έναντι των αγοριών. Όμως όταν μπαίνουν στον εργασιακό χώρο, αρχίζουν να εισχωρούν οι προκαταλήψεις.

Επειδή όλοι τείνουμε να συγχέουμε την αυτοπεποίθηση με την ικανότητα, συχνά προτιμάμε να προσλαμβάνουμε ή να προάγουμε τον υπερβολικά σίγουρο άνδρα που διαφημίζει τον εαυτό του ως λαμπρότερο από μια λιγότερο σίγουρη αλλά σαφώς πιο ικανή γυναίκα.

Το χάσμα εξουσίας παραμένει

Αν δεν αναγνωρίσουμε αυτή την προκατάληψη και δεν λάβουμε μέτρα για τη διόρθωσή της, δεν θα κλείσουμε ποτέ το χάσμα εξουσίας που συγκρατεί τις γυναίκες πίσω ενώ προωθεί τους άνδρες μπροστά. Επιτέλους, αρχίζουμε να απαλλασσόμαστε από τους χειρότερους τύπους σαν τον Wallace – όμως παραμένουν πάρα πολλοί «καυχώμενοι» στη θέση τους που θα έπρεπε να αντικατασταθούν από τις Mishal Husain και Fiona Bruce αυτού του κόσμου.

*Η Mary Ann Sieghart είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στο Global Institute of Women’s Leadership του King’s College London και συγγραφέας του βιβλίου The Authority Gap: Why Women Are Still Taken Less Seriously Than Men, and What We Can Do About It.

Πηγή: The Guardian

Ειδικότερα, η σύνδεση του σεξισμού με την αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης Αλτσχάιμερ και άνοιας αναδεικνύεται μέσα από μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου Κολούμπια στις ΗΠΑ, η οποία υποδεικνύει ότι η ανισότητα των φύλων μπορεί να έχει ακόμη πιο σοβαρές συνέπειες στην ψυχική και εγκεφαλική υγεία των γυναικών απ’ ό,τι πιστευόταν προηγουμένως.

Ο σεξισμός, που βασίζεται στην άνιση μεταχείριση των φύλων, είναι γνωστό ότι επηρεάζει αρνητικά την ψυχική υγεία των γυναικών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μισθολογική ανισότητα. Ωστόσο, η νέα μελέτη αποκαλύπτει πως η εκδήλωση σεξιστικών συμπεριφορών και πολιτικών σε βάρος των γυναικών μπορεί να έχει και επιπτώσεις στην εγκεφαλική τους υγεία.

Συγκεκριμένα, η μελέτη διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που γεννήθηκαν σε πολιτείες των ΗΠΑ με υψηλό επίπεδο δομικού σεξισμού, αντιμετωπίζουν, σε μεγαλύτερες ηλικίες, ταχύτερη έκπτωση της μνήμης τους συγκριτικά με τις γυναίκες που μεγάλωσαν σε πολιτείες με λιγότερο έντονο σεξιστικό υπόβαθρο.

Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε από τους ερευνητές του Vagelos College of Physicians and Surgeons του Πανεπιστημίου Κολούμπια, δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Alzheimer’s & Dementia: Alzheimer’s».

Στην έρευνα, συμμετείχαν σχεδόν 21.000 γυναίκες, των οποίων τα δεδομένα εξετάστηκαν σε βάθος χρόνου, από το 1900 έως το 1960.

Οι ερευνητές υπολόγισαν τον βαθμό δομικού σεξισμού κάθε πολιτείας λαμβάνοντας υπόψη διάφορους παράγοντες, όπως η αναλογία ανδρών και γυναικών στο εργατικό δυναμικό, η συμμετοχή γυναικών στα πολιτειακά νομοθετικά σώματα, τα ποσοστά φτώχειας και η οικονομική ανισότητα:

· η πολιτεία με τον υψηλότερο δομικό σεξισμό ήταν το Μισισιπή το 1910,

· ενώ το Κονέκτικατ το 1940 παρουσίαζε τον χαμηλότερο.

Τα αποτελέσματα της μελέτης είναι εντυπωσιακά: οι γυναίκες που γεννήθηκαν στο Μισισιπή παρουσίασαν έκπτωση μνήμης που ήταν παρόμοια με εκείνη γυναικών που ήταν 9 χρόνια μεγαλύτερες. Αυτά τα ευρήματα είναι εξαιρετικά σημαντικά, δεδομένου ότι οι γυναίκες πλήττονται δυσανάλογα από την ασθένεια Αλτσχάιμερ στις ΗΠΑ. Σχεδόν τα δύο τρίτα των Αμερικανών με Αλτσχάιμερ είναι γυναίκες, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ζουν περισσότερο από τους άνδρες.

Αυτή η μελέτη προστίθεται σε μια σειρά άλλων ερευνών που δείχνουν τη σύνδεση του δομικού σεξισμού με την υγεία των γυναικών. Προηγούμενες μελέτες έχουν καταδείξει ότι οι γυναίκες που υπήρξαν θύματα μεγαλύτερης κοινωνικής ανισότητας λόγω φύλου, αντιμετωπίζουν υψηλότερους κινδύνους για χρόνια νοσήματα, υψηλότερα ποσοστά θνησιμότητας και περιορισμένη πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη.

ΠΗΓΗ: fastcompany.com