Τα «Ανεξάρτητα Κράτη», που απέσπασαν θετικότατες κριτικές και καθιερώθηκαν αμέσως ως ένα σημαντικό έργο της νέας ελληνικής δραματουργίας, είναι μια παράσταση αιχμηρής πολιτικής κριτικής, που ρίχνει μια λοξή ματιά στην πρόσφατη ιστορία μας για να σχολιάσει καυστικά την διαπλοκή ΜΜΕ – εξουσίας στη χώρα μας και να μας προβληματίσει για το σήμερα…

Λόγω μεγάλης ζήτησης και μετά από μια σεζόν συνεχόμενων sold out στο Θέατρο Χώρα, το Θέατρο του Νέου Κόσμου ξεκινάει από σήμερα την διάθεση εισιτηρίων για το φθινόπωρο του 2025!

Η υπόθεση

Δεκέμβριος 1977. Ο γιατρός Βασίλης Τσιρώνης μετά από καταδίωξη της αστυνομίας, κλείνεται στο διαμέρισμά του στο Φάληρο μαζί με την οικογένειά του, αρνείται να παραδοθεί και κατόπιν τετράμηνης πολιορκίας το κηρύσσει «Ανεξάρτητο Κράτος».

11 Ιουλίου 1978. Τρίτη ξημερώματα γύρω στις 4:00. Στα γραφεία γνωστής εφημερίδας φτάνει η είδηση του θανάτου του γιατρού μετά από την εντολή του υπουργείου δημόσιας τάξης για επέμβαση και λήξη της πολιορκίας. Μέσα σε αυτά τα γραφεία, γινόμαστε μάρτυρες της ζωής των δημοσιογράφων του οργανισμού από εκείνη την ημέρα, μέχρι και την επέτειο του θανάτου του Βασίλη Τσιρώνη ακολουθώντας την φανταστική ιστορία της Μαρίας Θεοφίλου, μιας νεαρής δημοσιογράφου η οποία γοητευμένη από την περίπτωση του γιατρού, αποφασίζει να εισχωρήσει στην υπόθεση και να μάθει την αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν αυτοκτονία όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία ή κρατική δολοφονία;

Η αναζήτηση για την αξία της αλήθειας και την θέση της γυναίκας μέσα σε ένα πλήρως ανδροκρατούμενο περιβάλλον προωθεί τα γεγονότα, κάτω από την βαριά σκιά του κρατικού και παρακρατικού μηχανισμού.

Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου, είναι προϊόν μυθοπλασίας και ίσως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Παρακολουθήσαμε την παράσταση την προηγούμενη θεατρική σεζόν και σημειώσαμε:

«Στο έργο που παρακολουθήσαμε, η διαφθορά ποτίζει τις σχέσεις και τις αποφάσεις των εμπλεκόμενων, με την αντίδραση σε αυτή να είναι γένους θηλυκού. Μια δημοσιογράφος, που οι δυνατότητές της ορίζονται από το φύλο της και όχι από τις σπουδές της ή τη μανία της για έρευνα, αποφασίζει να διερευνήσει αυτή την «αυτοκτονία» με αντίπαλο ένα ολόκληρο κράτος που έχει τους εκπροσώπους του ευλαβικά τοποθετημένους μέσα στην αίθουσα σύνταξης μιας εφημερίδας.»

Επιπλέον κάναμε μια πλούσια και ενδιαφέρουσα συζήτηση με την ηθοποιό της παράστασης Βασιλική Διαλυνά:

Συντελεστές

Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Παλούμπης
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης
Σκηνογράφος – Ενδυματολόγος Νατάσσα Παπαστεργίου
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σχεδιασμός ήχου: Ανδρέας Μιχόπουλος
Video design Αποστόλης Κουτσιανικούλης
Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου

Ακούγονται οι μουσικοί:
Θάνος Καζαντζής τύμπανα
Νίκος Παπαϊωάννου μπάσο, analog synth
Κώστας Νικολόπουλος κιθάρες

Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Παναγιώτας Παπαδημητρίου.

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Θωμάς Παλυβός

Εισιτήρια

Τιμές εισιτηρίων:

Α’ Ζώνη 22€
Β’ Ζώνη 18€ – 20€
Γ’ Ζώνη 15€ – 18€

Προπώληση εισιτηρίων εδώ.

Ποια είναι η πρώτη σας ανάμνηση από το θέατρο, αρχικά ως θεάτρια και ποια ως ηθοποιός πάνω στη σκηνή;

Δεν νομίζω να ήταν η πρώτη μου ανάμνηση ως θεάτρια αλλα σίγουρα ήταν η πρώτη που μου έκανε εντύπωση. Ήταν σε κάποια τάξη του δημοτικού, μας είχανε πάει σε μια παράσταση που αδυνατώ να θυμηθώ ποια ήταν. Ο συνοικιακός κινηματογράφος ήταν κατάμεστος από παιδιά και τους γονείς μας, είχε ωραία ζέστη, πολλά γέλια, πολλά χρώματα πάνω στη σκηνή, πολλά τραγούδια και θυμάμαι να ρωτάω τη μαμά ποια είναι εκείνη η μελαχροινή κυρία που τραγουδάει τόσο ωραία! Ήταν η Κατιάνα Μπαλανίκα…

Η προσωπική μου επαφή με τη σκηνή ήταν περίπου στα 12 μου όταν παρουσιάσαμε σε κοινό τη δουλειά μας στο εργαστήριο Παντομίμας που φοίτησα για 2 χρόνια.

Τι απολαμβάνετε περισσότερο από τη στιγμή που διαβάζετε το κείμενο μιας παράστασης για πρώτη φορά; Τις πρώτες πρόβες; Την πρεμιέρα; Την ομαδική δουλειά;

Κάθε στάδιο έχει την… χάρη του. Θα πω όμως πως η αναμονή για την πρώτη ανάγνωση ενός έργου με συναδέλφους που άλλους τους γνωρίζεις και με άλλους θα έρθεις σε επαφή για πρώτη φορά είναι η στιγμή που μου συμβαίνει μια ζεστή αγωνία και μου δημιουργεί γλυκειά προσμονή για την συνέχεια.

Συζητάμε συχνά πως οι θεατρικές σκηνές της Αθήνας προσφέρουν πλήθος ποιοτικών παραστάσεων και ένα μεγάλο μέρος αυτών είναι και sold out. Τι προσφέρει το θέατρο και μια καλή παράσταση στις μέρες μας, σε μέρες γεμάτες άσχημες ειδήσεις; Διέξοδο;

Ανάπαυλα. Ταύτιση. Φευγιό. Επικοινωνία.

Ποια στοιχεία έχει μια καλή παράσταση για εσάς;

Την καλή πρόθεση.

Αυτή τη θεατρική σαιζόν παίζετε στα «Ανεξάρτητα Κράτη», μια παράσταση που καταπιάνεται με τη διαφθορά, τον σεξισμό, με έννοιες που έχουν συνέπειες και θύματα το 1977. Στο 2025, πόσα έχουν αλλάξει;

Όχι πολλά. Η διαφορά είναι πως σήμερα γίνονται viral.

Το κείμενο της παράστασης είναι βαθιά μελετημένο και κάθε ένας προβληματισμός προσεγγίζεται στην ουσία του. Τι διάλογο ανοίγουν με το κοινό αυτοί οι προβληματισμοί;

Όταν στην παράσταση σηκώσαμε πανό για την σύλληψη του Ρωμανού για ένα δαχτυλικό αποτύπωμα σε μια πλαστική σακούλα και το κοινό χειροκροτούσε όρθιο, όταν παίξαμε σε ένα γεμάτο θέατρο την ημέρα που έγινε η συγκέντρωση για τα Τέμπη και το κοινό έβλεπε την «συγκάλυψη» επί σκηνής και αντιδρούσε, ο διάλογος είναι αυτός και είναι ήδη ανοιχτός.

Εσάς τι σας έμεινε όταν διαβάσατε το κείμενο της παράστασης για πρώτη φορά; Βρήκατε και στοιχεία του δικού σας χαρακτήρα στην ηρωίδα που ενσαρκώνετε ή τη βρήκατε απέναντί σας;

Δεν νομίζω πως έχω βρεθεί ποτέ «απέναντι» από μια ηρωίδα που υποδύομαι. Θεωρώ πως οι άνθρωποι δεν είμαστε ένα πράγμα μόνο. Διαφέρει πιθανώς η έκφραση και η διαχείριση του εγώ μας. Η συγκεκριμένη ηρωίδα, ο ρόλος της Βίκυς Πολέντα, της αστρολόγου σε μια από τις μεγαλύτερης εφημερίδας της εποχής, που βρέθηκε ίσως εκεί με μέσο τον μεγαλοδημοσιογράφο σύζυγό της, που μεγαλώνει τα παιδιά της σε περίοδο που το μεγάλωμα των παιδιών ήταν μάλλον αποκλειστική ευθύνη των γυναικών και φέρνει και εξτρά εισόδημα στο σπίτι, που τα κάνει όλα και συμφέρει αλλά δεν της επιτρέπεται να εμπλακεί στα πολιτικά -αυτά είναι για άντρες- γιατί έτσι είθισται ή και γιατί δεν την συμφέρει τελικά να εμπλακεί με τίποτε άλλο πέρα από αυτά που «πρέπει» να κάνει μια γυναίκα, είναι μια ηρωίδα με την οποία ταυτίζομαι σε πολλά σημεία της. Φέρω μέσα μου τις γυναίκες συγγενείς μου, τις γυναίκες άλλων εποχών που ζήσαμε μαζί, όλες τις γυναίκες που με φέρανε σήμερα εδώ. Δεν είμαι σαν τη Βίκυ Πολέντα αλλά έχω υπάρξει σαν κι εκείνη σε σημεία της και αναγνωρίζω σε μένα και σε άλλες αλλά και άλλους πολλά κοινά χαρακτηριστικά. Σε καμμία περίπτωση λοιπόν δεν την βρήκα απέναντί μου.

Δουλεύετε συχνά με τους ίδιους συναδέλφους ηθοποιούς, πέρυσι στην παράσταση «Κωλόκαιρος» και στην ομάδα Συντεχνία του Γέλιου από το 2019, αλλά οι κοινοί παρονομαστές σε όλα είναι ο Γιώργος Παλούμπης και ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος. Είναι πιο εύκολο, πιο απελευθερωτικό να δουλεύετε με ανθρώπους που γνωρίζετε και σας γνωρίζουν καλά;

Ναι, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί κάτι τέτοιο. Πάντως θεωρώ πως είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Θέλω να πω πως σε ότι αφορά τη δουλειά έχω πάντα μια συστολή ακόμα και με συναδέλφους που συνεργάζομαι χρόνια. Είναι όντως πιο εύκολο και πιο απελευθερωτικό όταν υπάρχουν κοινοί κώδικες και με ένα απλό νεύμα αναγνωρίζεις τι ακριβώς θέλει ο άλλος να σου πει και αντίστοιχα εκείνος σε εσένα. Όπως θεωρώ πως και το αντίθετο, το να προσπαθείς να αποκωδικοποιήσεις δηλαδή τον επικοινωνιακό κώδικα ενός νέου συνεργάτη, σε αυτή τη δουλειά, στη δουλειά μας, έχει μια πρόκληση που με ιντριγκάρει.

Όσον αφορά στην ομάδα Συντεχνία του Γέλιου, η παράσταση που παίζετε αυτή τη σαιζόν είναι το «Είστε και φαίνεστε» με κεντρικούς πυρήνες τον σχολικό εκφοβισμό και το σχολικό άγχος. Είναι μια παράσταση για παιδιά, αλλά και για γονείς που προσπαθούν και ακούνε τα παιδιά τους. Πόσο σημαντικό είναι λοιπόν το παιδικό θέατρο για εσάς και για όλους μας;

Πόσο σημαντικό είναι να βλέπουν σήμερα τα παιδιά παραστάσεις με δράκους και πριγκίπισσες, βατράχια που τα φιλάς και μεταμορφώνονται σε υψηλόβαθμους κυρίους για να έρθουν να σε σώσουν; Πόσο σημαντικό μπορεί να είναι αυτό σε μια κοινωνία που οι πρίγκιπες στέκονται αγέρωχοι να καταχρώνται τα λεφτά του λαού τους και οι πανταχού υψηλόβαθμοι συγκαλύπτουν και πολλές φορές διαπράττουν οι ίδιοι εγκλήματα;

Το παιδικό θέατρο έτσι όπως το κάνουμε στη Συντεχνία του Γέλιου αποτελεί από μόνο του αντίσταση. Είναι ένα πολιτικό, χειραφετημένο θέατρο όπου με όπλο το χιούμορ κανονικοί άνθρωποι μιλούνε για κανονικά προβλήματα και καθημερινές καταστάσεις που αφορούν τις πλείστες οικογένειες με παιδιά ή και όχι! Τα παιδιά και οι μεγάλοι βλέπουν στη σκηνή κάτι που τους αφορά, κάτι το οποίο τους συμβαίνει ή το βλέπουν να συμβαίνει σε κάποιον άλλο ή το κάνουν οι ίδιοι να συμβαίνει. Διακρίνουν τις αιτίες και τα αποτελέσματα. Και μόλις έχουν λάβει μέρος στην παράσταση της ζωής τους. Της δικής τους ζωής.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ή ακόμα και ελπίσει να γράψετε ή να σκηνοθετήσετε θέατρο; Θα θέλατε να προσεγγίσετε το θέατρο από αυτές τις γωνιές;

Όχι. Θεωρώ πως είμαι περισσότερο αυτό που λέμε «εκτελεστικό όργανο». Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν έχω λόγο για αυτό που πάει να «χτιστεί». Ίσα ίσα. Κατά καιρούς έχω διάφορες ιδέες που αφορούν τη σκηνοθεσία αλλά περισσότερο επικεντρώνομαι στην χωροταξία της σκηνής. Έχω πολύ καλή αίσθηση του χώρου και το πώς φέρουμε τα σώματά μας πάνω σε αυτήν και είναι αρκετά δύσκολο να το πετύχεις αλλά αυτό δεν αποτελεί από μόνο του σκηνοθεσία, κάθε άλλο. Γενικότερα πιστεύω πως πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας για να αναλάβεις να σκηνοθετήσεις. Αν ο ηθοποιός πρέπει να έχει κατά νου 100 πράγματα ταυτόχρονα όταν κάνει πρόβα και όταν εν τέλει υποκρίνεται ο σκηνοθέτης οφείλει να έχει τα διπλάσια συν την επικοινωνία με τα «εργαλεία» του, τουτέστιν τους ηθοποιούς. Και υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν πολύ καλά αυτό. Γιώργο τα φιλιά μου!

Όσο για τη θεατρική γραφή… Παλαιότερα είχα κάνει κάποιες απόπειρες αλλά πολύ γρήγορα τα παράτησα. Δεν βρήκα ποτέ έναν καινούριο τρόπο να καταγράψω στο χαρτί κάτι χιλιοειπωμένο…

Κλείνοντας θα ήθελα να μου προτείνετε δύο παραστάσεις που θα προτείνατε στους δικούς σας ανθρώπους και για ποιους λόγους.

Δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Θα πρέπει να αποκλείσω πολλές καλές, κατά τη γνώμη μου, παραστάσεις. Θα πρότεινα όμως να μην συνεχίζουν να βλέπουν τηλεόραση στο θέατρο…

Τα Ανεξάρτητη κράτη λοιπόν, είναι μια παράσταση βασισμένη σε ένα αληθινό ιστορικό γεγονός, που όμως μηνύει στις πληροφορίες της πως τα πρόσωπα και οι καταστάσεις του έργου, είναι προϊόν μυθοπλασίας και ίσως δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό το ίσως για εμένα σημαίνει διάλογο και σημαίνει «Αποφάσισε μόνος σου». Κι όταν σε μια αίθουσα σύνταξης το 1978 προσλαμβάνεται μια νέα και γεμάτη ζωή δημοσιογράφος, αμφιβάλλω αν είναι προϊόντα μυθοπλασίας οι αντιδράσεις των αρσενικών υπάρξεων που κυριαρχούν στον χώρο. Κάπου εκεί αποφάσισα πως το κείμενο είναι τόσο μελετημένο που κανένας ήρωας του δεν είναι τυχαίος και πόσο μάλλον η ηρωίδα του.

Στην παράσταση ταξιδεύουμε στο παρελθόν, ένα παρελθόν για το οποίο η γενιά μου μόνο διαβάζει, ακούει και μαθαίνει ψάχνοντας. Σε αυτό το παρελθόν γνωρίζουμε την πραγματική μορφή του ιδεαλιστή γιατρού Βασίλη Τσιρώνη, η υποτιθέμενη «αυτοκτονία» του οποίου, μέσα στο διαμέρισμά του, πυροδότησε μια σειρά από ψευδή δημοσιεύματα και ανακίνησε βάσιμες υποψίες για πολιτική δολοφονία. Ο Τσιρώνης, κλασικός αντι-εξουσιαστής της εποχής, ήταν μια ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου ταγμένου στην ιδεολογία του, που επί Γεωργίου Παπανδρέου είχε κάνει απεργία πείνας ζητώντας τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων, επί Χούντας είχε τολμήσει να καταγγείλει δημοσίως -και υπό την ιδιότητα του γιατρού- την κακομεταχείριση των πολιτικών εξορίστων στον Αη-Στράτη, και όταν έφτασε στο σημείο να κάνει και αεροπειρατεία, ζήτησε πολιτικό άσυλο στην Αλβανία του Χότζα.

Αυτή η ιδιάζουσα περίπτωση ανθρώπου έγινε αντικείμενο πολύμηνης δίωξης, ιδιαίτερα από τότε που κήρυξε το σπίτι του, στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, «ανεξάρτητο κράτος» και άρχισε να συνδέει την κυβέρνηση με το παρακράτος και να αποκαλύπτει συμφωνίες κάτω από το τραπέζι που έκαναν διάφοροι μεγαλοεκδότες. Το αποτέλεσμα ήταν να τον πολιορκήσει η αστυνομία μέσα στο ίδιο του το σπίτι οδηγώντας τον στην «αυτοκτονία» – όπως τουλάχιστον έγραψαν οι εφημερίδες.

Στο έργο που παρακολουθήσαμε, η διαφθορά ποτίζει τις σχέσεις και τις αποφάσεις των εμπλεκόμενων, με την αντίδραση σε αυτή να είναι γένους θηλυκού. Μια δημοσιογράφος, που οι δυνατότητές της ορίζονται από το φύλο της και όχι από τις σπουδές της ή τη μανία της για έρευνα, αποφασίζει να διερευνήσει αυτή την «αυτοκτονία» με αντίπαλο ένα ολόκληρο κράτος που έχει τους εκπροσώπους του ευλαβικά τοποθετημένους μέσα στην αίθουσα σύνταξης μιας εφημερίδας. Τη συνέχεια τη φανταζόμαστε ήδη. Επιβεβαιωνόμαστε σε κάθε αντρικό γεμάτο γλίτσα σχόλιο αλλά και σε κάθε «αλήθεια» που ξεστομίζεται από εκείνους που έχουν διαλέξει πλευρά. Και παρόλο που γνωρίζουμε, ελπίζουμε μέχρι τελευταία στιγμή πως κάποιος από όλους αυτούς που αποφασίζουν για τις μοίρες των ανθρώπων, κάποιος από όλους αυτούς που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, μια κοινή γνώμη που μοιάζει να μην είναι σχεδόν ποτέ έτοιμη να σκεφτεί γιατί την έχουν ήδη διαμορφώσει στα μέτρα τους, κάποιος από όλους αυτούς θα πληρώσει. Κι ας είναι μονάχα ένας να γίνει η αρχή.

Τα Ανεξάρτητα κράτη, είναι ωδή στη δύναμη του θεάτρου να μας βάζει στον κόσμο του και να φροντίζει τις σκέψεις μας. Είναι ωδή στην αντίδραση των πιο γενναίων, εκείνων που ζηλεύουμε γιατί δε νιώθουν τον φόβο στα σωθικά τους. Είναι ωδή στην ελπίδα ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν γιατί είναι θέμα θέλησης. Είναι ωδή στις γυναίκες που αντέχουν όταν η πολιορκία μοιάζει ατρόμητη και μένει ατιμώρητη. Είναι ωδή σε όσους υποφέρουν γιατί αποφάσισαν να πιστέψουν στα δικά τους ανεξάρτητα κράτη.

Αν θέλετε να θυμώσετε, να σφίξετε τις γροθιές σας, να μουδιάσετε, να ταυτιστείτε, να θυμηθείτε ότι δεν είμαστε μόνο θεατές, όπως είμαστε σε μια κατάμεστη θεατρική αίθουσα, κλείστε τα εισιτήριά σας και δείτε μια παράσταση που δεν της λείπει τίποτα σε σκηνοθεσία, κείμενο και υποκριτική.

Πληροφορίες για την παράσταση:

Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος, Γιώργος Παλούμπης

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης

Σκηνογράφος−Ενδυματολόγος: Νατάσσα Παπαστεργίου

Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας

Σχεδιασμός ήχου: Ανδρέας Μιχόπουλος

Video design: Αποστολής Κουτσιανικούλης

Βοηθός σκηνοθέτη: Παναγιώτα Παπαδημητρίου

Βοηθός σκηνογράφου−ενδυματολόγου: Μαριάνθη Ράδου

Παίζουν: Θάνος Αλεξίου, Στέλιος Δημόπουλος, Βασιλική Διαλυνά, Άλκηστις Ζιρώ, Ελεάνα Καυκαλά, Μάκης Παπαδημητράτος, Στάθης Σταμουλακάτος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος

Ακούγονται οι μουσικοί:
Θάνος Καζαντζής στα τύμπανα, Νίκος Παπαϊωάννου σε μπάσο και analog synth και Κώστας Νικολόπουλος στις κιθάρες.

Στο ραδιόφωνο ακούγεται η φωνή της Παναγιώτας Παπαδημητρίου.

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.