Μια εξαιρετικά σπάνια ζωφόρος γνωστή ως «μεγαλογραφία» ή πίνακας με φιγούρες σε φυσικό μέγεθος, ανακαλύφθηκε σε μια περιοχή όπου οι συνεχείς ανασκαφές έχουν δώσει μερικά από τα πιο σημαντικά ευρήματα της αρχαίας τοποθεσίας. Βρισκόμενη σε μια ευρύχωρη αίθουσα δεξιώσεων που άνοιγε σε έναν κήπο, η ζωφόρος χρονολογείται από τον 1ο αιώνα π.Χ. που σημαίνει ότι ήταν σχεδόν 100 ετών όταν ο Βεζούβιος εξερράγη το 79 μ.Χ, θάβοντας την Πομπηία σε ελαφρόπετρα και σκοτώνοντας περισσότερους από 2.000 κατοίκους.

Η πιο πρόσφατη ανακάλυψη, στην περιοχή στο κεντρικό τμήμα της πόλης, απεικονίζει την πομπή του Διόνυσου, του αρχαίου Έλληνα θεού του κρασιού, πάνω σε τοίχους και στήλες ζωγραφισμένες με κόκκινο της Πομπηίας. Οι απεικονίσεις δείχνουν ιερείς και ιέρειες, γνωστές ως βάκχαντες ή μαινάδες, που απεικονίζονται ως χορεύτριες, μαζί με φλαουτίστες και κυνηγούς.

Σε μια εικόνα, ένας κυνηγός κουνάει ένα σπαθί από το οποίο κρέμονται τα εντόσθια των ζώων. Σε μια άλλη, μια φιγούρα κάνει μια ακροβατική προσφορά κρασιού, με τη σπονδή να ρέει πίσω της από ένα κέρατο. Στο κέντρο της ζωφόρου, δίπλα στον σύντροφο του Διόνυσου Σιληνού, στέκεται μια γυναίκα. Είναι στα πρόθυρα να μυηθεί στα μυστήρια του Διονύσου, ένα αρχαίο τελετουργικό που χρησιμοποιεί μεθυστικά για να απομακρύνει τις αναστολές. Στη συνέχεια, οι μυημένοι έγιναν μέλη των «μυστηρίων λατρειών». Οι τελετουργίες τους δεν μπορούσαν να αποκαλυφθούν σε όσους ήταν έξω από τη λατρεία και, ως εκ τούτου, ήταν πηγή μεγάλης γοητείας για τον ευρύτερο πληθυσμό.

Το 186 π.Χ., η Ρωμαϊκή Σύγκλητος απαγόρευσε τις τελετές, γνωστές ως Bacchanalia, για ηθικούς λόγους, εκτός από ειδικές περιστάσεις. Ωστόσο, συνεχίστηκαν, ειδικά στη νότια Ιταλία.

Όλες οι φιγούρες στη ζωφόρο εμφανίζονται σε βάθρα, και μια δεύτερη σειρά εικόνων πάνω από τις ανθρώπινες μορφές δείχνει ζώα –ζωντανά και νεκρά– καθώς και θαλάσσια πλάσματα και θαλασσινά σε καλάθια. Ο Gabriel Zuchtriegel, διευθυντής του Αρχαιολογικού Πάρκου της Πομπηίας, είπε ότι οι τοιχογραφίες είχαν σκοπό να ευχαριστήσουν τους επισκέπτες στα συμπόσια. «Μάλλον όπως όταν βρίσκουμε ένα αντίγραφο της Δημιουργίας του Αδάμ του Μιχαήλ Άγγελου στον τοίχο ενός ιταλικού εστιατορίου στη Νέα Υόρκη για να δημιουργήσουμε λίγη ατμόσφαιρα», είπε σε δήλωση τύπου που δημοσιεύθηκε την Τετάρτη.

«Για τους αρχαίους, το bacchante ή η μαινάδα εξέφραζε την άγρια, αδάμαστη πλευρά των γυναικών: τη γυναίκα που εγκαταλείπει τα παιδιά της, το σπίτι και την πόλη, που απελευθερώνεται από την ανδρική τάξη για να χορέψει ελεύθερα, να πάει για κυνήγι και να φάει ωμό κρέας στα βουνά και τα δάση», είπε ο Zuchtriegel. «Με άλλα λόγια, το άμεσο αντίθετο της «ωραίας» γυναίκας που μιμείται την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα και του γάμου, τη γυναίκα που κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και «καλλωπίζει τον εαυτό της». Θα ανοίξει άμεσα για το κοινό, με χωρητικότητα 15 άτομα τη φορά.

«Η μεγαλογραφία παρέχει μια άλλη ματιά στις τελετουργίες των μυστηρίων του Διονύσου. Είναι ένα εξαιρετικό ιστορικό ντοκουμέντο και, μαζί με την τοιχογραφία της Βίλας των Μυστηρίων, αποτελεί ένα μοναδικό στο είδος του, καθιστώντας την Πομπηία μια εξαιρετική μαρτυρία για μια πτυχή της ζωής στην κλασική μεσογειακή ζωή που είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας, Alessandro Giuli. «Ζούμε μια σημαντική στιγμή για την ιταλική και παγκόσμια αρχαιολογία, η οποία έχει επίσης καταγράψει μια ισχυρή αύξηση επισκεπτών».

Το 2024, περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι επισκέφτηκαν τον ιστότοπο. Το 2025, το πάρκο θα περιορίσει τους ημερήσιους επισκέπτες σε 20.000 την ημέρα.

Η ανακάλυψη έρχεται περισσότερα από 100 χρόνια αφότου μια παρόμοια ζωφόρος που απεικονίζει τα Διονυσιακά μυστήρια βρέθηκε στη λεγόμενη Βίλα των Μυστηρίων κοντά στην κύρια είσοδο του αρχαιολογικού πάρκου. Πρόσφατες ανασκαφές στην περιοχή, η οποία καλύπτει περίπου 3.200 τετραγωνικά μέτρα, έφεραν στο φως ένα πολυτελές σπα, εξωτικές τοιχογραφίες σε μια βίλα που ήταν υπό ανακαίνιση όταν ξέσπασε ο Βεζούβιος και ένα αρτοποιείο.

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία: Pompeii Sites

Το “Mastaba” είναι η αραβική λέξη για τον «πάγκο», όπως έμοιαζαν αυτοί οι τάφοι, σύμφωνα με το Μουσείο Michael C. Carlos του Πανεπιστημίου Emory. Ο τάφος ήταν διακοσμημένος με διακριτικά σκαλίσματα και σχέδια και ανήκε σε έναν γιατρό που ονομαζόταν Titi Nab Fu, ο οποίος έζησε κατά τη βασιλεία του βασιλιά Pepe II. Οι διακοσμήσεις περιελάμβαναν σκαλίσματα ταφικών σκηνών, μια ζωγραφισμένη ψεύτικη πόρτα με έντονα χρώματα, καθώς και μια πέτρινη σαρκοφάγο με χαραγμένο το όνομα του Teti Neb Fu και τους διάφορους τίτλους του. Οι τίτλοι περιελάμβαναν θέσεις ως αρχιατρός στο παλάτι, ιερέας και «Μάγος» της Θεάς Σερκέτ, επικεφαλής οδοντίατρος και διευθυντής φαρμακευτικών φυτών, σύμφωνα με μια ανάρτηση στο Facebook από το Αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων.

Ο Titi Nab Fu θα ήταν εν μέρει υπεύθυνος για το καθολικά προσβάσιμο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της περιοχής που περιελάμβανε μη επεμβατικές χειρουργικές επεμβάσεις, ρύθμιση οστών, οδοντιατρική και μια εκτεταμένη σειρά φαρμακολογικών θεραπειών, σύμφωνα με την Heritage Daily, η οποία ανέφερε πρώτη την είδηση. «Παρά τα στοιχεία αρχαίας λεηλασίας, οι τοίχοι του τάφου παραμένουν άθικτοι, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην καθημερινή ζωή και τις πολιτιστικές πρακτικές κατά τη διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου», έγραψε το Αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Η ομάδα ανακάλυψε επίσης μια πέτρινη σαρκοφάγο με επιγραφές που έφεραν το όνομα και τους τίτλους του γιατρού».

Ο Δρ Muhammad Ismail Khaled, Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, δήλωσε σε γραπτή δήλωση ότι η ανακάλυψη του τάφου του γιατρού προστέθηκε στην ιστορία της περιοχής, που βρίσκεται νότια της αρχαιολογικής περιοχής Saqqara όπου βρίσκονται οι τάφοι ανώτερων πολιτικών από την Παλιά εποχή του κράτους. Ο Δρ Khaled είπε επίσης ότι ο τάφος του Titi Nab Fu αποκάλυψε νέες πτυχές της κουλτούρας της καθημερινής ζωής στην εποχή του Old State μέσω των κειμένων και των σχεδίων του που βρέθηκαν στους τοίχους.

Η γαλλο-ελβετική αρχαιολογική ανασκαφή αποκάλυψε και μια κόκκινη βαμμένη οροφή που μοιάζει με πέτρες από γρανίτη, γκραβούρες που απεικονίζουν έπιπλα, ταφικά κτερίσματα, καθώς και ένα πέτρινο φέρετρο με χαραγμένο το όνομα και τους τίτλους του ιδιοκτήτη του νεκροταφείου.

Ο Δρ Philippe Collombert, καθηγητής Αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και διευθυντής της Αρχαιολογικής Γαλλο-Ελβετικής Αποστολής στη Saqqara, δήλωσε ότι η αποστολή ξεκίνησε ανασκαφές στην περιοχή των τάφων για κρατικούς υπαλλήλους ξεκινώντας το 2022.

Πηγή: ARTnews

Θα ήταν αδύνατο να σκάψουν τον περίφημο καθεδρικό ναό πριν από τη φωτιά. Ωστόσο, οι αρχαιολόγοι είχαν τώρα την ευκαιρία σύμφωνα με έναν γαλλικό νόμο για την προληπτική αρχαιολογία, ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί «για τον εντοπισμό και την ανάληψη της επιστημονικής μελέτης αρχαιολογικών καταλοίπων (σε ξηρά και υποβρύχια μέρη) που διαφορετικά θα μπορούσαν να καταστραφούν από εργασίες ανάπτυξης γης».

Η διαδικασία ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022. Ομάδες από το Institut National de Recherches Archéologiques Préventives (Εθνικό Ινστιτούτο Προληπτικής Αρχαιολογικής Έρευνας), συμπεριλαμβανομένου ενός με επικεφαλής τον Christophe Besnier, στον οποίο αρχικά είχαν δοθεί μόνο πέντε εβδομάδες για να σκάψει κάτω από το πέτρινο δάπεδο της Παναγίας των Παρισίων, επετράπη να σκάψει μέχρι 40 εκατοστά κάτω από το πάτωμα στο ίδιο βάθος με τη θεμελίωση σκαλωσιάς.

«Τα λείψανα αποδείχθηκαν πολύ πιο πλούσια από το αναμενόμενο», είπε ο Besnier στο National Geographic. Οι ειδικοί βρήκαν έως και 1.035 θραύσματα έργων τέχνης, καθώς και εκατό τάφους αυξάνοντας το συνολικό ρεκόρ του καθεδρικού ναού σε περισσότερες από πεντακόσιες ταφές. Πολλά από τα φέρετρα, μαζί με διάσπαρτα οστά, παραμένουν άγνωστα.

Μια σαρκοφάγος από μόλυβδο που μπορεί να ανήκει στον ποιητή Joachim du Bellay είναι μια από τις πιο αξιόλογες ταφές. Αποκαλύφθηκαν επίσης κεφάλια σε φυσικό μέγεθος και κορμοί από ασβεστολιθικά αγάλματα, συμπεριλαμβανομένου ενός του Χριστού. Ένα από τα πιο σημαντικά αρχιτεκτονικά ευρήματα ήταν ένας θόλος του 13ου αιώνα που χώριζε τη χορωδία και το ιερό από τη δημόσια θέα.

Οι ερευνητές κατέληξαν επίσης να κατανοήσουν καλύτερα πώς κατασκευάστηκε αρχικά η Notre Dame από τεχνίτες τον Μεσαίωνα. Μια μελέτη των απανθρακωμένων ακτίνων, για παράδειγμα, πρόσφερε μεγαλύτερη εικόνα για το κλίμα εκείνης της περιόδου. Οι μεσαιωνικοί ξυλουργοί χρησιμοποίησαν βελανιδιές περίπου 100 ετών, μήκους περίπου 15 μέτρων, σε σχήμα με τσεκούρι doloire. Τα σχοινιά που βρέθηκαν στο ξύλο θα έδεσαν τους κορμούς μεταξύ τους για μεταφορά μέσω του ποταμού Σηκουάνα.

Η βαριά χρήση σιδερένιων σφιγκτήρων που χρησιμοποιούνται για τη σύνδεση λίθων μεταξύ τους ρίχνει περισσότερο φως στις οικοδομικές διαδικασίες. Οι παλαιότεροι σφιγκτήρες, μήκους περίπου 25 έως 50 εκατοστών, χρονολογούνται από την αρχή της κατασκευής του καθεδρικού ναού τη δεκαετία του 1160, καθιστώντας την Παναγία των Παρισίων τον πρώτο γοτθικό καθεδρικό ναό που χρησιμοποιεί το σίδηρο ως δομικό υλικό.

Επιπλέον, τεχνικές κοπής πέτρας μπορούσαν να φανούν κατά μήκος των βραχωδών επιφανειών και μια επαναχρησιμοποίηση υλικών ανακαλύφθηκε στη δεύτερη στέγη πάνω από τη χορωδία από τον 13ο αιώνα. Στύλοι, που προηγουμένως δεν φαίνονταν ανάμεσα στα θεμέλια του καθεδρικού ναού, συνδέονται με δοκούς παραγαδιών για να κατανείμουν το βάρος του κτιρίου.

Η πλήρης ανάλυση της Παναγίας των Παρισίων βοήθησε όχι μόνο στην τεκμηρίωση του τι υπάρχει εκεί, αλλά και στην περαιτέρω πιστοποίηση μεσαιωνικών τεχνουργημάτων, όπως τα μεγάλα ροζ βιτρό στο εγκάρσιο διάφραγμα του καθεδρικού ναού.

Η Παναγία των Παρισίων ανοίγει ξανά επίσημα για το κοινό σήμερα, ημέρα Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Reuters

Η μαρμάρινη ταμπλέτα βάρους 52 κιλών, ύψους 61 εκατοστών, είναι περίπου 1.500 ετών και είναι εγγεγραμμένη στην Παλαιοεβραϊκή γραφή. Εκτιμάται από 1 έως 2 εκατομμύρια δολάρια και θα προσφερθεί από το τμήμα βιβλίων και χειρογράφων του οίκου δημοπρασιών στις 18 Δεκεμβρίου. «Καταλάβαμε πόσο ισχυρό ήταν το αντικείμενο και ήμασταν πραγματικά ενθουσιασμένοι που μπορέσαμε να το προσφέρουμε προς πώληση στο κοινό », δήλωσε στο ARTnews η Sharon Liberman Mintz, διεθνής ανώτερος ειδικός του Sotheby’s σε θέματα Judaica, βιβλίων και χειρογράφων.

Χρονολογείται στην Ύστερη Ρωμαϊκή-Βυζαντινή Εποχή (περίπου 300–800 μ.Χ.), η πλάκα ανακαλύφθηκε το 1913 κατά τη διάρκεια σιδηροδρομικών ανασκαφών κατά μήκος της νότιας ακτής του Ισραήλ. Η ιστορική του σημασία δεν αναγνωρίστηκε για τρεις δεκαετίες έως ότου πουλήθηκε σε έναν λόγιο το 1943. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η πλάκα να χρησιμοποιηθεί ως πλακόστρωτο στην είσοδο ενός τοπικού σπιτιού, με την επιγραφή στραμμένη προς τα επάνω και εκτεθειμένη στην κίνηση των πεζών, σύμφωνα με δελτίο τύπου από τον οίκο Sotheby’s. «Αυτό είναι πραγματικά μοναδικό στο είδος του», είπε η Mintz στο ARTnews. «Είναι ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά αντικείμενα που έχω χειριστεί ποτέ».

Η Mintz ήταν η κύρια επαφή του Sotheby’s με τον χρηματοδότη Jacob (Jacqui) Safra, όταν ο οίκος δημοπρασιών παρέδωσε την αποστολή για την παλαιότερη σωζόμενη, σχεδόν πλήρη Εβραϊκή Βίβλο πέρυσι. Ο τόμος 1.100 ετών, γνωστός ως Codex Sassoon, πουλήθηκε για 38,1 εκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς Φίλους του Μουσείου Εβραίων ANU στο Τελ Αβίβ, καθιστώντας τον το δεύτερο πιο ακριβό έγγραφο που πωλήθηκε σε δημοπρασία.

Και τον Σεπτέμβριο, ο οίκος Sotheby’s πούλησε την παλαιότερη, πληρέστερη εβραϊκή Βίβλο από τη μεσαιωνική Ισπανία για 7 εκατομμύρια δολάρια. Το χειρόγραφο 700 ετών, 768 σελίδων, γνωστό ως Βίβλος Shem Tova, προήλθε επίσης από τη συλλογή του Safra.

Η ψήφιση των εθνικών νόμων σχετικά με την εξαγωγή αρχαιοτήτων, καθώς και των διεθνών συνθηκών για τη διακίνηση κλεμμένων και λεηλατημένων αντικειμένων, εξηγούν γιατί αντικείμενα όπως αυτό συνήθως δεν εμφανίζονται σε δημοπρασία. «Είναι σπάνιο να υπάρχουν εξαιρετικά σημαντικά κομμάτια από τους Αγίους Τόπους, τα οποία έχουν εγκαταλείψει το Ισραήλ πριν από το 1978», είπε η Mintz αναφερόμενη στη χρονιά που το Ισραήλ ψήφισε τον νόμο περί αρχαιοτήτων.

Η Mintz είπε ότι ο αποστολέας της μαρμάρινης ταμπλέτας πήγε στον Sotheby’s με όλες τις σωστές άδειες εξαγωγής και επαρκείς πληροφορίες προέλευσης. «Αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που κάνει κανείς πάντα», είπε η Liberman Mintz.

Το ενδιαφέρον για την Judaica που προσφέρεται σε δημοπρασία έχει επίσης αυξηθεί μεταξύ των ιδρυμάτων. Πέρυσι, το Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης και το Μουσείο Καλών Τεχνών του Χιούστον άνοιξαν και τα δύο γκαλερί που επικεντρώθηκαν στην εβραϊκή τελετουργική τέχνη. «Είναι κάτι που θέλουν να αποκτήσουν και θέλουν μόνο αριστουργήματα», είπε η Mintz. «Θέλουν το καλύτερο από τα καλύτερα, όπως είναι σωστό για αυτά τα σημαντικά μουσεία. Ως εκ τούτου, όταν ένα κομμάτι αυτού του είδους βγαίνει στην αγορά, υπάρχει μεγάλη ζήτηση επειδή υπάρχουν τόσο θεσμικοί όσο και ιδιώτες συλλέκτες που είναι ενθουσιασμένοι με τις ευκαιρίες».

Τον Δεκέμβριο του 2020, ο οίκος Sotheby’s πούλησε επίσης 68 παρτίδες Judaica από την Οικογενειακή Συλλογή Sassoon. Η Mintz είπε ακόμη και κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid, τα είδη συγκέντρωσαν το ενδιαφέρον διαδικτυακά από πλειοδότες στην Ανατολική Ασία, την Ευρώπη, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Αναμένει την ίδια παγκόσμια δραστηριότητα για το μαρμάρινο tablet. «Πρόκειται για ένα τόσο ευρύ κοινό με ενδιαφέρον για ένα από τα θεμελιώδη αντικείμενα από την αρχαιότητα που στηρίζει τον δυτικό πολιτισμό», είπε η Mintz στο ARTnews. «Είναι μια τέτοια γέφυρα μεταξύ πολιτισμών και θρησκειών και χρόνου. Είναι συναρπαστικό».

Πηγή: ARTnews

Τρεις δράκοι νεφρίτη ηλικίας 5.000 ετών, διαφορετικών χρωμάτων και μεγεθών, ξεχώρισαν ανάμεσα στον θησαυρό στον αρχαιολογικό χώρο Yuanbaoshan στην πόλη Chifeng της Κίνας. Ένα σμαραγδένιο πράσινο και περίπου στο μέγεθος ενός χεριού, είναι το μεγαλύτερο του είδους του που έχει ανακαλυφθεί στη βόρεια Κίνα, σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua.

Αυτά τα τεχνουργήματα έχουν συνδεθεί με τον πολιτισμό Hongshan, ο οποίος ευδοκιμούσε στην εσωτερική Μογγολία και τις κοντινές επαρχίες Liaoning και Hebei κατά τη Λίθινη Εποχή. Αυτός ο πολιτισμός παρήγαγε μερικά από τα παλαιότερα γνωστά αντικείμενα νεφρίτη στον κόσμο, συνήθως για τελετουργίες ταφής. Ανθρώπινα υπολείμματα και αγγεία που βρέθηκαν στο Yuanbaoshan βοήθησαν τους ειδικούς να προσδιορίσουν ότι αυτά τα κομμάτια μπορεί να ανήκουν στον πολιτισμό των Hongshan.

Αν και έχουν γίνει ανασκαφές σε περισσότερους από 1.100 πολιτιστικούς χώρους , αυτός ο ταφικός τύμβος είναι ο μεγαλύτερος του είδους του που ανακαλύφθηκε στην εσωτερική Μογγολία.

Ένα άλλο λείψανο που βρέθηκε στην τοποθεσία ήταν ένα κάλυμμα κεφαλής από νεφρίτη που μοιάζει με τεχνούργημα που φτιάχτηκε από έναν άλλο μακρινό πολιτισμό στη σημερινή επαρχία Anhui. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι οι δύο πληθυσμοί πιθανότατα αντάλλαξαν αγαθά σε μεγάλες αποστάσεις, με τον αρχαίο πολιτισμό να πιστεύεται ότι είχε μετακινηθεί νότια λόγω της κλιματικής αλλαγής περίπου πριν από 4.000 χρόνια.

Μερικά από τα παλαιότερα γνωστά παραδείγματα κινεζικού φενγκ σούι, μια πρακτική που χρησιμοποιούσε την αστρονομία για να συνδέσει τον άνθρωπο και το σύμπαν, έχουν επίσης εντοπιστεί μεταξύ των τοποθεσιών στην περιοχή, καταδεικνύοντας την επιρροή που είχε ο πολιτισμός των Hongshan στην πρώιμη ανάπτυξη του κινεζικού πολιτισμού.

Πηγή: ARTnews

Το διακοσμημένο κάλυμμα δαπέδου απεικονίζει στυλιζαρισμένα δελφίνια και πολλά είδη ψαριών. Βρισκόταν σε ένα σπίτι που πιθανότατα ανήκε σε μια πλούσια και ισχυρή οικογένεια, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Vianova Archaeology & Heritage Services, μιας από τις οργανώσεις που συμμετείχαν στην ανασκαφή. Το σπίτι ανακαινίστηκε αργότερα, πιθανότατα τον 3ο ή τον 4ο αιώνα, κάτι που βοήθησε να διασφαλιστεί η επιβίωση του μωσαϊκού αφού το δωμάτιο γέμισε με δομικά συντρίμμια για να αναδειχθεί το εσωτερικό του σπιτιού.

Το μωσαϊκό ήταν ο πρώτος ανάμεσα σε τέτοιους αρχαιολογικούς θησαυρούς που αποκαλύφθηκε μετά από 165 χρόνια στη ρωμαϊκή πόλη Wroxeter.

Πρόσθετες ανακαλύψεις που έγιναν από την αρχαιολογική ομάδα (περίπου 30 άτομα, εκ των οποίων οι 20 ήταν φοιτητές) στην ανεξερεύνητη περιοχή του Wroxeter κατά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο περιελάμβαναν «ένα πιθανό ιερό ή μαυσωλείο, ένα μνημειακό αστικό κτίριο στην άκρη του δρόμου και δελεαστικές ενδείξεις για έναν κοντινό ναό». Το δημόσιο κτίριο βρισκόταν κατά μήκος ενός από τους κεντρικούς δρόμους της ρωμαϊκής πόλης με θέα στη βασιλική της πόλης (την αγορά και το δημαρχείο της).

Το κτίριο είχε πλάτος 8 μέτρα αλλά μήκος τουλάχιστον 50 μέτρα. Βρέθηκαν επίσης ένας αριθμός πλήρων και σπασμένων αγγείων.

Εκτός από τις υπηρεσίες Vianova Archaeology & Heritage Services, στην αρχαιολογική ανασκαφή συμμετείχαν το Πανεπιστήμιο του Birmingham και το Albion Archaeology για λογαριασμό του English Heritage Trust. Διευθύνθηκε από τον Δρ. Peter Guest της Vianova Archaeology, τον αρχαιολόγο του Πανεπιστημίου του Birmingham Dr. Roger White και τον διευθυντή Αρχαιολογίας Albion, Mike Luke.

Πηγή: ARTnews

Η ανακάλυψη είναι μέρος μιας ανασκαφής στην περιοχή IX (9) της θαμμένης πόλης που έχει αποκαλύψει μια πληθώρα αρχαίων κτιρίων και τεχνουργημάτων, όπως ένα αρτοποιείο, ένα ανακαινισμένο σπίτι και δωμάτια διακοσμημένα με περίτεχνα σχέδια.

Στην Πομπηία ζούσαν περίπου 20.000 άνθρωποι όταν θάφτηκε κάτω από τέφρα και ηφαιστειακό γυαλί κατά την έκρηξη του Βεζούβιου το 79 μ.Χ.. Η τελευταία ανακάλυψη προσθέτει περισσότερες λεπτομέρειες στην εικόνα του πώς ήταν η ζωή στην πόλη πριν από την καταστροφή. Τα πτώματα βρέθηκαν σε ένα μικρό υπνοδωμάτιο που χρησιμοποιούταν ως προσωρινός χώρος ύπνου, ενώ το μεγάλο σπίτι βρισκόταν υπό ανακαίνιση, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους που έκαναν την ανακάλυψη.

Η γυναίκα βρέθηκε στο κρεβάτι. Στα χέρια της κρατούσε μια μικρή κρύπτη από χρυσά, ασημένια και χάλκινα νομίσματα, καθώς και χρυσά και μαργαριταρένια σκουλαρίκια. «Το δωμάτιο επιλέχθηκε ως καταφύγιο από τα δύο άτομα, ενώ περίμεναν το τέλος της πτώσης της ελαφρόπετρας που σταδιακά γέμιζε τους ανοιχτούς χώρους για ώρες στο υπόλοιπο σπίτι», ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους οι αρχαιολόγοι. Επειδή η πόρτα ήταν κλειστή, το δωμάτιο παρέμεινε απαλλαγμένο από ελαφρόπετρα, αλλά το ζευγάρι εγκλωβίστηκε μέσα. «Παγιδευμένοι στο στενόχωρο δωμάτιο, ο θάνατός τους προκλήθηκε από το πυροκλαστικό κύμα που τους έθαψε», είπαν οι αρχαιολόγοι.

Το δωμάτιο, το οποίο περιείχε ένα ξύλινο κρεβάτι, σκαμνί, μπαούλο και μαρμάρινο τραπέζι, ήταν κοντά στο δωμάτιο Blue Shrine, το οποίο ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο, και δίπλα στο μεγάλο σαλόνι που είναι διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν επίσης χάλκινα, γυάλινα και κεραμικά αντικείμενα ακόμα στη θέση τους στο τραπέζι. Στο πάτωμα βρέθηκε ένα μεγάλο χάλκινο καντηλόπημα.

«Η ευκαιρία να αναλύσουμε τα ανεκτίμητα ανθρωπολογικά δεδομένα σχετικά με τα δύο θύματα που βρέθηκαν μέσα στο αρχαιολογικό πλαίσιο που σημάδεψε το τραγικό τους τέλος, μας επιτρέπει να ανακτήσουμε σημαντικό όγκο πληροφοριών για την καθημερινή ζωή των αρχαίων Πομπηίων και τις μικροϊστορίες ορισμένων τους, με ακριβή και έγκαιρη τεκμηρίωση, επιβεβαιώνοντας τη μοναδικότητα της επικράτειας του Βεζούβιου», δήλωσε ο διευθυντής του πάρκου, Gabriel Zuchtriegel.

Περιέγραψε τις ανασκαφές ως «ένα έργο στο οποίο αρχαιολόγοι, ανθρωπολόγοι και ηφαιστειολόγοι συνεργάζονται για να ανασυνθέσουν τις τελευταίες στιγμές της ζωής ανδρών, γυναικών και παιδιών που χάθηκαν κατά τη διάρκεια μιας από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές της αρχαιότητας».

Οι τρέχουσες ανασκαφές στην περιοχή IX ξεκίνησαν αρχικά για να αποτρέψουν την κατάρρευση της εξωτερικής περιμέτρου του χώρου. Παρείχαν μερικές από τις πιο σημαντικές ανακαλύψεις που έγιναν ποτέ στην αρχαία πόλη.

Πηγή: CNN

Οι αρχαιολόγοι είπαν ότι ο οικισμός κατοικήθηκε στην εποχή του Σιδήρου και του Χαλκού. Είπαν ότι ορισμένα ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων καλουπιών από πηλό και υλικού από κράμα χαλκού, θα μπορούσαν να είναι ηλικίας 3.000 ετών και πιθανώς να χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή σπαθιών.

Τα υπολείμματα των στρογγυλών σπιτιών περιλάμβαναν τρύπες όπου τοποθετούνταν ξύλινοι στύλοι για να υποστηρίξουν έναν σημαντικό αριθμό καλύβων. Οι αρχαιολόγοι είπαν ότι οι εσωτερικοί χώροι ορισμένων από τα σπίτια προστατεύονταν από ξύλινη περίφραξη.

Βρέθηκε ακόμα μια ποικιλία προϊστορικών τεχνουργημάτων, συμπεριλαμβανομένων μεταλλικών από σίδηρο και κράμα χαλκού, πέτρινες ασβεστόλιθες για ακόνισμα εργαλείων και πέτρινοι χειρόμυλοι για λείανση σιτηρών. Αποκαλύφθηκαν επίσης κεραμικά και επεξεργασμένος πυριτόλιθος.

Η AOC Archaeology Group είπε ότι εργάστηκε μαζί με εργολάβους της UBCivils και του Balfour Beatty για να διασφαλίσει την προσεκτική ανασκαφή εκτεταμένων θαμμένων λειψάνων. Η ανασκαφή έγινε για λογαριασμό της Υπηρεσίας Φυλακών της Σκωτίας (SPS).

Ο χώρος της φυλακής βρίσκεται μέσα σε ένα πολύ μεγαλύτερο αρχαιολογικό τοπίο όπου έχουν βρεθεί προηγουμένως σημαντικά ευρήματα σε εθνικό επίπεδο στα Culduthel, Slackbuie και West Link Road. Η Mary Peteranna της AOC είπε ότι η τελευταία ανασκαφή ήταν μια ομαδική προσπάθεια. «Η συνεργασία κατέστη δυνατή με την υποστήριξη της Υπηρεσίας Φυλακών της Σκωτίας», είπε. «Διευκόλυναν τη διαδικασία φύλαξης των ευρημάτων στον χώρο και υποστήριξαν πλήρως την παρουσίαση των αποτελεσμάτων ώστε να είναι διαθέσιμη στο κοινό. Αυτό είναι ένα πραγματικά σημαντικό μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Inverness».

Η Lorraine Roughan, στέλεχος του προγράμματος SPS για το HMP Highland, δήλωσε: «Αυτή η ανακάλυψη ενσωματώνει τη σημασία της τοποθεσίας για την κοινότητα του Inverness, τόσο ιστορικά όσο και σήμερα».

Το HMP Highland θα αντικαταστήσει τη φυλακή Inverness, η οποία είναι άνω των 120 ετών, και θα έχει χωρητικότητα 200 κρατουμένων. Το κόστος της νέας φυλακής αναμένεται να είναι τετραπλάσιο από ό,τι είχε αρχικά υπολογιστεί και να ολοκληρωθεί έξι χρόνια αργότερα από το προγραμματισμένο.

Πηγή: BBC