Από την έναρξη της σύγκρουσης στις 7 Οκτωβρίου 2023, περισσότεροι από 63.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ δεκάδες χιλιάδες άλλοι μετριούνται ανάμεσα στους τραυματίες και τους αγνοούμενους στον παλαιστινιακό θύλακα.

Μεταξύ των τραυματιών, τα παιδιά είναι ιδιαίτερα πληγωμένα: δεκάδες χιλιάδες έχουν τραυματιστεί σοβαρά, με μεγάλο μέρος αυτών να μένει ανάπηρο εξαιτίας των σφοδρών ισραηλινών επιθέσεων.

Σύμφωνα με αναφορές της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες, περίπου 40.500 παιδιά έχουν υποστεί τραυματισμούς που σχετίζονται με τον πόλεμο μέσα σε σχεδόν δύο χρόνια, εκ των οποίων πάνω από 21.000 έχουν υποστεί μόνιμη αναπηρία.

Παράλληλα, η Γάζα βιώνει επίσημα κατάσταση λιμού, λόγω των ισραηλινών περιορισμών στον εφοδιασμό τροφίμων, με τους θανάτους από την πείνα να αυξάνονται καθημερινά. Το υπουργείο Υγείας της Γάζας κατέγραψε χθες πως πέντε ενήλικες και ένα παιδί πέθαναν από πείνα την προηγούμενη ημέρα.

Αξιωματούχοι νοσοκομείων και το υπουργείο Υγείας τονίζουν ότι οι απώλειες συνεχίζουν να αυξάνονται, καθώς πολλοί πεθαίνουν είτε από αεροπορικές επιδρομές, είτε από την αδυναμία πρόσβασης σε βοήθεια, είτε από την πείνα.

Το κοινό υποδέχτηκε στο ανακαινισμένο Ολύμπιον ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, παρουσιάζοντας τους οικοδεσπότες της τελετής έναρξης. Οι παρουσιαστές της τελετής ήταν ο Σπύρος Νταντανίδης και ο Γρηγόρης Χρυσικός, οι Cool Crips. Ποιοι είναι όμως οι Cool Crips και γιατί είμαστε χαρούμενοι που τους γνωρίσαμε;

Οι Cool Crips ή αλλιώς ο Σπύρος και ο Γρηγόρης, δύο νεαρά ανάπηρα άτομα από την Κομοτηνή και την Αθήνα αντίστοιχα, είναι ιδρυτές της Cool Crips Α.Μ.Κ.Ε. και διαχειριστές του account Cool Crips σε Facebook & Instagram. Σκοπός τους είναι να κάνουν το ζήτημα της αναπηρίας mainstream και να αυξήσουν την ορατότητα των αναπήρων ατόμων, βάζοντας όμως μια νότα coolness, χιούμορ και (αυτο)σαρκασμού σε κάθε τους δραστηριότητα, όπως λένε. Προέκταση των παραπάνω είναι να μειώσουν τα εμπόδια (κοινωνικά και αρχιτεκτονικά) που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα στην καθημερινότητα τους αλλά και να ενδυναμώσουν τα άτομα αυτά ώστε να αγαπήσουν περισσότερο τους εαυτούς τους.

Ο Γρηγόρης Χρυσικός έχει σπουδάσει Οικονομικά στο Ο.Π.Α και αποτελεί την αστερόσκονη των “Cool Crips”. Είναι τετραπληγικός μετά από ένα ατύχημα το 2017 στην ηλικία των 22 ετών και από τότε είναι ενεργός στον τομέα της αναπηρίας. Από το 2021 έχει εμπλακεί σε έργα Erasmus+ ως project officer εκ μέρους της ΑΜΚΕ Symplexis, ενώ έχει επίσης συμμετάσχει σε δράσεις και έργα του συλλόγου “ΠΕΡΠΑΤΩ”, όπου είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου από το 2022. Ακόμα, είναι αθλητής επιτραπέζιας αντισφαίρισης και πρωταθλητής Ελλάδος (2020, 2021, 2022, 2023, 2024) στην κατηγορία 1. Παρόλα αυτά οι πραγματικές του αγάπες είναι τα memes και το μέτριο χιούμορ!

Ο Σπύρος Νταντανίδης αποφοίτησε από τη Σχολή Τεχνών του Kingston με πτυχίο κινηματογράφου το 2018, όμως απομακρύνθηκε (λίγο) από την τέχνη όταν γνώρισε τον Γρηγόρη και δημιούργησαν τους Cool Crips, με τον ίδιο να διατηρεί ακόμα και σήμερα τον ρόλο του «έμπειρου ανάπηρου». Από το 2015 ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου και από το 2019 αντιπρόεδρος του Συλλόγου Αναπήρων «Περπατώ» στην Κομοτηνή, όπου και ζει. Είναι επίσης συνιδρυτής της ΜΚΟ για την προστασία του περιβάλλοντος “grO2be”. Από τον Νοέμβριο του 2021 έως τον Αύγουστο του 2022 εργάστηκε ως youth worker και υπεύθυνος επικοινωνίας στο Κέντρο Νεολαίας “exagono” του Δήμου Κομοτηνής. Υπήρξε επίσης παρουσιαστής, επιμελητής σεναρίου και επόπτης του προγράμματος της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση «Κοινωνία χωρίς λογοκρισία» Αναπηρία και Πολιτισμός, Ορατότητα και Αναπαράσταση, πλέον συνεργάζεται με την «Στέγη» ως Expert Collaborator στο πρόγραμμα Europe Beyond Access. Τέλος, είναι φοιτητής Νομικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και μέλος του ΔΣ του συλλόγου αθλητών με αναπηρία «Ηρόδικος».

Το ζήτημα της προσβασιμότητας είναι πολύ σημαντικό για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Άλλωστε, ένα φεστιβάλ σαν αυτό, απαγορεύεται να μην είναι συμπεριληπτικό. Εκτός από τα καινούργια αναπαυτικά καθίσματα που τοποθετήθηκαν πρόσφατα, έχει γίνει σημαντική προσπάθεια να διαμορφωθεί ολόκληρο το διατηρητέο κτίριο έτσι ώστε να είναι προσβάσιμο για όλες και όλους. Όπως είπε και η Υπουργός Πολιτισμού, κ. Λίνα Μενδώνη, η οποία επισκέφτηκε την αίθουσα όταν άρχισαν οι εργασίες, η προσβασιμότητα δεν είναι μια χάρη απέναντι σε ορισμένους συνανθρώπους μας, αλλά ένα ζήτημα δημοκρατίας.

Ο Σπύρος Νταντανίδης αναφέρθηκε στο θέμα της προσβασιμότητας γενικότερα, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, αλλά και στις ενέργειες του Φεστιβάλ προς αυτή την κατεύθυνση. «Δεν είναι μόνο ζήτημα δημοκρατίας, πρόκειται για ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα. Ο σχεδιασμός που δεν αποκλείει, αλλά και που γίνεται από κοινού, είναι το αληθινό ζητούμενο. Η ισότιμη συμμετοχή εκφράζεται με το να βρισκόμαστε εμείς σε αυτή τη θέση, ως παρουσιαστές της τελετής έναρξης, κι αυτό το χρωστάμε στο γεγονός ότι το Φεστιβάλ ξεκίνησε πριν περίπου 10 χρόνια, με δική σου πρωτοβουλία, Ορέστη [σ.σ. Ανδρεαδάκη], αλλά και μέσα από την Κίνηση Αναπήρων Καλλιτεχνών, να γίνεται ολοένα πιο συμπεριληπτικό. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Πιο συγκεκριμένα, οι αίθουσες Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας, Τώνια Μαρκετάκη, Φρίντα Λιάππα, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές και Τάκης Κανελλόπουλος είναι πλέον προσβάσιμες σε ανάπηρα και εμποδιζόμενα άτομα. Tο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη της Alpha Bank, έχει διασφαλίσει και φέτος τις συνθήκες προσβασιμότητας στο Φεστιβάλ. Οι παρεμβάσεις που πραγματοποιήθηκαν σε δομημένο περιβάλλον, σε συνδυασμό με τη διοργάνωση δύο καθολικά προσβάσιμων προβολών με ακουστική περιγραφή και υπότιτλους SDH, καθώς και την προβολή 23 ταινιών με προσαρτημένους ενδογλωσσικούς υπότιτλους, έχουν ως στόχο να προσφέρουν σε όλους ισότιμη πρόσβαση στον κινηματογράφο».

Αμέσως μετά, οι δύο παρουσιαστές μίλησαν για τη βαθιά αγάπη που τρέφουν για το σινεμά, αλλά για τις πρώτες κινηματογραφικές αναμνήσεις τους, με τον Γρηγόρη Χρυσικό να δίνει έμφαση στην εγγενή συμπεριληπτική φύση της τέχνης του κινηματογράφου. «Σινεμά σημαίνει έκφραση, σημαίνει δημιουργία, σημαίνει «δίνω φωνή». Είτε έχουμε να κάνουμε με μπλοκμπάστερ είτε με ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους. Ο κινηματογράφος είναι μια μορφή τέχνης που απευθύνεται εξ ορισμού προς όλους, όλες και όλα. Οφείλει, λοιπόν, να προσφέρει όλα εκείνα τα μέσα ώστε μην αποκλείει κανένα άτομο από την απόλαυση της μαγείας που προσφέρει», επισήμανε σχετικά.

Είναι σημαντικό λοιπόν, να μιλάμε για προσβασιμότητα σε μεγάλα φεστιβάλ, όπως είναι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κι είναι ακόμα πιο σημαντικό να μιλάνε για την έλλειψη αυτής ή την ανάγκη αυτής, άτομα που τη βιώνουν ή δεν τη βιώνουν τα ίδια, όπως είναι οι Cool Crips. Το έργο των παιδιών αυτών είναι κάτι παραπάνω από σημαντικό και με στόχο να κάνουν την αναπηρία mainstream, θέλουν να καταφέρουν αυτό το οποίο συζητάμε συχνά σε ανάλογες περιπτώσεις: Ας μη μας κάνει πια εντύπωση και ας το θεωρούμε αυτονόητο πως άτομα με αναπηρία μπορούν να είναι και παρουσιαστές και ηθοποιοί και σκηνοθέτες και και…

Οι δράσεις των Cool Crips είναι πολλές, το χιούμορ τους είναι απαραίτητο, τα podcast τους και οι συζητήσεις τους για τα δικαιώματα των μειονοτήτων είναι σχολείο. Κρατάμε από την επίσημη σελίδα τους, τα παρακάτω:

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί δεν βλέπετε ανάπηρα άτομα εκεί έξω; Στον δρόμο, στους χώρους εργασίας, στα εστιατόρια, στα bar. Σίγουρα όχι επειδή δεν υπάρχουν, καθώς σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία αποτελούν περίπου το 15% του πληθυσμού!

Η απάντηση λοιπόν στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου είναι… (drum roll) ΤΑ ΕΜΠΟΔΙΑ!

Είτε αρχιτεκτονικά (π.χ σκάλες, στενοί χώροι κτλ.), είτε κοινωνικά (π.χ στερεότυπα, προκαταλήψεις κτλ), είτε και ψηφιακά (π.χ μη προσβάσιμες ιστοσελίδες). Αυτά τα εμπόδια προσπαθούμε να εξαλείψουμε για να δημιουργήσουμε περιβάλλοντα στα οποία θα υπάρχει ισότιμη και ανεμπόδιστη πρόσβαση. Βάζοντας φυσικά και μια νότα coolness!

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης συνεχίζει τις προβολές και θα ρίξει αυλαία στις 10 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή.

Τρία χρόνια μετά τον εντοπισμό της αγγελίας εργασίας από τον Ευρωπαϊκό Διαστημικό Οργανισμό, ο McFall βρίσκεται τώρα σε καλό δρόμο για να γίνει ο πρώτος αστροναύτης στον κόσμο με αναπηρία. Αφού έχασε το δεξί του πόδι σε ηλικία 19 ετών μετά από ατύχημα με μοτοσικλέτα, ο Βρετανός έγινε Παραολυμπιονίκης σπρίντερ, κέρδισε το χάλκινο στο Πεκίνο και αργότερα έγινε χειρουργός τραυμάτων και ορθοπεδικός.

Ο McFall μπήκε στην εξαντλητική διαδικασία επιλογής του πρακτορείου, περνώντας τα έξι στάδια που κυμαίνονταν από πολύωρες ψυχοκινητικές δοκιμασίες έως συνεντεύξεις σε πάνελ. Το 2022 ο οργανισμός ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει μαζί τους στην επιδίωξη να ξεπεράσει τα όρια της εξερεύνησης του διαστήματος, υπογράφοντας την πολύχρονη προσπάθειά τους να ερευνήσουν εάν κάποιος με σωματική αναπηρία μπορεί να ζήσει και να εργαστεί στο διάστημα.

«Είναι πολύ συναρπαστικό», είπε ο McFall, 43 ετών, σε μια συνέντευξη. «Μια κοινή ερωτήσεις είναι γιατί αυτό δεν έγινε νωρίτερα». Δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι ο McFall θα πάει στο διάστημα. Αντίθετα, το πρακτορείο μεθοδικά τον υποβάλλει στις απαιτήσεις μιας εξάμηνης αποστολής στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. «Πρέπει να παρέχουμε δεδομένα για να δείξουμε ότι είναι δυνατό», είπε. «Οπότε δεν είναι όπως λένε οι περισσότεροι ότι δεν μπορείς να το κάνεις, ότι δεν είναι δυνατό». Είναι περισσότερο «δεν αμφιβάλλουμε ότι αυτό είναι δυνατό, απλώς κανείς δεν το έχει κάνει».

Καθώς οι διαστημικές επιχειρήσεις σχεδιάστηκαν για ικανούς ανθρώπους, οι δοκιμές στοχεύουν στη διερεύνηση ερωτημάτων όπως το πώς ο McFall θα κινούνταν και θα σταθεροποιούνταν στη μικροβαρύτητα και πώς οι συνθήκες στο διάστημα θα επηρέαζαν το προσθετικό του μέλος. Μέχρι στιγμής, όλα τα σημάδια υποδηλώνουν ότι η διαστημική πτήση είναι εφικτή για τον McFall, πυροδοτώντας την ελπίδα ότι αυτός – ή κάποιος με παρόμοια αναπηρία – θα μπορούσε τελικά να εκπαιδευτεί για μια επερχόμενη αποστολή. «Ελπίζω ότι μεταξύ του 2027 και του τέλους αυτής της δεκαετίας, θα δούμε έναν Ευρωπαίο αστροναύτη με σωματική αναπηρία ως μέλος του πληρώματος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού».

Ενώ τα ευρήματα του οργανισμού είναι συγκεκριμένα για τον McFall, μέρος του στόχου του έργου είναι να χαράξει ένα μονοπάτι έτσι ώστε άλλα άτομα με αναπηρία – είτε παρόμοια με του McFall είτε όχι – θα μπορούσαν ενδεχομένως να ακολουθήσουν στο δρόμο του. «Αμφισβητούμε την αφήγηση γύρω από τη σωματική αναπηρία», είπε ο McFall. «Και αυτό δημιουργεί συζήτηση και καταρρίπτει το στίγμα».

Αυτή η συζήτηση περιλαμβάνει το ερώτημα πώς ακριβώς να αναφερθούμε στον McFall. Από τότε που ξεκίνησε με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, προσπάθησε να απωθήσει απαλά τον ευρέως χρησιμοποιούμενο τίτλο του παραστροναύτη. «Νομίζω ότι είναι χρήσιμο να κάνουμε μια συζήτηση για αυτό. Τι σημαίνει;» ρώτησε McFall. «Δεν είμαι παραχειρουργός, είμαι χειρουργός. Δεν είμαι παρα-μπαμπάς, είμαι μπαμπάς», είπε, περιγράφοντάς το ως «ολισθηρή πλαγιά» να προσθέτει κανείς το “para” μπροστά σε οτιδήποτε κάνει κάποιος με σωματική αναπηρία – εννοώντας ότι είναι καταστροφικό και στιγματίζει τον άνθρωπο. «Και νομίζω ότι αν συνεχίσουμε να το χρησιμοποιούμε, πιθανότατα θα συνεχίσει να δημιουργεί ένα χάσμα, κάτι που δεν είναι απαραίτητο».

Αυτή είναι μια άποψη που υπαινίσσεται τις ευρύτερες επιπτώσεις των προσπαθειών του για ώθηση των ορίων, οι οποίες έρχονται καθώς πολλοί με αναπηρίες σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν βαθιές διακρίσεις. Στοιχεία από όλη την ΕΕ δείχνουν ότι τα άτομα με αναπηρία είναι πιο πιθανό να είναι άνεργα και να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.

Αμφισβητώντας την αντίληψη των ανθρώπων για το πώς μοιάζει ένας αστροναύτης, ο McFall ελπίζει να καταργήσει κάποια από αυτά. «Κάνοντας αυτό, είναι μια ευκαιρία να δημιουργηθούν περισσότερες ευκαιρίες για άτομα με αναπηρίες σε διάφορους επαγγελματικούς τομείς», είπε. «Η δουλειά μου είναι να διασφαλίσω ότι οι άνθρωποι έχουν έναν καλά πολύπλευρο και ενημερωμένο ορισμό της αναπηρίας και του τι σημαίνει να είσαι ανάπηρος», πρόσθεσε. «Δεν είναι η εκδοχή της δεκαετίας του 1950 και του 1920 να είσαι ανάπηρος, ξέρεις;»

Πηγή: The Guardian