Στα 76 χρόνια της, η Αγγλίδα που γεννήθηκε στο Λονδίνο και μεγάλωσε στα προάστια, αναγνωρίζεται πλέον ως διαχρονικό σύμβολο της μόδας και του κινηματογράφου. Η ίδια διατηρεί μια καθαρή ματιά για εκείνη την τόσο εξιδανικευμένη περίοδο —κυρίως χάρη στην πολιτιστική και οπτική κληρονομιά που άφησε.

Σε συνέντευξή της στη βρετανική εφημερίδα The Telegraph, που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου, η Twiggy θυμήθηκε την εκρηκτική αρχή της καριέρας της, επισημαίνοντας ότι «πάντα υπήρχε μια σκοτεινή πλευρά στη δεκαετία του 1960». Η παρατήρησή της αυτή σχετίζεται με τον τρόπο που οι νεότεροι θαυμαστές της αντιλαμβάνονται εκείνα τα χρόνια.

«Την περασμένη εβδομάδα έλαβα ένα γράμμα από την Κίνα, από ένα κορίτσι που λατρεύει τα 60s. Με κάνει να γελάω, αλλά το καταλαβαίνω. Όσοι δεν έζησαν εκείνη την εποχή τη φαντάζονται μαγική. Δεν ήταν όλα μαγικά: υπήρχε ο πόλεμος του Βιετνάμ και άνθρωποι πέθαιναν από υπερβολικές δόσεις. Υπήρχε πάντα μια σκοτεινή πλευρά», ανέφερε χαρακτηριστικά στη συνέντευξή της.

Η ζωή σήμερα και οι συγκρίσεις με το παρελθόν

Παρόλα αυτά, η Twiggy —που εξακολουθεί να συνεργάζεται με κορυφαίες εταιρείες όπως η Burberry— βλέπει και τα θετικά στοιχεία εκείνων των χρόνων, συγκρίνοντάς τα με το σήμερα: «Φαινόταν σαν μια πολύ χαρούμενη, ελεύθερη εποχή για τους νέους. Υπήρχε ελπίδα, κάτι που δεν πιστεύω ότι έχουν πολλοί νέοι σήμερα, κι αυτό είναι λυπηρό. Δεν ξέρω τι κάνουμε γι’ αυτό».

Η βραβευμένη με δύο Χρυσές Σφαίρες, ως καλύτερη ηθοποιός και νέα ανακάλυψη για την ταινία «Ο Γαμπρός» το 1971, ζει ανάμεσα στο Λονδίνο και το Suffolk με τον δεύτερο σύζυγό της, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Leigh Lawson. Όπως αποκαλύπτει στη συνέντευξη, είναι περήφανη γιαγιά των δύο παιδιών της κόρης της Carly —ένα αγόρι πέντε ετών κι ένα κορίτσι δέκα— στα οποία φτιάχνει ρούχα μόνη της, μια αγάπη που έχει από τα εφηβικά της χρόνια.

«Αυτό είναι το χόμπι μου, να ράβω. Το λατρεύω», εξομολογείται η Twiggy, εξηγώντας πως η ενασχόλησή της με τη μόδα ξεκίνησε από μικρή ηλικία λόγω πραγματικής εμμονής.

Νέα σχέδια και αναμνήσεις από μια δύσκολη εποχή

Σε επαγγελματικό επίπεδο, η Twiggy ετοιμάζει αρκετά νέα πρότζεκτ. Αυτήν την περίοδο ηχογραφεί έναν δίσκο —«ένα συναρπαστικό εγχείρημα, αφού έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ασχολήθηκα τελευταία φορά»— ενώ σχεδιάζει να περιοδεύσει με ένα αυτοβιογραφικό μουσικοθεατρικό έργο που παρουσιάστηκε στο Λονδίνο πριν τρία χρόνια. «Ήταν πολύ συγκινητικό να βλέπω τη ζωή μου στη σκηνή», δήλωσε στη The Telegraph.

Ανάμεσα στις ιστορίες που έχουν αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα είναι και η διάσημη συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Woody Allen, όταν εκείνη ήταν 17 ετών κι εκείνος 31. Για αυτήν την άβολη εμπειρία μίλησε πέρυσι στη Βαρκελώνη κατά την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ “Twiggy”, σε σκηνοθεσία Sadie Frost: «Βλέποντας τον Woody Allen να προσπαθεί να με μειώσει με τις ερωτήσεις του, έμεινα έκπληκτη», είπε στο περιοδικό S Moda.

Η Twiggy ανέφερε ότι ήταν τόσο φοβισμένη ώστε τελικά ο ίδιος ο Allen φάνηκε αμήχανος επειδή δεν μπορούσε να απαντήσει στις δικές του ερωτήσεις. Θύμισε πως τότε το να είσαι έφηβος σήμαινε κάτι διαφορετικό σε σχέση με σήμερα, αφού ο έξω κόσμος είχε λιγότερη επίδραση στην καθημερινότητα των νέων — ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για τη μισογυνία της εποχής.

Πρότυπα στιλ και προσδοκίες για το μέλλον

Σύμφωνα με το The Telegraph, η Twiggy εύχεται σήμερα τα μοντέλα να αντιμετωπίζονται με περισσότερη ευγένεια. Όταν ρωτήθηκε για τα δικά της πρότυπα στιλ, η γυναίκα που καθόρισε τη μόδα πολλών γενεών ανέφερε δύο εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες: «Ως παιδί πίστευα ότι η πιο υπέροχη και καλοντυμένη γυναίκα ήταν η Greta Garbo. Θα ήθελα πολύ να δείχνω και να ντύνομαι σαν κι εκείνη. Από τη σύγχρονη εποχή ξεχωρίζω τη Sienna Miller. Είναι πάντα εντυπωσιακή — έχει το δικό της στιλ που της ταιριάζει απόλυτα».

Με πληροφορίες από El PAÍS

Έχω κάτι με το χωριό. Η σχέση μας κάνει κύκλους. Όταν έχω καιρό να βρεθώ σε χωριό, στο χωριό, στο χωριό μου αποκτάω ένα κενό, που δεν μπορώ να το κάνω κάτι. Μένει μαζί μου κι αφού γυρίσω, να μου θυμίζει ότι ευτυχώς γυρίζω και δεν ξεχνάω. Στο χωριό έχει τη γιαγιά, τη Ρίτα, τη βρύση, το καφέ με το αστείο όνομα, τα δέντρα που μοιραζόμαστε κοινό επώνυμο, τον ουρανό που στ’ αλήθεια βλέπω, τη θάλασσα μια κατηφόρα μακριά. Κάθε φορά που φτάνω, νιώθω ότι έχω εναποθέσει όλες μου τις ελπίδες σε αυτή τη θάλασσα, αλλά δε θυμάμαι ποτέ ποια χρονική στιγμή την όρισα καταφύγιο.

Στο χωριό ζυγίζω λιγότερα κιλά. Στις κρίσεις πανικού μέσα στο μετρό, ψάχνω μια φωτογραφία. Την τελευταία που τράβηξα, εκείνη που δείχνει το σπίτι με την πιο ωραία πόρτα του κόσμου που είναι πάντα κλειστή, για να μην το ονειρευτώ ποτέ ολόκληρο αυτό το σπίτι.

Στο χωριό έχει ησυχία και μοναξιά. Αλλά έχει ανθρώπους που περπατάνε αργά και σταθερά. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο μου φαίνεται περισσότερο ξένο. Έχει σπίτια με μπαλκόνια μεγάλα, έχει αυλές να θυμάμαι πως τα παιδιά κάνουν μπάνιο με το λάστιχο κάθε καλοκαίρι – εικόνα που έχω στοιβάξει κι εγώ στο κουτάκι των αναμνήσεων. Έχει κι ένα παγκάκι για να φας το καλύτερο παγωτό της ζωής σου, ενώ κάποιος σε ενημερώνει πως κάποτε μπροστά σου έβλεπες μόνο ψαρόβαρκες και απλότητα.

Στο χωριό πολλά δεν έχει. Σκέφτομαι τη σημασία όλων αυτών που δεν έχει. Δεν τη βρίσκω. Σκέφτομαι πως όταν βρέχει, σε χτυπάει η μιζέρια στο κόκαλο. Αλλά σκέφτομαι πως αφού σταματήσει, η θάλασσα μια κατηφόρα μακριά, είναι το ουράνιο τόξο μου.

Η φωτογραφία είναι του Κωνσταντίνου Σταθόπουλου, τραβηγμένη σε ένα χωριό της Μεσσηνίας.