Οι ερευνητές λένε ότι η περιοχή φιλοξενεί υπολείμματα του πρώιμου φλοιού της Γης, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην εποχή του Άδη – μια εποχή που πήρε φυσικά το όνομά της από τον Έλληνα θεό του κάτω κόσμου, τον Άδη, λόγω των τότε εχθρικών συνθηκών του πλανήτη. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Science, ανέλυσε πετρώματα που ονομάζονται εισβολές – που σχηματίστηκαν όταν το μάγμα διείσδυσε στα υπάρχοντα στρώματα πετρωμάτων και ψύχθηκε υπόγεια.

Δύο ανεξάρτητες μέθοδοι χρονολόγησης που βασίζονται στη ραδιενεργό αποσύνθεση του σαμαρίου και του νεοδυμίου επιβεβαίωσαν ότι τα πετρώματα είναι 4,16 δισεκατομμυρίων ετών. «Αυτό τα καθιστά τα παλαιότερα γνωστά πετρώματα στη Γη», δήλωσε ο Jonathan O’Neil, καθηγητής γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα, ο οποίος ηγήθηκε της μελέτης. «Προσφέρουν ένα μοναδικό παράθυρο στην πρώιμη εποχή του πλανήτη μας για να κατανοήσουμε καλύτερα πώς σχηματίστηκε ο πρώτος φλοιός και ποιες γεωδυναμικές διεργασίες εμπλέκονταν».

Τα μεταμορφωμένα ηφαιστειακά πετρώματα έχουν κυρίως βασαλτική σύνθεση. Ο βασάλτης είναι ένα κοινό ηφαιστειακό πέτρωμα, ενώ τα μεταμορφωμένα πετρώματα είναι αυτά που μεταβάλλονται με την πάροδο του χρόνου από τη θερμότητα και την πίεση. Ο O’Neil είπε ότι τα πετρώματα πιθανότατα σχηματίστηκαν όταν η βροχή έπεσε πάνω σε λιωμένο πέτρωμα, ψύχοντάς το και στερεοποιώντας το. Αυτή η βροχή θα προερχόταν από εξατμισμένο νερό από τους πρώιμους ωκεανούς της Γης.

«Δεδομένου ότι ορισμένα από αυτά τα πετρώματα σχηματίστηκαν από τις καθιζήσεις από το αρχαίο θαλασσινό νερό, μπορούν να αποκαλύψουν πληροφορίες για τη σύνθεση, τη θερμοκρασία και το περιβάλλον των πρώτων ωκεανών όπου μπορεί να ξεκίνησε η ζωή», είπε. Προηγουμένως, τα παλαιότερα γνωστά πετρώματα χρονολογούνταν περίπου 4,03 δισεκατομμύρια χρόνια πριν, και βρέθηκαν στα Βορειοδυτικά Εδάφη του Καναδά.

Ενώ παλαιότεροι κρύσταλλοι ορυκτών ζιρκονίου από την Αυστραλία έχουν χρονολογηθεί στα 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια, δεν αποτελούν μέρος άθικτων σχηματισμών πετρωμάτων όπως αυτοί στο Νουμβαγκιτούκ.

Η εποχή του Άδη εκτείνεται από τον σχηματισμό της Γης πριν από περίπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια έως πριν από 4,03 δισεκατομμύρια χρόνια. Παρά την πύρινη χροιά του ονόματος, η Γη είχε σχηματίσει έναν συμπαγή βασαλτικό φλοιό, θερμούς ρηχούς ωκεανούς και ατμόσφαιρα πριν από 4,4 δισεκατομμύρια χρόνια, σύμφωνα με τον O’Neil.

Προηγούμενες μελέτες των πετρωμάτων Νουμβαγκιτούκ, συμπεριλαμβανομένης μιας του 2008, παρήγαγαν αντικρουόμενα αποτελέσματα – μερικές χρονολογούν τα στρώματα των πετρωμάτων στα 4,3 δισεκατομμύρια χρόνια, άλλες υποδηλώνουν 3,3 έως 3,8 δισεκατομμύρια χρόνια. Ο O’Neil δήλωσε ότι η νέα έρευνα επιλύει την ασυμφωνία και επιβεβαιώνει ότι οι διεισδύσεις είναι τουλάχιστον 4,16 δισεκατομμυρίων ετών, πράγμα που σημαίνει ότι τα στρώματα ηφαιστειακών πετρωμάτων που τις περιέχουν θα μπορούσαν να είναι ακόμη παλαιότερα – έως και 4,3 δισεκατομμύρια χρόνια.

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: Jonathan O’Neil

Οι Ευρωπαίοι, θέλοντας να αφήσουν το δικό τους στίγμα, αντί για γουρουνότριχες (τούς φαίνονταν κάπως) έβαλαν αλογότριχες ή φτερά. Κατά τον 18ο αιώνα, το φινίρισμα τελειοποιήθηκε. Οι εύποροι συνήθιζαν, πλέον, να έχουν οδοντόβουρτσες με λαβές από χρυσό ή ελεφαντόδοντο, ενώ ο Άγγλος William Addis ήταν ο πρώτος που άρχισε, γύρω στο 1780, να παράγει μαζικά οδοντόβουρτσες. Η λαβή τους ήταν οστέινη και στην άκρη, βρισκόταν το βουρτσάκι με τις κολλημένες γουρουνότριχες ή αλογότριχες, που πρόβαλαν μέσα από τρυπίτσες.

Οι πρώτες πλαστικές οδοντόβουρτσες, που χρησιμοποιούμε μέχρι σήμερα, έκαναν το ντεμπούτο τους στην αγορά το 1938, οπότε ανακαλύφθηκε το νάιλον από την Du Pont.’Ετσι, οι οδοντόβουρτσες με φυσική τρίχα χάθηκαν από τα ράφια των καταστημάτων και τη θέση τους πήραν πολύχρωμες πλαστικές, που άντεχαν περισσότερο στον χρόνο και δεν προκαλούσαν φθορές στην αδαμαντίνη.

Το 1960, η εταιρεία Broxodent ήταν η πρώτη που ξεκίνησε μαζική παραγωγή για ηλεκτρικές οδοντόβουρτσες, στις ΗΠΑ.

Οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δύο σκελετοί 86 εκατομμυρίων ετών που μελέτησαν ανήκαν σε ένα είδος που είναι πλέον ο πλησιέστερος γνωστός πρόγονος όλων των τυραννόσαυρων – η ομάδα των αρπακτικών που περιλαμβάνει τον εμβληματικό T.rex. Οι ερευνητές ονόμασαν το είδος Khankhuuluu (προφέρεται khan-KOO-loo) mongoliensis, που σημαίνει Πρίγκιπας Δράκος της Μογγολίας. Η ανακάλυψη, που δημοσιεύτηκε στο Nature, αποτελεί ένα παράθυρο στο πώς οι τυραννόσαυροι εξελίχθηκαν σε ισχυρά αρπακτικά που τρομοκρατούσαν τη Βόρεια Αμερική και την Ασία μέχρι το τέλος της βασιλείας των δεινοσαύρων.

«Ο όρος «Πρίγκιπας» αναφέρεται σε έναν πρώιμο, μικρότερο τυραννοσαυροειδή», εξήγησε η καθηγήτρια Darla Zelenitsky, παλαιοντολόγος από το Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι στον Καναδά. Οι τυραννοσαυροειδής είναι η υπεροικογένεια των σαρκοβόρων δεινοσαύρων που περπατούσαν στα δύο πόδια. Οι πρώτοι τυραννοσαυροειδής όμως ήταν μικροσκοπικοί.

Ο διδακτορικός φοιτητής Jared Voris, ο οποίος ηγήθηκε της έρευνας με την καθηγήτρια Zelenitsky, εξήγησε: «Ήταν αυτοί οι πραγματικά μικροί, γρήγοροι θηρευτές που ζούσαν στις σκιές άλλων κορυφαίων αρπακτικών δεινοσαύρων».

Ο Khankhuuluu αντιπροσωπεύει μια εξελικτική μετατόπιση – από εκείνους τους μικρούς κυνηγούς που έτρεχαν κατά την Ιουρασική περίοδο – στους τρομερούς γίγαντες, συμπεριλαμβανομένου του Τυραννόσαυρου. Θα ζύγιζε περίπου 750 κιλά, ενώ ένας ενήλικος Τυραννόσαυρος θα μπορούσε να ζύγιζε έως και οκτώ φορές αυτό, οπότε «αυτό είναι ένα μεταβατικό [απολίθωμα]», εξήγησε η καθηγήτρια Zelenitsky, «μεταξύ προγενέστερων προγόνων και των ισχυρών τυραννόσαυρων». «Μας βοήθησε να αναθεωρήσουμε το γενεαλογικό δέντρο των τυραννόσαυρων και να ξαναγράψουμε ό,τι γνωρίζουμε για την εξέλιξη των τυραννόσαυρων», πρόσθεσε.

Το νέο είδος παρουσιάζει επίσης πρώιμα εξελικτικά στάδια χαρακτηριστικών που ήταν βασικά για την τυραννία των τυραννόσαυρων, συμπεριλαμβανομένης της ανατομίας του κρανίου που του έδωσε ένα ισχυρό σαγόνι. Ο Jared Voris εξήγησε: «Βλέπουμε χαρακτηριστικά στο ρινικό του οστό που τελικά έδωσαν στους τυραννόσαυρους αυτές τις πολύ ισχυρές δυνάμεις δαγκώματος». Η εξέλιξη τέτοιων ισχυρών σιαγόνων επέτρεψε στον T.rex να επιτίθεται σε μεγαλύτερα θηράματα, ακόμη και να δαγκώνει μέσα από οστά.

Οι δύο μερικοί σκελετοί που εξέτασε η ομάδα σε αυτή τη μελέτη ανακαλύφθηκαν για πρώτη φορά στη Μογγολία στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Αρχικά είχαν αποδοθεί σε ένα υπάρχον είδος, γνωστό ως Alectrosaurus, αλλά όταν ο κ. Voris τους εξέτασε, εντόπισε τα χαρακτηριστικά που μοιάζουν με τυραννόσαυρο και το έκαναν να ξεχωρίζει. «Θυμάμαι ότι έλαβα ένα μήνυμα από αυτόν – ότι πίστευε ότι επρόκειτο για ένα νέο είδος», θυμήθηκε η καθηγήτρια Zelenitsky.

Το γεγονός ότι αυτή η ομάδα δεινοσαύρων μπορούσε να μετακινείται μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ασίας – μέσω χερσαίων γεφυρών που συνέδεαν τη Σιβηρία και την Αλάσκα εκείνη την εποχή – τους βοήθησε επίσης να βρουν και να καταλάβουν διαφορετικές θέσεις.

Ο κ. Voris εξήγησε: «Αυτή η κίνηση μπρος-πίσω μεταξύ των ηπείρων ουσιαστικά ώθησε την εξέλιξη διαφορετικών ομάδων τυραννόσαυρων» σε διάστημα εκατομμυρίων ετών. Η καθηγήτρια Zelenitsky πρόσθεσε: «Αυτή η ανακάλυψη μας δείχνει ότι, πριν οι τυραννόσαυροι γίνουν βασιλιάδες, ήταν πρίγκιπες».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Darla Zelenitsky

Μεταξύ 1925 και 1927, ο Miró δημιούργησε έναν μικρό, με λάδι σε καμβά πίνακα, με τίτλο Pintura (Ζωγραφική), την οποία έδωσε στη μεγάλη του φίλη, την υποστηρίκτρια της τέχνης Joan Prats. Μέχρι εκείνη την εποχή, έχοντας κάνει το αναπόφευκτο καλλιτεχνικό προσκύνημα στο Παρίσι, πειραματιζόταν με τον φωβισμό, τον μετα-εξπρεσιονισμό και τον κυβισμό – κατά τη διαδικασία διαψεύδοντας πλήρως τις ελπίδες των γονιών του ότι θα μπορούσε μια μέρα να βρει σταθερή δουλειά ως λογιστής – ο Miró είχε καταφύγει τελικά σε ένα πιο ελεύθερο, πιο ατομικό στυλ.

Ο πίνακας υπογραμμίζει αυτό που ο Marko Daniel, ο διευθυντής του Fundació Joan Miró, περιγράφει ως τη δέσμευση του καλλιτέχνη να «ξεπερνά τις συμβάσεις της ζωγραφικής, του εικονιστικού χώρου, του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η ζωγραφική».

Αλλά μπορεί επίσης να έχει ένα βαθύτερο, κρυφό νόημα που αντανακλά την προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεφύγει από τους αστούς περιορισμούς της οικογένειάς του καθώς ξεκίνησε τη διάσημη προσπάθειά του να «δολοφονήσει τη ζωγραφική». Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Prats το 1970, ο πίνακας έγινε μέρος της συλλογής του ιδρύματος, το οποίο εδρεύει στη Βαρκελώνη. Ο χρόνος και η υγρασία δεν ήταν ευγενικοί στον καμβά, ο οποίος είχε υποστεί μικρορωγμές και άλλες ζημιές.

Πριν από ένα χρόνο, ειδικοί στο ίδρυμα, με επικεφαλής την Elisabet Serrat, επικεφαλής της προληπτικής συντήρησης και αποκατάστασης, αποφάσισαν να ρίξουν άλλη μια ματιά στον “Pintura”. Μια ακτινογραφία δεκαετιών είχε αφήσει να εννοηθεί ότι κάτι άλλο βρισκόταν κάτω από τον πίνακα του Miró, όπως και οι άκρες του πίνακα, όπου το μπλε χρώμα υποχωρεί σε παλαιότερα, πιο σκούρα χρώματα. Χρησιμοποιώντας ακτίνες Χ, υπεριώδες και υπέρυθρο φως, υπερφασματική απεικόνιση, μεταδιδόμενο φως, η ομάδα της Serrat και ερευνητές από οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένου του Centre de Restauració de Béns Mobles de Catalunya και του Universidad Pablo de Olavide στη Σεβίλλη, ανακάλυψαν το πορτρέτο μιας καλοντυμένης γυναίκας ζωγραφισμένη σε στυλ που δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετικό από αυτό του Miró.

Σύντομα παρατήρησαν ότι τα σκουλαρίκια της και η καρφίτσα στο λαιμό της αντιστοιχούσαν στις τρεις κηλίδες της ανυψωμένης μπογιάς που είχαν ήδη δει βρεθεί στην επιφάνεια του πίνακα. «Έτσι τώρα είχαμε μια καλής ποιότητας εικόνα του πορτρέτου, που έμοιαζε σχεδόν με φωτογραφία», λέει η Serrat. «Αλλά δεν ξέραμε ποιος ήταν».

Μη μπορώντας να βρει στοιχεία για την ταυτότητα της γυναίκας στη Βαρκελώνη, η Serrat κατευθύνθηκε στην Ταραγόνα λίγες εβδομάδες αργότερα για να επισκεφτεί το Fundació Mas Miró, ένα μουσείο που βρίσκεται στην αγροικία όπου ο καλλιτέχνης και η οικογένειά του περνούσαν τα καλοκαίρια τους. «Αλλά κανένα από τα πορτρέτα εκεί δεν ταίριαζε», προσθέτει. «Ο διευθυντής του ιδρύματος είπε ότι το πορτρέτο θα μπορούσε να είναι στη Μαγιόρκα, όπου έζησε και εργαζόταν επίσης ο ζωγράφος».

Στο στούντιο του Miró, Son Boter, στο νησί των Βαλεαρίδων, η Serrat βρήκε ένα πορτρέτο του 1907 υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη Cristòfol Montserrat Jorba. Όχι μόνο το πρόσωπο ταίριαζε με αυτό της γυναίκας στις ακτινογραφίες, αλλά το θέμα του ήταν μια Dolors Ferrà i Oromí – πιο γνωστή ως μητέρα του Miró. «Το [πορτρέτο της Μαγιόρκα] είναι ακριβώς το ίδιο, με μερικές διαφορές: το φόρεμα ήταν διαφορετικό και τα σκουλαρίκια ήταν διαφορετικά, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι το ίδιο πρόσωπο», λέει η Serrat.

Τέτοιες ανακαλύψεις είναι εξαιρετικά σπάνιες. Η αποκάλυψη του προσώπου της Dolores Ferrà, προσθέτει η Serrat με έναν τόνο υποτίμησης, ήταν «μια απολαυστική έκπληξη». Η ομάδα της πιστεύει ότι ο Miró έκοψε μια άλλη εκδοχή του πορτρέτου του Montserrat – ο Pintura έχει διαστάσεις μόλις 49 εκ. x 60 εκ. – και το γύρισε από πορτρέτο σε οριζόντιο, αλλά επίτηδες επέλεξε να κρατήσει το κεντρικό τμήμα που έδειχνε το πρόσωπο της μητέρας του. Όλα αυτά εγείρουν το προφανές ερώτημα: γιατί;

Η Serrat και ο Daniel βλέπουν την απόφαση του Miró ως σκόπιμη πράξη και ως προμήνυμα της υπερβολικής ζωγραφικής που θα εφάρμοζε ο καλλιτέχνης στα δικά του, προηγούμενα έργα του τη δεκαετία του 1950. Η υπερβολική ζωγραφική ήταν επίσης μια τεχνική που επισκέφτηκε στα κιτς, κολλώδη έργα των καλλιτεχνών χάκερ προς το τέλος της ζωής του, όταν άρχισε να παραποιεί αυτό που έβλεπε ως φτηνή, κακή και κιτς τέχνη.

«Τούτου λεχθέντος, η νέα ανακάλυψη δεν είναι υπερβολική ζωγραφική, ούτε η δική του, ρεβιζιονιστική υπερζωγραφική», λέει ο Daniel. «Είναι μια πράξη εξέγερσης. Αλλά ο Miró ήταν ήδη 32 ετών όταν το ξεκίνησε, επομένως δεν είναι μια νεανική πράξη εξέγερσης εναντίον των γονιών του… [αλλά] ενάντια στο είδος του κόσμου που αντιπροσώπευαν οι γονείς του· τις φιλοδοξίες της μεσαίας τάξης να είσαι κάπως πιο κομψός από ό,τι πραγματικά είσαι».

Είναι πεπεισμένος ότι ο Miró δεν επέλεξε το πορτρέτο του Montserrat τυχαία: «Δεν υπήρχε τεχνική ανάγκη να ζωγραφίσει πάνω από αυτό· δεν ήταν σαν τον Gauguin στον Νότιο Ειρηνικό, χωρίς πρόσβαση σε υλικά. Για αυτόν, αυτό ήταν πραγματικά μια πράξη επιλογής».

Και όμως, στο μυαλό της Serrat, η περίεργη χειρονομία του καλλιτέχνη δεν ήταν χωρίς κάποια στοργή. «Θα μπορούσε να είχε επιλέξει ένα άλλο πορτρέτο», λέει. «Αλλά επιλέγει αυτό, και το κόβει και κρατά το πρόσωπο της μητέρας του ολοκληρωμένο, οπότε υπάρχει σεβασμός». Σημειώνει επίσης ότι άφησε άθικτες τις τρεις συστάδες χρωμάτων – το x που σημάδευε το σημείο των κοσμημάτων της μητέρας του – όταν μπορούσε εύκολα να τα είχε ξύσει.

Τα ευρήματα των ειδικών, τα οποία ο Daniel αναφέρει ως “CSI: Miró”, παρουσιάζονται σε μια νέα έκθεση, “Under the Layers of Miró: A Scientific Investigation”, και σε ένα συνοδευτικό ντοκιμαντέρ, “El Secret de Miró”. Η παράσταση, στα κεντρικά γραφεία του ιδρύματος στη Βαρκελώνη, θα επιτρέψει στους επισκέπτες να δουν τόσο τον “Pintura” όσο και το πορτρέτο της “Ferrà” του Montserrat.

Σχεδόν έναν αιώνα αφότου η λαμπρή μπλε μπογιά στέγνωσε στον αινιγματικό πίνακα του Miró, ο Daniel νιώθει ότι ο κόσμος αρχίζει επιτέλους να κατανοεί τις προθέσεις του καλλιτέχνη. «Κατά κάποιο τρόπο, ο Miró μας άφησε πολύ καλές ενδείξεις – ειδικά η καρφίτσα, η οποία είναι πραγματικά τρισδιάστατη και μπορείτε να την δείτε σε απίστευτο φως», λέει. «Μας άφησε αυτές τις ενδείξεις, οπότε πρέπει να σκέφτεται: Γιατί σας πήρε τόσο καιρό να το ανακαλύψετε; Εκατό χρόνια αργότερα, καταλάβατε τι έκανα!»

Πηγή: The Guardian

Τα απολιθωμένα υπολείμματα αποτελούν το αριστερό μάγουλο και την άνω γνάθο ενός ενήλικου μέλους ενός εξαφανισμένου ανθρώπινου είδους που έζησε και πέθανε στην Ιβηρική χερσόνησο πριν από 1,1 έως 1,4 εκατομμύρια χρόνια. Η ανακάλυψη υποδηλώνει ότι τουλάχιστον δύο μορφές πρώιμου ανθρώπου καταλάμβαναν την περιοχή στο πρώιμο Πλειστόκαινο, όταν το σπήλαιο βρισκόταν μέσα σε υγρό δάσος πλούσιο σε άγρια ​​ζωή και διέσχιζε ποτάμια και ρυάκια.

«Αυτή η εργασία εισάγει έναν νέο ηθοποιό στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης στην Ευρώπη», είπε η Δρ Rosa Huguet από το Πανεπιστήμιο Rovira i Virgili στη νότια Καταλονία, η οποία βοήθησε στην αποκάλυψη των απολιθωμάτων στο σπήλαιο Sima del Elefante (Λάκκος του Ελέφαντα) κοντά στην Atapuerca στο Burgos. Οι πρώτοι άνθρωποι έφτασαν στην Ευρασία από την Αφρική πριν από τουλάχιστον 1,8 εκατομμύρια χρόνια, όπως αποδεικνύεται από πέντε κρανία που χρονολογούνται από την περίοδο στο Dmanisi στη Γεωργία. Τα κρανία αποδίδονται στον Homo erectus, το πρώτο πρώιμο ανθρώπινο είδος που εγκατέλειψε την αφρικανική ήπειρο.

Μέχρι τώρα, τα πρώτα ανθρώπινα υπολείμματα στη δυτική Ευρώπη ήταν κομμάτια γνάθου και δοντιών ηλικίας 1,1 έως 1,2 εκατομμυρίου ετών από τη Sima del Elefante. Νεότερα ανθρώπινα υπολείμματα, που χρονολογούνται πριν από 800.000 χρόνια, ανακαλύφθηκαν στο κοντινό σπήλαιο Gran Dolina (Giant Sinkhole). Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του τελευταίου οδήγησαν τους ερευνητές να τα θεωρήσουν ξεχωριστό είδος, δηλαδή τον Homo antecessor, ή τον πρωτοπόρο άνθρωπο.

Γράφοντας στο περιοδικό Nature, η ισπανική ομάδα λέει ότι τα τελευταία λείψανα είναι πιο πρωτόγονα από τον πρόγονο του Homo, αλλά μοιάζουν με τον Homo erectus. Δεδομένης της αβεβαιότητας σχετικά με την ταυτότητα του απολιθώματος, η ομάδα όρισε το είδος ως Homo affinis erectus, αντικατοπτρίζοντας τη στενή σχέση του με τον ηλικιωμένο άνθρωπο. Ωστόσο, η λατινική ονομασία δεν είναι η μόνη που χρησιμοποιείται για τα λείψανα. Ανεπίσημα, οι ερευνητές ονόμασαν το απολίθωμα “Pink” από τους Pink Floyd, των οποίων το άλμπουμ “The Dark Side of the Moon” μεταφράζεται σε “La cara oculta de la luna”, όπου “cara oculta” σημαίνει «κρυμμένο πρόσωπο».

Η Dr María Martinón-Torres, διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Έρευνας για την Ανθρώπινη Εξέλιξη στο Burgos, είπε μεταξύ των χαρακτηριστικών του ότι ο άνθρωπος Pink είχε μια πιο επίπεδη ρινική δομή από τον Homo antecessor, που μοιράζεται το πιο μοντέρνο πρόσωπο και τα προεξέχοντα ρινικά οστά του Homo sapiens.

Ο Chris Stringer, επικεφαλής ερευνητής για την ανθρώπινη εξέλιξη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο, είπε ότι το απολίθωμα ήταν «ένα πολύ σημαντικό εύρημα». Το 2023, ο Stringer και άλλοι εντόπισαν μια περίοδο ακραίας ψύξης πριν από περίπου 1,1 εκατομμύριο χρόνια που μπορεί να είχε οδηγήσει τους πρώιμους ανθρώπους από τη δυτική Ευρώπη, εξηγώντας πιθανώς τον διαφορετικό πληθυσμό που βρέθηκε στη Sima del Elefante στη συνέχεια.

Οι ανασκαφές στο Sima del Elefante δίνουν μια εικόνα καταπράσινων λιβαδιών και δασικών εκτάσεων πριν από περισσότερα από 1,1 εκατ. χρόνια με βελανιδιές, πεύκα, αρκεύθους και φουντουκιές σε αφθονία. Ποτάμια που διασχίζουν το τοπίο τράβηξαν νερόβολους και ποντίκια, ιπποπόταμους, βίσονες και ελάφια. Εργαλεία από χαλαζία και πυριτόλιθο έχουν επίσης ανακτηθεί μαζί με οστά ζώων που φέρουν σημάδια κοπής από σφαγή.

Περισσότερες πληροφορίες για τον τρόπο ζωής στην περιοχή Sima del Elefante είναι εμφανείς από μια αυλάκωση που διατρέχει τη μερική στεφάνη ενός δοντιού στο ροζ απολίθωμα, που πιστεύεται ότι είναι σημάδι φθοράς από τη χρήση μιας υποτυπώδους οδοντογλυφίδας. «Αυτό είναι ένα ακόμη βήμα προς την κατανόηση των πρώτων Ευρωπαίων», δήλωσε ο Δρ José María Bermúdez de Castro, ο συνδιευθυντής του έργου Atapuerca.

«Γνωρίζουμε τώρα ότι αυτό το πρώτο είδος είχε μια εμφάνιση που θυμίζει τα δείγματα που περιλαμβάνονται από πολλούς στον Homo erectus. Ωστόσο, τα υπολείμματα από την τοποθεσία Sima del Elefante έχουν έναν πολύ ιδιαίτερο συνδυασμό χαρακτηριστικών. Θα πρέπει να βρεθούν περισσότερα απολιθώματα σε άλλες σύγχρονες τοποθεσίες για να καταλήξουμε σε ένα πιο ισχυρό συμπέρασμα σχετικά με την ταυτότητα αυτού του είδους».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Maria D Guillen

Ένας κάτοικος ανακάλυψε το ακέφαλο άγαλμα 80 εκατοστών δίπλα σε έναν κάδο απορριμμάτων στους Νέους Επιβάτες, έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Ο άνδρας το παρέδωσε στις τοπικές αρχές, οι οποίοι επικοινώνησαν με τους αρχαιολόγους για να εκτιμήσουν τη σημασία του. Η αστυνομία είπε ότι οι ειδικοί, μετά από μια αρχική αξιολόγηση, προσδιόρισαν ότι το κομμάτι χρονολογείται στην ελληνιστική εποχή, μια περίοδο περίπου μεταξύ 320 και 30 π.Χ. που σημαδεύτηκε από μια άνθηση της τέχνης και του πολιτισμού μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το άγαλμα στάλθηκε για περαιτέρω εξέταση από τους αρχαιολόγους. Θα παραδοθεί τελικά στην τοπική αρχή αρχαιοτήτων για συντήρηση και μελέτη.

Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα για να προσδιορίσει ποιος πέταξε το άγαλμα και συνέλαβε για λίγο έναν άνδρα για ανάκριση, ο οποίος αργότερα αφέθηκε ελεύθερος χωρίς να του απαγγελθούν κατηγορίες.

Οι τυχαίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις είναι σχετικά κοινές στη χώρα μας και συχνά γίνονται κατά την κατασκευή κτιρίων ή δημόσια έργα.

Τον Δεκέμβριο, εργαζόμενοι που εγκατέστησαν αγωγούς φυσικού αερίου κοντά στην Αθήνα ανακάλυψαν ένα άγαλμα του Ερμή της ρωμαϊκής εποχής θαμμένο όρθιο σε ένα λάκκο με επένδυση από τούβλα κοντά στην Ακρόπολη.

Η Θεσσαλονίκη πριν από εβδομάδες αποκάλυψε ένα θησαυροφυλάκιο αρχαιοτήτων που βρέθηκαν κατά την επί δεκαετίες κατασκευή του συστήματος του μετρό της, το οποίο άνοιξε επίσημα τον Νοέμβριο. Βασικά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένης μιας μαρμαρόστρωτης ρωμαϊκής οδού και δεκάδων χιλιάδων τεχνουργημάτων που καλύπτουν την ελληνική, βυζαντινή και οθωμανική περίοδο, εκτίθενται τώρα σε σταθμούς του μετρό.

Πηγή: News 24/7

Το “Mastaba” είναι η αραβική λέξη για τον «πάγκο», όπως έμοιαζαν αυτοί οι τάφοι, σύμφωνα με το Μουσείο Michael C. Carlos του Πανεπιστημίου Emory. Ο τάφος ήταν διακοσμημένος με διακριτικά σκαλίσματα και σχέδια και ανήκε σε έναν γιατρό που ονομαζόταν Titi Nab Fu, ο οποίος έζησε κατά τη βασιλεία του βασιλιά Pepe II. Οι διακοσμήσεις περιελάμβαναν σκαλίσματα ταφικών σκηνών, μια ζωγραφισμένη ψεύτικη πόρτα με έντονα χρώματα, καθώς και μια πέτρινη σαρκοφάγο με χαραγμένο το όνομα του Teti Neb Fu και τους διάφορους τίτλους του. Οι τίτλοι περιελάμβαναν θέσεις ως αρχιατρός στο παλάτι, ιερέας και «Μάγος» της Θεάς Σερκέτ, επικεφαλής οδοντίατρος και διευθυντής φαρμακευτικών φυτών, σύμφωνα με μια ανάρτηση στο Facebook από το Αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων.

Ο Titi Nab Fu θα ήταν εν μέρει υπεύθυνος για το καθολικά προσβάσιμο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης της περιοχής που περιελάμβανε μη επεμβατικές χειρουργικές επεμβάσεις, ρύθμιση οστών, οδοντιατρική και μια εκτεταμένη σειρά φαρμακολογικών θεραπειών, σύμφωνα με την Heritage Daily, η οποία ανέφερε πρώτη την είδηση. «Παρά τα στοιχεία αρχαίας λεηλασίας, οι τοίχοι του τάφου παραμένουν άθικτοι, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην καθημερινή ζωή και τις πολιτιστικές πρακτικές κατά τη διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου», έγραψε το Αιγυπτιακό Υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων στην ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Η ομάδα ανακάλυψε επίσης μια πέτρινη σαρκοφάγο με επιγραφές που έφεραν το όνομα και τους τίτλους του γιατρού».

Ο Δρ Muhammad Ismail Khaled, Γενικός Γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων, δήλωσε σε γραπτή δήλωση ότι η ανακάλυψη του τάφου του γιατρού προστέθηκε στην ιστορία της περιοχής, που βρίσκεται νότια της αρχαιολογικής περιοχής Saqqara όπου βρίσκονται οι τάφοι ανώτερων πολιτικών από την Παλιά εποχή του κράτους. Ο Δρ Khaled είπε επίσης ότι ο τάφος του Titi Nab Fu αποκάλυψε νέες πτυχές της κουλτούρας της καθημερινής ζωής στην εποχή του Old State μέσω των κειμένων και των σχεδίων του που βρέθηκαν στους τοίχους.

Η γαλλο-ελβετική αρχαιολογική ανασκαφή αποκάλυψε και μια κόκκινη βαμμένη οροφή που μοιάζει με πέτρες από γρανίτη, γκραβούρες που απεικονίζουν έπιπλα, ταφικά κτερίσματα, καθώς και ένα πέτρινο φέρετρο με χαραγμένο το όνομα και τους τίτλους του ιδιοκτήτη του νεκροταφείου.

Ο Δρ Philippe Collombert, καθηγητής Αιγυπτιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης και διευθυντής της Αρχαιολογικής Γαλλο-Ελβετικής Αποστολής στη Saqqara, δήλωσε ότι η αποστολή ξεκίνησε ανασκαφές στην περιοχή των τάφων για κρατικούς υπαλλήλους ξεκινώντας το 2022.

Πηγή: ARTnews

Η συλλογή των εγκαταλελειμμένων κασετών βρισκόταν σε μια εγκατάσταση στην κοιλάδα του San Fernando που κάποτε ανήκε στον τραγουδιστή και παραγωγό Bryan Loren, του οποίου η τρέχουσα τοποθεσία είναι άγνωστη. Ωστόσο, υπάρχει η υποψία ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί ως φωνή που μιλάει στον Jackson σε ορισμένες από τις ηχογραφήσεις.

Σύμφωνα με το The Hollywood Reporter, υπάρχουν 12 κομμάτια στις κασέτες που δούλεψε ο τραγουδιστής πριν κυκλοφορήσει το Dangerous, μερικά από τα οποία δεν έχουν ακουστεί από κανέναν. «Έχω πάει σε όλες τις τοποθεσίες θαυμαστών», είπε ο Musgrove στο δημοσίευμα. «Μερικά από [τα τραγούδια] φημολογείται ότι υπάρχουν, κάποια από αυτά έχουν διαρρεύσει λίγο. Δύο από αυτά δεν υπάρχουν καν εκεί έξω στον κόσμο».

Ο πλήρης κατάλογος περιλαμβάνει τα κομμάτια μαζί με αποσπάσματα άλλου ακυκλοφόρητου υλικού. Σε ορισμένες από τις ηχογραφήσεις, ο Jackson ακούγεται να συζητά τα τραγούδια και τις διαδικασίες δημιουργίας τους, με μια άλλη φωνή που εικάζεται ότι είναι η Λόρεν. «Ακούω αυτά τα πράγματα και θα με τσακώνω γιατί κανείς δεν έχει ξανακούσει αυτά τα πράγματα», είπε ο Musgrove, προσθέτοντας, «Το να ακούω τον Michael Jackson να μιλάει και να κάνει αστεία πέρα ​​δώθε, ήταν πραγματικά πολύ ωραίο».

Ένα από τα ακυκλοφόρητα κομμάτια ονομάζεται “Don’t Believe It”, το οποίο θα μπορούσε να είναι μια αναφορά στον τεράστιο έλεγχο των μέσων ενημέρωσης που βίωσε ο Jackson κατά τη διάρκεια της ζωής και της καριέρας του. Ένα άλλο, το “Seven Digits”, αναφέρεται στους αριθμούς αναγνώρισης σε πτώματα στο νεκροτομείο, σύμφωνα με τον Jackson, ο οποίος εξηγεί το νόημα σε μια από τις κασέτες. Υπάρχει επίσης ένα ντουέτο ραπ μεταξύ του Jackson και του LL Cool J που ονομάζεται “Truth on Youth”, το οποίο φέρεται να περιλαμβάνει ραπ του Jackson.

Ωστόσο, είναι απίθανο να κυκλοφορήσει ποτέ κάποιο από τα κομμάτια που ανακαλύφθηκαν, γιατί το Jackson Estate έγραψε στον Musgrave μια επιστολή που περιγράφει πώς δεν κατέχουν τα δικαιώματα των κομματιών και δεν μπορούν ποτέ να κυκλοφορήσουν δημόσια. Ακόμα, όταν ο Musgrave έφερε αρχικά τις κασέτες στο Jackson Estate, έκαναν τη δική τους έρευνα για τις πηγές και την προέλευση αλλά δεν αγόρασαν τις κασέτες για άγνωστους λόγους. Τούτου λεχθέντος, το Jackson Estate είπε επίσης στο Hollywood Reporter ότι οι κασέτες δεν ήταν «καινούριες» και ότι τα masters υπάρχουν ήδη σε αυτούς.

Επί του παρόντος, οι κασέτες παραμένουν σε μια εγκατάσταση υπό τον έλεγχο του δικηγόρου του Mursgrave, αν και σχεδιάζει να τις πάει σε μεγάλους οίκους δημοπρασιών το επόμενο έτος.

Πηγή: Far Out

Τώρα ένα παγωμένο μωρό που βρέθηκε στον μόνιμο πάγο της Σιβηρίας έδωσε στον κόσμο μια γεύση από ένα δόντι που περιπλανιόταν στο βόρειο ημισφαίριο πριν από περίπου 32.000 χρόνια. «Ήμουν ενθουσιασμένη μέχρι τον ουρανό που είδα ένα τόσο απίστευτο δείγμα», λέει η Ashley Reynolds , παλαιοντολόγος στο Καναδικό Μουσείο Φύσης που δεν συμμετείχε στη νέα έρευνα.

Παρόλο που έχουν βρεθεί μουμιοποιημένα μαμούθ και άλλα φυτοφάγα ζώα στην ίδια περιοχή της Ρωσίας, τα αρπακτικά της κορυφής είναι σπάνια σε σύγκριση με τη λεία τους. Η ανακάλυψη μιας μούμιας με μεγάλα δόντια φαινόταν πάντα μια μικρή πιθανότητα, καθώς τα θηράματα τείνουν να ξεπερνούν σε αριθμό τα αρπακτικά στην άγρια ​​φύση.

Το 2020, «το παγωμένο, μουμιοποιημένο σφάγιο βρέθηκε από εκσκαφείς που αναζητούσαν χαυλιόδοντες μαμούθ», λέει ο παλαιοντολόγος A.V. Lopatin της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Ο Lopatin και οι συνάδελφοί του ήταν «έκπληκτοι και ενθουσιασμένοι» όταν μελέτησαν το δείγμα που περιέγραψαν στις 14 Νοεμβρίου στο Scientific Reports.

Το παγωμένο μικρό όχι μόνο παρέχει την πρώτη ματιά στο πώς έμοιαζε μια γάτα με δόντια στην πραγματική ζωή, σημειώνει ο Reynolds, αλλά αντιπροσωπεύει επίσης ένα στάδιο ζωής για το οποίο οι παλαιοντολόγοι γνωρίζουν λιγότερα, καθώς τα περισσότερα απολιθώματα προέρχονται από ενήλικα ζώα.

Ο Lopatin και οι συνεργάτες του αναγνώρισαν το μικρό ως μωρό Homotherium latidens. Το σαρκοφάγο, που μερικές φορές αποκαλείται γάτα με δόντια για τα πιο μικρά, οδοντωτά δόντια των κυνόδοντών του σε σύγκριση με τον Smilodon, ήταν ένα αδύνατο και ευρείας εμβέλειας αρπακτικό που ήταν πιο κατάλληλο να τρέχει πίσω από το θήραμα από το να χρησιμοποιεί τις τεχνικές ενέδρας που χρησιμοποιούσαν οι περίφημοι Smilodon. Βρέθηκε τόσο στην Ευρασία όσο και στη Βόρεια Αμερική όπου η γάτα κυνηγούσε νεαρά μαμούθ και άλλη μεγαπανίδα.

Τοποθεσίες απολιθωμάτων όπως το σπήλαιο Friesenhahn στο Τέξας δείχνουν ότι τα αιλουροειδή μερικές φορές έφτιαχναν κρησφύγετα σε σπηλιές για να μεγαλώσουν τα μικρά τους. Χωρίς απολιθώματα που διατηρούν μαλακούς ιστούς όπως γούνα, μύες και δέρμα, οι παλαιοντολόγοι έχουν συζητήσει πώς θα έμοιαζε το Homotherium. Για παράδειγμα, οι εικονογράφοι έχουν συχνά απεικονίσει σπαθόδοντους με τις άκρες των κυνόδοντων τους να προεξέχουν κάτω από το ρύγχος τους, κάτι που μπορεί να ίσχυε για ορισμένα είδη όπως το Smilodon. Αλλά μια ανάλυση του 2022 έδειξε ότι το Homotherium είχε βαθιές μουσούδες, όπου τα δόντια της γάτας ήταν «κρυμμένα όπλα» που καλύπτονταν από το άνω χείλος όταν έκλεινε το στόμα.

Ακόμη και με τη μούμια, το ερώτημα εάν οι ενήλικες του Homotherium είχαν καλυμμένους κυνόδοντες είναι πρόκληση. Ο Lopatin σημειώνει ότι το άνω χείλος του μωρού είναι περισσότερο από δύο φορές πιο βαθύ από αυτό ενός σύγχρονου λιονταριού, υπονοώντας περαιτέρω ότι το Homotherium είχε χείλη ικανά να κρύψουν τα μακριά δόντια του κυνόδοντα που θα μεγάλωναν αργότερα.

Ο Reynolds προειδοποιεί, ωστόσο, ότι το μικρό δεν είχε ακόμη τα ενήλικα δόντια του. Μόνο μια μούμια ενός ενήλικα Homotherium μπορεί να διευθετήσει αυτή τη συζήτηση. Το “saberkitten” υποδηλώνει ότι μια ενήλικη μούμια Homotherium θα μπορούσε επίσης να περιμένει την ανακάλυψη της. Από άλλες απόψεις, η ανατομία του μικρού επιβεβαιώνει αυτό που περίμεναν οι παλαιοντολόγοι από τα οστά. «Το μικρό είχε τους διευρυμένους μύες του λαιμού που πιστεύεται ότι εμφανίζονται σε ενήλικες και επίσης είχε μακριά, μυώδη πρόσθια άκρα που παρατηρήθηκαν στο ενήλικο Homotherium», λέει η Margaret Lewis, παλαιοντολόγος στο Πανεπιστήμιο Stockton στο Νιου Τζέρσεϊ που δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη. Το σαγόνι του νεαρού ήταν επίσης ικανό για μεγάλα ανοίγματα που χρησιμοποιούσε το ενήλικο Homotherium για να δαγκώσει το θήραμα, σημειώνει.

Ο χρωματισμός της αρχαίας γάτας είναι ένα άλλο μακροχρόνιο ερώτημα. Τα μοντέρνα χρώματα του τριχώματος της γάτας τείνουν να συνδέονται με το κυνηγετικό περιβάλλον τους. Τα λιοντάρια, τα πούρα και οι γάτες που ζουν σε ανοιχτούς, χορταριασμένους βιότοπους έχουν συχνά ελαφρύ και σχετικά ομοιόμορφο τρίχωμα. Δεδομένου ότι το Homotherium περιπλανιόταν στην ψυχρή «στέπα του μαμούθ», με λίγα δέντρα αλλά πολλά χόρτα, φαινόταν πιθανό ότι η γάτα θα είχε επίσης ένα παλτό κατάλληλο για ανάμειξη στους ανοιχτούς χώρους.

«Το ομοιόμορφο σκούρο καφέ χρώμα της γούνας της μούμιας αποδείχθηκε εντελώς απροσδόκητο», λέει ο Lopatin. Όπως ένα σετ από λιοντάρια σπηλαίων που βρέθηκαν στον μόνιμο παγετό πριν από αρκετά χρόνια, σημειώνει ο Lopatin, τα νεογνά Homotherium γεννήθηκαν πιθανότατα με ένα πιο σκούρο χρώμα του τριχώματος που άνοιξε καθώς οι γάτες μεγάλωναν. «Είναι συναρπαστικό το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει κηλίδα ή λωρίδα στα μικρά», λέει ο Reynolds, καθώς τέτοια μοτίβα είναι κοινά μεταξύ των σύγχρονων γατών, ακόμη και σε είδη που έχουν πιο ομοιόμορφο τρίχωμα ως ενήλικες.

Η Lewis σημειώνει ότι τα κατεψυγμένα ζώα έχουν συχνά μια κοκκινωπή απόχρωση, επομένως το σημερινό τρίχωμα του μωρού μπορεί να μην αντανακλά το χρώμα του στη ζωή. Οι γενετικές αναλύσεις της γούνας θα μπορούσαν να βοηθήσουν να διευκρινιστεί ποια χρώματα φορούσε πραγματικά το Homotherium.

Οι ειδικοί σίγουρα θα συνεχίσουν να εξετάζουν το μικρό για αρκετό καιρό ακόμα. Είναι το πρώτο παράδειγμα μούμιας της Εποχής των Παγετώνων για ένα είδος θηλαστικού που δεν έχει σύγχρονο αντίστοιχο για σύγκριση. Οι sabertooths ειδικεύονταν στο κυνήγι μαμούθ και άλλης μεγαπανίδας και χάθηκαν όταν εξαφανίστηκαν λόγω ενός συνδυασμού κλιματικής αλλαγής και ανθρώπινης δραστηριότητας. Καμία ζωντανή γάτα δεν κυνηγά με τον τρόπο που κυνηγούσε, έτσι ο μαλακός ιστός του απολιθώματος προσθέτει πολλές λεπτομέρειες όπου οι παλαιοντολόγοι μπορούσαν να μαντέψουν μόνο από τα οστά πριν.

Ακόμη και τα μικροσκοπικά πόδια του μωρού παρέχουν νέες ιδέες. «Τα μαξιλαράκια των ποδιών για κάθε δάχτυλο του ποδιού είναι πολύ πιο στρογγυλά από αυτά ενός λιονταριού», σημειώνει ο Reynolds, και το μωρό δεν έχει ένα χαρακτηριστικό μαξιλαράκι καρπίου που κάθεται ψηλότερα στο πόδι στις σύγχρονες γάτες. Ο λόγος για αυτό δεν είναι ξεκάθαρος, αλλά η διερεύνηση της αντίθεσης μπορεί να βοηθήσει τους ειδικούς να διακρίνουν καλύτερα πώς διαφέρουν από τις σημερινές μεγάλες γάτες.

Το Homotherium και οι συγγενείς του δεν ήταν απλώς λιοντάρια με μακριούς κυνόδοντες, αλλά αρπακτικά που εξελίχθηκαν σε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο που αναστέλλεται από μια σειρά από παράξενους γίγαντες. Το κατεψυγμένο μωρό προσφέρει μια απτή σύνδεση με εκείνη την εποχή, όταν οι ξυλοκόποι καταδίωκαν στις πεδιάδες.

Πηγή: National Geographic

Το κοράλλι είναι τόσο τεράστιο που οι ερευνητές που έπλεαν στα κρυστάλλινα νερά του αρχιπελάγους του Σολομώντα αρχικά νόμιζαν ότι είχαν σκοντάψει πάνω σε ένα ογκώδες ναυάγιο. «Ακριβώς όταν πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ανακαλύψουμε στον πλανήτη γη, βρίσκουμε ένα τεράστιο κοράλλι από σχεδόν ένα δισεκατομμύριο μικρούς πολύποδες, που σφύζει από ζωή και χρώμα», δήλωσε ο θαλάσσιος οικολόγος Enric Sala.

Η αυτόνομη δομή μεγάλωνε για περίπου 300 χρόνια, είπαν οι ερευνητές, σχηματισμένη από ένα «σύνθετο δίκτυο» μικροσκοπικών κοραλλιογενών πολύποδων. Ήταν διαφορετικό από έναν κοραλλιογενή ύφαλο, ο οποίος είναι φτιαγμένος από πολλές ξεχωριστές αποικίες κοραλλιών, εξήγησαν. Με διαστάσεις 34 μέτρα πλάτος και 32 μέτρα μήκος, η ομάδα είπε ότι το τεράστιο κοράλλι ήταν τρεις φορές μεγαλύτερο από τον προηγούμενο κάτοχο του ρεκόρ – ένα κοράλλι που ονομάστηκε “Big Momma” στην Αμερικανική Σαμόα.

«Ενώ η Big Momma έμοιαζε με μια τεράστια σέσουλα παγωτού πεσμένη στον ύφαλο, αυτό το κοράλλι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα είναι σαν το παγωτό να άρχισε να λιώνει, απλώνοντας για πάντα στον πυθμένα της θάλασσας», δήλωσε η επικεφαλής επιστήμονας Molly Timmers. «Ήταν μακρύτερο από μια μπλε φάλαινα και θεωρήθηκε ότι ήταν «τόσο κολοσσιαίο» που μπορούσε «να φανεί από το διάστημα».

Το κοράλλι ανακαλύφθηκε στο νοτιοανατολικό άκρο των Νήσων Σολομώντα σε μια περιοχή γνωστή ως Τρεις Αδελφές. Εντοπίστηκε από μια ομάδα του National Geographic που ξεκινούσε μια επιστημονική αποστολή στην περιοχή. Οι θερμότεροι και πιο όξινοι ωκεανοί έχουν αποστραγγίσει τη ζωή από τα κοράλλια σε πολλά από τα τροπικά νερά της περιοχής, συμπεριλαμβανομένου του φημισμένου Μεγάλου Κοραλλιογενούς Ύφαλου της Αυστραλίας. Αλλά αυτή η τελευταία ανακάλυψη πρόσφερε μια μικρή ελπίδα, είπε η ερευνητική ομάδα.

Φάρος ελπίδας

«Ενώ οι κοντινοί ρηχοί ύφαλοι υποβαθμίστηκαν λόγω των θερμότερων θαλασσών, το να βλέπουμε αυτή τη μεγάλη υγιή κοραλλιογενή όαση σε ελαφρώς βαθύτερα νερά είναι φάρος ελπίδας», δήλωσε ο επιστήμονας των κοραλλιών Eric Brown.

Τα καταπράσινα τροπικά δάση και τα παρθένα νερά των Νήσων Σολομώντα φημίζονται για την οικολογική τους ποικιλομορφία. Οι παρατηρήσεις της άγριας ζωής που έγιναν στα νησιά του Σολομώντα τη δεκαετία του 1920 βοήθησαν να αποδειχθεί ένα βασικό μέρος της θεωρίας της εξέλιξης του Κάρολου Δαρβίνου.

«Υπάρχουν τόσα πολλά να μάθουμε για τον πλούτο της θαλάσσιας ζωής και του ωκεάνιου οικοσυστήματος, αλλά αυτό το εύρημα ανοίγει πόρτες γνώσης», δήλωσε ο κορυφαίος αξιωματούχος των Νήσων Σολομώντα, Collin Beck. «Χρειάζεται περισσότερη επιστημονική έρευνα για να κατανοήσουμε καλύτερα την πλούσια βιοποικιλότητα και τον πλανήτη μας».

Πηγή: Daily Sabah / Κεντρική φωτογραφία: National Geographic