Σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, όπου η στάση τραμ πλαισιώνεται από πολύχρωμες τουλίπες και νάρκισσους, το τοπίο των διαφημίσεων έχει αλλάξει. Πλέον προβάλλονται εκδηλώσεις όπως συναυλίες πιάνου και το Rijksmuseum, το εθνικό μουσείο της Ολλανδίας, αντί για κοτομπουκιές, SUV και οικονομικά ταξίδια.

Οι πολιτικοί της πόλης υποστηρίζουν ότι η κίνηση αυτή συνάδει με τους περιβαλλοντικούς στόχους του δήμου. Το Άμστερνταμ στοχεύει να γίνει ουδέτερο ως προς τον άνθρακα έως το 2050, ενώ οι κάτοικοι καλούνται να μειώσουν κατά το ήμισυ την κατανάλωση κρέατος την ίδια περίοδο.

«Η κλιματική κρίση είναι εξαιρετικά επείγουσα», τονίζει η Anneke Veenhoff από το κόμμα GreenLeft. «Αν θέλεις να είσαι πρωτοπόρος στις πολιτικές για το κλίμα αλλά ενοικιάζεις τους δημόσιους χώρους σου σε εταιρείες που κάνουν το αντίθετο, τότε τι πετυχαίνεις;» συμπληρώνει.

Την άποψη αυτή συμμερίζεται και η Anke Bakker, επικεφαλής της δημοτικής ομάδας του κόμματος Party for the Animals στο Άμστερνταμ. Η ίδια ήταν βασική εισηγήτρια των νέων περιορισμών και απορρίπτει τις κατηγορίες περί «κράτους-νταντά». «Ο καθένας μπορεί να παίρνει τις δικές του αποφάσεις, αλλά προσπαθούμε να μην μας υπαγορεύουν συνεχώς οι μεγάλες εταιρείες τι πρέπει να τρώμε ή να αγοράζουμε», δηλώνει η Bakker.

Η αφαίρεση αυτών των οπτικών κινήτρων, σύμφωνα με την ίδια, μειώνει τις παρορμητικές αγορές και στέλνει μήνυμα ότι το φθηνό κρέας και τα ταξίδια με υψηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα δεν αποτελούν πλέον πρότυπα ζωής.

Αντιδράσεις της αγοράς και πολιτικό μήνυμα

Οι διαφημίσεις κρέατος αποτελούσαν μόλις το 0,1% της υπαίθριας διαφημιστικής δαπάνης στο Άμστερνταμ, ενώ τα προϊόντα που σχετίζονται με ορυκτά καύσιμα άγγιζαν περίπου το 4%. Την αγορά κυριαρχούσαν κυρίως εταιρείες ένδυσης, κινηματογραφικές αφίσες και κινητά τηλέφωνα.

Ωστόσο, πολιτικά η απαγόρευση στέλνει σαφές μήνυμα: Η εξίσωση του κρέατος με τα ταξίδια και τα αυτοκίνητα εντάσσει τη διατροφή στο πλαίσιο της κλιματικής κρίσης. Η Dutch Meat Association, που εκπροσωπεί τη βιομηχανία κρέατος, αντιδρά έντονα χαρακτηρίζοντας την απαγόρευση «ανεπιθύμητη παρέμβαση στη συμπεριφορά των καταναλωτών» και υποστηρίζει ότι το κρέας παρέχει σημαντικά θρεπτικά συστατικά και πρέπει να παραμένει ορατό στους καταναλωτές.

Παράλληλα, η Dutch Association of Travel Agents and Tour Operators θεωρεί ότι η απαγόρευση προώθησης ταξιδιών με αεροπλάνο περιορίζει υπερβολικά την εμπορική ελευθερία των εταιρειών.

«Στιγμή-καμπή» για τη δημόσια εικόνα του κρέατος;

Για ακτιβιστές όπως η δικηγόρος Hannah Prins από την οργάνωση Advocates for the Future, η απαγόρευση αποτελεί συνειδητή προσπάθεια να δημιουργηθεί μια «στιγμή καπνού» για τα τρόφιμα υψηλών εκπομπών άνθρακα. «Όπως παλιά βλέπαμε διάσημους σε διαφημίσεις τσιγάρων – ακόμη κι ο Johan Cruyff – έτσι τώρα δεν είναι φυσιολογικό να βλέπουμε σκοτωμένα ζώα σε πινακίδες», επισημαίνει η Prins.

Το Άμστερνταμ δεν ξεκινά από το μηδέν. Το Haarlem, μόλις 18 χιλιόμετρα δυτικά, ήταν η πρώτη πόλη παγκοσμίως που ανακοίνωσε ευρεία απαγόρευση διαφήμισης κρέατος σε δημόσιους χώρους ήδη από το 2022 – μέτρο που τέθηκε σε ισχύ φέτος μαζί με απαγορεύσεις για ορυκτά καύσιμα.

Ουτρέχτη και Nijmegen ακολούθησαν με δικά τους μέτρα που περιορίζουν ρητά τις διαφημίσεις κρέατος (και γαλακτοκομικών στο Nijmegen) στις δημοτικές πινακίδες, πέρα από τις ήδη υπάρχουσες απαγορεύσεις για καύσιμα, αυτοκίνητα βενζίνης και πτήσεις.

Παγκοσμίως, δεκάδες πόλεις όπως Εδιμβούργο, Sheffield, Στοκχόλμη και Φλωρεντία έχουν υιοθετήσει ή εξετάζουν παρόμοιες απαγορεύσεις για τα ορυκτά καύσιμα. Στη Γαλλία ισχύει ακόμη και πανεθνική απαγόρευση.

Αποτελεσματικότητα ή συμβολισμός;

Παρά την απουσία μπέργκερ ή φτηνών πτήσεων στις στάσεις τραμ του Άμστερνταμ, οι ίδιες προσφορές εμφανίζονται ακόμη στις ψηφιακές πλατφόρμες μέσω αλγορίθμων κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό εγείρει ερωτήματα για τον πραγματικό αντίκτυπο των δημοτικών απαγορεύσεων στην καθημερινή συμπεριφορά των πολιτών.

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία ότι η κατάργηση διαφημίσεων κρέατος στους δημόσιους χώρους οδηγεί αυτόματα σε πιο φυτικές διατροφικές επιλογές. Ωστόσο, ερευνητές όπως η καθηγήτρια Joreintje Mackenbach, επιδημιολόγος του Amsterdam University Medical Center, εκτιμούν πως πρόκειται για ένα «φυσικό πείραμα» μεγάλης αξίας. Όπως επισημαίνει: «Οι συνεχείς διαφημίσεις πρόχειρου φαγητού κανονικοποιούν τέτοιου είδους συμπεριφορές – αν αφαιρεθούν αυτά τα ερεθίσματα από τον δημόσιο χώρο, αλλάζουν οι κοινωνικοί κανόνες».

Επιπτώσεις στις μικρές επιχειρήσεις

Η Prins πιστεύει ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα επωφεληθούν από την αλλαγή: «Όλα όσα αγαπάμε – φεστιβάλ, καλό τυρί ή ένα ανθοπωλείο στη γειτονιά – τα ανακαλύπτουμε κυρίως μέσω γνωστών ή περνώντας μπροστά τους. Πιστεύω πως οι τοπικές επιχειρήσεις θα ευνοηθούν κι ότι οι μεγάλες ρυπογόνες εταιρείες θα αναγκαστούν να επανεξετάσουν τις επιλογές τους».

Τώρα, το Άμστερνταμ σχεδιάζει να εφαρμόσει ανάλογες διαδρομές διαφυγής για τα μικρά ζώα του. Μέχρι στιγμής φέτος, 19 γάτες έχουν πνιγεί στα κανάλια της πόλης, στοιχείο που ώθησε το τοπικό φιλοζωικό κόμμα PvdD να προτείνει την υιοθέτηση της πρακτικής του Άμερσφορτ. Πλέον, οι δημοτικοί σύμβουλοι του Άμστερνταμ ενέκριναν τη δέσμευση 100.000 ευρώ για να καταστήσουν τα κανάλια πιο ασφαλή για τα ζώα.

Τον Ιούνιο φέτος, το Άμερσφορτ, στην επαρχία Ουτρέχτης, ανακοίνωσε την εγκατάσταση 300 εξόδων-σκαλών στα υδάτινα σημεία του για την αποτροπή πνιγμών άγριας ζωής. Τώρα, το Άμστερνταμ ζήτησε από τον οργανισμό φροντίδας ζώων Dierenambulance να εντοπίσει τα σημεία όπου γάτες και άλλα ζώα εγκλωβίζονται συχνότερα στα κανάλια. Τα στοιχεία αυτά θα καθορίσουν τις θέσεις των νέων διαδρομών διαφυγής.

Σύμφωνα με το ολλανδικό ειδησεογραφικό site Parool, η υπεύθυνη για την ευζωία των ζώων του δήμου, Zita Pels, στήριζε ήδη ένα τέτοιο σχέδιο αλλά είχε εγκαταλείψει την ιδέα λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Το κόμμα PvdD, ωστόσο, επεσήμανε πως υπάρχουν αδιάθετα 100.000 ευρώ στον προϋπολογισμό της για τα λεγόμενα «σημεία εξόδου άγριας ζωής», επιτρέποντας έτσι την υλοποίηση του μέτρου.

Γάτες και άνθρωποι θύματα πνιγμού στα κανάλια

Όπως εξηγεί η Maggie Ruitenberg από το κέντρο πληροφόρησης για γάτες Katten Kenniscentrum, οι γάτες μπορεί να πέσουν κατά λάθος στα κανάλια αν τρομάξουν. Αν και γνωρίζουν να κολυμπούν, κουράζονται εύκολα επειδή το τρίχωμά τους βαραίνει από το νερό. «Μια σκάλα μπορεί πραγματικά να τους σώσει τη ζωή, αρκεί να υπάρχουν αρκετές», σημειώνει.

Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν επίσης πως περίπου 14 άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους κατά λάθος στα κανάλια του Άμστερνταμ. Στην περίοδο 2014–2024 καταγράφηκαν 142 θάνατοι, κυρίως μεταξύ ξένων τουριστών που έπεσαν στο νερό υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών.

Σε ορισμένα σημεία της πόλης έχουν ήδη προστεθεί ειδικά πατήματα στα ανακαινισμένα κανάλια ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να κρατηθούν αν βρεθούν σε δυσχερή θέση μέσα στο νερό.

Το πρόγραμμα, που έχει προγραμματιστεί για το 2028 και θα διαρκέσει τρία χρόνια, ανέρχεται σε 104 εκατομμύρια ευρώ. Θα απαιτήσει μερικό κλείσιμο του μουσείου, γεγονός που συνεπάγεται απώλεια εσόδων. Η διοίκηση τονίζει πως, αν το Υπουργείο Πολιτισμού δεν αυξήσει την ετήσια επιχορήγηση, το έλλειμμα που θα δημιουργηθεί δεν θα μπορεί να καλυφθεί.

Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι το μουσείο μπορεί να διαχειριστεί τα έξοδα και η διαμάχη έχει πλέον φτάσει στα δικαστήρια. «Το κλείσιμο θα είναι αναπόφευκτο αν δεν βρεθεί λύση με την κυβέρνηση», δηλώνει η Γκόρντενκερ, απαντώντας γραπτώς σε ερωτήσεις της εφημερίδας. Από τα εγκαίνια πριν από πενήντα χρόνια, το μουσείο έχει δεχτεί σχεδόν 57 εκατομμύρια επισκέπτες, ενώ όπως επισημαίνει η διεύθυνση, το κτίριο «ποτέ δεν σχεδιάστηκε για τόσο μεγάλο αριθμό επισκεπτών» και πλέον «δεν ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις».

Η οικονομική διαμάχη με το κράτος

Το 2023, το μουσείο προσέφυγε στη δικαιοσύνη μετά την άρνηση του υπουργείου να αυξήσει τη χρηματοδότηση. Αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε διαδικασία έφεσης. Το Μουσείο Βαν Γκογκ αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά αξιοθέατα της Ολλανδίας, όμως οι υπεύθυνοι τονίζουν ότι απαιτούνται εκτεταμένες εργασίες αναβάθμισης για λόγους βιωσιμότητας, ελέγχου κλίματος και ασφάλειας.

Οι εργασίες εντάσσονται στο αποκαλούμενο «Σχέδιο Μάστερ 2028» και το μουσείο, που αντλεί το 85% των εσόδων του από εισιτήρια, πωλήσεις αναμνηστικών και καφετέρια, ζητά ετήσια κρατική ενίσχυση άνω των 11 εκατ. ευρώ ώστε να καλύψει όλα τα έξοδα. «Ωστόσο, το Υπουργείο Πολιτισμού προσφέρει μόνο 8,5 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο», αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της διοίκησης. «Αυτό αφήνει ένα ετήσιο έλλειμμα 2,5 εκατομμυρίων ευρώ».

Το υπουργείο παραμένει αρνητικό σε οποιαδήποτε αύξηση της επιχορήγησης. Όπως δηλώνουν οι εκπρόσωποί του, όλα τα εθνικά μουσεία λαμβάνουν στήριξη σύμφωνα με τη Νομοθεσία Πολιτιστικής Κληρονομιάς και η ετήσια επιχορήγηση προς το Μουσείο Βαν Γκογκ είναι επαρκής για τις απαραίτητες εργασίες συντήρησης. Επικαλούνται μάλιστα «εκτενή μελέτη ειδικών» που διενεργήθηκε κατόπιν παραγγελίας του υπουργείου και προσθέτουν ότι «είναι σύνηθες οι εμπλεκόμενοι να ζητούν δικαστική επανεξέταση αποφάσεων σχετικά με επιχορηγήσεις», αναφερόμενοι στην προσφυγή του μουσείου.

Ιστορία και συλλογή του Μουσείου Βαν Γκογκ

Το μουσείο βρίσκεται στην καρδιά του Άμστερνταμ, στην ίδια πλατεία όπου δεσπόζουν το Rijksmuseum (εθνικό) και το Stedelijk (δημοτικό). Διαθέτει περισσότερους από 200 πίνακες, σχεδόν 500 σχέδια και σχεδόν όλες τις επιστολές του καλλιτέχνη. Περιλαμβάνει επίσης έργα σύγχρονών του που συνέλεξε ο ίδιος ο Βίνσεντ.

Η μόνιμη συλλογή αποτελείται από έργα που ανήκαν στην οικογένεια του ζωγράφου. Το 1962 επετεύχθη μια σπάνια συμφωνία με την ολλανδική κυβέρνηση: ιδρύθηκε το Ίδρυμα Vincent van Gogh στο οποίο μεταβιβάστηκε η ιδιοκτησία της συλλογής αυτής. Σε αντάλλαγμα, το κράτος δεσμεύτηκε να παράσχει τους πόρους για την ανέγερση και συντήρηση νέου μουσείου που θα διατηρούσε και θα εξέθετε τα έργα στο κοινό.

Ήταν μια ιστορική συμφωνία και όπως δηλώνει η Γκόρντενκερ, «προσφεύγουμε στη δικαιοσύνη για να τηρηθεί» καθώς «το κράτος δεσμεύτηκε συμβατικά το 1962». Τονίζει μάλιστα ότι τελικά «εκείνη η υπόσχεση ήταν που ώθησε τον ανιψιό του ζωγράφου να παραδώσει ολόκληρη τη συλλογή», οδηγώντας στη δημιουργία του μουσείου.

Πηγή: EL PAÍS

Το project αυτό, είπε σε δήλωσή της, της προσφέρει την ευκαιρία να επανεξετάσει την καριέρα της τεσσάρων δεκαετιών, κατά τη διάρκεια της οποίας πρωταγωνίστησε σε ταινίες από πειραματικές ινδικές έως παραγωγές του Χόλιγουντ μεγάλου προϋπολογισμού. Είναι μια εργασιακή πρακτική, πρόσθεσε, που «έχει στηριχτεί στην – πάντα παρούσα – σύνδεση και τον ηλεκτρισμό των στενών συνεργασιών που βίωσα από την πρώτη κιόλας στιγμή και συνεχίζω να αισθάνομαι μέχρι σήμερα».

Από τότε που έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1986, με το Caravaggio, η βιογραφική ταινία του Derek Jarman για τον Ιταλό ζωγράφο που δεν έπινε αλκοόλ, η Swinton έχει αποδείξει μια εντυπωσιακή, ευέλικτη παρουσία στην οθόνη. Κατά τη διάρκεια μιας ιστορικής καριέρας, έπαιξε την πρωταγωνίστρια ως άφυλο στο Orlando της Sally Potter (1992), μια ταραγμένη δικηγόρο στο Michael Clayton (2007), μια βαμπίρ στο ονειρικό Only Lovers Left Alive (2013) του Jim Jarmusch και μια αρχαία μάγισσα στο Doctor Strange (2016).

Τόσο χαμαιλέοντας είναι η Swinton που έχει παίξει δύο, ακόμη και τρεις, ξεχωριστούς ρόλους σε μεμονωμένες ταινίες — βλέπε: The Eternal Daughter (2022) της Joanna Hogg και το ριμέικ του Suspiria του Luca Guadagnino το 2018 — μερικές φορές εξαφανίζεται κάτω από στρώματα μακιγιάζ, προσθετικά και αλλαγές προφοράς. Είναι σχεδόν αγνώριστη στο Snowpiercer (2013) του Bong Joon-ho και στο Problemista του Julio Torres (2024).

«Δεν μοιάζω πραγματικά με τους ανθρώπους στις ταινίες», σκέφτηκε το 2014. «Μοιάζω με ανθρώπους σε πίνακες ζωγραφικής». Καθ’ όλη τη διάρκεια, η Swinton ξεκίνησε συνεργασίες με τον κόσμο της μόδας (με τον Viktor και τον Rolf για την πασαρέλα τους το 2003, με τον φωτογράφο Tim Walker για μια σειρά από editorials) καθώς και με καλλιτέχνες όπως οι Doug Aitken και Lynn Hershman Leeson.

Η έκθεση θα εμβαθύνει στα διάφορα θέματα που εμφανίζονται στο έργο της Swinton, μεταξύ των οποίων η φύση, η μνήμη, οι πρόγονοι, τα πνεύματα και οι κοινότητες. Για την καλύτερη αποσύνθεση αυτών των ιδεών, η ηθοποιός θα παρουσιάσει οκτώ έργα, έξι από αυτά νέα, που δημιουργήθηκαν με τους εκλεκτούς της συνεργάτες.

Πέντε από τα κομμάτια συνοδηγούνται από κινηματογραφιστές. Συγκεκριμένα: ο Pedro Almodóvar, στου οποίου το The Room Next Door (2024) πρωταγωνιστούσε η Swinton και η Julianne Moore ως φίλες που αντιμετωπίζουν τον θάνατο, ο Guadagnino, με τον οποίο έχει κάνει πέντε ταινίες, ο Hogg, του οποίου η συνεργασία με τη Swinton χρονολογείται από το 1986, ο Jarmusch, ο οποίος την έχει σκηνοθετήσει σε τέσσερις ταινίες και ο Apichatpong Weerasethakul, ο οποίος σκηνοθέτησε τη Swinton στο Memoria του 2021.

Ένα άλλο έργο έχει τη μορφή performance και εγκατάστασης που βασίζεται σε αντικείμενα από το προσωπικό αρχείο της Swinton, που αναπτύχθηκε μαζί με τον διάσημο επιμελητή μόδας Olivier Saillard. Ένα άλλο κομμάτι, που θα εξερευνά παρομοίως τις ρίζες της ηθοποιού, θα φωτογραφηθεί από τον Walker, ο οποίος πρόσφατα φωτογράφησε τη Swinton για μια σειρά εμπνευσμένη από τον John Singer Sargent, μεταξύ άλλων έργων.

Το όγδοο και τελευταίο έργο χρησιμεύει ως φόρος τιμής στον Jarman, ο οποίος πέθανε το 1994 — μια παρουσίαση υλικού που δεν είχε προηγουμένως παρουσιαστεί, από το αρχείο 8 χιλιοστών του σκηνοθέτη, σε επιμέλεια της Swinton.

«Εστιάζω την προσοχή στον βαθύτατο εμπλουτισμό των δημιουργικών σχέσεων στη ζωή μου», είπε η Swinton, «μοιραζόμαστε τις αφηγήσεις και τις ατμόσφαιρες που μας εμπνέουν: προσφέρουμε νέα δουλειά, ειδικά για την έκθεση Eye, ως τις πιο πρόσφατες χειρονομίες που προκύπτουν από διάφορες συντροφικές συζητήσεις που με κρατούν περίεργη, δεσμευμένη και πεινασμένη».

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Swinton ενορχηστρώνει έκθεση. Το 2019, διοργάνωσε την πρώτη της performance, “Orlando”, στο Ίδρυμα Aperture της Νέας Υόρκης, συγκεντρώνοντας 50 φωτογραφίες από 11 καλλιτέχνες που βασίζονται στα θέματα του παιχνιδιάρικου μυθιστορήματος της Βιρτζίνια Γουλφ, στο οποίο βασίζεται η ταινία του 1992. Επιπλέον, μια έκθεση της Βρετανίδας σχεδιάστριας Marianna Kennedy, υπό την επίβλεψη της Swinton, πρόκειται να ανοίξει στον οίκο Christie’s στο Παρίσι τον Μάιο.

Η έκθεση της “Tilda Swinton – Ongoing” θα παρουσιαστεί στο Eye Filmmuseum στο Άμστερνταμ στην Ολλανδία, από τις 28 Σεπτεμβρίου 2025 έως τις 8 Φεβρουαρίου 2026.

Πηγή: Artnet / Κεντρική φωτογραφία και Φωτογραφία 1: Tim Walker, Φωτογραφία 2: Jacqueline Lucas Palmer, Φωτογραφία 3: Ruediger Glatz

Συχνά σκέφτομαι πως αν και οι γάτες είναι εκείνα τα ζώα που έχουν τιμηθεί περισσότερο από κάθε άλλο ζώο στην τέχνη, τη λογοτεχνία, την ιστορία, αυτά τα πλάσματα που συντροφεύουν τους ανθρώπους εδώ και εκατομμύρια χρόνια, παρεξηγούνται συχνά για την ανεξαρτησία τους, για την έλλειψη τρυφερότητας, για τα «νεύρα» τους… Οι γάτες, όπως και κάθε εξημερωμένο ζώο, αποδεικνύουν τη στενή σχέση με τους φίλους τους σε ανθρώπινη έκδοση, σε στιγμές που αυτοί οι άνθρωποι πραγματικά χρειάζονται μια μαλλιαρή αγκαλιά, μια πατούσες που ζυμώνουν το χέρι τους, ένα νιαούρισμα απάντηση στο άκουσμα του ονόματός τους.

Κι όλα τα παραπάνω και περισσότερα ακόμα, αποδεικνύουν την ευφυΐα των γατών και την αφιέρωσή τους στον άνθρωπο στου οποίου τα πόδια κοιμούνται κάθε βράδυ. Κι ακόμη αποδεικνύουν πως κατά βάθος όλοι θα θέλαμε να είμαστε λίγο γάτες: Να διαλέγουμε τους ανθρώπους, τις αγκαλιές, τα λόγια που θα πούμε, τον ύπνο σε απάντηση όλων.

Οι γάτες λέμε συχνά πως έχουν ένστικτο, πως σε διαλέγουν, πως σε κοιτάνε σα να σε καταλαβαίνουν, πως σε πλησιάζουν όταν θέλουν αυτές αλλά και όταν τις χρειάζεσαι. Εδώ και εκατομμύρια χρόνια πολλοί δημιουργοί εμπνέονται και αφιερώνουν σελίδες, πίνακες, στίχους, μουσικές στα αιλουροειδή των σπιτιών τους. Ένας άνθρωπος μάλιστα, αποφάσισε να αφιερώσει ένα ολόκληρο μουσείο στις γάτες και ειδικότερα στο δικό του τζίντζερ γατί.

Το Cat Cabinet λοιπόν, είναι ένα μουσείο τέχνης στο Άμστερνταμ αφιερωμένο αποκλειστικά στις γάτες. Η συλλογή του μουσείου περιλαμβάνει πίνακες, σχέδια, γλυπτά και άλλα έργα τέχνης των Pablo Picasso, Rembrandt, Henri de Toulouse-Lautrec, Corneille, Sal Meijer, Théophile Steinlen και Jože Ciuha. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα σπίτι και καθώς το επισκέπτεστε, θα δείτε πολλές γάτες να περιφέρονται ανάμεσα στα πόδια σας.

Η διαρρύθμιση αυτού του μουσείου, οι πίνακες στους τοίχους, τα αντικείμενα σε γατίσια μορφή, οι γάτες που κουρνιάζουν δίπλα σε έναν Picasso ή κάνουν μανικιούρ πάνω στα χαλιά ή ποζάρουν σα να απολαμβάνουν πως είναι το κέντρο του κόσμου, κάνουν αυτό το μουσείο ιδανικό για κάθε άνθρωπο που αγάπησε κάποτε έστω και μία γάτα στη ζωή του.

Λίγα λόγια για την ιστορία του σπιτιού

Το σπίτι και το παρακείμενο κτίριο στο Herengracht 499 χτίστηκαν το 1667 για τους αδερφούς Willem και Adriaen van Loon. Από τύχη στην κλήρωση, ο Willem έλαβε το σπίτι στον αριθμό 497. Αργότερα το σπίτι κατέλαβαν, μεταξύ άλλων, ο δήμαρχος του Άμστερνταμ Jan Calkoen και ο πρώην ηγέτης του Άμστερνταμ Engelbert François van Berckel. Ο John Adams επισκέφτηκε τον Van Berckel στο σπίτι κατά την περίοδο που ήταν Αμερικανός πρεσβευτής στην Ολλανδική Δημοκρατία.

Το κτίριο ανακαινίστηκε το 1985 και το 1990 το μουσείο ιδρύθηκε από τον Bob Meijer στη μνήμη της τζίντζερ γάτας του John Pierpont Morgan (που πήρε το όνομά του από τον Αμερικανό τραπεζίτη JP Morgan).

Ωδή στον Morgan

Κάθε επέτειο της ζωής του, ο Morgan λάμβανε ένα ιδιαίτερο δώρο: Στα πέμπτα του γενέθλια, ο Morgan υποδυόταν τον Ansel Sandberg. Στα δέκατα γενέθλιά του το δώρο ήταν ένα χάλκινο άγαλμα, για το οποίο ο ίδιος ο Morgan ήταν το μοντέλο. Δυστυχώς, αυτό το άγαλμα κλάπηκε πριν από τα εγκαίνια του Cat Cabinet. Για τον εορτασμό των δεκαπέντε γενεθλίων του Morgan, οι φίλοι και οι θαυμαστές του συνέταξαν το φυλλάδιο: «Μια στραβή γάτα από την Τουλούζη και άλλες ανοησίες για γάτες», με πενήντα λίμερικ γάτας αφιερωμένα στον Morgan. Στα ίδια γενέθλια, ο Aart Clerkx απεικόνισε το χαρούμενο hangover με τέτοιο τρόπο που ο Morgan θα μπορούσε εύκολα να αντικαταστήσει την Ουάσιγκτον στο αμερικανικό νομοσχέδιο. Μια εφάπαξ έκδοση αυτών των δολαρίων από την τράπεζα Pierpont Morgan εμφανίστηκε με την ευκαιρία αυτή.

Το κείμενο “In God We Trust” αντικαταστάθηκε ειδικά για τον Morgan με το κείμενο “We Trust No Dog”.

Ο άνθρωπος λοιπόν πίσω από το Μουσείο, ερωτεύθηκε μια τζίντζερ γάτα και αποφάσισε να προσφέρει σε κάθε γατόφιλο εκεί έξω έναν χώρο ωδή στα αιλουροειδή που γουργουρίζουν και σου φτιάχνουν ακόμα και τη μέρα εκείνη, την πιο στραβή από όλες.

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του μουσείου και οργανώστε την επίσκεψή σας στο επόμενο ταξίδι σας στο Άμστερνταμ.