Σε βίντεο που κυκλοφόρησε στο TikTok, ο καλλιτέχνης εμφανίζεται να ερμηνεύει το τραγούδι «Συμπτώματα», με τον δρόμο να μετατρέπεται για λίγα λεπτά σε μια μικρή μουσική σκηνή. Πολλοί από όσους βρίσκονταν στην Ερμού σταμάτησαν, τον πλαισίωσαν και τραγούδησαν μαζί του, καταγράφοντας παράλληλα τη στιγμή.

Το στιγμιότυπο έγινε γρήγορα viral, κάνοντας τον γύρο του διαδικτύου μέσα σε λίγες ώρες.

Σημειώνεται ότι ο Πάνος Βλάχος προχώρησε σε αυτή την κίνηση στηρίζοντας το έργο του Κέντρου Υποδοχής και Αλληλεγγύης του Δήμου Αθηναίων, δίνοντας έναν πιο άμεσο και ζωντανό χαρακτήρα στην πρωτοβουλία.

Σπουδάσατε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κι από το 2008 ως σήμερα, εργάζεστε ως δημοσιογράφος σε διάφορα μέσα, εστιάζοντας κυρίως σε θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων και κοινωνικής ανισότητας. Τι σας οδήγησε να στραφείτε σε αυτά τα θέματα;

Η αλήθεια είναι πως, τα τελευταία χρόνια, έχω κάνει μια επαγγελματική μετάβαση, από τη δημοσιογραφία στο ντοκιμαντέρ και τη συγγραφή είτε κειμένων ανάλυσης, είτε πιο λογοτεχνικών, αλλά το πεδίο του ενδιαφέροντός μου παραμένει ίδιο. Δηλαδή τα ζητήματα φύλου με μια διαθεματική προσέγγιση, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο κρατικός αυταρχισμός, η ακροδεξιά βία, οι έννοιες του τραύματος και του πένθους. Αυτό που με οδήγησε εκεί και με κρατάει εκεί είναι πρωταρχικά το βίωμα και η πρόσληψη του κόσμου. Με απασχολούν την ίδια με έναν τρόπο συγκροτητικό και θεωρώ πως είναι απολύτως κρίσιμα για το πώς υπάρχουμε, πως πράττουμε, πώς σχετιζόμαστε μεταξύ μας και διαμορφώνουν την ποιότητα του βλέμματος που ρίχνουμε πάνω στη ζωή.

Θυμάμαι ότι το 2003, με την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις διαδηλώσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σε μεγάλο μέρος του κόσμου, δείχνοντας τα ισχυρά αντανακλαστικά ενός αντιπολεμικού κινήματος. Σήμερα, 23 χρόνια μετά, δε φαίνεται να υπάρχει αντίστοιχη μαζική αντίδραση απέναντι σε έναν ακόμη άδικο πόλεμο. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται αυτή η διαφορά;

Όντως, τις θυμάμαι κι εγώ γιατί ήταν πάνω στην ενηλικίωσή μου κι από τις πρώτες μου εμπειρίες στον δρόμο. Σίγουρα είναι αποκαρδιωτικό το ότι σήμερα δεν έχουμε αντίστοιχες κινητοποιήσεις, ενώ είναι επιτακτικό. Εικάζω πως υπάρχουν αρκετοί λόγοι που συμβαίνει αυτό σχετιζόμενοι με την κυκλικότητα των ίδιων των κοινωνικών κινημάτων, που διανύουν περιόδους ύφεσης και άνθησης, με τη ματαίωση που βιώνει ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού από τα συνεχόμενα κρισιακά σπιράλ, με την αποσύνδεση από τα μεγάλα οράματα, με τους πολύ σκληρούς όρους επιβίωσης που σε στραγγίζουν από χρόνο, ενέργεια, δυνατότητες επεξεργασίας αυτού που συμβαίνει. Ωστόσο, δε μπορώ να παραβλέψω πως σε ένα τέτοιο συγκείμενο, σε μια εποχή διεθνούς αντιδραστικοποίησης, παρακολουθήσαμε να ραγίζει το συμπαγές τοίχος λογοκρισίας και τιμωρίας που ορθώθηκε από τις δυτικές εξουσίες για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στο δρόμο για τη Γάζα, δημιουργήθηκαν γενναίες και συγκινητικές πρωτοβουλίες, όπως το Global Sumud Flotilla, έγιναν παρεμβάσεις σε θεσμούς, σε φεστιβάλ, σε πανεπιστήμια. Δεν είναι πολύ. Τίποτα δεν είναι πολύ μπροστά στο διαρκές αποικιοκρατικό έγκλημα που συντελείται στα παλαιστινιακά εδάφη και στον συγκλονιστικό αγώνα των Παλαιστινίων για ζωή και ελευθερία. Έχει σημασία όμως να διαφυλάξουμε αυτή τη συλλογική εμπειρία της αλληλέγγυας δράσης, γιατί κατά τη γνώμη μου η πιο συντριπτική ήττα που μπορούμε να υποστούμε είναι να πιστέψουμε ότι δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Έχοντας ως αφορμή τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή, παρατηρώ ότι η πλειονότητατων ελληνικών ΜΜΕ τα τελευταία χρόνια προσεγγίζειτις κρίσιμες διεθνείς εξελίξεις (και όχι μόνο) μέσα από το πρίσμα της εγχώριας μικροπολιτικής αντιπαράθεσης. Συχνά, ως βασικό σημείο αναφοράς τίθεται η στάση της κυβέρνησης και των διεθνών της συμμαχιών, αντί για μια τεκμηριωμένη παρουσίαση των γεγονότων. Ποιοι παράγοντες, κατά τη γνώμη σας, έχουν συμβάλει σε αυτή την υποβάθμιση της ποιότητας της ενημέρωσης στην Ελλάδα;

Τα ελληνικά μίντια, πέρα από τα συστημικά προβλήματα διαπλοκής με την πολιτική εξουσία και τα οικονομικά συμφέροντα, πέρασαν μια τρομερή κρίση τη μνημονιακή περίοδο που είχε σαν αποτέλεσμα τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την απόλυση πολλών εργαζομένων, την επισφαλειοποίηση και τη συνακόλουθη αποεπένδυση από το περιεχόμενο. Δε νομίζω ότι συνήλθαν ποτέ από τότε. Αντίθετα, η πρόσδεση στην πολιτική εξουσία έγινε ακόμα πιο ισχυρή και εξόφθαλμη με αντίτιμο, καθιστώντας τα σε μεγάλο βαθμό ανυπόληπτα.

Από την άλλη, θα πω πως ακόμα και μέσα σε αυτές τις αποπνικτικές συνθήκες, έχουμε εξαιρετικές/ους δημοσιογράφους που επιμένουν στην τεκμηρίωση, στην κριτική στην εξουσία, στη συνομιλία με την κοινωνία, στις δεοντολογικές αρχές. Επίσης, για πρώτη φορά ίσως, στη δική μας γενιά τουλάχιστον, έχουμε μια αξιοσημείωτη και αξιοθαύμαστη πανσπερμία ανεξάρτητων δημοσιογραφικών ερευνητικών ομάδων, όπως το Reporters United, το Solomon, το Inside Story και άλλες που κάνουν απίστευτη δουλειά με κορωνίδα την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών. Έχει νόημα να τα θυμόμαστε κι αυτά, να στηρίζουμε την προσπάθεια γιατί είναι πολύτιμη για τη δημοκρατία.

Έχετε συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία σειρών ντοκιμαντέρ. Μια τέτοια σειρά είναι «Οι κυρίες του ρεμπέτικου», που προβάλλεται στην κρατική τηλεόραση, όπου υπογράφετε το σενάριο και συμμετέχετε στην αρχισυνταξία. Τι κρατάτε περισσότερο από αυτές τις γυναίκες και ποιος ήταν ο ρόλος τους στη διαμόρφωση της μουσικής κουλτούρας;

Κρατάω το πείσμα τους, την επιμονή τους να μπουν στον ανδροκρατούμενο και στιγματισμένο κόσμο του ρεμπέτικου σε μια εποχή που οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν είχαν καν το δικαίωμα της ψήφου και ο μόνος χώρος που θεωρούνταν κοινωνικά κατάλληλος γι’ αυτές ήταν το σπίτι τους. Το ότι εκείνες οι γυναίκες τόλμησαν να σταθούν δίπλα στους άνδρες, να τραγουδήσουν, να διεκδικήσουν να πληρώνονται, να αμφισβητήσουν δηλαδή τη νόρμα, είναι από μόνο του μια ρήξη.

Μαζί με τη Νίνα Μαρία Πασχαλίδου γράψατε και σκηνοθετήσατε την ταινία «Survivors – Ξαναγράφοντας τον μύθο της». Μιλήστε μας για αυτή τη δουλειά και για το τι προσπαθήσατε να αναδείξετε μέσα από αυτήν.

Θα επαναλάβω κάτι που έχω γράψει κι άλλη φορά γιατί συνοψίζει το τι σημαίνει για μένα αυτή η ταινία: Όταν ξεκινήσαμε να συζητάμε για το Survivors, εγώ δεν ήμουν καν έγκυος. Τώρα που η ταινία μας έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, η κόρη μου είναι τριών ετών και χαίρομαι που κάποια στιγμή θα μπορέσει να τη δει. Μέσα από τις ιστορίες τριών καταπληκτικών γυναικών, νιώθω ότι βλέπουμε τη συλλογική μας ιστορία από την εποχή του μύθου, την ιστορία γυναικών και θηλυκοτήτων που έχουν υποστεί βία, που έχουν υπάρξει θύματα αλλά δεν είναι μόνο θύματα, είναι και μαχήτριες. Παρακολουθώντας την πορεία τριών γυναικών – επιζωσών έμφυλης βίας προς την ενδυνάμωση, μας ενδιαφέρει να μείνει ανοιχτός αυτός ο ορίζοντας του απεγκλωβισμού και να αναδειχθεί η μετασχηματιστική πνοή της φεμινιστικής αλληλεγγύης.

Ποιες είναι οι αιτίες που το 2026, σε μια σύγχρονη κοινωνία, όχι μόνο δεν έχει λυθεί το ζήτημα της ισότητας των φύλων, αλλά το μοτίβο της έμφυλης βίας επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά;

Η αιτία είναι η πατριαρχία και η διαπλοκή της με τα συστήματα ηγεμονίας του καπιταλισμού και του εθνοφυλετισμού και είναι κάτι που με διαφορετικές εκφάνσεις και διαφορετική ένταση, ισχύει σε παγκόσμιο επίπεδο. Από εκεί και πέρα, μιλώντας για την Ελλάδα ειδικότερα και για την εποχή μας, είναι αναγκαίο να επισημανθεί πως πάρά το γεγονός ότι αυτά τα θέματα πλέον έχουν αποκτήσει ορατότητα, πως έχουν γίνει επεξεργασίες, πως έχουν κατατεθεί προτάσεις, η θεσμική απροθυμία για οποιαδήποτε πρωτοβουλία στην κατεύθυνση της πρόληψης και της αντιμετώπισης είναι μνημειώδης και αρκούντως εύγλωττη.

Ενδεικτικά, θα αναφέρω κάποια από τα πράγματα που θα έπρεπε να είχαν γίνει: θεσμική αναγνώριση της γυναικοκτονίας, ενίσχυση του δικτύου δομών και υπηρεσιών για κακοποιημένες γυναίκες, εξατομικευμένο σχέδιο διαφυγής με τη συνδρομή και την προστασία του κρατικού μηχανικισμού για κάθε γυναίκα και θηλυκότητα που βρίσκεται σε απειλή, μακροπρόθεσμο πλάνο διασφάλισης της οικονομικής επιβίωσης για τις επιζώσες, δημιουργία εξειδικευμένων rapecenters σε κάθε πόλη, δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων για ταχείες και αποτελεσματικές εκδόσεις αποφάσεων, πρόσβαση σε δωρεάν και εξειδικευμένη νομική και ψυχολογική αρωγή για όλες τις επιζώσες, ευθυγράμμιση της δικαστικής λειτουργίας με τη νομολογία περί αποφυγής δευτερογενούς θυματοποίησης. Αυτά είναι κάποια άμεσα μέτρα που αν είχαν ληφθεί κάποιες θα είχαν σωθεί. Αλλά η Πολιτεία αδιαφορεί, συνεπικουρεί τον οργανωμένο μσογυνισμό με ρυθμίσεις όπως ο νόμος για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια και πουλάει ποινικό λαϊκισμό που δε λύνει κανένα απολύτως πρόβλημα.

Πρόσφατα ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης μου είπε με αφορμή την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή: «το γεγονός αυτό άγγιξε και ευαισθητοποίησε την πλειοψηφία της κοινωνίας (μεταξύ άλλων) γιατί έχουμε απομακρυνθεί τόσο πολύ από τέτοιες στάσεις ζωής, ώστε μας φαίνονται σχεδόν αδιανόητες. Πολλοί άνθρωποι ζηλεύουν αυτούς τους ανθρώπους, όχι επειδή εκτελέστηκαν, αλλά επειδή είχαν μια αλύγιστη πίστη στις ιδέες τους». Είμαστε στ’ αλήθεια τόσο μακριά από το θάρρος και έχουμε χάσει την πίστη μας;

Πιστεύω πως μας διαπέρασε ένα ρίγος συγκλονισμού ακριβώς γιατί σ’ αυτά τα ιστορικά ντοκουμέντα βρήκαμε ένα θραύσμα καθαρής και γενναιόψυχης μνήμης, το οποίο το έχουμε ανάγκη σε ενεστώτα χρόνο που νιώθουμε συρρικνωμένες/οι. Έχουμε ανάγκη να θυμηθούμε ότι υπήρξαν αυτοί οι άνθρωποι, ότι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού δεν είναι κάτι αφηρημένο και απροσδιόριστο, είναι σάρκινη, είναι κομμάτι της συλλογικής μας ιστορίας και μπορεί να μας εμπνεύσει ξανά.

Ποια είναι τα πλάνα σας από δω και πέρα; Υπάρχει κάποια έντονη επιθυμία να ασχοληθείτε με κάποιο συγκεκριμένο θέμα;

Είναι μια αρκετά πυκνή περίοδος για μένα, με δημιουργικές, αλλά και εξουθενωτικές σε ορισμένες περιπτώσεις όψεις. Αρκετά πράγματα για τα οποία εργάστηκα για καιρό έχουν πάρει πλέον υλική υπόσταση, οπότε είναι ακόμα στην αρχή της διαδρομής τους που ελπίζω να είναι μεγάλη. Δηλαδή το βιβλίο που συνεπιμεληθήκαμε με τον Αντώνη Γαλανόπουλο εκδόθηκε πρόσφατα σε μια συνεργασία του Eteron με τις εκδόσεις Τόπος, ο θεατρικός μας μονόλογος «Μέσα στο ναρκοπέδιο, μου είπαν πως θα μάθω να χορεύω» έχει ολοκληρώσει τον πρώτο του κύκλο, αλλά πιστεύω ότι έχει να κάνει πολλά σλάλομ ακόμα ανάμεσα σε νάρκες και η ταινία μας μόλις έκανε πρεμιέρα και ξεκινάει το ταξίδι της για να βρει το κοινό της. Στο Eteron, ετοιμάζουμε αρκετά ενδιαφέροντα καινούρια projects και στις αρχές του καλοκαιριού θα είναι έτοιμο ένα ντοκιμαντέρ του κάνουμε με τη Νιόβη Αναζίκου για το Κέντρο Διοτίμα με θέμα τη φροντίδα. Οπότε επιστρέφω πάντα στα θέματα που με ταλανίζουν με έναυσμα το συλλογικό βίωμα. Σκέφτομαι, όμως, πως σε μια ιστορική συγκυρία που δεν προσφέρεται για πλάνα, σχεδιασμούς κα όνειρα, μάλλον το σημαντικότερο πλάνο είναι να πιστέψουμε πως αξίζει να παλέψουμε για κάτι καλύτερο από τη δυστοπία που ζούμε.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτή την κουβέντα, κυρία Λούκα!

Κι εγώ!

Οι οικογένειες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες μπορούν με αυτόν τον τρόπο να επιλέξουν φρούτα, λαχανικά, ψωμί και γαλακτοκομικά προϊόντα. Ό,τι απομένει στο τέλος της ημέρας κομποστοποιείται ή αναδιανέμεται σε καταφύγια, κλείνοντας τον κύκλο χωρίς απόβλητα και χωρίς χώρους υγειονομικής ταφής.

Οι αγορές έχουν σχεδιαστεί για να είναι ζωντανές και καθημερινές, όχι σαν τράπεζες τροφίμων. Υπάρχει μουσική, καφές και ανταλλαγή συνταγών — μια εμπειρία αγοράς που καλωσορίζει τους πάντες, ανεξάρτητα από το μέγεθος του πορτοφολιού τους.

Αυτό το βελγικό μοντέλο μετατρέπει το πλεόνασμα σε αλληλεγγύη, το φαγητό σε ελευθερία. Δεν είναι φιλανθρωπία· είναι μια επαναφορά στον τρόπο που σκεφτόμαστε την πρόσβαση, όπου η αλληλοτροφοδοσία γίνεται μια κοινή κυριακάτικη τελετουργία — όχι μια υποχρέωση.

Πηγή: Facebook

Πέρυσι, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε συντριπτικά το Ψήφισμα ES‑10/24, καθορίζοντας τις υποχρεώσεις όλων των κρατών-μελών να αναλάβουν άμεση δράση για την προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Διεθνείς αντιδράσεις και λαϊκή κινητοποίηση Ένα χρόνο μετά – λίγες ημέρες μετά την προθεσμία που όρισε το Ψήφισμα – τα ίδια κράτη συνεχίζουν να εξοπλίζουν, να βοηθούν και να στηρίζουν το Ισραήλ στην επεκτεινόμενη εκστρατεία καταστροφής, εκδίωξης και προσάρτησης των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών. Γι’ αυτό εκατομμύρια απλοί πολίτες βγαίνουν στους δρόμους, από τη Νέα Υόρκη ως το Λονδίνο και ακόμα παραπέρα: απαιτούν από τους εκπροσώπους τους να αφουγκραστούν τη φωνή της συνείδησης και να ανταποκριθούν στην ανθρωπιστική κρίση της Γάζας με την απαιτούμενη ταχύτητα. Το κίνημα αυτό δυναμώνει.

Αυτή την εβδομάδα, λιμάνια, τρένα και αυτοκινητόδρομοι σε όλη την Ιταλία παρέλυσαν με ένα μήνυμα αλληλεγγύης: Blocchiamo Tutto – θα μπλοκάρουμε τα πάντα μέχρι η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι να διακόψει τις εμπορικές, στρατιωτικές και διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η επίμονη αδράνεια της διεθνούς κοινότητας μάς ώθησε επίσης σε δράση στη θάλασσα. Δεν είμαστε οι πρώτοι. Από το 2008, ο συνασπισμός Freedom Flotilla έχει αποστείλει δεκάδες πολιτικά πλοία μεταφέροντας τόνους ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα. Απειλές και κινδύνους αντιμετωπίζει η αποστολή Σε κάποιες περιπτώσεις – όπως με το Mavi Marmara – το Ισραήλ αντέδρασε με φονική βία, εισβάλλοντας στο πλοίο και σκοτώνοντας εννέα ακτιβιστές· ένας δέκατος υπέκυψε αργότερα στα τραύματά του. Σε άλλες περιπτώσεις – όπως στο πρόσφατο Madleen – το Ισραήλ χλεύασε την προσπάθεια ως απλή «κρουαζιέρα selfies» διάσημων προσώπων.

Η τρέχουσα αποστολή μας όμως είναι πρωτοφανής: στόλος 40 σκαφών, μεγαλύτερος από όλες τις προηγούμενες αποστολές μαζί. Μια τόσο μεγάλης κλίμακας ανθρωπιστική προσπάθεια αναγκάζει το Ισραήλ να επιλέξει ανάμεσα σε δύο ασύμβατες αφηγήσεις: είμαστε απλά τουρίστες ή αποτελούμε απειλή για την εθνική ασφάλεια; Tις τελευταίες ημέρες, η απόφαση της κυβέρνησης του Βενιαμίν Νετανιάχου έγινε ξεκάθαρη. Η νηοπομπή μας χαρακτηρίζεται πλέον «Φλότιλα της Χαμάς», με το Ισραήλ να υπονοεί διασυνδέσεις με «οργανωμένη τρομοκρατία» και να απειλεί πως θα μας «σταματήσει με κάθε μέσο» – μια κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Βλέπω τον φόβο στα πρόσωπα των συνταξιδιωτών μου. Κάθε μέρα κάνουμε ασκήσεις μη βίαιης αντίδρασης σε περίπτωση αναχαίτισης. Κάθε νύχτα παίρνουμε βάρδιες παρακολουθώντας τον ουρανό για drones που εμφανίζονται ολοένα συχνότερα όσο πλησιάζουμε στον προορισμό μας. Αυτές οι διαδικασίες δεν είναι επίδειξη. Στο λιμάνι Sidi Bou Said της Τυνησίας, drones έπληξαν τα σκάφη μας σε δύο διαδοχικές νυχτερινές επιθέσεις, ρίχνοντας εκρηκτικά στα καταστρώματα του Family και του Alma αντίστοιχα. Οι τυνησιακές αρχές χαρακτήρισαν τις επιθέσεις ως «προμελετημένη επιθετικότητα» κατά της νηοπομπής. Οι άνθρωποι πίσω από την αποστολή Όμως η συκοφαντική αφήγηση περί «Φλότιλας της Χαμάς» κινδυνεύει να αγγίξει τα όρια του παραλόγου.

Στο Family, βρίσκονται μαζί μου η Ada Colau, πρώην δήμαρχος Βαρκελώνης και μητέρα δύο παιδιών· η Bianca Webb-Pullman, οικογενειακή γιατρός από την Αυστραλία· και η Adele Haenel, Γαλλίδα ηθοποιός που μού παίρνει πάντα τη νίκη στο σκάκι όταν έχουμε ελεύθερο χρόνο στο πλοίο. Η προσωπική μου ταυτότητα προκαλεί ιδιαίτερο πρόβλημα σε αυτή τη ρητορική. Προερχόμενος από εβραϊκή οικογένεια στις ΗΠΑ, συμμετέχω στην αποστολή για τον ίδιο λόγο που τόσοι Εβραίοι στη χώρα μου αντιδρούν στη βία κατά της Γάζας: για να επαναδιεκδικήσω την ταυτότητα και τα σύμβολά μας από ένα κράτος που επιχειρεί να τα μονοπωλήσει. Διεθνής ανησυχία και κάλεσμα για δράση Κυβερνήσεις ανά τον κόσμο αρχίζουν πλέον να αντιδρούν στις απειλές κατά της νηοπομπής μας.

Την περασμένη εβδομάδα, 16 χώρες, μεταξύ των οποίων η Ισπανία, η Σλοβενία, η Βραζιλία και το Μεξικό, εξέδωσαν κοινή δήλωση προειδοποιώντας: «Οποιαδήποτε παραβίαση του διεθνούς δικαίου ή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των συμμετεχόντων στη Φλότιλα – συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων στα πλοία ή παράνομης κράτησης σε διεθνή ύδατα – θα οδηγήσει σε λογοδοσία». Aπό πλευράς μας καλωσορίζουμε αυτή την αναγνώριση των ανθρωπιστικών μας προθέσεων βάσει διεθνούς δικαίου – αλλά αναρωτιόμαστε γιατί τόσα κράτη με πολίτες στην αποστολή, όπως η Γαλλία και οι ΗΠΑ, αρνήθηκαν να υπογράψουν. Kαι όμως αυτή η δήλωση συγχέει τα μέσα με τον σκοπό.

Η νηοπομπή δεν είναι παρά ένα μέσο δημιουργίας θαλάσσιου ανθρωπιστικού διαδρόμου εκεί όπου το Ισραήλ έχει μπλοκάρει όλα τα χερσαία περάσματα βοήθειας. Όσα κράτη ενδιαφέρονται πραγματικά για την κρίση στη Γάζα δεν αρκεί να προστατεύσουν τον στόλο μας· πρέπει να συνταχθούν μαζί μας στέλνοντας πλοία ανάλογης κλίμακας με το μέγεθος της παλαιστινιακής τραγωδίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ιδρύοντας τη λεγόμενη «Gaza Humanitarian Foundation», γελοιοποίησε το διεθνές δίκαιο εφαρμόζοντας βάναυσες κι επικίνδυνες μεθόδους παροχής ελάχιστης βοήθειας αντί να εκπληρώσει τον σκοπό του οργανισμού.

Η ελπίδα περνά απ’ τη θάλασσα

Δεν πρέπει όμως οι απλοί πολίτες να σηκώνουν μόνοι τους το βάρος διάσωσης του διεθνούς δικαίου. Μόνο τα κράτη – συγκεντρωμένα τώρα στα Ηνωμένα Έθνη – μπορούν να λάβουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να σταματήσει η καταστροφή της Γάζας και να προστατευτούν ζωές κι ανθρώπινα δικαιώματα.

Eμείς ετοιμαζόμαστε να ολοκληρώσουμε την αποστολή τις επόμενες ημέρες. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν είναι αργά για τα κράτη να ενωθούν μαζί μας στον διάπλου της Μεσογείου. Ακόμη κι αν δεν ανταποκριθούν όμως, θα συνεχίσουμε αταλάντευτοι παρά τις απειλές. Η Γάζα δεν μπορεί να περιμένει.

*Ο David Adler είναι συμπροεδρεύων συντονιστής της Progressive International

Πηγή: The Guardian

Η Γερμανίδα ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα Yasemin Acar δήλωσε σε βίντεο που ανάρτησε στο Instagram ότι πέντε σκάφη δέχθηκαν επίθεση. Σε προηγούμενη ανάρτηση, η Acar ανέφερε ότι οι ακτιβιστές εντόπισαν «15 με 16 drones», προσθέτοντας ότι υπήρχαν σοβαρές παρεμβολές στα ραδιοκύματα, ενώ ακούγονταν δυνατή μουσική.

Βίντεο που δημοσίευσε η επίσημη σελίδα του στολίσκου στο Instagram δείχνει μια έκρηξη που, σύμφωνα με τους διοργανωτές, καταγράφηκε από το σκάφος Spectre. Σε άλλο βίντεο, ο Βραζιλιάνος ακτιβιστής Thiago Avila αναφέρει ότι τέσσερα σκάφη «στοχοποιήθηκαν από drones που έριχναν συσκευές», λίγο πριν ακουστεί άλλη μία έκρηξη στο παρασκήνιο.

Επιθέσεις και αντιδράσεις στο παρελθόν

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, το GSF είχε αναφέρει ότι δέχθηκε επιθέσεις με drones για δύο ημέρες ενώ βρισκόταν στην Τυνησία. Κατά τα τότε περιστατικά, κανείς από τους επιβάτες ή τα μέλη του πληρώματος δεν τραυματίστηκε. Το υπουργείο Εσωτερικών της Τυνησίας είχε δηλώσει τότε ότι τουλάχιστον μία από τις σχετικές αναφορές για drones «δεν είχε βάση αλήθειας».

Ο στολίσκος μεταφέρει ακτιβιστές, ανάμεσά τους και τη Σουηδή ακτιβίστρια για το κλίμα Greta Thunberg, και ξεκίνησε το ταξίδι του από τη Βαρκελώνη στα τέλη Αυγούστου με σκοπό να «σπάσει τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας», σύμφωνα με τους διοργανωτές. Αυτή τη στιγμή αποτελείται από 51 σκάφη, τα περισσότερα εκ των οποίων βρίσκονται ανοιχτά της Κρήτης.

Το Ισραήλ ανακοίνωσε τη Δευτέρα πως δεν θα επιτρέψει στον στολίσκο να προσεγγίσει τη Γάζα. Στο παρελθόν έχει εμποδίσει δύο αντίστοιχες προσπάθειες ακτιβιστών να φτάσουν στη Γάζα δια θαλάσσης, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο.

Πηγή: The Guardian

«Γάζα ερχόμαστε»

Οι ακτιβιστές και οι ακτιβίστριες του March to Gaza, τιμούν έτσι τον Παύλο Φύσσα που δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβριο του 2013 από τον χρυσαυγίτη Γιώργο Ρουπακιά, αλλά και τον Βαγγέλη Πισσία, ο οποίος το 2008 μαζί με ακόμα 43 εθελοντές ξεκίνησαν από την Ελλάδα με δύο ψαροκάικα και κατάφεραν να φτάσουν στη Γάζα, σπάζοντας τον επί 41 χρόνια αποκλεισμό που είχε επιβάλει και τότε το Ισραήλ στον παλαιστινιακό θύλακα.

Ανάρτηση για το απόπλου του ιστιοπλοϊκού «Παύλος Φύσσας», έκανε στο Facebook ο καθηγητής Τάκης Πολίτης, ο οποίος ήταν μέλος του στόλου και το 2008, ενώ τον Μάρτιο είχε βρεθεί στη Μάλτα, όπου το Ισραήλ είχε βομβαρδίσει με drone πλοίο της πρωτοβουλίας Freedom Flotilla Coalition, το οποίο προετοιμαζόταν να αποπλεύσει προς τη Γάζα.

Στην ανάρτησή του ο Τάκης Πολίτης αναφέρει: «Την ώρα που το σιωνιστικό κρατος σφυροκοπά τον παλαιστινιακό λαό, στο ιστιοπλοϊκό σκάφος “Παύλος Φύσσας”, με συντρόφους και συντρόφισσες, στο πλαίσιο της διεθνούς αποστολής αλληλεγγύης και μεταφοράς συμβολικής ανθρωπιστικής βοήθειας Global Sumud Flotilla με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας.

Γιατί;

Γιατί, ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, θεωρώ ότι τα σημαντικότερα μαθήματα δίνονται έξω από τα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων.

Γιατί, ως άνθρωπος, θεωρώ ότι η απραξία μπροστά στη συνέχιση της γενοκτονίας συνιστά ντροπή και συνενοχή για ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Γιατί, ως αριστερός, θεωρώ ότι αυτό το μικρό κομμάτι γης αποτελεί σήμερα τον πιο φωτεινό φάρο αγώνα και αξιοπρέπειας για όλους μας.

Γάζα και πάλι ερχόμαστε! Μαζί, η παλιότερη γενιά και η πρωτοπόρος νέα, στο δρόμο που άνοιξε ο Βαγγέλης Πισσίας, ο μοναδικός αυτός άνθρωπος και αγωνιστής με την τεράστια προσφορά στην παλαιστινιακή υπόθεση».

Πηγή: ogdoo.gr

Αναλυτικά τόνισε: «Με βαθιά συγκίνηση και αίσθημα ευγνωμοσύνης, σας ανακοινώνουμε ότι, χάρη στη συλλογική προσπάθεια όλων, συγκεντρώθηκε το ποσό για την αγορά πλήρως λειτουργικού ασθενοφόρου, εξοπλισμένου με βασικό ιατρικό εξοπλισμό και αναλώσιμα, για τις επείγουσες ανάγκες στη Γάζα.

Το ποσό αυτό καλύφθηκε επίσημα τη Δευτέρα 21 Ιουλίου 2025, με την ολοκλήρωση της οικονομικής διευθέτησης από τα έσοδα της μεγάλης μας εκδήλωσης Stand Up For Palestine, που πραγματοποιήθηκε στις 18 Ιουλίου στο Θέατρο Πέτρας.

Το ασθενοφόρο αυτό είναι μια πράξη ζωής, ελπίδας και αξιοπρέπειας — μια πράξη αλληλεγγύης που φέρει τη σφραγίδα της δικής σας στήριξης. Θα κινηθεί στους δρόμους της Γάζας για να σώσει ζωές και να υπενθυμίζει καθημερινά τη δύναμη της ενότητας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς σε όσες και όσους συνέβαλαν — με δωρεές, δράσεις, εκδηλώσεις, προσφορά προϊόντων ή υπηρεσιών. Η συμβολή σας ήταν καθοριστική».

Πηγή: Rosa

Δεν παρεμποδίζουμε πρόσωπα
Δεν προκαλούμε συγκρούσεις
Δεν στοχοποιούμε
Ο θόρυβός μας είναι συμβολικός
Είναι ο ήχος της αφύπνισης και όχι της βίας

Σε περίπτωση οποιασδήποτε ενέργειας που μπορεί να παραβιάζει τα δικαιώματά μας, μαζί μας βρίσκονται δικηγόροι προκειμένου να διασφαλίσουν τη νομική μας υποστήριξη και τη συνταγματική προστασία.

Μέχρι σήμερα, τόσο το Λιμενικό όσο και η Αστυνομία του Αγίου Νικολάου στάθηκαν υποστηρικτικά και διευκόλυναν τον ειρηνικό χαρακτήρα που είχαν οι διαμαρτυρίες μας. Αναμένουμε το ίδιο να πράξουν και την Τρίτη. Οποιαδήποτε διαφορετική στάση, ιδίως από δυνάμεις που έρχονται απ’ έξω και δεν γνωρίζουν την τοπική πραγματικότητα, δεν προστατεύει κανέναν. Αντίθετα, πυροδοτεί εντάσεις. Δεν είμαστε εδώ για αυτό.

Στεκόμαστε ψύχραιμα, συλλογικά και με αξιοπρέπεια
Δεν απαντάμε σε προκλήσεις
Δεν πέφτουμε στην παγίδα της έντασης
Στεκόμαστε στο ύψος της ευθύνης και της συνείδησης

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ανθρώπους στη Ρόδο που, παρά τις απειλές, τους εκφοβισμούς και τη στοχοποίηση, συνεχίζουν να προσπαθούν να σταθούν αξιοπρεπώς απέναντι στη σιωπή και την κανονικοποίηση της βαρβαρότητας. Δεν είναι μόνοι. Η φωνή τους συναντά τη δική μας.

Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν αφορά μόνο στη Γάζα. Είναι τελεσίγραφο προς την ανθρωπότητα και προς κάθε μία, έναν και ένα από εμάς.

Ένα τελεσίγραφο για το πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε ακόμη σε αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό και κοινωνικό συμβόλαιο
Κάθε σταγόνα αίμα και δάκρυ που ρέει πυροδοτεί την οργή προς θεσμούς και πολιτικές που επιτρέπουν στο όνομά μας μια γενοκτονία
Κάθε ψυχή που χάνεται στον βωμό του χρήματος και των συμφερόντων είναι μια πληγή στο σώμα που ονομάζουμε κοινωνία και πολιτισμός

Η επόμενη μέρα μας φέρνει πιο κοντά στο να πάρουμε θέση.
Είτε συμφιλιωμένοι με τον θάνατο των αδελφών μας.
Είτε αλληλέγγυοι προς κάθε κατατρεγμένο αυτού του κόσμου.

Εμείς δεν είμαστε θεσμός, ούτε φορέας Είμαστε απλοί άνθρωποι που συνεχίζουμε να στεκόμαστε με καθαρή φωνή. Και ακριβώς επειδή δεν εκπροσωπούμε τίποτα άλλο πέρα από τη συνείδησή μας αναμένουμε και καλούμε πρωτοβουλίες, συλλογικότητες, θεσμούς και κοινότητες που αναγνωρίζουν πως η σιωπή είναι συνενοχή, να συνταχθούν μαζί μας.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό. Η ιστορία γράφεται και ο καθένας, η καθεμιά και κάθε πρόσωπο καλείται να πάρει θέση.

Με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης υπέρ του Παλαιστινιακού Λαού – Άγιος Νικόλαος Κρήτης

Θα ήθελα. Θα ήθελα να ξυπνήσω μια μέρα και όλος αυτός ο επαναλαμβανόμενος εφιάλτης που ζω τα τελευταία καλοκαίρια να είναι απλώς ένα κακό ψέμα. Ναι, η κλιματική κρίση είναι ακόμα εκεί, μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, αλλά θα ήθελα να έχει πάψει να αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για την απραξία, την έλλειψη σχεδίου και την απουσία σεβασμού.

Θα ήθελα να ξυπνήσω σε έναν κόσμο όπου όλοι μας θα κοιτάμε πια το δάσος ως δάσος. Ως έναν ζωντανό, πολύπλοκο οργανισμό, αλληλένδετο με την ίδια τη δική μας επιβίωση. Έναν οργανισμό που, ακριβώς επειδή δεν έχει φωνή και μας στηρίζει όλους, θα έχει περισσότερα δικαιώματα από εμάς. Θα ήθελα να δω την πρόληψη και την πραγματική, ουσιαστική αποκατάσταση όσων χάσαμε να είναι η μόνη μας απασχόληση, ο εθνικός μας σκοπός.

Θα ήθελα να έχουμε σταματήσει αυτόν τον παράλογο κύκλο της καταστροφής. Να έχουμε πάψει να ξεραίνουμε τα δάση μας, παίρνοντας κάθε σταγόνα από το νερό τους με αλόγιστες εκμεταλλεύσεις κάθε υδάτινου πόρου. Να έχουμε σταματήσει να τα «καθαρίζουμε» απογυμνώνοντάς τα από κάθε άλλη βλάστηση πέραν των ενήλικων δέντρων, σκοτώνοντας το υπόβαθρο που κρατά την υγρασία και δίνει ζωή. Να έχουμε σταματήσει να διώχνουμε κάθε πλάσμα που άλλοτε ζούσε μέσα τους, το οποίο, μη βρίσκοντας πια τροφή ή φωλιά, φτάνει στην πόρτα μας κι εμείς το αντιμετωπίζουμε ως εχθρό.

Θα ήθελα, όταν μια καταστροφή συμβαίνει, η πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα να είναι η ενίσχυση του πληγωμένου οικοσυστήματος. Να κάνουμε τα πάντα για να το κάνουμε πιο πλούσιο και ανθεκτικό από πριν, και όχι να παίρνουμε μέτρα που προκαλούν το ακριβώς αντίθετο, στερώντας από το δάσος άλλο ένα σημαντικό του κομμάτι, επιταχύνοντας την ερημοποίησή του.

Πάνω απ’ όλα, θα ήθελα να δω τον κόσμο να νοιάζεται. Να νοιάζεται κι όταν η κρίση περνά! Να αισθάνεται την απώλεια για όλες αυτές τις ψυχές που χάνονται σε κάθε πύρινη λαίλαπα, για τα ζώα που καίγονται αβοήθητα. Γιατί μόνο όταν ο πόνος τους γίνει και δικός μας πόνος, θα βρούμε τη δύναμη να τα προστατέψουμε πραγματικά. Και μόνο τότε, προστατεύοντας εκείνα, θα μπορούμε επιτέλους να προστατέψουμε και εμάς τους ίδιους.

Πηγή: Facebook

Παρά τις διόλου ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, περίπου 300 άνθρωποι, με ομπρέλες και αδιάβροχα, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο, περνώντας χέρι-χέρι τα 17.000 βιβλία από τον παλιό χώρο του βιβλιοπωλείου Hill of Content στον καινούριο, περιτυλιγμένα για να μη βραχούν.

Η Νταϊάνα Τζόνσον, συνιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, αποκάλυψε, μιλώντας στον Guardian, ότι έμπνευση για την πρωτοβουλία αυτή αποτέλεσε μία παρόμοια ανθρώπινη αλυσίδα, που στήθηκε τον περασμένο Απρίλιο, στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ, για τη μεταφορά του βιβλιοπωλείου Serendipity Books στη νέα του έδρα. Έτσι, στις αρχές Ιουλίου, απηύθυνε κάλεσμα στις/στους ακολούθους του βιβλιοπωλείου στο Instagram να βοηθήσουν στη μετακόμιση.

«Τα πολλά χέρια κάνουν τη δουλειά ευκολότερη. Ελάτε μαζί μας και δείτε τη δύναμη της κοινότητας του βιβλίου», ήταν το μήνυμα προς τις/τους βιβλιόφιλους, που πράγματι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα κι έβαλαν –κυριολεκτικά– ένα χεράκι στη μετακόμιση του βιβλιοπωλείου.

Πηγή: diastixo.gr