Όλο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ’τ ην αρχή. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές, όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια, που μας πασάρουν σαν «αξίες», σαν «ηθική», σαν «πολιτισμό».

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας. Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα ‘ρθει ποτέ.

Μόνο, όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς. Όμως το αφήσαμε για αύριο. Για να πάμε πού; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ’ τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Χρόνης Μίσσιος, «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;»

Ο Χρόνης Μίσσιος γεννήθηκε στην Καβάλα το 1930, από γονείς καπνεργάτες, και έζησε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στα Ποταμούδια, μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, καπνεργάτες από τη Θάσο και παράνομους κομμουνιστές κυνηγημένους από τη δικτατορία του Μεταξά. Αυτή την περίοδο, η οικογένειά του καταφεύγει στη Θεσσαλονίκη και ο Μίσσιος δουλεύει μικροπωλητής, με κασελάκι, στο λιμάνι. Το σχολείο το σταμάτησε στη δεύτερη τάξη του δημοτικού. Από τα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στους αντάρτες. Με την απελευθέρωση επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και οργανώνεται στο Δημοκρατικό Στρατό Πόλεων. Το 1947, συλλαμβάνεται, βασανίζεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Έζησε εννιά μήνες περιμένοντας κάθε πρωί να τον εκτελέσουν και γλίτωσε τον θάνατο χάρη σ’ ένα τυχαίο γεγονός. Έκτοτε, μέχρι και τον Αύγουστο του 1973 (αμνηστία του Παπαδόπουλου) περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σε φυλακές και εξορίες, ως πολιτικός κρατούμενος. Εκεί μαθαίνει ανάγνωση και γραφή. Ένα «διάλειμμα» ελευθερίας, μεταξύ 1962 και 1967, τον βρίσκει στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ, μέλος της πενταμελούς γραμματείας της Δ.Ν. Λαμπράκη και, στη συνέχεια, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜ. Το πρώτο του βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς…» (Γράμματα, 1985) τον καθιέρωσε από τους πρώτους μήνες της κυκλοφορίας του ως συγγραφέα στη συνείδηση κριτικής και κοινού. Την ίδια ανταπόκριση βρήκε και το δεύτερο βιβλίο του «Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε;» (Γράμματα, 1988). Ο Χρόνης Μίσσιος πέθανε στην Αθήνα, στις 20 Νοεμβρίου 2012.

Αναρτήσεις που δημοσιεύτηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την ομάδα ακτιβιστών για το κλίμα Last Generation Canada δείχνουν τη στιγμή που οι διαδηλωτές πετούν χρώμα στο πορτρέτο, ένα έργο του Πάμπλο Πικάσο του 1901 με τίτλο “L’hetaire”. Ο διαδηλωτής φαίνεται στη συνέχεια να συνοδεύεται έξω από την γκαλερί από ένα μέλος της ασφάλειας του μουσείου.

Η ανάρτηση στο Instagram περιλαμβάνει μια δήλωση του διαδηλωτή, ο οποίος αναγνωρίστηκε από την ομάδα ως ένας 21χρονος ονόματι Μαρσέλ. «Σήμερα, δεν επιτίθεμαι στην τέχνη, ούτε την καταστρέφω. Την προστατεύω. Η τέχνη, στον πυρήνα της, είναι απεικονίσεις της ζωής. Είναι από τους ζωντανούς, για τους ζωντανούς. Δεν υπάρχει τέχνη σε έναν νεκρό πλανήτη», αναφέρει η δήλωση. Συγκεκριμένα, στην ανακοίνωση αναφέρεται η Γουίνιπεγκ, μια μεγάλη πόλη στην καναδική επαρχία Μανιτόμπα, η οποία, μαζί με τμήματα του Σασκάτσουαν, βιώνει ένα ρεκόρ καύσωνα.

Τις τελευταίες εβδομάδες, Καναδοί αξιωματούχοι έχουν προειδοποιήσει ότι ο ασυνήθιστα ζεστός και ξηρός καιρός θα επιδεινώσει τη σοβαρότητα των πυρκαγιών αυτό το καλοκαίρι στις καναδικές επαρχίες, καθώς χιλιάδες έχουν ήδη διαφύγει. «[Αν] ήμουν στη Γουίνιπεγκ αυτή τη στιγμή, θα μπορούσα ακόμα να δημιουργήσω τέχνη», πρόσθεσε η δήλωση της Last Generation. «Θα είχα τον χρόνο, την ενέργεια, τους πόρους; Ή θα ήμουν πολύ απορροφημένος σε μια μάχη για την επιβίωση και την ευημερία μου, επειδή η κυβέρνησή μου αρνείται να προστατεύσει τον λαό της».

Η αστυνομία του Μόντρεαλ επιβεβαίωσε στην Independent ότι ο ακτιβιστής είχε συλληφθεί και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος για να εμφανιστεί στο δικαστήριο σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Τα δύο άτομα που βιντεοσκόπησαν τον βανδαλισμό συνελήφθησαν πριν αφεθούν ελεύθερα χωρίς κατηγορία, ανέφερε η αστυνομία σε ανακοίνωση.

Τα τελευταία πέντε χρόνια, διάσημα έργα τέχνης που εκτίθενται σε δημόσια μουσεία στη Δυτική Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει δημοφιλείς στόχοι ομάδων για το κλίμα, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων παραρτημάτων της Last Generation και του συνασπισμού με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο, γνωστού ως Just Stop Oil (ο τελευταίος είναι περισσότερο γνωστός για τις διαμαρτυρίες που στόχευαν στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο). Η αποτελεσματικότητα των στρατηγικών που στοχεύουν έργα τέχνης -μεταξύ των οποίων έργα του Βίνσεντ βαν Γκογκ και του Έντγκαρ Ντεγκά- έχει διχάσει την κοινή γνώμη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχει οδηγήσει σε σοβαρές νομικές συνέπειες για τους διαδηλωτές.

Τον περασμένο Αύγουστο, η Last Generation Austria, το ακτιβιστικό παράρτημα πίσω από ένα περιστατικό που έλαβε μεγάλη δημοσιότητα και αφορούσε έναν πίνακα του Γκούσταφ Κλιμτ στο Μουσείο Τέχνης Leopold της Βιέννης, διαλύθηκε, επικαλούμενη «άγνοια, απειλές θανάτου και πρόστιμα δεκάδων χιλιάδων ευρώ». «Δεν βλέπουμε πλέον καμία προοπτική επιτυχίας», δήλωσε η ομάδα, προσθέτοντας ότι τα υπόλοιπα κεφάλαια που είχε λάβει θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη εκκρεμών νομικών εξόδων.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Last Generation Canada