Για πρώτη φορά, επίσης, ανοίγει το μεγάλο τμήμα της διαδρομής στη Βόρεια Κλιτύ, η οποία οδηγεί σε σημαντικά μνημεία, όπως η Κλεψύδρα, τα ιερά σπήλαια, η απόληξη της Παναθηναϊκής Οδού και το Ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα.

Η μουσική ομάδα “Encardia” θα παρουσιάσει τραγούδια και χορό, από τις ελληνόφωνες περιοχές του Ιταλικού Νότου και μετά, θα μας οδηγήσει σε ένα μουσικό περίπατο μέχρι το ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα.

Πηγή: Αθηνόραμα

Σχετικά με τη νέα ταινία του Λάνθιμου “Bugonia”

Πρόκειται για μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας που αποτελεί αγγλόφωνο ριμέικ της νοτιοκορεατικής ταινίας “Save the Green Planet” του 2003. ​ Η ιστορία επικεντρώνεται σε δύο νεαρούς άνδρες με εμμονή στις θεωρίες συνωμοσίας. Πεπεισμένοι ότι η Γη απειλείται από εξωγήινη εισβολή, απαγάγουν τη Michelle (Emma Stone), μια ισχυρή διευθύνουσα σύμβουλο μεγάλης φαρμακευτικής εταιρείας, πιστεύοντας ότι είναι εξωγήινη με σκοπό να καταστρέψει τον πλανήτη. Ο Teddy (Jesse Plemons), ένας από τους απαγωγείς, είναι μελισσοκόμος που φοβάται ότι εξωγήινοι από τον γαλαξία της Ανδρομέδας σχεδιάζουν να επιτεθούν στη Γη. ​

Μέσα σε όλο αυτό, ο Γιώργος Λάνθιμος θέλησε να αναδείξει και εικόνες από την Ακρόπολη, ωστόσο δεν κατάφερε να πάρει την πολυπόθητη έγκριση. Μπορεί να είναι δύσκολο για μια παραγωγή να καταφέρει να πραγματοποιήσει γυρίσματα στον ιερό ναό, ωστόσο έχουν υπάρξει 5 κινηματογραφικές παραγωγές που το έχουν καταφέρει.

“New York Stories” (1989)

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε, Φράνσις Φορντ Κόπολα, Γούντι Άλεν

Πρωταγωνιστές: Γούντι Άλεν, Μία Φάροου, Τζούλι Καβνέρ

Περίληψη: Μια ανθολογία τριών μικρού μήκους ταινιών που διαδραματίζονται στη Νέα Υόρκη, εξερευνώντας διαφορετικές πτυχές της ζωής στην πόλη.

Σκηνές στην Ακρόπολη: Παρόλο που η ταινία εστιάζει στη Νέα Υόρκη, περιλαμβάνει σκηνές που γυρίστηκαν στην Ακρόπολη, προσθέτοντας μια διεθνή διάσταση στην αφήγηση.

Σημασία: Η συμμετοχή της Ακρόπολης σε μια ταινία με τόσο διακεκριμένους σκηνοθέτες υπογραμμίζει την παγκόσμια αναγνώριση και τον σεβασμό προς τον χώρο.

«Ποτέ την Κυριακή» (Never on Sunday, 1960)

Σκηνοθεσία: Ζυλ Ντασσέν

Πρωταγωνιστές: Μελίνα Μερκούρη, Ζυλ Ντασσέν

Περίληψη: Η Ίλια, μια ανεξάρτητη και χαρούμενη ιερόδουλη στον Πειραιά, συναντά τον Χόμερ, έναν Αμερικανό διανοούμενο που προσπαθεί να την “εκπαιδεύσει” και να την απομακρύνει από τον τρόπο ζωής της.

Σκηνές στην Ακρόπολη: Η ταινία περιλαμβάνει σκηνές στην Ακρόπολη, όπου οι χαρακτήρες εξερευνούν τον αρχαιολογικό χώρο, προσδίδοντας αυθεντικότητα και βάθος στην αφήγηση.

Σημασία: Η ταινία έλαβε διεθνή αναγνώριση και βοήθησε στην προώθηση της ελληνικής κουλτούρας παγκοσμίως.

«Το Παιδί και το Δελφίνι» (Boy on a Dolphin, 1957)

Σκηνοθεσία: Ζαν Νεγκουλέσκο

Πρωταγωνιστές: Σοφία Λόρεν, Άλαν Λαντ, Κλίφτον Γουέμπ

Περίληψη: Η Φαίδρα (Σοφία Λόρεν), μια Ελληνίδα σφουγγαρού, ανακαλύπτει ένα αρχαίο άγαλμα ενός παιδιού πάνω σε δελφίνι στα νερά του Αιγαίου. Η ανακάλυψη αυτή την εμπλέκει σε μια περιπέτεια με αρχαιοκάπηλους και αρχαιολόγους, καθώς όλοι επιδιώκουν να αποκτήσουν το πολύτιμο εύρημα.

Σκηνές στην Ακρόπολη: Η ταινία περιλαμβάνει εντυπωσιακές σκηνές με φόντο την Ακρόπολη, αναδεικνύοντας την ομορφιά και τη μεγαλοπρέπεια του αρχαιολογικού χώρου.

Σημασία: Ήταν η πρώτη αμερικανική παραγωγή που έλαβε άδεια για γυρίσματα στην Ακρόπολη, ανοίγοντας τον δρόμο για μελλοντικές παραγωγές.

«Έρωτας αλά Ελληνικά» (My Life in Ruins, 2009)

Σκηνοθεσία: Ντόναλντ Πέτρι

Πρωταγωνιστές: Νία Βαρντάλος, Ρίτσαρντ Ντρέιφους, Αλέξης Γεωργούλης

Περίληψη: Η Τζόρτζια (Νία Βαρντάλος), μια Ελληνοαμερικανίδα ξεναγός, βρίσκει ξανά το πάθος της για τη ζωή και την αγάπη μέσα από μια ομάδα τουριστών που καθοδηγεί στην Ελλάδα.

Σκηνές στην Ακρόπολη: Η ταινία περιλαμβάνει σκηνές στην Ακρόπολη, προσφέροντας στο κοινό αυθεντικές εικόνες του αρχαιολογικού χώρου.

Σημασία: Μετά από αρκετές δεκαετίες μια αμερικανική παραγωγή έλαβε άδεια για γυρίσματα στην Ακρόπολη, αναδεικνύοντας την Ελλάδα ως ελκυστικό προορισμό για κινηματογραφικές παραγωγές.

«Τα Δύο Πρόσωπα του Ιανουαρίου» (The Two Faces of January, 2014)

Σκηνοθεσία: Χοσέιν Αμινί

Πρωταγωνιστές: Βίγκο Μόρτενσεν, Κίρστεν Ντανστ, Όσκαρ Άιζακ

Περίληψη: Ένα ζευγάρι Αμερικανών τουριστών στην Ελλάδα μπλέκεται σε μια σκοτεινή υπόθεση εξαπάτησης και φόνου, με τη βοήθεια ενός νεαρού ξεναγού.

Σκηνές στην Ακρόπολη: Η ταινία ανοίγει με σκηνές στην Ακρόπολη, δημιουργώντας μια ατμοσφαιρική εισαγωγή και αξιοποιώντας το ιστορικό τοπίο για να ενισχύσει την πλοκή.

Σημασία: Η παραγωγή εκμεταλλεύεται την αυθεντικότητα του ελληνικού τοπίου, προσδίδοντας ρεαλισμό και βάθος στην ιστορία.

Πηγή: Grace

Τα μάρμαρα του Παρθενώνα ή Ελγίνεια είναι τα αρχαία ελληνικά γλυπτά που κάποτε διακοσμούσαν τον ναό της Ακρόπολης στην Αθήνα. Αφαιρέθηκαν μεταξύ 1801 και 1815 από τον Λόρδο Έλγιν, τον Βρετανό πρεσβευτή στην Οθωμανική αυτοκρατορία, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι είχε την άδεια να τα πάρει, αν και δεν βρέθηκε κανένα δικαιολογητικό έγγραφο. Τα γλυπτά αποκτήθηκαν από το Βρετανικό Μουσείο το 1816, αλλά η νόμιμη ιδιοκτησία τους αμφισβητείται από τη δεκαετία του 1980.

Στο βιβλίο της “Keeping their Marbles: How the Treasures of the Past Ended in Museums… and Why They Should Stay There”, η Jenkins εξέτασε τις επιρροές πίσω από τη μάχη υψηλού προφίλ για την επιστροφή των μουσειακών τεχνουργημάτων σε μια προσπάθεια να επιδιορθώσει ιστορικά λάθη. Οι απόψεις της έρχονται σε αντίθεση με εκείνες μιας άλλης γνωστής ιστορικού και ραδιοτηλεοπτικού φορέα, της Dr Alice Roberts, η οποία συνάντησε πρόσφατα την Ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, ενώ γύριζε τη σειρά της για την Αρχαία Ελλάδα για το Channel 4.

Νωρίτερα αυτό το μήνα ή Roberts είπε στους Radio Times: «Ανήκουν πίσω στην Αθήνα. Δεν είναι το ίδιο, αλλά φαντάζομαι ότι μπορεί να ήμασταν αναστατωμένοι στην Αγγλία αν μια άλλη χώρα είχε σημαντικά κομμάτια από το Στόουνχεντζ και δεν τα έδινε πίσω. Αλλά στην πραγματικότητα το επιχείρημα είναι βαθύτερο από αυτό. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη να αναγνωρίσουμε μερικές από τις αμφισβητούμενες πρακτικές του παρελθόντος, οι οποίες συχνά πήγαιναν χέρι χέρι με την ιστορία».

Τον περασμένο μήνα, η Ελλάδα εξέλεξε νέο Πρόεδρο Δημοκρατίας, τον Κωνσταντίνο Τασούλα, ο οποίος είναι εξέχων υπέρμαχος της επιστροφής των μαρμάρων. Ως πρώην Υπουργός Πολιτισμού, έπαιξε βασικό ρόλο στην αναζωογόνηση των προσπαθειών για την ανάκτηση των 2.500 ετών γλυπτών.

Μέχρι πρόσφατα, η βρετανική απάντηση βασιζόταν στην ιδέα ότι η απομάκρυνση ήταν νόμιμη και ότι το Βρετανικό Μουσείο είναι ο ασφαλέστερος θεματοφύλακας. Όμως το επιχείρημα άλλαξε τα τελευταία χρόνια καθώς η Ελλάδα απομακρύνθηκε από την απλή διεκδίκηση ιδιοκτησίας. Το ερώτημα συχνά πλαισιώνεται τώρα ως ζήτημα «επανένωσης», που περιλαμβάνει το μοίρασμα της κληρονομιάς. Τη στάση αυτή τόνισε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος πρότεινε ότι η τέχνη μπορεί να διατηρηθεί σε διαφορετική χώρα χωρίς να χάσει τη σημασία της. Όμως το 2023, ο Rishi Sunak, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός εκείνη την εποχή, ακύρωσε μια συνάντηση με τον Μητσοτάκη την τελευταία στιγμή σε μια κίνηση που ερμηνεύτηκε ως τρόπος αποφυγής του ζητήματος.

Η Jenkins, επίτιμη υπότροφος στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, έλαβε συγχαρητήρια για τον διορισμό της από την Claire Fox, συνάδελφό της στην Ακαδημία Ιδεών. Η Fox είναι υπεύθυνη για το thinktank, που ιδρύθηκε πριν από 25 χρόνια με το κλείσιμο του Ζωντανού Μαρξισμού κι ενώ είναι μη κομματικό πολιτικό, προωθεί αυτό που περιγράφει ως «μια σθεναρή στάση σε επίμαχα ζητήματα». Επίσης, θετική στο ραντεβού ήταν και η συγγραφέας και παρουσιάστρια Timandra Harkness, η οποία είπε στον Observer ότι η Jenkins ασχολούνταν αποκλειστικά με τη σοβαρή δουλειά της προστασίας της ιστορίας και ότι «δεν θα συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο για να δώσει οποιαδήποτε εξωτερική μάχη».

«Εάν κανένας μαύρος ή μελαχρινός εκτός Λονδίνου δεν έκανε αίτηση για να γίνει διαχειριστής, θα έπρεπε να είχαν βγει να ψάξουν για κάποιον. Είναι εκεί έξω», είπε μια κορυφαία πολιτιστική προσωπικότητα που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία της, αλλά είναι απογοητευμένη από τη σύνθεση. Το συμβούλιο των 20 διαχειριστών του μουσείου περιέχει ένα μείγμα πολιτιστικών καταβολών, συμπεριλαμβανομένου του ινδοαμερικανού στελέχους της Amazon Priyanka Wadhawan και του οικονομολόγου καθηγητή Abhijit Banerjee καθώς και του οικονομολόγου Weijian Shan από την Κίνα και του Κολομβιανό-Αμερικανού φιλάνθρωπου Alejandro Santo Domingo. Τον περασμένο Ιούλιο, η γραμματέας Πολιτισμού Lisa Nandy ανακοίνωσε μια προσπάθεια να προσελκύσει το μεγαλύτερο απόθεμα ταλέντων στο σύστημα των δημόσιων διορισμών.

Ανακοινώνοντας τους διορισμούς, ο υπουργός Πολιτισμού Chris Bryant είπε: «Οι διορισμένοι από το δημόσιο βοηθούν στην ηγεσία ορισμένων από τα πιο γνωστά ιδρύματα του Ηνωμένου Βασιλείου και αυτά τα εξαιρετικά ταλαντούχα άτομα με ευρύ φάσμα προσωπικής και επαγγελματικής εμπειρίας θα συνεισφέρουν σημαντικά στον τρόπο λειτουργίας τους και θα βοηθήσουν στην προώθηση της βρετανικής ήπιας δύναμης στο εξωτερικό».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Όσο περιπλανιέμαι, κρατάω στο χέρι έναν τέλειο καφέ. Ζεστό, κρύο, εξαρτάται. Αλλά τέλειος είναι πάντα.

Είτε τον αγοράζω από το “The Room” της Μάρκου Μουσούρου, που άνοιξε πριν λίγα χρόνια, σε έναν μικρό, αλλά πλήρη από ιδέες χώρο. Δεν θυμάμαι ποιος είχε σχολιάσει χαρακτηριστικά ότι η γεύση του συγκεκριμένου καφέ στο “Room” αγγίζει μέχρι τα μάτια. Έτσι είναι. Και φυσικά η ποικιλία δεν σταματά εκεί. Κρουασάν με μύρτιλα, κέικ καρότου και τάρτα καρυδιού. Δεν μπορώ εύκολα να αποφασίσω. Συνήθως, σχεδόν μηχανικά, πλησιάζω το κεράκι «ποπ κορν», παίρνω μια βαθιά ανάσα και παραγγέλνω με σιγουριά τον καφέ μου. Την επόμενη φορά, κάτι άλλο θα μου κάνει εντύπωση.

Αν βρίσκομαι στη μεριά της Ερατοσθένους, μπαίνω χωρίς δεύτερη σκέψη στο “Shake n Bake” για κρύο καφέ και τσουρεκόνε. Μια σταλιά τόπος με πολλή φαντασία στις επιλογές και πάντα με έναν ήλιο να σκάει στο τζάμι. Μετά, κλασικά, Στάδιο, φανάρια, Ζάππειο και με ένα τεράστιο βήμα στα στενά της Πλάκας.

Όταν δε με νοιάζει ο χρόνος, προτιμώ την Αρχιμήδους. Για να πάρω φόρα και να τσουλήσω μέχρι το “Zillion’s”. Πάντα μα πάντα, πληρώνοντας, αφήνω και το ίδιο σχόλιο. «α, τι ωραίος καφές». Δε με έχουν βαρεθεί, μάλλον, γιατί κάθε φορά, προφέρω αλλιώς τα φωνήεντα. Μου απαντούν με χαμόγελο. Με ενημερώνουν και για τις γεύσεις στο παγωτό. Επίσης, στο Zillion’s,  έχω φάει απ’ τα καλύτερα μελομακάρονα.

Όταν ξεφεύγω από το αγαπημένο μου Παγκράτι, και λίγο πριν βρεθώ στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, έχω σταματήσει στο “Fika“, στη Βούρβαχη. Αγνές πρώτες ύλες, χωρίς έτοιμα μείγματα, αρώματα και συντηρητικά είναι η βάση για κάθε συνταγή. Τα brownies, ας πούμε, με την απέραντη σοκολάτα και τον ανθό αλατιού δεν παίζονται. Και δεν είναι τα μόνα. Κι επειδή πάνε μαζί αυτά: δέκα με τόνο, φυσικά, παίρνει και ο καφές. Νομίζω ότι είναι φανερό πόσο απαιτητική είμαι; Α, και μην ξεχάσω: Ο όρος “fika” χρησιμοποιείται στα σουηδικά για να περιγράψει μια αγαπημένη καθημερινή συνήθεια των Σουηδών, που έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας τους και της κοινωνικής ζωής τους. Κάποιοι θεωρούν πως ίσως είναι ένα από τα μυστικά που μαρτυρούν γιατί οι Σουηδοί, εδώ και χρόνια, φιγουράρουν πάντα στις λίστες με τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους του πλανήτη.

“Fika” είναι το «διάλειμμα», που συνηθίζουν να κάνουν οι Σουηδοί, για να απολαύσουν ένα καφεδάκι. Κι όταν λέμε διάλειμμα, μιλάμε για πραγματική ολιγόλεπτη διακοπή της όποιας δραστηριότητας: από εργασία, μέχρι βόλτα για ψώνια, δουλειές του σπιτιού ή οτιδήποτε άλλο.

Οι Σουηδοί πιστεύουν πως «ποτέ δεν μπορεί να είσαι τόσο απασχολημένος που να μην έχεις χρόνο για fika».

Δίκιο δεν έχουν; Μαζί τους, λοιπόν.

Σε μικρή απόσταση από το Ηρώδειο, στη συμβολή των οδών Ερεχθείου και Ν. Καλλισπέρη, εντοπίστηκε στο πλαίσιο επίβλεψης έργου τοποθέτησης δικτύου φυσικού αερίου, εντός σκάμματος πλάτους ενός μόλις μέτρου, άγαλμα από λευκό μάρμαρο, το οποίο αποδίδει γυμνή ανδρική μορφή στον τύπο του Ερμή Ludovisi. Το έργο ήταν τοποθετημένο εντός κατασκευής κτισμένης από ορθογώνιες πλίνθους και βρέθηκε σε αρκετά καλή κατάσταση.

Ο Ερμής Ludovisi, επίσης παλαιότερα γνωστός ως Mercurio Oratore (Ερμής ο Ρήτορας), είναι ένα ελληνιστικό γλυπτό του θεού Ερμή με τη μορφή του Ερμή Ψυχοπομπού. Είναι φτιαγμένο από πλάγιο μάρμαρο και είναι ένα κάπως λείο ρωμαϊκό αντίγραφο του 1ου αιώνα μ.Χ. σύμφωνα με ένα χάλκινο πρωτότυπο του 5ου αιώνα π.Χ., το οποίο παραδοσιακά αποδίδεται στον νεαρό Φειδία, περίπου το 440 π.Χ., ή εναλλακτικά στον Μύρωνα.

Το πρότυπό του συγκαταλέγεται στις πρώτες γλυπτικές αναπαραστάσεις του Ερμή ως νέου και αγένειου. Το πρώτο τέτοιο εύρημα αποκτήθηκε από τον καρδινάλιο Ludovico Ludovisi για τη συλλογή Ludovisi και έτσι για τα αγάλματα του Θεού Ερμή τέτοιου τύπου έχει υιοθετηθεί αυτή η ονομασία.

Στην περιοχή αυτή, στα νότια της Ακρόπολης, κατά τους αυτοκρατορικούς χρόνους (1ος-5ος αιώνας μ.Χ.) είχαν οικοδομηθεί μερικές από τις πλέον περίλαμπες αστικές επαύλεις της Αθήνας. Αυτά τα οικοδομήματα, τεκμήρια μίας πόλης που αποτελούσε αντικείμενο θαυμασμού και προσέλκυσης ευκατάστατων καλλιεργημένων αστών, ήταν πλούσια διακοσμημένα με δάπεδα που έφεραν ψηφιδωτή διακόσμηση και γλυπτά, έργα των περίφημων νεοαττικών εργαστηρίων.

Το προσωπικό της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Αθηνών, αφού ολοκλήρωσε την τεκμηρίωση του ευρήματος, μεριμνά για την ασφαλή μεταφορά του στα εργαστήρια συντήρησης, προκειμένου το έργο να λάβει την απαραίτητη φροντίδα.