Σε συνέντευξή της στο BBC, η πρωτευοντολόγος Dr. Jane Goodall τόνισε τον επείγοντα χαρακτήρα της προστασίας του περιβάλλοντος και της άγριας ζωής. Η Dr. Jane Goodall δήλωσε: «Βρισκόμαστε εν μέσω της έκτης μεγάλης εξαφάνισης. Δεν μας απομένει πολύς χρόνος για να αρχίσουμε να βοηθάμε το περιβάλλον. Έχουμε κάνει τόσα πολλά για να το καταστρέψουμε». Ωστόσο, δεν έχει χάσει κάθε ελπίδα. «Έχουμε ακόμη ένα χρονικό περιθώριο για να αρχίσουμε να επιβραδύνουμε την κλιματική αλλαγή και την απώλεια της βιοποικιλότητας. Αλλά είναι ένα παράθυρο που κλείνει».

Η Dr. Jane Goodall σημείωσε ότι η καταστροφή των άγριων τόπων συνδέεται με την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη, επειδή τα δέντρα είναι ζωτικής σημασίας για την απορρόφηση των ρυπογόνων αερίων. Όταν μελέτησε τους χιμπατζήδες πριν από 60 και πλέον χρόνια, η ακολουθία των εποχών ήταν σαν καλοκουρδισμένο ρολόι. Τώρα, μπορεί να βρέχει την ξηρή περίοδο και να είναι ξηρή η περίοδος των βροχών, γεγονός που δυσκολεύει τους χιμπατζήδες, τα πουλιά και τα έντομα.

Αυστηροί κανόνες για το περιβάλλον

Η Dr. Jane Goodall δήλωσε ότι είναι ζωτικής σημασίας να «επιβληθούν αυστηροί κανονισμοί για το τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι στο περιβάλλον. Να απομακρυνθούμε γρήγορα από τα ορυκτά καύσιμα και να σταματήσουμε τη βιομηχανική γεωργία. Είπε ότι αν δεν συμβούν αυτά τα πράγματα, «το μέλλον είναι τελικά καταδικασμένο».

Υπάρχουν εκατοντάδες περιπτώσεις ακραίας ζέστης κάθε χρόνο στις ΗΠΑ που σκοτώνουν περισσότερους ανθρώπους κατά μέσο όρο από άλλα θανατηφόρα καιρικά φαινόμενα, όπως οι τυφώνες. Ο θερμότερος καιρός προκαλεί επίσης χειρότερες και συχνότερες καταιγίδες. Οι υγρές περιοχές γίνονται πιο υγρές και τα ξηρά μέρη πιο ξηρά. Η Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας ανέφερε ότι το 2021 σημειώθηκαν 20 καταστροφές με βάση το κλίμα στις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν κόστος τουλάχιστον 1 δισ. δολάρια.

Τι γίνεται για την αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη;

Ο Dr. Jane Goodall λέει ότι μια λύση είναι η αποκατάσταση των οικοτόπων, όπως η φύτευση δέντρων. Το ίδρυμά της και η μη κερδοσκοπική εταιρεία τεχνολογίας εργάζονται ακριβώς γι’ αυτό. Τα τελευταία πέντε χρόνια, οι οργανισμοί της έχουν φυτέψει πάνω από δύο εκατομμύρια δέντρα στην Ουγκάντα.

Πηγή: Lifo.gr

«Οι μέλισσες αγκαλιάζονται»

Στην περίπτωση των μελισσών, ακολουθείται ομαδική προσπάθεια, για να παραμείνουν ζεστές. Οι εργάτριες συγκεντρώνονται γύρω από τη βασίλισσα μέσα στην κυψέλη, συστέλλοντας και χαλαρώνοντας τους μυς τους για να παράγουν θερμότητα. Το καλοκαίρι, έχουν αποθηκεύσει αρκετό μέλι ώστε να διατηρούν την ενέργειά τους στις κρύες ημέρες. Αυτή η στρατηγική, μοναδική στα έντομα, εξασφαλίζει ότι η κυψέλη παραμένει ζωντανή και ενεργή μέχρι την άνοιξη.

Όσο για τους σκίουρους, αν και είναι από τα τυχερά πλάσματα της φύσης, δεν επαναπαύονται. Η θερμοκρασία το σώματός τους τυγχάνει να παραμένει σταθερή το περισσότερο του έτους. Ωστόσο, έχουν αναπτύξει δικό τους μηχανισμό για να μην μεταβάλλεται η καθημερινότητά τους. Τον χειμώνα, οι σκίουροι περνούν λιγότερο χρόνο αναζητώντας τροφή έξω από τις φωλιές τους και συνηθίζουν να μοιράζονται περισσότεροι από ό,τι είθισται σκίουροι, μια φωλιά.

Οι αράχνες, βρίσκουν καταφύγιο στο έδαφος, κάτω από φύλλα ή σε κορμούς δέντρων. Αυτή η «υποχιονική» ζώνη, όπου η θερμοκρασία μπορεί να είναι ελάχιστα πάνω από το μηδέν, τους προσφέρει την απαραίτητη προστασία. Κατά τη διάρκεια των ψυχρών νυχτών του φθινοπώρου, ορισμένες αράχνες παράγουν ενώσεις που μοιάζουν με αντιψυκτικά, προστατεύοντας το σώμα τους από τη δημιουργία κρυστάλλων πάγου, κρατώντας παράλληλα, τα αυγά τους ασφαλή μέσα σε μεταξωτές θήκες με μόνωση.

Από την άλλη, οι χελώνες επιλέγουν διαφορετική προσέγγιση για να αντιμετωπίσουν τον χειμώνα. Είτε με βραδινή αδράνεια στο έδαφος είτε βυθισμένες στο νερό, όπου διατηρούνται ασφαλείς -ακόμη και κάτω από πάγο- προσαρμόζονται με εντυπωσιακό τρόπο. Οι χελώνες μπορούν να αναπνέουν μέσω συγκεκριμένων αιμοφόρων αγγείων στην επιφάνεια του δέρματος, στο στόμα ή ακόμη και στην κλοάκα. Σε περιπτώσεις έλλειψης οξυγόνου, ενεργοποιούν έναν μηχανισμό που δεν απαιτεί καθόλου οξυγόνο, ουδετεροποιώντας το γαλακτικό οξύ που συσσωρεύεται μέσω του ασβεστίου από το κέλυφός τους. Έτσι, καταφέρνουν να επιβιώσουν σε συνθήκες που θα μπορούσαν να είναι θανάσιμες για πολλά άλλα ζώα.

Πηγή: Lifo.gr

Ο “Stuck Squirrel” του Milko Marchetti επιλέχθηκε ως η νικήτρια φωτογραφία ανάμεσα σε περισσότερες από 9.000 συμμετοχές, ο μεγαλύτερος αριθμός συμμετοχών στον διαγωνισμό στη δεκαετή ιστορία του, ανέφεραν οι διοργανωτές σε δήλωση που δημοσιεύθηκε την Τρίτη.

Η ομάδα μείωσε τις συμμετοχές σε μια επιλογή 45 φωτογραφιών, οι οποίες στη συνέχεια τέθηκαν σε μια κριτική επιτροπή που επέλεξε τον γενικό νικητή καθώς και εννέα νικητές της κατηγορίας.

Η φωτογραφία του Marchetti δείχνει τη στιγμή που ένας κόκκινος σκίουρος μπαίνει στην κρυψώνα του στον κορμό ενός δέντρου, με τα πόδια του σε ορθή γωνία με τον κορμό. «Έχω τραβήξει πολλές, πάρα πολλές φωτογραφίες σκίουρων, σε πολλές καταστάσεις όλα αυτά τα χρόνια στην Ιταλία, αλλά αυτή μου φάνηκε πραγματικά αστεία και τόσο περίεργη, γιατί είναι ακριβώς εκείνη η στιγμή που ο σκίουρος αποσπά τα πίσω πόδια του από τον κορμό για να μπει στην κρυψώνα του», είπε ο Marchetti στη δήλωση. «Όποτε δείχνω αυτή την εικόνα στα σεμινάρια φύσης στο τοπικό μου κλαμπ φωτογραφίας, το κοινό πάντα ξεσπά σε γέλιο, οπότε έπρεπε να συμμετάσχω!».

Ο Stefan Maier, ανώτερος γενικός διευθυντής μάρκετινγκ στη Nikon Europe, δήλωσε ενθουσιασμένος που ανακοίνωσε τη νίκη του Marchetti, προσθέτοντας ότι η εικόνα του «αιχμαλωτίζει έξοχα τις παιχνιδιάρικες και απρόβλεπτες στιγμές που κάνουν τη φύση τόσο μαγευτική».

Μεταξύ των εννέα νικητών της κατηγορίας ήταν ο Kingston Tam, ο οποίος κέρδισε το Nikon Young Photographer Award με μια κοντινή λήψη ενός χαμογελαστού βάτραχου, και ο 10χρονος Flynn Thaitanunde-Lobb, ο οποίος έγινε ο νεότερος νικητής στην κατηγορία με τέσσερις εικόνες ενός rock star σκίουρου που κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία Portfolio.

Την κατηγορία βίντεο κέρδισε ο Kevin Lohman για το πλάνα του με μία κόκκινη αλεπού που κάνει zoomies στο γρασίδι μέσα στην απόλαυση, ένα παγωμένο πρωινό.

Ο νικητής του περασμένου έτους ήταν μια εικόνα ενός θηλυκού γκρι καγκουρό που έχει μια πόζα σα να παίζει κιθάρα στον αέρα, που τραβήχτηκε από τον φωτογράφο Jason Moore νωρίς ένα πρωί σε ένα χωράφι με αγριολούλουδα στα προάστια του Περθ της Αυστραλίας.

Πηγή: CNN UK

Η Marwell Wildlife έχει συνεργαστεί με το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον για την ανάπτυξη μη πληρωμέμων εναέριων οχημάτων (UAV) για τον εντοπισμό και την αξιολόγηση των ζώων χωρίς να τα ενοχλεί. Το έργο θα ξεκινήσει με την παρακολούθηση ειδών λεοπάρδαλης του χιονιού και οπληφόρων στο Εθνικό Πάρκο Altyn-Emel στο Καζακστάν και της ζέβρας του Grevy στην Κένυα.

Η ομάδα αναπτύσσει τεχνολογία που επιτρέπει στα ζώα να αναγνωρίζονται από τον ουρανό χρησιμοποιώντας θερμική απεικόνιση, κάμερες υψηλής ευκρίνειας και τεχνητή νοημοσύνη για τη διαφοροποίηση μεταξύ των μεμονωμένων μοτίβων τριχώματος.

Μια εκπρόσωπος της Marwell Wildlife, που διαχειρίζεται τον ζωολογικό κήπο Marwell κοντά στο Γουίντσεστερ, είπε: «Κάθε ζέβρα , για παράδειγμα, έχει ένα μοναδικό μοτίβο λωρίδας και μοιάζει πολύ με ανθρώπινο δακτυλικό αποτύπωμα ή γραμμωτό κώδικα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αναγνώριση ενός ατόμου. Ο καθηγητής Philip Riordan, διευθυντής διατήρησης στο Marwell Wildlife, πρόσθεσε: «Οι πιθανές εφαρμογές των υπαρχουσών τεχνολογιών για τη διατήρηση της άγριας ζωής είναι ήδη τεράστιες και σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητες. Αυτό το έργο θα χρησιμοποιήσει ό,τι είναι διαθέσιμο και, με τους συνεργάτες μας, θα οδηγήσει σε περαιτέρω καινοτομίες που μπορούν να βοηθήσουν τους οικολόγους σε όλο τον κόσμο». Η Marwell Wildlife είπε ότι τα drones είχαν υποβληθεί σε πολλές δοκιμές, συμπεριλαμβανομένων δύο στο ζωολογικό κήπο του Χάμσαϊρ.

Ο εκπρόσωπος της φιλανθρωπικής οργάνωσης πρόσθεσε: «Κατά τη διάρκεια της πιο πρόσφατης δοκιμής, τα drones κατέγραψαν εικόνες με αρκετή λεπτομέρεια για να δουν τις φλέβες στο αυτί μιας ζέβρας από 120 μέτρα ύψος. «Ακόμη και οι σκιές των ζώων μπορούν να δώσουν στους οικολόγους πληροφορίες σχετικά με τα ζώα που κοιτάζουν· για παράδειγμα, οι όρυγες με κέρατο μοιάζουν όλοι από ψηλά, αλλά οι σκιές των αρσενικών δείχνουν ξεκάθαρα τα κέρατά τους. Οι λειτουργίες ζουμ επιτρέπουν στην ομάδα μας να ελέγχει την κατάσταση του σώματος, για παράδειγμα, ελέγχοντας εάν η λεκάνη και τα πλευρά ενός ζώου είναι ιδιαίτερα ορατά, ένδειξη ότι μπορεί να μην έχουν πρόσβαση σε επαρκείς πόρους».

Πρόσθεσε, «Την επόμενη χρονιά, τα UAV θα αναπτυχθούν στο Καζακστάν και την Κένυα, όπου συνεργαζόμαστε με το Grevy’s Zebra Trust και την υπηρεσία Wildlife της Κένυας». «Ο απώτερος στόχος του έργου είναι η ανάπτυξη μιας προσαρμόσιμης πλατφόρμας UAV που μπορεί να γίνει ευρέως προσβάσιμη στους οικολόγους σε όλο τον κόσμο. Οι δοκιμές στο Καζακστάν και την Κένυα θα παρέχουν μελέτες περιπτώσεων και θα βοηθήσουν την ομάδα του έργου να διασφαλίσει ότι η τεχνολογία μπορεί να αποδώσει σε σχέση με τις ανάγκες του έργου. Με τον καιρό, ωστόσο, τα drones θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παρακολούθηση άγριων πληθυσμών ζώων υπό εξαφάνιση σε όλο τον κόσμο με μη επεμβατικό, οικονομικά αποδοτικό και αμοιβαία επωφελές τρόπο».

Πηγή: Daily Sabah

Τα τελευταία χρόνια, όσοι έχουν αναλάβει τη διάσωση του είδους που κινδυνεύει να εξαφανιστεί έχουν να αντιμετωπίσουν και ένα άλλο πρόβλημα: Τις ορδές των ανθρώπων που συρρέουν στα μέρη όπου φωλιάζουν και αναπαράγονται για να τα φωτογραφίσουν.

Παρόλο που είναι παράνομο να ενοχλεί κανείς τα capercaillie – ειδικά κατά τη διάρκεια της περιόδου αναπαραγωγής από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο, αυτό δεν έχει αποτρέψει τους παρατηρητές πουλιών και τους φωτογράφους της φύσης, που παρακινούνται από την πιθανότητα μίας εντυπωσιακής και σπάνιας λήψης. Την άνοιξη του 2022, 17 άτομα βρέθηκαν κοντά στο μέρος όπου συγκεντρώνονται τα αρσενικά για να τραβήξουν την προσοχή των θηλυκών, λέει η Carolyn Robertson, υπεύθυνη του προγράμματος Cairngorms Capercaillie Project. Την ίδια χρονιά, ένας παρατηρητής πουλιών καταγράφηκε από την κάμερα να διώχνει έξι capercaillie από τον τόπο αναπαραγωγής τους και, παρόλο που συνελήφθη, αφέθηκε ελεύθερος με μια προφορική προειδοποίηση. Όμως, η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Είναι πολλά τα likes, Robertson

Ακόμα και μία στιγμιαία ενόχληση μπορεί να διαταράξει ένα πτηνό και να μην προχωρήσει στη διαδικασία αναπαραγωγής, λέει η Robertson. «Γνωρίζουμε ότι αυξάνει τα επίπεδα άγχους τους, οπότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην επέστρεψαν στην περιοχή για να αναπαραχθούν». Ωστόσο, το να αποθαρρύνεις τους «λάτρεις της φύσης» από το να τα αναζητούν σπάνια ζώα και πτηνά είναι τελικά πολύ πιο δύσκολο από ό,τι πίστευαν οι ειδικοί. Όταν οι άνθρωποι έχουν τραβήξει σπάνιες φωτογραφίες και τις έχουν αναρτήσει στο διαδίκτυο, αποσπώντας χιλιάδες like, «μέχρι τη στιγμή που τους ζητάμε να τις κατεβάσουν, τους έχει αποφέρει τόσα πολλά εύσημα, που δεν θέλουν πια να το κάνουν», παραδέχεται η Robertson.

Social Media: Αυτή η μάστιγα

Τα social media αποτελούν μία νέα και διαρκώς αυξανόμενη απειλή για τα ευάλωτα είδη και τους οικοτόπους σε όλο τον κόσμο. Μια δημοσίευση στο περιοδικό Science of The Total Environment ανέδειξε τις αρνητικές επιπτώσεις των διαδικτυακών αναρτήσεων και των φωτογραφιών στη βιοποικιλότητα. Με το να εφιστούν την προσοχή στη σπάνια χλωρίδα και πανίδα – και σε ορισμένες περιπτώσεις στην ακριβή τοποθεσία τους – οι λάτρεις της φύσης που δημοσιεύουν τα ευρήματά τους, κατά κάποιο τρόπο, «προσκαλούν» και άλλους στις συγκεκριμένες περιοχές, οι οποίοι συχνά χρησιμοποιούν ανήθικες τακτικές – όπως αναπαραγωγή των φωνών των πουλιών ή χρήση δολωμάτων – για να εξασφαλίσουν μία πολυπόθητη λήψη. Ο Robert Davis, λέκτορας στην Οικολογία της άγριας ζωής στο Πανεπιστήμιο Edith Cowan της Αυστραλίας και κύριος συγγραφέας της μελέτης, αναφέρει πως η έρευνα «καθοδηγήθηκε από τη συλλογική οργή» επειδή οι επιστήμονες είδαν παρθένα φυσικά σημεία και ευάλωτα είδη να επηρεάζονται αρνητικά από τους επισκέπτες.

«Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ίσως ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας περίοδος όπου να μπορείς να μοιράζεσαι πληροφορίες τόσο γρήγορα σε τόσους πολλούς ανθρώπους, και μαζί με αυτό ήρθε αυτή η τεράστια πίεση στα οικοσυστήματα», λέει.

Συνεχιζόμενες ενοχλήσεις

Το απειλούμενο με εξαφάνιση είδος blue-crowned laughingthrush, ένα πτηνό με υπέροχο κίτρινο χρώμα, που ζει σε μια μικρή περιοχή της επαρχίας Jiangxi στην Κίνα, πιστεύεται ότι έχει αλλάξει τα σημεία όπου φτιάχνει τις φωλιές του ως απάντηση στη «σοβαρή ενόχληση» από τους φωτογράφους άγριας ζωής. Το 2022, ομάδες φωτογράφων εμφανίστηκαν στο Shetland, αναζητώντας ένα άλλο σπάνιο πτηνό, το lanceolated warbler, προκαλώντας ενδεχομένως την εγκατάλειψη της περιοχής από το πουλί. Επιπλέον, τον περασμένο Αύγουστο, ένας φωτογράφος τιμωρήθηκε με πρόστιμο άνω των 1.600 λιρών επειδή ενόχλησε έναν Σφηκιάρη (European honey buzzard) που βρισκόταν στη φωλιά του – ενός αρπακτικού πτηνού, στην Ουαλία.

Απειλή και για τα φυτά

Η ορχιδέα Queen of Sheba, η οποία μπορεί να χρειαστεί 10 χρόνια για να ανθίσει και βρίσκεται μόνο σε μια μικρή περιοχή της νοτιοδυτικής Δυτικής Αυστραλίας, είναι ένα εξαιρετικά επιθυμητό εύρημα για πολλούς «κυνηγούς» σπάνιων φυτών. «Χρειάστηκε να περιφράξουν την ορχιδέα και να βάλουν κάμερες», λέει ο Davis, ο οποίος παραδέχεται πως όλα αυτά τα μέτρα ακούγονται «ακραία» αλλά είναι αναγκαία για την ασφάλεια πολλών φυτών και λουλουδιών που κινδυνεύουν από τους ανθρώπους που τα ξεριζώνουν για να τα φυτέψουν αργότερα στον κήπο τους.

«Όσο πιο σπάνιο είναι κάτι, τόσο περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να το δουν», αναφέρει ο καθηγητής. Ο James Lowen, από την άλλη, συγγραφέας φυσικής ιστορίας λέει ότι τα πρότυπα μεταξύ των φυσιολατρών έχουν υποχωρήσει, ίσως λόγω της ευκολίας λήψης και ανταλλαγής φωτογραφιών στο διαδίκτυο. «Υπάρχουν πλέον περισσότεροι άνθρωποι που το χόμπι τους είναι η φωτογράφηση της άγριας φύσης, παρά η παρατήρηση της άγριας φύσης, και υποψιάζομαι ότι δεν έχουν ανατραφεί με την ίδια προσοχή στη δεοντολογία και τη δεξιοτεχνία πεδίου».

Τα φήνουμε στην ησυχία τους

Ο Lowen αφαίρεσε τα capercaillie από την πιο πρόσφατη έκδοση του βιβλίου του, “52 Wild Weekends”, για να αντικατοπτρίσει τις επιπτώσεις της ανθρώπινης όχλησης στην επιτυχία της αναπαραγωγής τους. «Όλοι θέλουμε να βλέπουμε τα capercaillie – είναι αξιοσημείωτα πλάσματα […] αλλά οπωσδήποτε, οι πτηνοπαρατηρητές πρέπει να μένουν μακριά». Το Cairngorms Capercaillie Project, εν τω μεταξύ, προσπαθεί να αξιοποιήσει τη δύναμη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τη διάσωση του είδους: Το 2023, ξεκίνησε μία εκστρατεία προτρέποντας τους ανθρώπους να μην ψάχνουν για το συγκεκριμένο πτηνό ή να δημοσιεύουν φωτογραφίες στο διαδίκτυο.

Η Robertson λέει ότι είχε ήδη θετικό αποτέλεσμα, καθώς τη φετινή σεζόν παρατηρήθηκαν 55% λιγότεροι πτηνοπαρατηρητές, φωτογράφοι και ομάδες ξεναγών γύρω από τις τοποθεσίες των πτηνών.

Πηγή: Pride.gr / Guardian

Με θυμάμαι πιτσιρικά να αλωνίζω την εξοχή, στην Νέα Αβόρανη, το χωριό που μεγάλωσα έξω από την πόλη του Αγρινίου, μαζί με τους παππούδες. Είχα την τύχη και την τιμή να είμαι εγγονός ενός παλιού κυνηγού, του Βασίλη Κατσαντώνη. Αυτός μού μετέδωσε την αγάπη για την φύση, με σεβασμό και ήθος, αφήνοντάς με όμως και εντελώς ελεύθερο να επιλέξω αν θα αγαπήσω την φύση (μέσα από μια φωτογραφική μηχανή, όπως κι έγινε αργότερα) ή αν θα γίνω κυνηγός. Έντονα βιώματα, που παίζουν σημαντικό ρόλο για ένα παιδί. Οι παππούδες είναι μια τελευταία γενιά ρεαλιστών της ζωής και υποστηρικτών της συνύπαρξης ανθρώπου – άγριας ζωής. 

Μεγαλώνοντας στην φύση, ναι, νιώθεις μοναξιά, σε σύγκριση με το αν ζούσες στην πόλη. Αλλά στην φύση, ούτως ή άλλως, υπάρχει η μοναξιά. Αρκετά άγρια ζώα παλεύουν μόνα τους εκεί έξω, το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, για να επιβιώσουν. Είμαι άνθρωπος έντονα κοινωνικός, αλλά η ενασχόληση με την φύση και η διαβίωση σε αυτήν με έχει κάνει κάπως μοναχικό, και αρκετά χαμηλών τόνων. Αυτό, διότι δύσκολα θα βρεις στην επαρχία ανθρώπους να «επιζητούν την περιπέτεια και την ταλαιπωρία του να μένεις έξω, στο βουνό». Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Εγώ έχω ταχθεί στην φύση.

Ο φωτογράφος ζει με την τέχνη της φωτογραφίας, καθημερινά. Αντιμετωπίζει διαφορετικά και ως οπτική και ως προσέγγιση την πραγματικότητα. Ο πατέρας μου είχε μια φιλμάτη φωτογραφική μηχανή παλιότερα, αλλά μού δάνειζε επίσης και μια βιντεοκάμερα με κασέτες. Τότε έτρεχα να καταγράψω γερακίνες, στα κτήματα. Πολύ όμορφα σκηνικά. Η έντονη, φρέσκια ανάγκη ενός νέου ανθρώπου να ασχοληθεί με το φυσικό στοιχείο. Αργότερα, μεγαλώνοντας, η αγάπη για την φωτογραφία φύσης οδήγησε, μοιραία, σε αρκετές συνεργασίες, εκθέσεις κτλ, σε διάφορα μέρη της χώρας, αλλά και σε τοπικό επίπεδο. Πάντα με γνώμονα και στόχο την ανάδειξη της προστασίας του περιβάλλοντος και την ευαισθητοποίηση του κόσμου σχετικά με τα απειλούμενα είδη της άγριας ζωής. Ελάχιστες έως μηδενικές φορές, έβγαλα χρήματα από αυτή την ενασχόληση. Ήταν άλλα τα κίνητρα, πάντα. 

Στην φωτογραφία άγριας φύσης, είναι απαραίτητο να έχεις ατσάλινη υπομονή και γερά νεύρα, γιατί είναι πιθανό να χάσεις μια όμορφη στιγμή, για την οποία μπορεί να περίμενες ώρες ή μέρες  να την απαθανατίσεις. Η εμπειρία της ιχνηλασίας, η γνώση του αντικειμένου και των συνηθειών κάθε είδους, που θες να ασχοληθείς φωτογραφικά, είναι απαραίτητα προσόντα για να μειώνεις αυτή την (καρτερική) αναμονή και ίσως απογοήτευση, που μπορεί να επέρχεται (αρκετά συχνά). Συνήθως, ένας φωτογράφος άγριας φύσης, με σοβαρούς στόχους, πρέπει να γνωρίζει για την επιβίωση στο βουνό ή αλλού και γενικά να αυτοσχεδιάζει. Είναι σύνθετο. Από το 2017, ασχολούμαι με το Camera trapping ενεργά. Πρόκειται για κάτι καινούριο στην Ελλάδα, που αφορά σε αυτοματισμούς και κάμερες με σύνθετα κυκλώματα, που απαθανατίζουν τα ζώα στο βουνό με μεγαλύτερη ευκολία και γενικά «σε ξεκουράζουν». Είναι μια άλλη οπτική, καθώς μπορείς να δημιουργείς φωτογραφίες ζώων μέσα στο φυσικό τους περιβάλλον με ευρύ φακό, κάτι που δίνει άλλη διάσταση στο τελικό αποτέλεσμα. Αλλά είναι τόση η ταλαιπωρία της προετοιμασίας, που στο τέλος έστω και μια εικόνα να έχεις είναι θείο δώρο. Γενικά, μ’ αρέσει να πειραματίζομαι έντονα.

Το Wolf monitoring αφορά σε μια εθελοντική, ατομική προσπάθεια κι ανάγκη (πρόκειται για το αγαπημένο μου είδος) να καταγραφούν, για ερευνητικούς λόγους κυρίως, οι λύκοι στην περιοχή της ορεινής Ναυπακτίας και πέριξ. Κάτι που τρέχει ενεργά από το 2017, τότε που ζούσα, για ένα διάστημα, έξω, σε κατασκήνωση, ακολουθώντας μια αγέλη λύκων, κοντά στο χωριό Λιβαδάκι της Ορεινής Ναυπακτίας. Ήταν όμορφα χρόνια, γεμάτα πρωτόγνωρες εμπειρίες. Ύπνος στο ύπαιθρο και να ακούγονται ουρλιαχτά κοντά σου, τοποθέτηση καμερών, πολλά χιλιόμετρα, ταξίδια, συναρπαστικές περιπλανήσεις με φίλους, συνεργάτες και κτηνοτρόφους της περιοχής, όπως ο Γιάννης Σμάνης κι άλλοι. Οι ντόπιοι είναι η ψυχή της προσπάθειας, διότι γνωρίζουν απ’ έξω κι ανακατωτά το βουνό και μπορούν να σε διευκολύνουν. Παράλληλα, μ’ αρέσει να τους βάζω και αυτούς στη διαδικασία, γιατί στην τελική, είναι μια όμορφη ενασχόληση για όλους όσοι θέλουν να μάθουν περισσότερα για αυτό το χαρισματικό είδος. Είναι δύσκολη πάντως η καταγραφή επειδή αυτό το ζώο, ο λύκος, είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από μένα. Αλλά, όπως λένε, για ό, τι ποθείς πολύ, πρέπει να κοπιάζεις.

Ο φόβος πηγάζει από διάφορες αιτίες. Ο φόβος για το βουνό και τους κινδύνους, που κρύβει, προφανώς και πάντα θα υπάρχει. Απλά είναι στο χέρι του κάθε ανθρώπου πώς τον διαχειρίζεται.  Μεγάλωσα στην εξοχή και το βουνό. Αργότερα, επίτηδες, έφευγα για δήθεν διακοπές, που στην πραγματικότητα ήταν σκληραγώγηση στο βουνό και διανυκτερεύσεις, χωρίς άνεση. Νικούσα και παράλληλα μάθαινα τους «φόβους» μου. Ο κανόνας είναι να δείχνεις σεβασμό στη φύση και να γνωρίζεις. Να έχεις την γνώση και ό,τι είναι απαραίτητο για την φύση. Για να μην φοβάσαι.

Η προσπάθεια διάσωσης φιδιών με την Πυροσβεστική Υπηρεσία Αγρινίου ξεκίνησε δειλά – δειλά το 2014. Από τότε έχουμε διασώσει πάνω από 150 φίδια κάθε είδους, σε καταγεγραμμένα περιστατικά και στατιστικά διασώσεων. Ο δήμος Αγρινίου με στήριξε κάπως οικονομικά όλα αυτά τα χρόνια σε αυτή την ατομική δράση, αλλά σίγουρα περίμενα παραπάνω, γιατί αυτό που κάναμε ήταν έργο, που αφορούσε σε μια ολόκληρη, μεγάλη πόλη, όπως είναι το Αγρίνιο και τα γύρω μέρη. Πλέον, η υπηρεσία «τρέχει» μόνη της, διότι δεν έχω ελεύθερο χρόνο λόγω πρωινής εργασίας, οπότε η δράση αυτή έχει παγώσει από μέρους μου. Πολλές φορές, μέσω αυτής της εμπειρίας, έχω αναρωτηθεί  «μπορεί ένας απλός άνθρωπος να φέρει την αλλαγή»;. Υπάρχουν μέρες που το πιστεύω κι άλλες που χάνω την πίστη μου.

Η απαξίωση για την φύση και την άγρια ζωή έχει να κάνει με το ότι ο σημερινός άνθρωπος ζει μεγάλο μέρος της ζωής του στα αστικά κέντρα, έχοντας απομακρυνθεί από την φύση (και τις ανάγκες  της). Από την άλλη, όσοι ζουν στην επαρχία έχουν άγνοια απέναντι στα θέματα του φυσικού περιβάλλοντος, ενώ μένουν κι αμέτοχοι. Σε κάθε περίπτωση, η φύση βγαίνει ζημιωμένη και ο άνθρωπος, πάντα εγωιστικά, θα θέλει να υπερτερεί της φύσης, χωρίς προσόντα όμως.

Η φάρμα προέκυψε από την ανάγκη να ταιριάξω παρελθόν και παρόν. Οι παππούδες κι ο προ -παππούς μου είχαν ζώα. Όταν έχασα τους παππούδες, θέλησα να δημιουργήσω κάτι από το μηδέν, που να θυμίζει την ζωή τους και παράλληλα τα παιδικά μου βιώματα, αφού πάντα έπαιζα με τα ζώα του τότε μικρού αγροκτήματος, που συντηρούσε ο παππούς. Μια φάρμα για να στηθεί θέλει ένα μικρό κεφάλαιο, αλλά μπορείς να την προχωράς σταδιακά, χωρίς να έχεις οικονομικές βλέψεις αρχικά. Ανάλογα ο καθένας πού αποσκοπεί. Εγώ εκμεταλλεύομαι τα ζώα μου ήπια, ενώ προσπαθώ να φέρνω τον κόσμο και κυρίως τα μικρά παιδιά σε επαφή με τα ζώα. Δεν υπάρχει καλύτερη επιρροή. Η συμβίωση με τα ζώα της φάρμας δεν σχετίζεται με την έννοια της πολυμελούς οικογένειας. Πολλά τα μέλη, αλλά αγαπημένα μεταξύ τους. Έτσι είμαι κι εγώ με τα ζώα μου. Κι όλο αυτό είναι πλήρως ανταποδοτικό.

Το μέλλον κανείς δεν μπορεί να το προγραμματίσει. Θα ήθελα να καταφέρω να ακολουθήσω το όνειρό μου να ασχοληθώ επαγγελματικά με τα ζώα, την άγρια ζωή, ακόμη και να γίνω φροντιστής ζώων. Ή απλά να τα αφήσω όλα, να μαζέψω συμπράγκαλα και να μείνω μόνιμα στο βουνό, μακριά από την πολύβουη πόλη. Προς το παρόν, έχω μια καθημερινή ρουτίνα, αλλά νοερά είμαι σε ένα εξοχικό, στο βουνό, γιατί εκεί κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Η φάση να είσαι νέος και να έχεις ”retirement plan” με ξεπερνάει κάπως. Σημαντικό είναι να ακολουθείς αυτό που αγαπάς και να το κάνεις πράξη. Και ας μην ζεις προσωρινά στο όνειρο.