Όπως ο León, που σήμερα διατηρεί δική του αλυσίδα κέντρων pilates στη Σαντιάγο ντε Κομποστέλα, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι νιώθουν ότι μέσω του pilates βελτίωσαν τη δύναμη, την ευλυγισία, την αντοχή και τη σταθερότητά τους. Η δημοφιλία του pilates δεν είναι νέα: μέχρι και η Madonna μιλούσε για αυτό στο άλμπουμ της American Life πριν από πάνω από 20 χρόνια. Μακριά από μια απλή μόδα, έχει εξελιχθεί σε βασικό πυλώνα για φυσικοθεραπευτές, γυμναστήρια, κατασκευαστές αθλητικού εξοπλισμού και γυμναστές. Από την πανδημία και μετά, η ανάπτυξη είναι αξιοσημείωτη.

«Οι άνδρες, για παράδειγμα, προσεγγίζουν όλο και περισσότερο το pilates», παρατηρεί ο Eduardo Correa, καθηγητής στο OBS Business School και διευθυντής πρόσφατης μελέτης για την κουλτούρα της ευεξίας. Εκτιμά ότι η ζήτηση αυξάνεται κάθε χρόνο με ρυθμό άνω των δύο ψηφίων: «Το pilates είναι ιδανικό συμπλήρωμα για τα αθλητικά κέντρα».

Η επιτυχία του οφείλεται στο ότι τα μαθήματα ενδυνάμωσης πυελικού εδάφους προσελκύουν τόσο αθλητές όσο και άτομα με καθιστική ζωή ή όσους περνούν ώρες μπροστά σε υπολογιστή. Τα αποτελέσματα φαίνονται με τον χρόνο, ενισχύοντας την αφοσίωση των ασκούμενων.

Η οικονομική διάσταση του pilates

Ωστόσο, λίγες αναλύσεις εξειδικεύουν το οικονομικό του βάρος. Οι περισσότερες έρευνες για τον αθλητισμό και την ευεξία συνυπολογίζουν το pilates μαζί με άλλες πρακτικές όπως yoga ή crossfit. Σύμφωνα με την ινδική εταιρεία Future Data Stats, η παγκόσμια αγορά pilates εκτιμάται στα 176 δισεκατομμύρια δολάρια (149 δισ. ευρώ) και προβλέπεται μέση ετήσια ανάπτυξη 11,5% έως το 2032.

Φέτος, υπήρξαν αρκετές εξαγορές μεταξύ μικρών αλυσίδων κέντρων στην Ευρώπη, αλλά καμία δεν έχει πραγματικά μεγάλη οικονομική εμβέλεια. Στην Ισπανία, λειτουργούν πάνω από 600 επιχειρήσεις με το pilates στην επωνυμία τους – κυρίως μικρά στούντιο γειτονιάς, ακαδημίες fitness, κλινικές ή προσωπικοί προπονητές. Επιπλέον, πολλά γυμναστήρια προσφέρουν μαθήματα pilates λόγω της αυξανόμενης ζήτησης.

Υπάρχουν επίσης λίγοι κατασκευαστές εξοπλισμού (όπως reformer, tower, cadillac, καρέκλα, βαρέλι και άλλα αξεσουάρ), όμως οι πιο γνωστές εταιρείες βρίσκονται στις ΗΠΑ (π.χ. Balance Body ή Gratz), με τιμές που ξεκινούν από τα 4.500 δολάρια (3.800 ευρώ) για ένα βασικό reformer και φτάνουν πάνω από 11.000 δολάρια για εξελιγμένα μηχανήματα.

Η Ángeles Cancio, της εταιρείας Elina Pilates στη Ναβάρα, εξηγεί ότι αρχικά ο Joseph Pilates σχεδίασε το λεγόμενο «κλασικό pilates» με συγκεκριμένες μηχανές κι ασκήσεις, αλλά σήμερα η κατηγορία έχει εξελιχθεί με μεγαλύτερα όργανα και περισσότερες λειτουργίες για αποκατάσταση. Η μισή παραγωγή τους εξάγεται σε ώριμες αγορές όπου οι πελάτες συχνά αγοράζουν πτυσσόμενα όργανα για το σπίτι – κάτι ασυνήθιστο στην Ισπανία.

Παράλληλα σημειώνει την έξαρση προϊόντων-μαϊμού σε ψηφιακά σουπερμάρκετ που κοστίζουν ως και 10 φορές λιγότερο: «Κάθε εταιρεία προστατεύει τα σχέδιά της όπως μπορεί. Οι δικές μας μηχανές έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής – πριν τα επτά χρόνια χρειάζονται ελάχιστη συντήρηση πέρα από φθαρτά μέρη», τονίζει.

Pilates μετά την πανδημία & εκπαίδευση ειδικών

«Μετά την covid η ζήτηση αυξήθηκε πολύ», εκτιμά ο επιχειρηματίας Antonio León, με κέντρα σε τρεις πόλεις της Γαλικίας. Είτε πρόκειται για κλασικό είτε για σύγχρονο pilates –εκτός των μαθημάτων εδάφους όπου απαιτείται μόνο στρώμα– «η μεγαλύτερη επένδυση για μια επιχείρηση είναι στα μηχανήματα. Ένας εξοπλισμός των 10.000 ευρώ πιθανότατα έχει αναπτυχθεί στις ΗΠΑ με πατέντα κι εξειδικευμένη μηχανική πίσω του. Υπάρχουν όμως και κινέζικα μηχανήματα στα 700 ευρώ. Το συγκρίνω με τα αυτοκίνητα: υπάρχει μεγάλη γκάμα τιμών και ποιότητας».

Ένας ακόμη πυλώνας του χώρου είναι η εκπαίδευση. Οι ειδικοί επισημαίνουν πως το σημαντικότερο είναι οι καλοί εκπαιδευτές· ωστόσο οποιοσδήποτε μπορεί να διδάξει pilates χωρίς συγκεκριμένο πτυχίο ή επίσημη πιστοποίηση παρακολούθησης μαθημάτων. Έτσι, σύμφωνα με τις αρχές του ιδρυτή, «ο καθένας ερμηνεύει κατά βούληση – πολλές φορές οι πληροφορίες αλλοιώνονται σαν στο χαλασμένο τηλέφωνο», αναφέρει ο León.

Η φυσικοθεραπεύτρια Judith Sánchez, από τον ισπανικό σύλλογο Aefep, τονίζει επίσης το μεγάλο εύρος διδακτικών προσεγγίσεων: «Το pilates είχε ελάχιστη επιστημονική τεκμηρίωση πέραν των οδηγιών του ιδρυτή που πέθανε τη δεκαετία του ’60». Η μέθοδός του βασιζόταν στην ενδυνάμωση της βαθιάς σταθεροποιητικής μυϊκής ομάδας· στη συνέχεια εξελίχθηκε θεραπευτικά κι έτσι δημιουργήθηκαν τα πρώτα μαθήματα για φυσικοθεραπευτές.

«Δεν υπάρχει επίσημη ή αναγνωρισμένη εκπαίδευση pilates ούτε προβλέπω να υπάρξει», συνεχίζει η Sánchez. «Από εκεί κι έπειτα εμείς ως φυσικοθεραπευτές διδάσκουμε θεραπευτική άσκηση – ανατομία, βιομηχανική, παθολογία… αυτά δεν διδάσκονται σε ένα απλό μάθημα pilates». Παραδέχεται πάντως ότι το pilates έκανε γνωστό το επάγγελμά τους: «Μετά την πανδημία υπήρξε έκρηξη ζήτησης· πλέον όλοι προσλαμβάνουν κάποιον ειδικό».

Ο Bruno Oliveira, φυσικοθεραπευτής εξειδικευμένος στην αποκατάσταση στη Hyperice, ανήκει σε αυτή τη νέα γενιά επαγγελματιών: «Για άτομα με τραυματισμούς το pilates είναι θεμελιώδες γιατί ενδυναμώνει τον πυρήνα του σώματος. Τα οφέλη είναι πολλαπλά: βελτίωση στάσης σώματος, ευθυγράμμισης· χρησιμοποιείται για πρόληψη τραυματισμών σε άτομα με καθιστική ζωή…». Στον κλάδο του θεωρεί το pilates κομβικό: «Παλαιότερα για πόνο στη μέση γινόταν μασάζ· σήμερα δουλεύουμε ευλυγισία πίσω μυϊκής αλυσίδας, πυελικό έδαφος, μέσο γλουτιαίο…».

Ανάλογη αλλαγή βλέπουν κι επιχειρηματίες που αναζητούν μεγαλύτερη ανταμοιβή από τον χώρο: Η Laura de Toro, πρώην γυμνάστρια που πλέον έχει franchise της μάρκας Nexes Pilates δηλώνει: «Έχω ήδη υπογράψει 20 νέες συνεργασίες. Το προφίλ αλλάζει – όλο και περισσότεροι νέοι ψάχνουν προκλητικά μαθήματα, άψογα κέντρα και υψηλό επίπεδο κινήτρων. Το pilates πλέον ξεπερνά τα στενά του όρια».

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Με αυτούς τους «μαγειρικούς όρους» επιχείρησε να περιγράψει την εμπειρία του από την Αγορά ο φετινός ambassador της, ο σεφ Σωτήρης Κοντιζάς. Σε μια χαλαρή συνάντηση γνωριμίας με δημοσιογράφους, στο «Δωμάτιο με θέα» του Ολύμπιον, μίλησε για όσα είδε και ένιωσε στο Φεστιβάλ, για τη σχέση του με τη Θεσσαλονίκη, για τις ταινίες που πρόλαβε να παρακολουθήσει, αλλά και -φυσικά- για το φαγητό.

«Χθες, στο Crossroads, όπου παρουσιάζονται τα σχέδια ταινιών, που μερικές φορές είναι απλώς ιδέες στο χαρτί, είδα στα μάτια των δημιουργών λίγη παραπάνω αγωνία. Σήμερα, στο Works in Progress, τα πρόσωπα είχαν περισσότερα χαμόγελα και αισιοδοξία. Όσο πλησιάζει κανείς στην ολοκλήρωση μιας ταινίας, μένουν μόνο τα τελευταία …100 μέτρα, κι αυτό αλλάζει τελείως την ενέργεια», είπε χαρακτηριστικά, μεταφέροντας τη «γεύση» του από τις πρώτες του επαφές με την Αγορά.

Πριν δεχτεί την πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Ορέστη Ανδρεαδάκη να αναλάβει τη θέση του ambassador στην 66η διοργάνωση, ο Κοντιζάς παραδέχτηκε ότι δεν γνώριζε τι ακριβώς είναι η Αγορά, όπως άλλωστε ούτε πολλοί άνθρωποι από το χώρο του κινηματογράφου μέχρι πριν λίγα χρόνια. Όπως εξήγησε ο κ. Ανδρεαδάκης, ο θεσμός του ambassador καθιερώθηκε ώστε η Αγορά να γίνει πιο ορατή στο ευρύ κοινό. «Αν και αποτελεί ένα κλειστό κομμάτι του Φεστιβάλ, που αφορά κυρίως επαγγελματίες, θέλουμε ο κόσμος να γνωρίζει τι συμβαίνει εκεί», τόνισε ο κ. Ανδρεαδάκης. «Η Αγορά καλύπτει περίπου το 30% των εργασιών και του προϋπολογισμού του Φεστιβάλ. Εκεί επεξεργαζόμαστε σενάρια και ταινίες που βρίσκονται σε εξέλιξη, βοηθάμε τους δημιουργούς να βρουν συμπαραγωγούς, να βελτιώσουν τα σενάριά τους, τους δίνουμε εργαλεία, κάνουμε masterclasses, workshops και ταξίδια σε διεθνή φεστιβάλ για εκπαίδευση και προώθηση», σημείωσε.

Για όλους αυτούς τους λόγους, πρόσθεσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής, επιλέγεται κάθε χρόνο ένα πρόσωπο από διαφορετικό χώρο της τέχνης ή της δημόσιας ζωής, ώστε να επικοινωνήσει τη δουλειά της Αγοράς προς τα έξω. Μεταξύ των προηγούμενων ambassadors υπήρξαν η Χάρις Αλεξίου, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Γιώργος Καπουτζίδης, η Βικτώρια Χίσλοπ και ο Φώτης Σεργουλόπουλος.

Ο Σωτήρης Κοντιζάς θυμήθηκε ότι αρχικά δέχτηκε την πρόσκληση του Ανδρεαδάκη από καθαρή περιέργεια: «Μεγάλωσα βλέποντας τον Ορέστη να λέει “Καλή προβολή” στο Mega πριν από κάθε ταινία. Ήθελα να καταλάβω τι σημαίνει να είσαι ambassador της Αγοράς. Κι αφού μου το εξήγησε, τον ρώτησα: “Είστε σίγουροι ότι είμαι το κατάλληλο άτομο; Το παίρνετε πάνω σας;”», είπε γελώντας. «Τουλάχιστον υποσχέθηκα να βάλω τα δυνατά μου και να βοηθήσω όσο μπορώ», συμπλήρωσε.

Αν έπρεπε να δώσει μια συμβουλή στον επόμενο ambassador, θα έλεγε:

«Να πας. Εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά. Άσε τους άλλους να κρίνουν αν είσαι ο κατάλληλος ή όχι».

Το ξύλινο μέτρο, το κοινό στοιχείο μαγειρικής – σινεμά και ο χοντροκομμένος πατσάς

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, δεν πέρασε απαρατήρητο το ξύλινο, σπαστό μέτρο που κρατούσε στα χέρια του ο σεφ: ένα παράξενο αντικείμενο, ξένο και ως προς τη μαγειρική όσο και ως προς τον κινηματογράφο. «Το κουβαλάω τους τελευταίους μήνες μαζί μου, γιατί έχω μάστορες τόσο στο σπίτι όσο και στο μαγαζί και βολεύει όταν μου τηλεφωνούν και με ρωτούν κάτι για μία διάσταση να έχω την εικόνα», είπε αρχικά για να προσθέσει ότι λειτουργεί και ως αγχολυτικό.

Ο Κοντιζάς θεωρεί ότι ο κινηματογράφος και η μαγειρική έχουν κάτι ουσιαστικό κοινό: την ικανότητα να ξυπνούν αναμνήσεις. Θυμήθηκε χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που είδε το Σινεμά ο Παράδεισος: «Ήμουν στη Χλόης 16 και το είδα με τον πατέρα μου. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει τι συνέβαινε, γιατί ο πρωταγωνιστής τυφλώθηκε όταν κάηκε το φιλμ. Αυτές οι εικόνες μένουν – είναι θύμησες, και υλικό που σου επιτρέπει να ονειρεύεσαι».

Όταν ρωτήθηκε ποια είναι η αγαπημένη του ταινία, δίστασε. «Δεν μπορώ να τις ιεραρχήσω. Έχει να κάνει με το πώς νιώθεις κάθε περίοδο και τι έχεις ανάγκη να δεις. Οι ταινίες γεμίζουν τα κενά σου τη στιγμή που τις χρειάζεσαι», είπε. Παραδέχτηκε, πάντως, ότι έχει δει πολλές φορές το Pulp Fiction.

Στη σύντομη παραμονή του στη Θεσσαλονίκη, πρόλαβε να παρακολουθήσει στο Ολύμπιον την ταινία «Η πιο πλούσια γυναίκα στον κόσμο» και, μετά την προβολή, έκανε έναν μικρό περίπατο πριν καταλήξει στο πιο γνωστό στέκι της πόλης για πατσά. «Έφαγα πατσά. Ποδαράκι, χοντροκομμένο, με μπούκοβο», είπε χαμογελώντας, μια φράση που μάλλον συμπύκνωσε τέλεια τη φιλοσοφία του: λίγη απλότητα, λίγη παράδοση και πολλή ουσία.

Πηγή: Newsbomb

Στην Αγορά του ΚΠΙΣΝ, έχουν τοποθετηθεί τρία εμβληματικά γλυπτά από μπρούντζο -τα Vessel, Bisi και Herm-που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά το 2023 στο Smithsonian’s Hirshhorn Museum στην Ουάσιγκτον. Τα έργα εντυπωσιάζουν με την αφαιρετική μορφή τους, χαρακτηριστικά δείγματα της γλυπτικήςτης Simone Leigh, η οποία, συχνά, στις συνθέσεις της συνδέει το γυναικείο σώμα με δοχεία οικιακής χρήσης ή αρχιτεκτονικά στοιχεία, εστιάζοντας με τον τρόπο αυτό το ενδιαφέρον της σε παραγνωρισμένες ιστορίες φροντίδας, μόχθου ή και κατανάλωσης.

Η επιλογή παρουσίασης αυτών των έργων στην Αγορά, σε ένα ιδιαίτερο πλαίσιο ένταξης, έχει ως στόχο να φέρει τους επισκέπτες σε επαφή -ή και αντιπαράθεση-με τις τρεις επιβλητικές γλυπτικές μορφές, προσφέροντας μία ακόμη δυνατή εικαστική εμπειρία που ενισχύει το αποτύπωμα του ΚΠΙΣΝ ως μίας διαρκώς εξελισσόμενης πλατφόρμας για την Τέχνη στον Δημόσιο Χώρο και στις αρχές που αυτή είναι σε θέση δυναμικά να προάγει -είτε μέσα από μια αδιαμεσολάβητη διάδραση, είτε μέσα από μια επιμελημένη εμπειρία-που απευθύνεται τόσο στο λιγότερο μυημένο κοινό, όσο και στους πιο εξοικειωμένουςεπισκέπτες. Ένα πλούσιο πρόγραμμα δράσεων πλαισιώνει την έκθεση.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια η Simone Leigh έχει δημιουργήσει ένα πολύπλευρο έργο που περιλαμβάνει γλυπτική, βίντεο και εγκαταστάσεις, με πυρήνα τη διαρκή διερεύνηση της μαύρης γυναικείας ταυτότητας και των προσλήψεών της. Η Leigh περιγράφει το έργο της ως «αυτοεθνογραφικό», ενώ τα γλυπτά της αντλούν συχνά μορφές από την αφρικανική τέχνη και τις παραδόσεις της. Είναι η πρώτη Αφροαμερικανίδα που εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στην Μπιενάλε της Βενετίας το 2022, κερδίζοντας μάλιστα τον Χρυσό Λέοντα για την καλύτερη συμμετοχή στην κεντρική έκθεση “Milk of Dreams”, για το μνημειακό γλυπτό της, Brick House.

Η Leigh δήλωσε σχετικά με την έκθεση της στο ΚΠΙΣΝ: «Είναι τιμή μου που θα δείξω τη δουλειά μου σε μια χώρα που θεωρείται ένα από τα λίκνα του πολιτισμού. Η γλυπτική έχει τεράστια παράδοση στην Αθήνα και με τιμά πολύ το ότι θα δω τα έργα μου σε αυτόν τον τόπο. Ειδικά για το γλυπτό Herm άντλησα έμπνευση από τα αρχαία ελληνικά αγάλματα, τις Ερμές, που τοποθετούνταν ως προστατευτικά σε σταυροδρόμια, σε τάφους και σε άλλους δημόσιους χώρους. Αυτό το έργο, τοποθετημένο στην Αγορά του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, αναλαμβάνει αυτόν τον ρόλο σε ένα σύγχρονο πλαίσιο. Έχει ιδιαίτερη σημασία το ότι δείχνω τη δουλειά μου στην Αγορά του ΚΠΙΣΝ, καθώς, παραδοσιακά, η Aγορά στις αρχαίες πόλεις-κράτη βρισκόταν στο επίκεντρο του δημόσιου βίου, αλλά ήταν, επίσης, ένα μέρος στο οποίο απαγορευόταν η πρόσβαση στις γυναίκες κατά την αρχαιότητα».

Τα έργα της έκθεσης αναλυτικά:

Vessel, 2023  
Μπρούντζος, 275 x 75 x 58εκ. 

Το έργο Vessel είναι ένα επιβλητικό μπρούντζινο γλυπτό -μια θηλυκή φιγούρα που αντί για σώμα, έχει μια οβάλ φόρμα που είναι κενή στο εσωτερικό της. Ο τίτλος του γλυπτού και η εντυπωσιακή αφαιρετική μορφή του είναι χαρακτηριστικά δείγματα του έργου της καλλιτέχνιδας, η οποία συνδέει το γυναικείο σώμα με δοχεία οικιακής χρήσης και άλλα χρηστικά δοχεία για να εστιάσει το ενδιαφέρον σε ιστορίες φροντίδας, μόχθου και κατανάλωσης. Η φιγούρα στηρίζεται γερά, αλλά μόνο σε ένα πόδι -το δεξί- που εκτείνεται ως συνέχεια του κάτω μέρους του οβάλ σώματος, εκπέμποντας την αίσθηση της δύναμης, της ισορροπίας και της σταθερότητας.

Στο κεφάλι, τα μαλλιά είναι φορμαρισμένα σε ένα εντυπωσιακό κοντό καρέ κούρεμα με αφέλειες και καμπυλωτές προς τα έξω άκρες, ένα στιλ που κυριαρχούσε κατά τη δεκαετία του 1960 και το οποίο χρησιμοποιεί για πρώτη φορά η Simone Leigh, εμπλουτίζοντας έτσι το ενδιαφέρον της για την ιστορία των χτενισμάτων και της πολιτιστικής τους σημασίας. Τα διάφορα στιλ κομμώσεων είναι εδώ και πολλά χρόνια ένα από τα σημαντικά θέματα που επεξεργάζεται η καλλιτέχνιδα. Στις κομμώσεις που έχει χρησιμοποιήσει στα γλυπτά της, συμπεριλαμβάνονται οι περίτεχνες πλεξούδες και τα εντυπωσιακά αφρικανικά χτενίσματα με μικροσκοπικές ροζέτες που είναι δουλεμένες μία-μία στο χέρι.

Για να δημιουργήσει την επιβλητικά ψηλή, μπρούντζινη μορφή του Vessel, η Leigh έφτιαξε πρώτα το γλυπτό με πηλό. Τόσο τα μαλλιά και το πόδι της φιγούρας που είναι ιδιαίτερα περίτεχνα και με εντυπωσιακές λεπτομέρειες, όσο και το πιο αφηρημένο οβάλ σώμα, αναδεικνύουν την τεχνική μαεστρία της Leigh και την ευκολία με την οποία επεξεργάζεται το υλικό αυτό. Στη θέση των ματιών, η επιφάνεια είναι λεία, ώστε να είναι λιγότερα τα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά του προσώπου, γεγονός που δημιουργεί την αίσθηση της ανωνυμίας. Αφαιρώντας αυτά τα προσωπικά χαρακτηριστικά, η καλλιτέχνιδα δημιουργεί ένα έργο που έχει απήχηση σε μεγάλη γκάμα διαφορετικών ανθρώπων και εμπειριών. Με αυτό το στοιχείο της αφαίρεσης, εξηγεί η Leigh, «φαντάζομαι ένα είδος εμπειρίας, μια κατάσταση της ύπαρξης, και όχι έναν συγκεκριμένο άνθρωπο».

Η ψηλή μορφή του Vessel, που εδράζεται σε ένα μοναδικό σημείο, θυμίζει το γλυπτό που φιλοτέχνησε η Leigh το 2022, το Sentinel (ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης)• και στα δύο γλυπτά κυριαρχεί η αφαιρετική μορφή του σώματος που παραπέμπει σε δοχείο για να δημιουργηθούν ανώνυμες φιγούρες. Η μνημειακή κλίμακα του Vessel ορθώνεται σαν δυνατός φάρος και αντανακλά τη διερεύνηση της «θηλυκότητας που δεν είναι εύθραυστη, αλλά στιβαρή –μιας ομορφιάς που σχετίζεται με τη δύναμη και την ισχύ».

Bisi, 2023  
Μπρούντζος, 277 x 64 x 53εκ.  

Το έργο Bisi είναι ένα ψηλό μπρούντζινο γλυπτό που απεικονίζει τον κορμό μιας γυναίκας, ο οποίος αναδύεται από μια κοίλη βάση που μοιάζει με φούστα. Το γλυπτό είναι χαρακτηριστικό του έργου της Leigh, η οποία συνδυάζει το γυναικείο σώμα με οικιακής χρήσης δοχεία ή αρχιτεκτονικά στοιχεία που εστιάζουν σε παραγνωρισμένες πράξεις μόχθου και φροντίδας, ειδικά όσον αφορά στις μαύρες γυναίκες. Η καλλιτέχνιδα δημιούργησε μια εσοχή σαν σπηλιά για να φιλοξενήσει την όρθια φιγούρα της Bisi. Το στρογγυλεμένο άνοιγμα προσκαλεί δυνάμει τους επισκέπτες να μπουν στην κυρτή μπρούντζινη βάση και να σταθούν μέσα στη γεμάτη δύναμη φιγούρα της Bisi. Επομένως, το επιβλητικό κάτω μέρος του γλυπτού λειτουργεί τόσο σαν καταφύγιο που προσφέρει προστασία, όσο και σαν συμβολική μήτρα που παραπέμπει στην ανατροφή και στη φροντίδα.

Η Bisi συνδυάζει ιστορικές και αρχιτεκτονικές αναφορές με πιο παραστατικά στοιχεία και αποτελεί μια αφαιρετική εικόνα του σώματος που έρχεται να προστεθεί στην έρευνα που κάνει η Leigh πάνω στη γυναικεία υποκειμενικότητα. Παρόλο που ο τίτλος του γλυπτού αποτίει φόρο τιμής στην εκλιπούσα Νιγηριανή επιμελήτρια Bisi Silva, την οποία η Leigh θεωρεί μέντορά της, η χρήση της αφαίρεσης τόσο στη φόρμα της φιγούρας όσο και στο γεγονός ότι τα μάτια είναι λεία και δεν υπάρχουν αυτιά, επιτρέπει στην καλλιτέχνιδα να διερευνήσει τις καταστάσεις της ύπαρξης και όχι να φτιάξει ένα ρεαλιστικό πορτρέτο. Για να δημιουργήσει το γλυπτό, η Leigh το φιλοτέχνησε πρώτα με πηλό στις ίδιες διαστάσεις και το σμίλεψε με τα χέρια της. Αυτή η ιδιαίτερη διαδικασία προσφέρει στην καλλιτέχνιδα τη δυνατότητα να μπορεί να ελέγξει την επιφάνεια του μπρούντζινου γλυπτού που θα κάνει στη συνέχεια με όλες τις λεπτομέρειες στα ανάγλυφα μαλλιά, στον λείο κορμό και στην προσεκτικά σχεδιασμένη βάση.

Η εντυπωσιακή φόρμα της Bisi παραπέμπει στην πρακτική της Leigh να αντλεί έμπνευση από μια μεγάλη γκάμα ιστορικών και πολιτιστικών συμβολισμών. Η βάση που μοιάζει με φούστα έχει πολλές αναφορές, μεταξύ των οποίων ένα εστιατόριο στο Μισισίπι τη δεκαετία του 1940 που λεγόταν Mammy’s Cupboard, οι καλύβες στην Αποικιακή Έκθεση του Παρισιού το 1931 και ο πίνακας “Las Meninas” που φιλοτέχνησε ο Diego Velázquez το 1656. Το σχήμα είναι ένα μοτίβο που διατρέχει ολόκληρο το έργο της Leigh, το οποίο το έχει εξελίξει και σε άλλα γλυπτά της, μεταξύ των οποίων το Cupboard VIII, 2018 (ανήκει στη συλλογή του Whitney Museum of American Art της Νέας Υόρκης), το Brick House (2019), και το Cupboard, 2022 (ανήκει στη συλλογή του Dallas Museum of Art). Ανοίγοντας τη βάση του γλυπτού και κάνοντάς την ένα καταφύγιο, όπου δυνάμει μπορούν να μπουν οι θεατές, το έργο της Leigh αντλεί έμπνευση και συνάμα διευρύνει τη διαθεματική εξερεύνησή της του σώματος ως αρχιτεκτονικής. Το γλυπτό Bisi, με αυτόν τον μοναδικό τεράστιο χώρο-άνοιγμα, είναι ένα από τα πιο προσωπικά έργα που έχει δημιουργήσει μέχρι στιγμής η καλλιτέχνιδα.

Herm, 2023  
Μπρούντζος, 249 x 76 x 71εκ. 

Το έργο Herm είναι ένας μεγάλης κλίμακας στιλιζαρισμένος γυναικείος κορμός πάνω σε μία ψηλή ορθογώνια βάση, από την οποία βγαίνει προς τα πίσω ένα γυναικείο πόδι (γάμπα και πέλμα). Η χύτευση έγινε με βάση το ίδιων διαστάσεων καλούπι από πηλό που η καλλιτέχνιδα δούλεψε με όλες του τις λεπτομέρειες στο χέρι, κι έτσι η μπρούντζινη επιφάνεια διατηρεί την αίσθηση του χειροποίητου από το αρχικό πήλινο γλυπτό.

Ο τίτλος Herm αναφέρεται στα αρχαιοελληνικά αγάλματα που τοποθετούνταν ως προστατευτικά σε σταυροδρόμια, ως σύμβολα οριοθέτησης ακίνητης περιουσίας, σε τάφους και σε άλλους δημόσιους χώρους. Οι παραδοσιακές Ερμές ήταν γλυπτά που αποτελούνταν από έναν ανδρικό κορμό πάνω σε ορθογώνια κολόνα η οποία, συχνά, είχε και ανάγλυφα ανδρικά γεννητικά όργανα.

Το έργο Herm της Leigh υποκαθιστά με τον κορμό μιας μαύρης γυναίκας την ανδρική μορφή που συνήθως είχε αυτό το είδος των γλυπτών. Στο πίσω μέρος του γλυπτού έχει προσθέσει ένα πόδι που φαίνεται σαν να κάνει ένα βήμα μπροστά. Το πόδι σε αυτή τη στάση παραπέμπει συμβολικά στον θεό Ερμή, του οποίου το πόδι απεικονίζεται συνήθως με φτερά στον αστράγαλο. Στο Herm η Leigh αφαιρεί τα φτερά από το πόδι, αφοπλίζοντας και γειώνοντας, έτσι, το άγαλμά της για να τιμήσει τη δύναμη που εδράζεται στην πραγματικότητα και όχι στη μυθολογία. Αξιοποιώντας το οπτικό λεξιλόγιο της αρχαιοελληνικής γλυπτικής, που απεικονίζει την κλασική ομορφιά, για να δημιουργήσει το άγαλμα μιας μαύρης γυναίκας η Leigh επαναπροσδιορίζει την ιστορία με επίκεντρο το θέμα που έχει επιλέξει η ίδια.

Simone Leigh | Βιογραφικό Σημείωμα

Η Simone Leigh γεννήθηκε στο Σικάγο το 1967. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, μεταξύ άλλων,έχει παρουσιάσει ατομικές εκθέσεις στο μουσείο Guggenheim στη Νέα Υόρκη, στην Tate Gallery στο Λονδίνο, στο Studio Museum στο Χάρλεμ και στο Hammer Museum στο Λος Άντζελες. Έργα της εκτέθηκαν στη Whitney Biennial το 2012 και το 2019 στη Νέα Υόρκη. Ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που της ανατέθηκε να δημιουργήσει ένα έργο για τον θεσμό High Line Plinth στο πάρκο High Line της Νέας Υόρκης: το μνημειακό γλυπτό της Brick House παρουσιάστηκε στο κοινό τον Απρίλιο του 2019.

Το 2022, η Leigh εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στην 59η Μπιενάλε της Βενετίας, στην οποία τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα για τη συμμετοχή της στην κεντρική έκθεση. Το 2023, παρουσιάστηκε στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης της Βοστόνης μια αναδρομική έκθεση με έργα από την εικοσαετή καριέρα της, η οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Μουσείο Hirshhorn της Ουάσινγκτον και μετά στο Los Angeles County Museum of Art και στο California African American Museum στο Λος Άντζελες.

Πληροφορίες

Simone Leigh
Ανατομία της Αρχιτεκτονικής
28 Απριλίου – 31 Οκτωβρίου 2025
Αγορά, Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Λεωφ. Συγγρού 364,
Καλλιθέα
Είσοδος ελεύθερη

Herm, 2023
Μπρούντζος, 249 x 76 x 71εκ.

Bisi, 2023
Μπρούντζος, 277 x 64 x 53εκ.

Vessel, 2023
Μπρούντζος, 275 x 75 x 58εκ.

Συντελεστές

Επιμέλεια έκθεσης
Γαβριέλλα Τριανταφύλλη, ΚΠΙΣΝ

Συντονισμός έκθεσης
Σύλβια Λιούλιου, ΚΠΙΣΝ
Ρούλα Κόκκοτα, ΚΠΙΣΝ

Αρχιτεκτονικός σχεδιασμός & επίβλεψη
Γιώργος Ρυμενίδης (Grid Office)

Κατασκευή βάσεων
Βασίλης Γεροδήμος

Φωτιστικός σχεδιασμός
Ελευθερία Ντεκώ & Συνεργάτες

Το The Meet Market είναι μια νομαδική αγορά καινοτομίας και δημιουργικότητας: Ρούχα, κοσμήματα, αξεσουάρ, προϊόντα περιποίησης & ευεξίας, τέχνης & διακόσμησης, είδη για το παιδί, νόστιμες λιχουδιές, συλλεκτικά vintage αντικείμενα, street food, διαδραστικά παιχνίδια και DJ sets σε μια γιορτή του τοπικού επιχειρηματικού πνεύματος.

Για όσους αγαπούν το αυθεντικό και το χειροποίητο

Θα βρείτε περισσότερους από 150 makers με ρούχα, αξεσουάρ, κοσμήματα, αντικείμενα για το σπίτι, κεραμικά, posters, φυσικά προϊόντα περιποίησης και ευεξίας, γεύσεις από Έλληνες παραγωγούς στο tasting corner, αλλά και ιδιαίτερες λαμπάδες και παιδικές δημιουργίες.

Φυσικά, για τους vintage diggers, θα υπάρχουν δύο χώροι γεμάτοι με handpicked vintage κομμάτια – και όχι μόνο – για ατελείωτη εξερεύνηση.

Το The Meet Market πλαισιώνεται από ένα non-stop μουσικό soundtrack από DJs, stands με street food, signature cocktails εμπνευσμένα από την εποχή και τρεις ανεξάρτητες μικροζυθοποιίες που φέρνουν ελληνικές craft μπύρες μικρής παραγωγής αλλά μεγάλης ποικιλίας.

Για τα παιδιά

Για τους μικρούς επισκέπτες του The Meet Market, έχει ετοιμαστεί ένα πρόγραμμα με δωρεάν δραστηριότητες και παιχνίδια καθώς και το καθιερωμένο Easter Egg Hunt. Κάπου στην Τεχνόπολη έχουν κρυφτεί 100 πολύχρωμα πασχαλινά αυγά… Οι επισκέπτες καλούνται να τα βρουν για να κερδίσουν δώρα.

Επιπλέον, μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στην κλήρωση του The Meet Market, όπου 3 τυχεροί θα κερδίσουν 3 καλάθια γεμάτα δώρα από τους εκθέτες.

Πάρε την παρέα σου, την οικογένειά σου ή έλα solo για να ζήσεις ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο βόλτες, συναντήσεις, ψώνια, φαγητό, μουσική και χαλαρή ατμόσφαιρα. Η Πασχαλινή μας συνάντηση είναι εδώ και οι urban lovers ξέρουν πως αυτή είναι η απόλυτη ανοιξιάτικη εμπειρία! Can’t wait to Meet you all!

Δες όλους τους makers, εδώ.

Φωτογραφίες: Facebook / The Meet Market

Οι επανειλημμένες κυρώσεις στις εισαγωγές Ρωσικού Φυσικού Αερίου, οδήγησαν, κατά ένα σημαντικό μέρος, στην εισαγωγή Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG), κυρίως Αμερικανικού, στο ενεργειακό μείγμα, αλλά σε τιμές πολλαπλάσιες από το Ρωσικό αέριο. Αυτό έχει οδηγήσει και το γενικότερο κόστος της ενέργειας (του πετρελαίου και των προϊόντων του καθώς και του ηλεκτρικού ρεύματος) σε δυσθεώρητα ύψη. 

Παράλληλα, στον απόηχο της επαναφοράς της οικονομίας μετά την πανδημία, οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι έχουν καταφέρει ελέγχοντας την αγορά, να εκτοξεύσουν τα κέρδη τους σε επίπεδα υπερδιπλάσια από τα ιστορικά τους. Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η κυβέρνηση, αφήνοντας ανέγγιχτα τα καρτέλ από τη μια, μαζεύοντας παράλληλα έμμεσους φόρους (ΕΦΚ και ΦΠΑ) από την άλλη. Επιπρόσθετα, ειδικά στον Ηλεκτρισμό και το Φυσικό αέριο η μεταβολή της ενέργειας σε χρηματιστηριακό προϊόν έχει δώσει την δυνατότητα απόλυτης χειραγώγησης της αγοράς, αθέμιτη κερδοσκοπία και ουρανοκατέβατα κέρδη. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στην Ελλάδα που ολιγοπωλείται η αγορά της. 

Κερδοσκοπία και χειραγώγηση της αγοράς

Σήμερα, οι μεγάλοι ενεργειακοί όμιλοι έχουν καταγράψει σημαντική αύξηση των κερδών τους. Για παράδειγμα, η ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή παρουσίασε αύξηση εσόδων κατά 42.6% και καθαρή κερδοφορία κατά 45.3% το εννεάμηνο του 2024, κυρίως λόγω της αυξημένης εγκατεστημένης ισχύος.  Στην Ελλάδα, η ΔΕΗ σημείωσε αύξηση της παραγωγής κατά 44% από ΑΠΕ το ίδιο διάστημα, με την παραγωγή να ανέρχεται σε 4.8 TWh, που αντιστοιχεί στο 31% της συνολικής παραγωγής της εταιρείας.  Ωστόσο, η χειραγώγηση της αγοράς, η αθέμιτη κερδοσκοπία και η αποκόμιση υπερκερδών, ειδικά σε αγορές όπως η ελληνική, όπου επικρατούν ολιγοπωλιακές συνθήκες, είναι η νέα πραγματικότητα. 

Επιπτώσεις στην οικονομία και την κοινωνία

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει το ενεργειακό κόστος στην Ευρώπη (στην Ελλάδα ακόμη περισσότερο) σε επίπεδα πολλαπλάσια (π.χ. στο Φυσικό αέριο πενταπλάσια) των ΗΠΑ με συνέπεια την επιτάχυνση της αποβιομηχανοποίησης της Ευρώπης και επιδείνωση της ενεργειακής φτώχειας στα νοικοκυριά. Το κλείσιμο επιχειρήσεων λόγω υπέρογκου κόστους ενέργειας είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο. Στην Γερμανία για παράδειγμα, με την βαριά ενεργοβόρα παραγωγική βάση της, ανακοινώνονται ήδη, μεταφορές παραγωγικής δραστηριότητας. 

Η όλη κατάσταση, οδηγεί τις πιο συντηρητικές δυνάμεις να αμφισβητήσουν ακόμα και την κλιματική κρίση, παρά το ότι γίνεται όλο και πιο εμφανής και με μεγαλύτερες εξάρσεις καταστροφών και ακραίων κλιματικών φαινομένων.

Η Ευρώπη, θεωρητικά ηγέτιδα στην «πράσινη μετάβαση», φαίνεται αποσβολωμένη μπροστά στο “Drill baby, Drill” του προέδρου Trump. Η άνοδος των ακροδεξιών κυβερνήσεων σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έρχεται να αμφισβητήσει δικαιώματα και κατακτήσεις και ταυτόχρονα να επαναπροσδιορίσει το ενεργειακό portfolio. Η αμηχανία όμως των ευρωπαϊκών ελίτ δεν γίνεται στο κενό. Έχουν προηγηθεί οι αποτυχημένες πολιτικές, που στο όνομα της πράσινης μετάβασης, οδήγησαν την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία σε συνθήκες ενεργειακής φτώχειας και αποκλεισμού. 

Οι πολίτες όμως και οι προοδευτικές δυνάμεις δεν πρέπει να χάσουν τον κρίσιμο στόχο για την ενεργειακή δημοκρατία. Είναι δυνατή και η προστασία του περιβάλλοντος και η μείωση των τιμών.

Η Ευρώπη λοιπόν βρίσκεται μπροστά σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι με τρεις πιθανές κατευθύνσεις :

Α. Οπισθοδρόμηση  

Συνέχιση της υπάρχουσας ανεπαρκούς πολιτικής που βασίζεται μεταβατικά όλο και περισσότερο στο πανάκριβο Υγροποιημένο, κυρίως Αμερικάνικο LNG, που στην πορεία δημιουργεί νέες ενεργειακές εταιρίες με νέα υπερκέρδη ενώ το κόστος της φορτώνεται στους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις. Επίσης η επαναφορά στην υπερ-εξαρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, με ένταση της παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. 

Β. Πρόοδος

Αναθεώρηση της ενεργειακής μετάβασης με την κοινωνία και την ευρύτερη οικονομία στο επίκεντρο (σε αντίθεση με την σημερινή επικέντρωση μόνο στις ενεργειακές εταιρίες). Έτσι ώστε η πράσινη ενεργειακή μετάβαση να είναι επιτυχής και δίκαιη. Σήμερα, ότι γίνεται, ενώ παρουσιάζεται ως «πράσινο», επί της ουσίας δεν είναι. Μεγάλα, φαραωνικά έργα ΑΠΕ, χωρίς διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες, μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες και την μετατροπή μεγάλων περιοχών (βλέπε Αιτωλοακαρνία κα.) σε ενεργειακές αποικίες με ερημοποίηση του τόπου από το παραγωγικό ανθρώπινο δυναμικό της περιοχής. 

Συνεπώς, αυτά που θα έπρεπε να γίνουν —τόσο άμεσα όσο και στρατηγικά — και δεν έχουν γίνει είναι: 

Άμεσα, είναι απαραίτητο να παρθούν μέτρα που θα κρατήσουν την ενέργεια (τόσο στον ηλεκτρισμό όσο και τα υγρά καύσιμα) σε προσιτό επίπεδο τόσο για τους πολίτες όσο και τις επιχειρήσεις. Συγκεκριμένα:

• Πρέπει να μονιμοποιηθεί ένα σύστημα περιορισμού (στην πηγή με πλαφόν περιθωρίων κέρδους) ουρανοκατέβατων κερδών απέναντι στις εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας και τα διυλιστήρια. Η σημερινή τακτική των (ισχνών) επιδοτήσεων το μόνο που κάνει είναι να διατηρεί τα υπερκέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων με χρήματα του λαού. 

• Πρέπει να επανέλθει η ΔΕΗ σε δημόσιο έλεγχο. Η ιδιωτικοποίηση της έχει φέρει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας απολύτως έλεγχος στις στρεβλώσεις της αγοράς. Το «αόρατο» χέρι της αγοράς που θα ρύθμιζε το ενεργειακό τοπίο, θα ήταν ανέκδοτο αν δεν ήταν εφιάλτης για τους καταναλωτές. 

• Να επιταχυνθεί η αποφασιστική στήριξη νοικοκυριών και επιχειρήσεων με επιδότηση στις επενδύσεις αυτοπαραγωγής/ αυτοκατανάλωσης, με στόχο να απεγκλωβιστούν από την ενεργειακή φτώχεια τα νοικοκυριά και ειδικά οι πιο ευάλωτοι. Η κυβέρνηση της ΝΔ επιλεγεί να στηρίζει ενεργειακές επιχειρήσεις (βλ. πρόγραμμα «Απόλλων») βάζοντας μεσάζοντα ιδιωτικές εταιρείες που έχουν σκοπό το κέρδος, αντί να στηρίζει τους ίδιους του Δήμους, τις ΔΕΥΑ, τους ΤΟΕΒ να δημιουργήσουν Ενεργειακές κοινότητες. Μόνο έτσι μπορούν να διαχέονται άμεσα τα οφέλη στην κοινωνία. 

Και ενώ θα έπρεπε εδώ και χρόνια να επιταχυνθούν οι επενδύσεις δικτύων και σε μια νέα αρχιτεκτονική πολύ-πολικών δικτύων ηλεκτρισμού που θα εξισορροπήσει την δομή κεντρικών δικτύων μεταφοράς με περιφερικά δίκτυα διανομής, με στόχο να εκμεταλλευόμαστε τις δυνατότητες αυτοπαραγωγής / αυτοκατανάλωσης (Prosumers), εκχωρούν τον ηλεκτρικό χώρο στα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα. Με άλλα λόγια δεν γίνεται ο ΑΔΜΗΕ και ο ΔΕΔΔΗΕ, που έχουν μονοπωλιακή θέση και έσοδα εγγυημένα από την πολιτεία να μην κάνουν αυτά που εν τέλει η πολιτεία για την ενεργειακή μετάβαση. Και σε ορισμένες περιπτώσεις να γίνονται εμπόδιο. 

• Τέλος, είναι αδήριτη ανάγκη να μειωθεί ο ΕΦΚ στα καύσιμα στο ελάχιστο επιτρεπτό των συντελεστών της ΕΕ.

Με βάση τις παραπάνω βασικές κατευθύνσεις που χρειάζεται η χώρα, θα εξασφαλίσει και τις τρεις κρίσιμες παραμέτρους για την ενέργεια (ενεργειακή ασφάλεια, ενεργειακή συμβατότητα με το περιβάλλον και την προστασία των οικοσυστημάτων, και ενεργειακή προσιτότητα, δηλαδή ενέργεια φτηνή και προσιτή για τον πολίτη) ώστε όλοι να απολαμβάνουν τα οφέλη της και όχι οι λίγοι και πλουσιότεροι. 

Αυτοί οι παραπάνω άξονες στρατηγικής —που βρίσκονται στον αντίποδα των σημερινών κυβερνητικών επιλογών — είναι η μόνη βιώσιμη λύση για το περιβάλλον, την οικονομία, την κοινωνία και τις επόμενες γενιές. 

*Μίλτος Ζαμπάρας, Βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας, Τομεάρχης Περιβάλλοντος και Ενέργειας ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ

Επιπλέον, φυσικά, υπάρχει η χαρά να βγαίνεις σε ένα ταξίδι για ψώνια με έναν φίλο και να περνάς τις ώρες περιπλανώμενη σε αντικείμενα εμποτισμένα με ιστορία, σε αντίθεση με την αντικοινωνική –και σαφώς λιγότερο εμπνευσμένη– πράξη της ατελείωτης κύλισης στο Διαδίκτυο. Έχοντας αυτό κατά νου, γιατί να μην είναι μια πραγματική αφορμή για το επόμενο ταξίδι σας τα vintage ψώνια; Μερικά από τα καλύτερα vintage καταστήματα στον κόσμο βρίσκονται σε must προορισμούς, όπως το Παρίσι και το Βερολίνο. Κι αφού πλησιάζει η άνοιξη και οι αργίες και πολλοί οργανώνουν ταξίδια αναψυχής, παρακάτω είναι οι καλύτερες πόλεις στην Ευρώπη για να επισκεφθείτε για ένα κάνατε ένα ψωνίσετε και vintage μέσα στα υπόλοιπα που θα κάνετε.

Παρίσι

Είναι η πρωτεύουσα της μόδας του κόσμου, επομένως δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι το Παρίσι είναι επίσης ένας παράδεισος για vintage αγοραστές. Οι λάτρεις της πολυτέλειας του παλιού κόσμου θα έχουν την ευκαιρία να επιλέξουν ανάμεσα σε όλες τις κομψές μπουτίκ στις συνοικίες Marais, 10th arrondissement και Palais-Royal, ενώ η διάσημη υπαίθρια αγορά Marché aux Puces de Saint-Ouen είναι το μέρος που πρέπει να πάτε για αντίκες σε χαμηλές τιμές. Για σπάνια διαμάντια σχεδιαστών και για την ευκαιρία να αποκτήσετε μοναδικά κομμάτια της ιστορίας της μόδας, το Didier Ludot είναι το γνωστό όνομα και τίποτα λιγότερο από ένα ίδρυμα. Διασκορπίστε τις περιπέτειες αγορών σας με επισκέψεις στα καλύτερα μουσεία, καφετέριες, εστιατόρια και αξιοθέατα της πόλης και θα ζήσετε το παρισινό Σαββατοκύριακό σας στο έπακρο.

Βερολίνο

Μια απόδραση στην πόλη στο Βερολίνο είναι πάντα γεμάτη από διασκεδαστικά πράγματα να κάνετε, μέρη για να δείτε, πολιτισμό (και αντικουλτούρα) για να απολαύσετε και vintage διαμάντια που απλώς περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Υπάρχει μια ακμάζουσα σκηνή μεταχειρισμένων εδώ για την οποία αξίζει να ταξιδέψετε, με υπαίθριες αγορές να ξεπροβάλλουν κάθε Σαββατοκύριακο, πολλά εξαιρετικά οικονομικά μαγαζιά και ακόμη και υπερ-αποκλειστικά vintage καταστήματα που χρειάζονται ραντεβού για να επισκεφθείτε.

Το Endyma πρέπει να βρίσκεται στην κορυφή της λίστας που πρέπει να επισκεφτεί κάθε συλλέκτης μόδας, ενώ θα βρείτε πιο εντυπωσιακά κομμάτια στα Sing Blackbird, Pineapple Factory Gallery και γενικά στην περιοχή Kreuzberg. Τότε, αφού γεμίσετε με τα ψώνια σας, γιατί να μην δοκιμάσετε την τύχη σας στο θρυλικό Berghain; Ντυμένοι με όλα τα υπέροχα νέα σας ευρήματα, μπορεί πραγματικά να μπείτε μέσα.

Κοπεγχάγη

Η πρωτεύουσα της Δανίας γίνεται γρήγορα μια από τις πιο cool πόλεις μόδας της Ευρώπης, που αγαπούν όσοι αναζητούν τον μινιμαλισμό στο στυλ και τα vintage κομμάτια. Όσοι γνωρίζουν πηγαίνουν στο Time’s Up για τα αξιοζήλευτα μεταχειρισμένα κομμάτια Chanel, Gucci και Yves Saint Laurent, μαζί με υπέροχα κοσμήματα κοστουμιών, Wasteland για ρετρό ρούχα, Jerome Vintage για μια υπερ-επιμελημένη επιλογή πολυτελών θησαυρών και Carmen για περισσότερες εξειδικευμένα ευρήματα χωρίς ετικέτες.

Αν περάσετε ένα Σαββατοκύριακο στην Κοπεγχάγη, πρέπει ωστόσο να ψωνίσετε και μοντέρνες μάρκες όπως Ganni, Samsøe Samsøe και Rotate.

Μιλάνο

Αν έχετε θαυμάσει τις πολλές απίστευτα κομψές, άψογα ντυμένες, τυλιγμένες με κασμίρ Μιλανέζες που κάνουν τον γύρο του Instagram αυτή τη στιγμή, τότε γιατί να μην πετάξετε στην ιταλική πόλη για να αγοράσετε το στυλ τους;

Ένας vintage παράδεισος της μόδας, το Μιλάνο είναι ο απόλυτος προορισμός για ψώνια για όσους αναζητούν ένα κομμάτι αίγλης του παλιού κόσμου με μια πλευρά του La Dolce Vita. Απολαύστε μερικούς από τους περίφημους εσπρέσο της πόλης, προτού ξεκινήσετε για τα Vintage Delirium της Madame Pauline, Mania, Sous και Franco Jacassi σε μία μόνο βόλτα – κι ύστερα καθίστε αναπαυτικά και χαλαρώστε με ένα spritz καθώς σχεδιάζετε την επόμενη περιπέτειά σας.

Λονδίνο

Ποτέ δε θα ξεχνούσαμε το Λονδίνο. Η αγορά Portobello Road του Λονδίνου είναι ένας από τους πιο διάσημους προορισμούς vintage αγορών στον κόσμο – απλώς ρωτήστε την Kate Moss, τη Sienna Miller και τη Florence Welch, που ήταν όλες τακτικές επισκέπτριες εκεί όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά δεν είναι το μόνο μέρος όπου μπορούν να βρεθούν σπάνιοι πολύτιμοι λίθοι: η βρετανική πρωτεύουσα βρίθει από ειδικούς σε vintage κομμάτια που τα επιμελούνται προσεκτικά εδώ και δεκαετίες.

Για παράδειγμα το Rellik. Άνοιξε για πρώτη φορά το 1999 από τη Fiona Stuart, την Claire Stansfield και τον Steven Philip και βρίσκεται ακριβώς πιο κάτω από την αγορά Portobello. Έχει γίνει ένας βρετανικός θεσμός μόδας που είναι δημοφιλής τόσο σε διασημότητες όσο και σε γνώστες της βιομηχανίας. Με ένα αρχείο που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1960, δεν λείπουν τα ξεχωριστά κομμάτια, που κυμαίνονται από τη Vivienne Westwood έως το Maison Margiela.

Με τρία καταστήματα σε όλο το Λονδίνο, ένα ακόμα παράδειγμα είναι το Rokit – το οποίο ξεκίνησε τη ζωή του ως πάγκος στο Camden Market τη δεκαετία του 1980 και είναι ίσως ο πιο άμεσα αναγνωρίσιμος vintage προορισμός της βρετανικής πρωτεύουσας. Εδώ θα βρείτε καθημερινά προϊόντα της γκαρνταρόμπας σας, από hoodies Adidas της δεκαετίας του ’90 μέχρι κλασικά Levi’s.

Πηγή: ELLE UK / Vogue UK

Το Παζάρι Βιβλίου είναι η θεσμοθετημένη εκδήλωση που διοργανώνεται εδώ και είκοσι επτά έτη, προσφέροντας στο αναγνωστικό κοινό χιλιάδες τίτλους βιβλίων σε πολύ χαμηλές τιμές, που αρχίζουν από μόλις 1 ευρώ!

Στο 28ο Παζάρι Βιβλίου 2025, όπως κάθε χρόνο, συμμετέχουν εκδότες από όλη την Ελλάδα (μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων), προσφέροντας πάνω από 9.000 τίτλους βιβλίων, σε τιμές, που δεν ξεπερνούν το 30% της αρχικής τους λιανικής τιμής.

Από την Παρασκευή 31 Ιανουαρίου έως και την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2025, η Πλατεία Κλαυθμώνος φιλοξενεί το μεγαλύτερο και καλύτερα οργανωμένο Παζάρι Βιβλίου της Αθήνας, σε μία σύγχρονη υπαίθρια-στεγασμένη εγκατάσταση.

Οι επισκέπτες του Παζαριού μπορούν να ανακαλύψουν και να προμηθευτούν βιβλία από μια πλούσια συλλογή τίτλων, που καλύπτει όλες τις κατηγορίες και απευθύνεται σε κάθε ηλικία.

Το 28ο Παζάρι Βιβλίου 2025, θα λειτουργεί καθημερινές, Σάββατα και Κυριακές από τις 09:00 το πρωί έως και τις 21:00 το βράδυ, από 31 Ιανουαρίου έως και 23 Φεβρουαρίου 2025.

Σας προσκαλούμε όλους να μας επισκεφθείτε και να ανακαλύψετε εξαιρετικά βιβλία σε τιμές έκπληξη!