Εσείς που με ξέρετε θα φαντάζεστε τι πυροδοτεί μέσα στο μυαλό μου το άκουσμα μιας αρχαίας ανακάλυψης με ένα τόσο τρυφερό περιεχόμενο. Η σκέψη μου ξεκινάει από το τι να απέγιναν ο αποστολέας και ο παραλήπτης του μηνύματος και τελειώνει στο πώς θα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις σε δύο χιλιάδες χρόνια από τώρα.

Επειδή πάλι δεν έχω τις απαντήσεις, θα το πιάσω από τον κοινό παρονομαστή που είνα ιδιαχρονικά η βιολογία. Αυτός ο χορός των χημικών ενώσεων που δίνουν το καύσιμο της αγάπης, αφήνοντας την κατεύθυνση στις κοινωνικές κατασκευές. Οι άνθρωποι πάντα ένιωθαν έντονα, αλλά μία αόρατη φωνή που οι ίδιοι επινοούσαν τούς υπαγόρευε τι επιτρεπόταν να νιώσουν, τι θεωρούνταν σωστό και πώς έπρεπε να το δείξουν.

Η σύγκρουση των ενστίκτων με τις κοινωνικές νόρμες έγινε, πολλές φορές, υψηλή τέχνη. Έγινε ποίημα της Σαπφούς, σονέτα του Σαίξπηρ, μυθιστόρημα του Φλομπέρ, πίνακας του Μποττιτσέλλι, όπερα του Βάγκνερ, ταινία του Μπέργκμαν και μουσική του Χατζιδάκι. Το σώμα μπλέκεται με τις λέξεις, τους μύθους, τις προσδοκίες, τα χρώματα και τις μουσικές. Εκατοντάδες αριστουργηματικοί τρόποι για να πεις απλώς «σ’ αγαπώ πολύ».

Έχουν μιλήσει τόσοι άλλοι για μένα, που μού έχει μείνει μόνο ο απλός τρόπος κι ας μην τον χρησιμοποιώ. Κι ας είναι κάτω από τη μύτη μου. Εγώ όμως είμαι αλλού. (Δε) Συμβιβάζομαι. Θέλω και (δεν) αντέχω. Γίνομαι μια καραμέλα στο σημείο που σκάει η γλύκα της. Κυνηγάω μια μικρή, προσωρινή αθανασία, όπως οι γκραφιτάδες της Πομπηίας έχοντας την ψευδαίσθηση της αιώνιας ζωής και στο τέλος, μένω με ξερά χείλη. Δεν ξεδιψάω. Περιμένω μια νεροποντή κι ας ξέρω ότι δε θα αφήσει τίποτα όρθιο, μαζί κι εμένα. Τη μία μέρα, είμαι η μία όψη του πολιτισμού που κάνει τα σπαράγματα ποιήματα και τραγούδια και την άλλη μέρα, η άλλη όψη του, που πακετάρει το συναίσθημα σαν φτηνό προϊόν και το πουλάει τυλιγμένο με τον πόνο. «Είμαι ο κανένας. Εσύ; Αν είσαι το ίδιο, τότε είμαστε ήδη ζευγάρι». **

Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν, αγαπιούνται και (μάλλον) θα αγαπιούνται. Ίσως είναι ο μόνος ολοκάθαρος δρόμος τους. Και αγαπούν με όρους ή άνευ όρων. Με ανιδιοτέλεια ή με συμφέρον. Με αυταπάρνηση ή με οδηγίες χρήσης. Λίγο ή πολύ. Από κοντά ή από μακριά. Αισιόδοξα ή απελπισμένα. Γνωρίζοντας τον τρόπο ή όχι. Χάνοντας τα μυαλά τους ή όχι. Εθισμένοι ή όχι. Με κάθε κύτταρό τους ή μόνο με το μικρό τους δαχτυλάκι. Στα λόγια ή στην πράξη. Στη σφαίρα της φαντασίας ή στην σκληρή πραγματικότητα. Παραμένοντας οι εαυτοί τους ή παριστάνοντας κάποιους άλλους. Για πάντα ή για ένα δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν τη ζωή ή την άλλη.

*Με αυτές τις λέξεις τελειώνει το τραγούδι «μη με κλειδώνεις» του Αλκίνοου Ιωαννίδη.
** Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει το ποίημα “I’m Nobody! Who are you?” της Έμιλι Ντίκινσον.

Η επιλογή της 21ης Ιανουαρίου δεν ήταν τυχαία. Αυτή η ημερομηνία επιλέχθηκε γιατί βρίσκεται μετά την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, όταν οι άνθρωποι συχνά νιώθουν ένα είδος συναισθηματικής «πτώσης» ή μελαγχολίας, καθώς οι γιορτές τελειώνουν και η καθημερινότητα επιστρέφει. Αυτός είναι και ο λόγος που η αγκαλιά μπορεί να προσφέρει παρηγοριά και συναισθηματική υποστήριξη σε αυτή τη χρονική περίοδο.

Από τότε, η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς έχει γίνει μια ημέρα που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους να δείξουν τη φροντίδα τους ο ένας στον άλλον με έναν απλό αλλά ισχυρό τρόπο: με μια αγκαλιά.

Η οικογενειακή θεραπεύτρια Virginia Satir είχε πει κάποτε: «Χρειαζόμαστε τέσσερις αγκαλιές την ημέρα για να επιβιώσουμε, οκτώ για να παραμείνουμε όπως είμαστε και δώδεκα για να αναπτυχθούμε». Αν και τα λόγια της Satir τονίζουν τη σημασία της ανθρώπινης σύνδεσης, έρευνες δείχνουν ότι δεν είναι μόνο η ποσότητα των αγκαλιών που έχει σημασία, αλλά και η ποιότητά τους — ιδιαίτερα η διάρκεια της αγκαλιάς.

20 δευτερόλεπτα είναι αρκετά

Μια έρευνα για τις αγκαλιές έδειξε πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια απλή αγκαλιά στη μείωση του άγχους. Σχεδόν 200 συμμετέχοντες, όλοι σε σχέσεις, κλήθηκαν να κάνουν δημόσιες ομιλίες, κάτι πολύ αγχωτικό για τους περισσότερους ανθρώπους. Πριν από την ομιλία, οι μισοί από τους συμμετέχοντες έλαβαν μια αγκαλιά 20 δευτερολέπτων από τον/την σύντροφό τους, ενώ οι άλλοι μισοί έπρεπε να διαχειριστούν μόνοι τους το άγχος. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά: εκείνοι που έλαβαν την αγκαλιά, παρουσίασαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα άγχους. Μόνο 20 δευτερόλεπτα αγκαλιάς από ένα αγαπημένο πρόσωπο ήταν αρκετά για να μειώσουν το άγχος και να ενισχύσουν την συναισθηματική ευημερία.

Αγκαλιάστε ένα μαξιλάρι

Για όσους δεν είναι ιδιαίτερα άνετοι με τη φυσική επαφή, υπάρχει μια άλλη εναλλακτική που μπορεί επίσης να βοηθήσει στη μείωση του άγχους: το να αγκαλιάσετε ένα μαξιλάρι. Μια ενδιαφέρουσα μελέτη που διεξήχθη από Ιάπωνες ερευνητές εξερεύνησε τα αποτελέσματα του να αγκαλιάζετε ένα μαξιλάρι κατά τη διάρκεια μιας αγχωτικής συνομιλίας. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η πρώτη ομάδα μίλησε με έναν άγνωστο στο τηλέφωνο για 15 λεπτά, ενώ η δεύτερη ομάδα έκανε την ίδια συνομιλία — ενώ αγκάλιαζε ένα μαξιλάρι σε σχήμα ανθρώπου, ονόματι Hugvie.

Μπορεί το μαξιλάρι να μην ήταν πραγματικό πρόσωπο, αλλά είχε καταπραϋντική επίδραση. Εκείνοι που αγκάλιασαν το Hugvie παρουσίασαν σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα κορτιζόλης, τόσο από δείγματα αίματος όσο και από σάλιο, σε σύγκριση με εκείνους που μίλησαν μόνοι τους. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η στάση της αγκαλιάς — το άνοιγμα των χεριών και η δημιουργία χώρου — μπορεί να είναι το κλειδί για τη μείωση της κορτιζόλης, της ορμόνης που σχετίζεται με το άγχος.

Η δύναμη της αγκαλιάς

Το μήνυμα είναι σαφές: μια αγκαλιά, είτε από έναν σύντροφο είτε ακόμη και από ένα μαξιλάρι, μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στα επίπεδα άγχους. Ενώ η Παγκόσμια Ημέρα Αγκαλιάς μάς ενθαρρύνει να αγκαλιάσουμε τους άλλους, είναι και μια υπενθύμιση ότι μια τόσο απλή πράξη μπορεί να κάνει θαύματα για την συναισθηματική και σωματική μας ευημερία.

Πηγή: The Grace

Από τι εξαρτάται αυτή η διαφορά; Το να ερωτευτεί κανείς φαίνεται απλό — η Helen Fisher, ανθρωπολόγος και ειδική στον έρωτα, το χαρακτηρίζει ως «χημικό κεραυνοβόλο χτύπημα». Ωστόσο, το να κρατήσει μια σχέση στον χρόνο είναι πολύ πιο σύνθετο. Απαιτεί έναν συνδυασμό συναισθηματικών, βιολογικών και καθημερινών παραγόντων. Η επιστήμη ξεχωρίζει πέντε βασικούς πυλώνες:

Η οικειότητα δεν αφορά μόνο τη σωματική εγγύτητα· δημιουργείται όταν ο άλλος γίνεται το συναισθηματικό μας καταφύγιο. Εκφράζεται μέσα από απλές πράξεις: να μας ακούει χωρίς να μας κρίνει μετά από μια δύσκολη μέρα, να καταλαβαίνει πότε χρειαζόμαστε κουβέντα και πότε σιωπή. Η οικειότητα βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη, τη συνέργεια και μια ειλικρινή φιλία.

Σύμφωνα με τη θεωρία του δεσμού, όσοι μεγάλωσαν με ασφαλή συναισθηματική σύνδεση στην παιδική ηλικία —και όχι με αποφυγή ή άγχος— έχουν περισσότερες πιθανότητες να χτίσουν ουσιαστική οικειότητα ως ενήλικες. Όταν αυτός ο δεσμός λείπει, η σχέση γίνεται ψυχρή και δύσκολη: δυσκολευόμαστε να ανοιχτούμε, νιώθουμε αόρατοι ή βιώνουμε μοναξιά ακόμα και δίπλα στο σύντροφό μας.

Το πάθος προσφέρει την ενέργεια στη σχέση. Δεν περιορίζεται μόνο στο σεξ, αλλά περιλαμβάνει την ικανότητα να απολαμβάνουμε μαζί τη ζωή. Η επιθυμία, η έλξη και η ερωτική ζωντάνια αποτελούν βιολογικά “καύσιμα” που είναι ιδιαίτερα έντονα στην αρχή της σχέσης και συχνά είναι τα πιο εθιστικά.

Με τα χρόνια, η διατήρηση του πάθους απαιτεί πρόθεση: παιχνίδι, έκπληξη, θαυμασμό — όπως το να χορέψετε μαζί στην κουζίνα ένα βράδυ ή να οργανώσετε μια αυθόρμητη απόδραση. Η έλξη μπορεί να ξεκινά από τη χημεία του σώματος αλλά διατηρείται κυρίως στο μυαλό και με δημιουργικότητα.

Δέσμευση και κοινές αξίες

Η δέσμευση και οι κοινές αξίες αποτελούν τον τρίτο πυλώνα που κρατά ζωντανή τη σχέση πέρα από τον ενθουσιασμό της αρχής. Το επίπεδο δέσμευσης διαφέρει: από επιφανειακό —που βασίζεται στη ρουτίνα ή την υποχρέωση— έως βαθύ, που πηγάζει από την ελευθερία, τον σεβασμό στην ατομικότητα και την επιθυμία για κοινή εξέλιξη.

Η επίτευξη αυτού του βαθύτερου επιπέδου απαιτεί συνειδητή συναισθηματική δουλειά και μετατρέπει τις συγκρούσεις σε ευκαιρίες ανάπτυξης. Ο δρ John Gottman, ειδικός στις σχέσεις, έχει παρατηρήσει ότι τα ζευγάρια που διαρκούν δεν είναι αυτά που τσακώνονται λιγότερο, αλλά εκείνα που ξέρουν καλύτερα να συμφιλιώνονται μετά τις διαφωνίες.

Καθημερινότητα & Εξέλιξη της σχέσης

Ο τρόπος ζωής είναι το σκηνικό όπου η αγάπη δοκιμάζεται καθημερινά. Πολλά ζευγάρια δεν χωρίζουν λόγω έλλειψης αγάπης αλλά λόγω πρακτικών δυσκολιών: πώς μοιράζονται τις δουλειές, πώς συνδυάζουν εργασία και προσωπική ζωή ή ακόμη και για το πού θέλουν να ζήσουν.

Ίσως ο ένας δίνει σημασία στην ακρίβεια ενώ ο άλλος λειτουργεί πιο χαλαρά· ή ο ένας αποζητά ηρεμία ενώ ο άλλος χρειάζεται διαρκή συζήτηση. Αυτές οι μικρές διαφορές μπορούν να γίνουν κρίσιμες αν δεν υπάρχει κατανόηση.

Η υγιής σχέση δεν είναι στατική εικόνα· εξελίσσεται συνεχώς. Τα ζευγάρια που ευδοκιμούν συνοδεύουν ο ένας τον άλλο στην προσωπική τους ανάπτυξη αντί να εμποδίζουν την εξέλιξη του άλλου. Καθώς περνούν τα χρόνια —αποκτούν οικογένεια, αλλάζουν ενδιαφέροντα— η σχέση χρειάζεται να προσαρμόζεται στον ίδιο ρυθμό.

Όταν ένας από τους δύο εξελίσσεται σημαντικά και ο άλλος μένει πίσω, δημιουργείται απόσταση που μπορεί να αποβεί μοιραία για τη σχέση.

Η δημιουργία μιας καλής σχέσης δεν είναι θέμα τύχης· πρόκειται για δεξιότητες που καλλιεργούνται και ενδυναμώνονται με τον χρόνο. Όπως έγραψε ο ποιητής Rainer Maria Rilke, «το να αγαπήσει ένας άνθρωπος έναν άλλο είναι ίσως το πιο δύσκολο έργο της ζωής». Ίσως τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ενός ζευγαριού είναι το ότι συνεχίζουν κάθε μέρα να επιλέγουν ο ένας τον άλλο με την ίδια ελευθερία όπως όταν ξεκίνησαν μαζί.

Η βιοχημεία του έρωτα σύμφωνα με τη Helen Fisher

Η Helen Fisher, στο βιβλίο της «Why Him? Why Her?» (Henry Holt, 2009), υποστηρίζει ότι ερωτευόμαστε μέσω τριών βασικών βιολογικών συστημάτων: της σεξουαλικής επιθυμίας (τεστοστερόνη & οιστρογόνα), του ρομαντικού έρωτα (ντοπαμίνη) και του ασφαλούς δεσμού (ωκυτοκίνη & βαζοπρεσίνη).

Ανάλογα με τον κυρίαρχο νευροδιαβιβαστή, προτείνει τέσσερις τύπους προσωπικότητας — συχνά τα αντίθετα έλκονται μεταξύ τους:

Εξερευνητές (ντοπαμίνη): περίεργοι, λάτρεις της περιπέτειας και του ρίσκου.
Δημιουργοί (σεροτονίνη): οργανωτικοί, σταθεροί και πιστοί.
Διευθυντές (τεστοστερόνη): αναλυτικοί και αποφασιστικοί.
Διαπραγματευτές (οιστρογόνα & ωκυτοκίνη): ενσυναίσθητοι, διαισθητικοί με ανάγκη για βαθιά σύνδεση.

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Περισσότεροι από 15 εκατομμύρια κάτοικοι διεκδικούν χώρο στη μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, που ενώνει την Ευρώπη με την Ασία στις όχθες του Βοσπόρου. Η εικόνα θυμίζει μια οικιακή γάτα που ακουμπά μισή στον καναπέ και μισή στο τραπεζάκι του σαλονιού – κι αυτό δεν είναι τυχαίο, αφού εκτιμάται ότι περίπου 250.000 αδέσποτες γάτες ζουν εκεί

Οι γάτες είναι βαθιά συνδεδεμένες με τον ιστό και την ιστορία της πόλης, τόσο παρούσες όσο και τα χαλιά που πωλούνται σε κάθε γωνιά. Πρόκειται για μια πόλη που μοιράζεται· μια πόλη που «νιαουρίζει» ασταμάτητα από αγάπη και ζωή.

«Οι γάτες της Κωνσταντινούπολης, γενικά, δεν είναι ούτε κατοικίδια ούτε απλώς αδέσποτα, αλλά κάτι ενδιάμεσο», εξηγεί ο φωτογράφος και συγγραφέας του βιβλίου “City Cats of Istanbul”, Marcel Heijnen. Προσθέτει πως οι γάτες δεν ανήκουν σε συγκεκριμένους ανθρώπους, αλλά φροντίζονται συλλογικά από την κοινότητα κάθε γειτονιάς.

Οργανωμένη φροντίδα και σεβασμός προς τις γάτες

Ο Marcel Heijnen επισημαίνει έναν τοπικό σεβασμό προς τις γάτες που δεν έχει συναντήσει αλλού. «Κάθε δήμος διαθέτει κτηνιατρική υπηρεσία που βοηθά τα ζώα του δρόμου στην περιοχή του, παρέχοντας δωρεάν στειρώσεις για τις αδέσποτες γάτες», εξηγεί ο συνιδρυτής του Μουσείου Γάτας Κωνσταντινούπολης, Fatih Dağlı.

Επιπλέον, ιδιωτικές κτηνιατρικές κλινικές προσφέρουν μειωμένες τιμές για τις υπηρεσίες τους προς τις αδέσποτες γάτες, ενώ οι κάτοικοι συχνά συνεισφέρουν οικονομικά για να καλυφθούν τα έξοδα των θεραπειών.

Πηγή: BBC

Το ξυπνητήρι χτυπάει κάθε πρωί στις 7. Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος λόγος πλέον. Δεν έχει να προλάβει κάτι, όμως το αφήνει ρυθμισμένο την ίδια ώρα από συνήθεια. Δεν είναι άνθρωπος που αγαπάει τις αλλαγές, αν και έζησε σχεδόν όλη τη ζωή του σ’ ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο τοπίο. Ανοίγει τα μάτια, σηκώνεται και κάθεται για λίγο στο κρεβάτι. Τραβάει με κόπο την κουρτίνα και το φως του ήλιου έρχεται κατά πάνω του με αγάπη. «Καλώς ήρθες και πάλι στη μέρα», ψιθυρίζει στον εαυτό του.

Πλησιάζει στα 80 του χρόνια. Νιώθει κουρασμένος, όπως κάθε τι που αντιστέκεται στο δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Δεν του αρέσει το σώμα του πλέον, όμως ποτέ δεν αφήνει τον εαυτό του απεριποίητο. Ντύνεται, στριμώχνει τη βέρα στο δάχτυλό του και βγαίνει έξω. Περπατώντας στο δρόμο, αναλογίζεται πως, όταν ήταν νέος, δεν έκανε ποτέ σχέδια για το μέλλον. «Συνήθως, όλες οι προβλέψεις πέφτουν έξω», συνήθιζε να λέει. Έφτασε στο σήμερα με το να μοιράζεται κομμάτι – κομμάτι τον σπάνιο συναισθηματικό του πλούτο και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

Ακόμα κι όταν διαλυόταν, έβρισκε τον τρόπο να κολλήσει ξανά τα κομμάτια και να ξεκινήσει πάντα από την αρχή. Βιώνοντας, όπως όλοι οι άνθρωποι, την καθημερινή φθορά, δεν σκέφτηκε ποτέ ότι «δεν αξίζει τον κόπο» και η ζωή τού το ανταπέδιδε, φέρνοντας μπροστά στα μάτια του τη ρόδινη πλευρά της.

Ερωτεύτηκε, αγάπησε, απέκτησε παιδιά και πολλούς φίλους. Έβρισκε πάντα τον τρόπο να κρατιέται μέσα στην κάθε εποχή. Τα νέα παιδιά τον κοιτούσαν με το στόμα ανοιχτό, όταν διηγούταν τις ιστορίες του. Μιλούσε πάντα με «την αίσθηση του ναυαγού», χωρίς να ξέρει δηλαδή πού βρίσκεται, ακολουθώντας το ένστικτό του. Άχρονος και απλός, έβαζε στα λόγια του αυτό που σκέφτονται οι άλλοι κι έτσι συνδεόταν με τον κόσμο γύρω του. «Είναι μεγάλη παρηγοριά να κάνεις ποίηση το «κάθε μέρα» και σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό», είχε ακούσει να του λένε, κάποτε.

Όταν τα πράγματα δυσκόλευαν, έλεγε στην αγαπημένη του «Μπορώ να γίνω ό,τι θες. Να πάρω όποια μορφή θέλεις. Μεταμορφώνομαι με μεγάλη ευκολία». Ναι, η αγάπη τον οδηγούσε να παραδίνεται άνευ όρων, κάνοντάς τον -ώρες – ώρες- να νιώθει αιχμάλωτος. Σκέφτηκε, αρκετές φορές, να «αποδράσει», αλλά να πάει πού; σε μια άλλη «αιχμαλωσία»; «Αφού είναι έτσι η ζωή, προτιμώ να είμαι αιχμάλωτος της αγάπης», είχε γράψει στα χαρτιά του. Το μόνο που φοβόταν, έχοντας πάρει ένα πικρό μάθημα από τη μοναξιά, ήταν να μη γίνει ένας ακόμα παγωμένος άνθρωπος, όπως αυτοί που έβλεπε στο γραφείο και στα λεωφορεία. Δεν έγινε ποτέ αυτό. Ακόμα και τις σπάνιες στιγμές, που έχανε την πίστη του, αρκούσε μόνο μια λέξη που θα άκουγε και θα του άρεσε για να σκάσει μέσα του μια βόμβα κι από τη λάμψη της φωτιζόταν ολόκληρος.

Γεμάτος με αυτές τις σκέψεις, έφτασε στη λίμνη. Κάθισε στο αγαπημένο του παγκάκι, κοίταξε το παγωμένο νερό, έκλεισε τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα. Φαντάστηκε το κρεβάτι του σαν μία βάρκα στη μέση της λίμνης. Ανέβηκε πάνω της κι άρχισε να κάνει κουπί χωρίς να κοιτάξει πίσω.

«Για να μ’ αρέσει τώρα εδώ, κάτι καλό κάνω», σκέφτηκε και έμεινε με τα μάτια κλειστά.

«Ελπίζω να βρω μια άλλη μονογονέα για να συγκατοικήσουμε, ώστε να φροντίζουμε η μία την άλλη», γράφει μια δημοφιλής ανάρτηση στην πλατφόρμα Xiaohongshu, γνωστή διεθνώς ως Rednote. «Αν τα παιδιά μας είναι σε παρόμοια ηλικία, θα ήταν ακόμα καλύτερα – θα έχουν παρέα. Όσες μεγαλώνουμε μόνες μας ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι· συχνά δεν προλαβαίνεις ούτε να φας».

Αν και δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για τη νέα αυτή τάση, ειδικοί παρατηρούν ότι το άτυπο δίκτυο στήριξης των μονογονέων αυξάνεται ορατά στο διαδίκτυο, με αγγελίες συγκατοίκησης και συζητήσεις που προσφέρουν συμβουλές σε γυναίκες που το σκέφτονται.

Υπολογίζεται πως στην Κίνα υπάρχουν περίπου 30 εκατομμύρια μονογονείς μητέρες. Τα διαζύγια είναι σχεδόν τετραπλάσια σε σχέση με πριν από 20 χρόνια, παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να τα αποτρέψει, ενώ στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων –σε πάνω από 80%– την επιμέλεια αναλαμβάνουν οι μητέρες.

Κοινές οικογένειες και αλληλοϋποστήριξη

Παρότι υπάρχουν νομικές υποχρεώσεις για διατροφή, σημαντικό ποσοστό οικογενειών μονογονέων σε μεγάλες πόλεις ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, σύμφωνα με κυβερνητικά στοιχεία. Η Zhu Danyu και η Fei Yuan, δύο μονογονείς από τη Nanjing, συγκατοικούν από το 2022.

«Στην ουσία ξέρουμε πολύ καλά γιατί είμαστε μαζί – πρόκειται για το μοίρασμα και τη διαχείριση των κινδύνων και πιέσεων της ζωής», λέει η Zhu στον Guardian. Οι δύο γυναίκες γνωρίστηκαν όταν η Zhu έψαχνε συνεργάτες για τη νεοφυή εκπαιδευτική της επιχείρηση. Ήταν και οι δύο διαζευγμένες: η Zhu με δύο κόρες και η Fei με μία. Οι οικογένειές τους ήρθαν γρήγορα κοντά.

«Με εντυπωσίασε ο τρόπος που μεγάλωνε την κόρη της», λέει η Zhu για τη Fei. «Εκείνη την περίοδο, οι δικές μου κόρες δυσκολεύονταν τόσο στα μαθήματα όσο και ψυχολογικά μετά το διαζύγιο». Με τον καιρό περνούσαν όλο και περισσότερο χρόνο μαζί – η Zhu έμενε στο σπίτι της Fei όταν το παιδί της ήταν άρρωστο κατά τη διάρκεια των lockdown λόγω Covid, μέχρι που αποφάσισαν να κάνουν πιο μόνιμη τη συγκατοίκηση.

Οι δύο γυναίκες μοιράζονται τις φροντίδες των παιδιών τους, ειδικά όταν η Zhu ταξιδεύει συχνά. «Με τον χρόνο συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε παρόμοιες αξίες και ταιριάζουμε πολύ», λέει η Fei. «Οι χαρακτήρες μας συμπληρώνονται – εγώ προσέχω τις λεπτομέρειες και μου αρέσει η τάξη αλλά δεν μπορώ να μαγειρέψω, πραγματικά καθόλου. Η Danyu αντίθετα λατρεύει να μαγειρεύει για τα παιδιά».

Πλέον διατηρούν κοινή επιχείρηση και νοικοκυριό στο σπίτι τους στη Nanjing. Τα Σαββατοκύριακα περνούν μαζί, τα κορίτσια κάνουν τα μαθήματά τους το βράδυ, ενώ οι δύο μητέρες μοιράζονται τις ευθύνες φροντίδας – κάτι ιδιαίτερα σημαντικό λόγω των συχνών ταξιδιών της Zhu.

Προκλήσεις, κοινωνικές αντιλήψεις και αλλαγές

Οι γυναίκες έχουν μιλήσει δημόσια στα κινεζικά μέσα για την επιλογή τους και έχουν συνηθίσει τα ειρωνικά σχόλια ή τις φήμες στο διαδίκτυο· όμως τονίζουν ότι οι φίλοι και οι οικογένειές τους τις στηρίζουν. «Για εμάς σημασία έχει αν τα παιδιά μας είναι χαρούμενα, υγιή κι αν προοδεύουν στο σχολείο, όπως επίσης κι αν αναπτύσσεται ομαλά η επιχείρησή μας», λέει η Zhu.

Η Δρ Ye Liu, ειδικός στην ανάπτυξη στο King’s College London, σημειώνει ότι «οι μονογονείς όλων των κοινωνικών τάξεων αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες», που επιδεινώνονται από την απουσία κρατικής πρόνοιας για μονογονεϊκές οικογένειες αλλά και την ανεπαρκή υποστήριξη από συγγενείς.

«Η οικονομική αυτή ανασφάλεια, που εντείνεται λόγω του πληθωρισμού και του υψηλού κόστους ζωής, ωθεί τις μητέρες να αναζητούν άτυπη στήριξη μέσω προσωπικών αγγελιών» προσθέτει η Liu.

Νέα μοντέλα συμβίωσης εκτός γάμου

Παραδοσιακές οικογενειακές αξίες εξακολουθούν να κυριαρχούν στην Κίνα, κυρίως στην επαρχία, όπου οι νεαρές διαζευγμένες γυναίκες πιέζονται έντονα να ξαναπαντρευτούν. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συχνά δεν εγκρίνουν μια γυναίκα που μεγαλώνει μόνη παιδί.

Η Jiang Mengyue, 31 ετών, ήταν αποφασισμένη να μην ξαναπαντρευτεί μετά το διαζύγιο· επέλεξε να φύγει από τον τόπο καταγωγής της στη Guizhou, παίρνοντας μαζί την τρίχρονη κόρη της. Απάντησε σε μια διαδικτυακή αγγελία συγκατοίκησης κι εγκαταστάθηκε με τη Shi Mengyue. Οι δύο οικογένειες ζουν μαζί εδώ και δύο μήνες.

Η καθημερινότητά τους είναι οργανωμένη: Η Jiang μένει σπίτι φροντίζοντας τα κορίτσια ενώ η Shi εργάζεται ως επαγγελματίας προξενήτρα. Τα Σαββατοκύριακα βγαίνουν βόλτες ή κάνουν ποδήλατο όλοι μαζί όταν ο καιρός είναι καλός.

«Αφού δεν υπάρχει προσωπικό συμφέρον ή όφελος μεταξύ μας, αυτή η σχέση είναι πιο αγνή κι απλή από τον γάμο», λέει η Jiang.

Σύμφωνα με τη Liu, το αρνητικό κοινωνικό κλίμα απέναντι στους διαζευγμένους γονείς αλλάζει σταδιακά – κάτι που ενισχύθηκε με την επιτυχία της ταινίας “Her Story” το 2024 – όμως παραμένουν δομικά προβλήματα. Η άτυπη φύση αυτών των συγκατοικήσεων στερεί στις γυναίκες βασικές νομικές προστασίες.

«Η εξάρτηση από τέτοιου είδους αυτοσχέδιους ψηφιακούς μηχανισμούς στήριξης αναδεικνύει μια μεγάλη αποτυχία του κράτους όσον αφορά την προστασία των παιδιών και την υποστήριξη των γονιών», υπογραμμίζει η Liu.

Τα οφέλη για τα παιδιά – αλλά όχι πάντα εύκολο

Οι δραστηριότητες των δυο οικογενειών περιλαμβάνουν πεζοπορία, κάμπινγκ ή μπάρμπεκιου. Όμως δεν λειτουργούν όλες οι συγκατοικήσεις – γυναίκες έχουν μιλήσει διαδικτυακά για αποτυχίες όταν τα παιδιά δεν ταίριαξαν ή όταν προέκυψαν οικονομικές ανισορροπίες.

Όσοι καταφέρνουν να βρουν ισορροπία λένε ότι οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι είναι τα παιδιά. «Όταν οι οικογένειές μας ενώθηκαν, το σπίτι γέμισε ζωή: τρία κορίτσια τρέχουν γύρω-γύρω γελώντας», λέει η Fei.

«Μέσα από τον κοινό χρόνο έχουν γίνει όλα πιο εξωστρεφή κι αυτοπεποίθητα – αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη αλλαγή που είδα. Η δεύτερη; Πλέον βιώνουν διπλάσια αγάπη».

Πηγή: The Guardian

Σε αγαπώ πολύ, Τσιριμπιμπί μου.

Το σενάριο — γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον ίδιο — επικεντρώνεται στον Mariano De Santis, Πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας που βρίσκεται στο τέλος της θητείας του. Αντιμέτωπος με δύο ηθικά και πολιτικά κρίσιμες αποφάσεις, καλείται να επιλέξει αν θα υπογράψει νόμο για την ευθανασία και αν θα χορηγήσει χάρη σε δύο θανατοποινίτες.

Το φιλμ ενθουσίασε το κοινό, ενώ στην προβολή παρευρέθηκαν και αρκετοί αστέρες του σινεμά, ανάμεσά τους οι Τίλντα Σουίντον και Κέιτ Μπλάνσετ, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερη λάμψη στην πρεμιέρα.

Το κύριο μέρος της μελέτης διήρκεσε έξι εβδομάδες, ξεκινώντας με ένα προκαταρκτικό τεστ την πρώτη εβδομάδα, ακολουθούμενο από μια παρέμβαση τεσσάρων εβδομάδων και στη συνέχεια το τελευταίο τεστ την έκτη εβδομάδα. Οι φροντιστές είχαν πρόσβαση σε εκπαιδευτικά βίντεο με παιδικά τραγούδια, που τους βοηθούσαν να τραγουδούν συχνότερα στα μωρά τους. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μελέτης, οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν έρευνες μέσω smartphone μία έως τρεις φορές την ημέρα, αναφέροντας τη διάθεση του βρέφους και του γονέα, το άγχος, την ποιότητα ύπνου και τη χρήση μουσικής.

Πώς το τραγούδι επηρεάζει τη διάθεση των βρεφών

Όπως προέκυψε από τη μελέτη, η αύξηση της συχνότητας του τραγουδιού προς τα βρέφη οδήγησε σε μετρήσιμες βελτιώσεις στη γενική διάθεση των βρεφών. Οι φροντιστές ενσωμάτωσαν το τραγούδι κυρίως στις ρουτίνες καταπράυνσης των βρεφών τους.

Τα ευρήματα υποδεικνύουν, σύμφωνα με τους ερευνητές, ότι απλές, χαμηλού κόστους παρεμβάσεις, όπως η αύξηση του τραγουδιού προς τα βρέφη, έχουν τη δυνατότητα να βελτιώσουν τα αποτελέσματα υγείας τόσο για τα βρέφη όσο και για τους φροντιστές.

Επίσης, καθώς η μελέτη διήρκεσε μόνο τέσσερις εβδομάδες, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι οι θετικές επιδράσεις του τραγουδιού στα βρέφη μπορεί να είναι ακόμη πιο έντονες με μακροπρόθεσμες, υψηλότερης έντασης παρεμβάσεις και μπορεί επίσης να επεκταθούν στην ευημερία του φροντιστή και σε άλλες πτυχές της υγείας του βρέφους πέρα από τη διάθεση.

Στους περιορισμούς της μελέτης οι ερευνητές αναφέρουν ότι το δείγμα ήταν κυρίως λευκοί, υψηλής μόρφωσης και κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Επίσης, ότι όλα τα δεδομένα διάθεσης βρεφών βασίστηκαν σε αναφορές φροντιστών, αν και αυτές οι αναφορές συλλέχθηκαν σε πραγματικό χρόνο για να μειωθεί η προκατάληψη ανάκλησης. Τέλος ότι η παρέμβαση ήταν σχετικά σύντομη και χαμηλής έντασης.

Πηγή: Lifo.gr

«Μεταβάλλεται πάντα», είπε. «Νομίζω ότι ίσως στον κινηματογράφο απομακρυνόμαστε από τους παραδοσιακούς, “alpha male”, κορυφαίους άντρες χαρακτήρες. Δεν νομίζω ότι η ταινία καθορίζει ή προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την αρρενωπότητα, νομίζω ότι είναι πολύ υποκειμενική στη σχέση μεταξύ [των χαρακτήρων] Lionel και David».

Ο ηθοποιός μίλησε επίσης κατά των συγκρίσεων της ταινίας με το “Brokeback Mountain”, χαρακτηρίζοντάς τις «τεμπέλικες και απογοητευτικές». Αρκετές κριτικές για το “The History of Sound”, συμπεριλαμβανομένου του Variety, δημιούργησαν μια σύνδεση μεταξύ των δύο ταινιών. «Προσωπικά δεν βλέπω καθόλου τους παραλληλισμούς με το “Brokeback Mountain”, εκτός από το ότι περάσαμε λίγο χρόνο σε μια σκηνή», είπε, προκαλώντας γέλια στην αίθουσα. «[Το “Brokeback Mountain”] είναι μια όμορφη ταινία, αλλά πραγματεύεται την ιδέα της καταστολής… Βρίσκω αυτές τις συγκρίσεις σχετικά τεμπέλικες και απογοητευτικές, αλλά ως επί το πλείστον πιστεύω ότι η σχέση που έχω με την ταινία γεννιέται από το γεγονός ότι είναι μια γιορτή μεταξύ της αγάπης αυτών των ανδρών και όχι της καταπίεσης της σεξουαλικότητάς τους».

Όταν ρωτήθηκε για τη χημεία του με τον O’Connor – ο οποίος δεν μπόρεσε να εμφανιστεί στην πρεμιέρα της ταινίας ή στη συνέντευξη Τύπου καθώς ολοκληρώνει την παραγωγή της επόμενης ταινίας του Steven Spielberg – ο Mescal είπε ότι είναι «ένας από τους πιο εύκολους ανθρώπους». «Ο Josh έχει ένα μεγάλο χάρισμα… το άτομο που βλέπει το ευρύ κοινό μοιάζει πολύ με αυτό που γνωρίζουμε και νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν ηθοποιό στη σημερινή εποχή να το κάνει», είπε. «Γνωριζόμασταν για περίπου πέντε χρόνια και ήμασταν σίγουρα φιλικοί μεταξύ μας, έτσι ώστε τα θεμέλια της ασφάλειας και του παιχνιδιού ήταν εκεί, αλλά αυτή η σχέση βάθυνε πραγματικά τις τρεις ή τέσσερις εβδομάδες που γυρίζαμε».

Ο Mescal πρόσθεσε ότι παρά το βαρύ θέμα της ταινίας, το σετ ήταν «πολύ ελαφρύ και παιδικό και ανόητο μερικές φορές». «Ένιωσα πολύ τυχερός που εγώ και ο Josh γνωριζόμασταν αρκετά καλά για να ξεκινήσουμε, αλλά είχαμε έναν καμβά για να συνεχίσουμε να ζωγραφίζουμε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων», είπε. Μοιράστηκε επίσης μια από τις αγαπημένες του αναμνήσεις από το σετ, λέγοντας ότι αυτός και ο O’Connor είχαν εμμονή με τα jolly ranchers (ζελεδάκια) και θα έτρωγαν οκτώ την ημέρα. «Ακούγεται κάπως περίεργο, αλλά ο Josh είναι απίστευτα ανόητος για μένα», είπε ο Mescal. «Επικεντρωθήκαμε σε αυτή τη δίαιτα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αλλά επίσης προσηλωθήκαμε στο να έχουμε οκτώ jolly ranchers την ημέρα… Υπάρχει ένας μικρόκοσμος στη σχέση μας που σκέφτομαι τον Josh και σκέφτομαι τα jolly ranchers».

Όταν ρωτήθηκε αν η ταινία είχε αλλάξει τον τρόπο που βλέπει την αγάπη στη ζωή του, ο Mescal θυμήθηκε ότι ήταν 24 ετών όταν διάβασε για πρώτη φορά το σενάριο και δεν πιστεύει ότι «θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο με τον ίδιο τρόπο». Ο Μεσκάλ ήταν 28 ετών όταν γύρισαν την ταινία. «Η αγάπη είναι πολύ περίπλοκη – τείναι αυτό το πράγμα, η ομιλία του Andrew Scott στο “Fleabag” για την αγάπη στο τέλος στο γάμο. Αυτό σκέφτομαι», είπε ο Mescal. «Είναι πολύ δύσκολο να το εντοπίσω. Αυτό που μου φάνηκε τόσο συγκινητικό στο σενάριο είναι ότι ποτέ δεν περιγράφεται με λόγια, περιγράφεται με πράξεις και πράγματα που δεν βλέπεις… Αυτό είναι κάτι που έχω μάθει στη ζωή μου, η ευγένεια υποτιμάται τρελά στις ρομαντικές σχέσεις και πρέπει να γιορτάζεται».

Το “The History of Sound” έκανε τις Κάννες να λυγίσουν στην πρεμιέρα του το βράδυ της Τετάρτης, όπου δέχτηκε ένα θερμό χειροκρότημα έξι λεπτών. Ο Mescal δάκρυσε κατά τη διάρκεια των χειροκροτημάτων, αν και ο O’Connor έπρεπε να χάσει την πρεμιέρα λόγω του προγράμματος γυρισμάτων του για την επερχόμενη ταινία του Steven Spielberg. Μαζί με τους Mescal και O’Connor, στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Chris Cooper, Molly Price, Raphael Sbarge, Hadley Robinson, Emma Canning, Briana Middleton και Gary Raymond.

Πηγή: Variety / Κεντρική φωτογραφία: Instagram