Μια ήπειρος σε πρώτη γραμμή: Η σημασία της δίκαιης πρόσβασης

Οι αποστολές σηματοδοτούν μια κρίσιμη στιγμή στις συνεχιζόμενες προσπάθειες για την αύξηση της δίκαιης πρόσβασης στην πρόληψη και τη θεραπεία του HIV σε όλη την Υποσαχάρια Αφρική. Δεν είναι τυχαίο: περίπου τα δύο τρίτα των ανθρώπων που ζουν με HIV παγκοσμίως βρίσκονται σε αυτήν την περιοχή, με 18 χώρες να αντιπροσωπεύουν περίπου το 70% του συνολικού φόρτου της νόσου στην ήπειρο.

Η Gilead εργάζεται πυρετωδώς για να διασφαλίσει ότι το επαναστατικό αυτό φάρμακο θα φτάσει σε όσους το έχουν ανάγκη.

• Η λενακαπαβίρη έχει ήδη εγκριθεί στη Νότια Αφρική και τη Ζάμπια.
• Έχουν ήδη υποβληθεί αιτήσεις για ρυθμιστική έγκριση σε χώρες όπως η Μποτσουάνα, η Κένυα, το Μαλάουι, η Ναμίμπια, η Ρουάντα, η Τανζανία, η Ουγκάντα και η Ζιμπάμπουε.
• Η εταιρεία σχεδιάζει να ολοκληρώσει τις αιτήσεις ρυθμιστικής έγκρισης και στις υπόλοιπες χώρες έως το τέλος του 2025.

Η Δέσμευση για μηδενικό κέρδος και η παγκόσμια συνεργασία

Αναγνωρίζοντας την τεράστια ανάγκη, η Gilead ανακοίνωσε ένα σημαντικό βήμα: σχεδιάζει να προμηθεύσει τη λενακαπαβίρη χωρίς κέρδος (at no profit) για έως και δύο εκατομμύρια άτομα. Αυτό θα ισχύσει μέχρι οι κατασκευαστές γενοσήμων να είναι σε θέση να καλύψουν τη ζήτηση στις χώρες που υποστηρίζονται από το Παγκόσμιο Ταμείο (Global Fund) και το Σχέδιο Έκτακτης Ανάγκης των ΗΠΑ για την Ανακούφιση από το AIDS (PEPFAR).

Ο Daniel O’Day, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Gilead, δήλωσε χαρακτηριστικά:

«Η άφιξη των πρώτων δόσεων λενακαπαβίρης στο Εσουατίνι και τη Ζάμπια σηματοδοτεί ένα σημαντικό ορόσημο στην πρόληψη του HIV. Για πρώτη φορά, ένα νέο φάρμακο για τον HIV φτάνει σε κοινότητες στην Υποσαχάρια Αφρική την ίδια χρονιά με την έγκρισή του στις ΗΠΑ. Η συνεργασία μας με το Παγκόσμιο Ταμείο, το PEPFAR, τις κυβερνήσεις και πολλούς άλλους, επιταχύνει την πρόσβαση και μας φέρνει πιο κοντά στο να τερματίσουμε επιτέλους την επιδημία του HIV».

Το μυστικό της λενακαπαβίρης: Ασπίδα κατά του ιού

Η λενακαπαβίρη είναι ένα επαναστατικό φάρμακο διότι χορηγείται με ένεση μόνο δύο φορές το χρόνο (twice-yearly injectable). Πρόκειται για έναν αναστολέα του καψιδίου του HIV-1, ο οποίος λειτουργεί προληπτικά μπλοκάροντας το εξωτερικό περίβλημα, ή αλλιώς «καψίδιο», που προστατεύει τον ιό.

Δεδομένου ότι επί του παρόντος δεν υπάρχει θεραπεία ούτε για τον HIV ούτε για το AIDS, η προληπτική ιατρική είναι κρίσιμη στη μάχη κατά της επιδημίας στην Υποσαχάρια Αφρική. Η ευκολία της χορήγησης δύο φορές το χρόνο αναμένεται να βελτιώσει δραστικά τη συμμόρφωση των ασθενών και να αλλάξει τα δεδομένα στην πρόληψη, δίνοντας ελπίδα για ένα μέλλον χωρίς HIV.

Οι ανακαλύψεις της Γκούντολ, που συνόδευε με μοναστική αφοσίωση τους χιμπαντζήδες στην καθημερινότητά τους, αποδείχθηκαν επαναστατικές. Το 1960, παρατήρησε τον Greybeard να χρησιμοποιεί ένα κλαδάκι για να ψαρεύει τερμίτες – μια απλή αλλά ριζοσπαστική πράξη. Μέχρι τότε, η επιστήμη περηφανευόταν ότι μόνο ο άνθρωπος κατασκευάζει εργαλεία. Όμως, οι χιμπαντζήδες Greybeard και Goliath έκοβαν κλαδιά και αφαιρούσαν τα φύλλα τους για να δημιουργήσουν λεπτά εργαλεία και να φτάσουν την πολυπόθητη λιχουδιά μέσα από τις μικρές τρύπες του τερμιτόλακου.

Πλέον γνωρίζουμε πως οι χιμπαντζήδες όχι μόνο χρησιμοποιούν εργαλεία, αλλά και διατηρούν πολιτισμικές πρακτικές που μεταδίδονται μεταξύ τους – ακόμη και ως μόδα. Για να πιουν νερό, μπορεί να χρησιμοποιούν μπουκέτα από βρύα σαν σφουγγάρια ή φύλλα σαν ποτήρια, ανάλογα με το σημείο του ποταμού όπου βρίσκεται η ομάδα. Σε κάποιες κοινότητες, οι χιμπαντζήδες κατασκευάζουν ακόντια για να κυνηγούν μικρά πιθηκάκια, προσφέροντας στις θηλυκές μεγαλύτερη ανεξαρτησία.

Αναθεώρηση της ανθρώπινης μοναδικότητας

Σήμερα γνωρίζουμε ότι πολλά ακόμη είδη χρησιμοποιούν εργαλεία: φλώροι, δελφίνια, κοράκια και χταπόδια – ο πλανήτης είναι γεμάτος «κατασκευαστές εργαλείων». Οι ανακαλύψεις της Γκούντολ μάς ανάγκασαν να επαναπροσδιορίσουμε τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους τόσο ιδιαίτερους. Έδινε όνομα στα υποκείμενα της μελέτης της και περιέγραφε την προσωπικότητά τους: ήταν φιλόδοξοι, ντροπαλοί, βίαιοι ή στοχαστικοί – η ψυχολογία των συγγενών μας είναι τόσο πλούσια όσο και η δική μας. Οι κοινωνικοί δεσμοί τους είναι εξίσου περίπλοκοι και καθοριστικοί.

Ωστόσο, αυτή η πολυπλοκότητα είχε και σκοτεινή πλευρά που βασάνιζε τη Γκούντολ: τις φρίκες του πολέμου. Από το 1974 έως το 1978, η κοινότητα του Γκόμπε μεγάλωσε τόσο ώστε διασπάστηκε στα δύο. Οι δύο ομάδες γρήγορα μετατράπηκαν από συντρόφους σε αντιπάλους. Οι χιμπαντζήδες –ιδιαίτερα εδαφικοί– ανέπτυξαν την ιδέα του εχθρού που πρέπει να εξαφανιστεί. Από μικροεντάσεις οδηγήθηκαν σε επιθέσεις μεθοδευμένες, όπως η ενέδρα οχτώ αρσενικών για να σκοτώσουν τον Godi από το νέο νότιο κλαν.

Η Γκούντολ κατέγραψε λεπτομερώς τον αιματηρό ξυλοδαρμό σε ένα κεφάλαιο με τίτλο «Πόλεμος», καθώς αυτό ακριβώς ακολούθησε τη δολοφονία του Godi: μια διαμάχη που διήρκησε τέσσερα χρόνια μέχρι ο βόρειος όμιλος να εξοντώσει όλα τα αρσενικά του αποσχισμένου νοτίου κλαν. Η ανακάλυψη αυτή είχε σημαντικές φιλοσοφικές επιπτώσεις: αν ο χιμπαντζής είναι «λύκος για τον χιμπαντζή», ίσως πρέπει να επεκτείνουμε τις θεωρίες των Χομπς και Ρουσσώ πέρα από το ανθρώπινο είδος.

Η κληρονομιά των Trimates και ο αγώνας για τη φύση

Αυτό ήταν το μεγάλο επίτευγμα της Τζέιν Γκούντολ — μιας νεαρής γυναίκας χωρίς σπουδές στη δεκαετία του ’60: δεν υπάρχει αόρατη γραμμή ή θεϊκό όριο που μας χωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα – πόσο μάλλον από τους συγγενείς μας, τους μεγάλους πιθήκους. Ο Λίκι διαισθάνθηκε ότι θα μπορούσε να αποκαλυφθεί κάτι τέτοιο και —με αρκετή δόση πατερναλισμού— πίστευε πως οι γυναίκες θα ήταν πιο υπομονετικές παρατηρήτριες.

Έτσι έστειλε τη Γκούντολ στους χιμπαντζήδες, τη Νταϊάν Φόσι στους γορίλες της Ρουάντα και τη Μπιρουτέ Γκαλντίκας στους ουρακοτάγκους της Βόρνεο. Οι τρεις τους —οι «Trimates»— επανάστασαν στην πρωτευοντολογία με τη διαίσθηση και τη μέθοδό τους. Και οι τρεις αναγκάστηκαν τελικά να μετατραπούν σε ακτιβίστριες καθώς διαπίστωσαν ότι τα ζώα που μελετούσαν απειλούνται σοβαρά από την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Η Φόσι δολοφονήθηκε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες εν μέσω σύγκρουσης με λαθροθήρες. Η Γκούντολ, που έφυγε από τη ζωή χθες σε ηλικία 91 ετών, αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή της ταξιδεύοντας αδιάκοπα για να ευαισθητοποιήσει την ανθρωπότητα — εκείνη που είχε ήδη αλλάξει για πάντα κρατώντας σημειώσεις στη μέση της ζούγκλας.

Πηγή: The Guardian

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα στο ετήσιο Summer Game Fest στο Λος Άντζελες, η Nyamakop παρουσίασε το τελευταίο της project, το Relooted, ένα platformer παζλ με πλευρική κύλιση – σκεφτείτε τα πρώτα παιχνίδια Tomb Raider ή Prince of Persia – όπου οι παίκτες συμμετέχουν σε μια ομάδα κλεφτών σε στυλ Robin Hood που οργανώνουν περίτεχνες ληστείες για να πάρουν πίσω κλεμμένα αντικείμενα από δυτικά μουσεία και να τα επαναπατρίσουν στους λαούς από τους οποίους τα πήραν.

Όπως αναφέρει η Nyamakop στην καταχώριση του παιχνιδιού στην online αγορά βιντεοπαιχνιδιών Epic Games, το Relooted λαμβάνει χώρα σε ένα εγγύς μέλλον όπου «οι πολιτικές δυνάμεις που θα συμμετάσχουν θα διαπραγματευτούν μια Διατλαντική Συνθήκη Επιστροφών, υποσχόμενες τον επαναπατρισμό αφρικανικών αντικειμένων από μουσεία». Αλλά το πρόβλημα στη συνθήκη είναι ότι ισχύει μόνο για αντικείμενα που βρίσκονται σε «δημόσια έκθεση», οδηγώντας τα μουσεία να παρακάμψουν την απαίτηση τοποθετώντας τα κομμάτια σε αυστηρά φυλασσόμενες ιδιωτικές συλλογές. Και εκεί είναι που μπαίνουν οι παίκτες: εξετάζουν μια δεδομένη εγκατάσταση, κατασκευάζουν προσεκτικά μια διαδρομή εξόδου και, φυσικά, κλέβουν το τεχνούργημα και δραπετεύουν.

Όπως εξήγησε στην Epic σε μια ανάρτηση ο Ben Myres, δημιουργικός διευθυντής του παιχνιδιού, όλα τα αντικείμενα στο Relooted βασίζονται σε πραγματικά κομμάτια από δυτικά μουσεία. Κατά τη δημιουργία των διαφόρων αποστολών, η ομάδα ανάπτυξης αφιέρωσε δύο χρόνια έρευνας, περιορίζοντας τη λίστα με τα κομμάτια, από τα εκατοντάδες που εξακολουθούν να κατέχονται από δυτικά μουσεία, σε κάτι διαχειρίσιμο. «Αναζητήσαμε αντικείμενα με σπουδαίες ιστορίες όσον αφορά το πώς λεηλατήθηκαν», είπε. «Γιατί ήταν σημαντικά για τους ανθρώπους; Οτιδήποτε σχετίζεται με αυτά».

Ως εξήγηση, ο Myres επεσήμανε το τύμπανο Ngadji, ένα ξύλινο τύμπανο που κατασκευάστηκε από τη φυλή Pokomo στην Κένυα για να καλέσει σε λατρεία ή να γιορτάσει την έναρξη της βασιλείας ενός βασιλιά. Κατασχέθηκε από τους Βρετανούς το 1902 και έκτοτε παρέμεινε στις συλλογές του Βρετανικού Μουσείου, παρά τις προσπάθειες των Κενυατών ερευνητών να επιστραφεί το κομμάτι. «Οι πρώτοι Κενυάτες που το είδαν τα τελευταία 100 χρόνια ήταν τη δεκαετία του 2010», είπε ο Myre. «Το άτομο που είδε το τύμπανο ήταν απόγονος του βασιλιά από τον οποίο προήλθε αρχικά. Επομένως, αυτά δεν είναι αντικείμενα που απλώς βρέθηκαν στη σκόνη από αρχαιολόγους. Αυτοί ήταν ακόμα ενεργοί πολιτισμοί»

Σύμφωνα με τον Myre, κάθε αντικείμενο στο παιχνίδι αποδόθηκε πιστά σε ένα τρισδιάστατο μοντέλο με βάση τις διαθέσιμες φωτογραφίες ή σαρώσεις, μια πρόκληση δεδομένου ότι πολλά από τα αντικείμενα είναι απρόσιτα και βρίσκονται εδώ και καιρό σε αποθήκες. Ωστόσο, ενώ τα αντικείμενα βασίζονται σε πραγματικά αντικείμενα, τα μουσεία στο παιχνίδι δεν βασίζονται.

Ενώ το Nyamakop εδρεύει στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, η ομάδα ανάπτυξης περιλαμβάνει άτομα από τη Ζάμπια, τη Ζιμπάμπουε, τη Γκάνα, τη Νιγηρία, την Αιθιοπία και την Τανζανία.

Το “Relooted” είναι το δεύτερο παιχνίδι του στούντιο. Το πρώτο ήταν το “Semblance”, ένα παιχνίδι του 2018 που έγινε το πρώτο πρωτότυπο IP που αναπτύχθηκε στην Αφρική και κυκλοφόρησε ποτέ σε κονσόλα παιχνιδιών Nintendo. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους ανεξάρτητους προγραμματιστές παιχνιδιών στην υποσαχάρια Αφρική, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του.

«Δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για τους ανθρώπους εδώ να δημιουργήσουν επαγγελματικά βιντεοπαιχνίδια», είπε ο Myres. «Οπότε, αν προσφέρετε στους ανθρώπους εδώ αυτή την ευκαιρία, και τυχαίνει να είναι κάτι αφρικανικής έμπνευσης—κάτι που δεν βλέπετε συχνά σε παιχνίδια—ο κόσμος είναι πολύ, πολύ ενθουσιασμένος που θα το κάνετε αυτό».

Το Relooted δεν έχει ακόμη ανακοινώσει ημερομηνία κυκλοφορίας, αλλά μια απεικόνιση του παιχνιδιού είναι ορατή στο τρέιλερ που συνόδευε την ανακοίνωσή του:

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Nyamakop

Στο “My Father’s Shadow”, σε σκηνοθεσία Akinola Davies Jr. και σε σενάριο μαζί με τον αδελφό του, συγγραφέα Wale Davies, πρωταγωνιστεί ο Ṣọpẹ́ Dìrísù (“Slow Horses”, “Gangs of London”). Η ταινία διαδραματίζεται στο Lagos στον απόηχο των προεδρικών εκλογών του 1993 και ακολουθεί τον πατέρα Dìrísù και τους δύο γιους του, Remi και Akin, καθώς επιχειρούν μια οδύσσεια σε όλη την πόλη, εν μέσω των ταραχωδών εκλογών.

Το ημι-αυτοβιογραφικό ντεμπούτο του Davies Jr., παραγωγή της Element Pictures σε συνεργασία με τις Fatherland Productions και Crybaby, έχει ήδη ισχυρή υποστήριξη με τη μορφή του διανομέα MUBI, ο οποίος άρπαξε τα δικαιώματα της ταινίας στη Βόρεια Αμερική και σε άλλες περιοχές πολύ πριν ανακοινωθεί η είδηση ​​για το ντεμπούτο της στις Κάννες – δίνοντας πρόσθετη δημοσιότητα σε έναν ήδη τίτλο. Η ταινία θα προβληθεί στο σκέλος Un Certain Regard – έναν διαγωνισμό για πρωτοεμφανιζόμενους και ανερχόμενους κινηματογραφιστές.

Αντιδρώντας στην ανακοίνωση, ο Davies Jr. είπε στο CNN σε δήλωσή του: «Αυτή είναι μια απόδειξη για όλους όσοι είναι αφοσιωμένοι στην αφήγηση αυθεντικών ιστοριών της Νιγηρίας: από τα συνεργεία μέχρι τους αμέτρητους τεχνικούς που τροφοδοτούν την κινηματογραφική μας βιομηχανία. Τιμά όλους εκείνους – παρελθόν, παρόν και μέλλον – που έθεσαν τα θεμέλια για τον κινηματογράφο της Νιγηρίας. Είμαι ενθουσιασμένος που είμαι πρεσβευτής του arthouse φιλμ στη Νιγηρία και ακόμα πιο ενθουσιασμένος για το καστ και το συνεργείο μας, των οποίων το ταλέντο και η σκληρή δουλειά αξίζουν πραγματικά αυτή την προβολή».

Το “My Father’s Shadow” είναι παραγωγή της Rachel Dargavel για την Element Pictures και της Funmbi Ogunbanwo για την Fatherland Productions. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Fatherland’s Ogunbanwo είπε στο CNN: «Είναι απίστευτο συναίσθημα να βλέπεις την πλήρως νιγηριανή ιστορία μας –που έχει τις ρίζες της στην εμπειρία του Wale και του Akin να χάσουν τον πατέρα τους σε νεαρή ηλικία– να ζωντανεύει σε μια παγκόσμια σκηνή. «Κάναμε γύρισμα στους Yoruba, Pidgin, γνωστά ονόματα δρόμων από το Lagos και το Ibadan, αποτυπώνοντας την ουσία του σπιτιού μας. Νιώθω ενθουσιασμό και βάρος ευθύνης, αντιπροσωπεύοντας ανεξάρτητους Νιγηριανούς σκηνοθέτες που δημιουργούν κόντρα στις πιθανότητες. Ελπίζουμε οι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτήν την ταινία να ανακαλύψουν ποιοι είμαστε ως λαός, να καταλάβουν από πού ερχόμαστε και να δουν πόσο μακριά είναι οι ιστορίες μας».

Η Αφρική στις Κάννες 2025

Το Φεστιβάλ των Καννών ανακοίνωσε ότι είχε προβάλει 2.909 ταινίες μεγάλου μήκους για να επιμεληθεί τη σύνθεση του 2025. Από αυτούς που επιλέχθηκαν, το “My Father’s Shadow” δεν θα είναι ο μοναδικός εκπρόσωπος από την Αφρική φέτος.

Επίσης στο Un Certain Regard είναι το “Aisha Can’t Fly Away” του Αιγύπτιου σκηνοθέτη Morad Mostafa, για μια Σομαλή γυναίκα που εργάζεται στο Κάιρο, και το “Promised Sky” της Γαλλίδας Τυνήσιας Erige Sehiri.

Εν τω μεταξύ, ο Σουηδός σκηνοθέτης Tarik Saleh, ο οποίος έχει αιγυπτιακή κληρονομιά, διαγωνίζεται για τον Χρυσό Φοίνικα με το “Eagles of the Republic” που αφηγείται την ιστορία ενός λατρεμένου Αιγύπτιου ηθοποιού που χάνει τη φήμη του. Το σκηνικό “The History of Sound” στις ΗΠΑ, με πρωταγωνιστές τον Paul Mescal και τον Josh O’Connor, σκηνοθετείται από τον Νοτιοαφρικανό Oliver Hermanus.

Ο αφρικανικός κινηματογράφος, ιδιαίτερα από τα γαλλόφωνα έθνη, έχει μακρά ιστορία στις Κάννες, το πιο διάσημο κινηματογραφικό φεστιβάλ του κόσμου. Οι σκηνοθέτες γίγαντες, όπως ο αείμνηστος Djibril Diop Mambéty από τη Σενεγάλη, ο αείμνηστος Souleymane Cissé από το Μάλι και ο Chadian Mahamat-Saleh Haroun, έκαναν το φεστιβάλ σπίτι τους. Πρόσφατα, εμφανίστηκε μια νέα φρουρά νέων κινηματογραφιστών –κυρίως με περισσότερες γυναίκες– μεταξύ των οποίων η Ουαλή και Ζάμπια Rungano Nyoni, ο Γάλλος Σενεγαλέζος Mati Diop (ανιψιά του Djibril), ο Σενεγαλέζος σκηνοθέτης Ramata-Toulaye Sy και ο Τυνήσιος Kaouther Ben Hania.

Όμως, παρά το γεγονός ότι έχει τη μεγαλύτερη και πιο παραγωγική βιομηχανία παραγωγής ταινιών της ηπείρου, η Νιγηρία είχε μικρή εκπροσώπηση στο φεστιβάλ. Νιγηριανές παραγωγές έχουν εμφανιστεί σε διπλανά φεστιβάλ όπως η Διεθνής Εβδομάδα Κριτικών (όπου το “Ezra” του Newton I. Aduaka προβλήθηκε το 2007). Όμως, μια αναζήτηση στα διαδικτυακά αρχεία του φεστιβάλ δεν δείχνει ότι μια νιγηριανή ταινία υπήρξε ποτέ μέρος της Επίσημης Επιλογής των Καννών – που περιλαμβάνει τον διαγωνισμό για τον Χρυσό Φοίνικα, το Un Certain Regard, τις Πρεμιέρες των Καννών, τις Ειδικές Προβολές, τις Μεσονυκτικές Προβολές και τις Κλασικές Κάννες.

Ο Thierry Frémaux, γενικός εκπρόσωπος του φεστιβάλ, δήλωσε στη συνέντευξη Τύπου όπου ανακοίνωσε τη σύνθεση του 2025 στις 10 Απριλίου, ότι το φεστιβάλ θα το ελέγξει για να επιβεβαιώσει εάν όντως το “My Father’s Shadow” σηματοδοτεί μια ιστορική πρώτη ταινία της Νιγηρίας.

Οι μεγάλες κινήσεις της Νιγηρίας

Μεγάλη παρουσία θα έχει φέτος η Νιγηρία στις Κάννες. Στο διεθνές χωριό του φεστιβάλ, η Νιγηρία επιστρέφει με το δικό της εθνικό περίπτερο. Εκεί, το Υπουργείο Τεχνών, Πολιτισμού, Τουρισμού και Δημιουργικής Οικονομίας θα ξεκινήσει το Screen Nigeria ως μέρος της εκστρατείας «Προορισμός 2030; Νιγηρία Παντού» – ένα ευρύ σχέδιο για τη δημιουργία 2 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας σε δημιουργικές και τουριστικές βιομηχανίες και συνεισφορά 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων στο ΑΕΠ της Νιγηρίας έως το 2030. Στόχος είναι η ανάδειξη του ταλέντου της χώρας και η προώθηση της διεθνούς συνεργασίας και η προσέλκυση ξένων επενδύσεων.

Με τους τίτλους όπως το “My Father’s Shadow” και άλλους πρόσφατους τίτλους που συμμετείχαν σε φεστιβάλ όπως το “Mami Wata”, η πρώτη νιγηριανή ταινία που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Sundance το 2023, υπάρχουν ενδείξεις ότι η κινηματογραφική βιομηχανία της Νιγηρίας διαφοροποιείται.

Το 78ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών θα διεξαχθεί από τις 13 έως τις 24 Μαΐου.

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία: MUBI

Πηγές από τρεις αφρικανικές χώρες είπαν στο LGBTQ Nation αυτή την εβδομάδα ότι η περικοπή δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων σε ξένη βοήθεια, υπό την επίβλεψη του Προέδρου Trump και του Υπουργού Εξωτερικών Marco Rubio, έχει θέσει σε κίνδυνο την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων που βασίζονταν σε προγράμματα ξένης βοήθειας των ΗΠΑ για πρόσβαση σε φάρμακα και περίθαλψη. Οι περικοπές στο PEPFAR ήταν ιδιαίτερα σημαντικές, είπαν ορισμένοι, καθώς η διοίκηση έχει ουσιαστικά εγκαταλείψει ένα σημαντικό προπύργιο κατά της εξάπλωσης του HIV/AIDS σε ολόκληρη την ήπειρο.

«Η Αφρική αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στον τομέα της υγείας, ιδιαίτερα στη διαχείριση ασθενειών όπως το AIDS, μια από τις παλαιότερες και πιο ανθεκτικές ασθένειες στον κόσμο», εξήγησε στο LGBTQ Nation ο Νιγηριανός επιδημιολόγος Dr. Chike. «Επί χρόνια, βασιζόμασταν στο πρόγραμμα PEPFAR για να μας βοηθήσει να αντιμετωπίσουμε τον HIV και έχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο όλα αυτά τα χρόνια και σώσαμε εκατομμύρια ζωές», πρόσθεσε. «Το να βλέπουμε να μας αφαιρούν τη δυνατότητα είναι απλώς λυπηρό και μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πόσο ασταθής ήταν η εξάρτηση από την ξένη βοήθεια».

Ο Thando, ένας 36χρονος Νοτιοαφρικανός με HIV, περιέγραψε τη βοήθεια PEPFAR ως «σωσίβιο» και εξέφρασε φόβο για το τι θα μπορούσε να τους συμβεί χωρίς αυτήν. «Με τρομάζει που η δεκαετής πρόοδός μου θα μπορούσε να διαλυθεί με ένα μόνο πάτημα ενός στυλό», είπε ο Thando στο LGBTQ Nation, του οποίου ο HIV δεν μπορεί να ανιχνευθεί επί του παρόντος. «Αυτό που είναι ακόμα πιο τρομακτικό είναι να μην γνωρίζουμε αν αυτό το ζήτημα θα επιλυθεί ποτέ».

Το πρόγραμμα PEPFAR, που ιδρύθηκε από τη δεύτερη κυβέρνηση Bush το 2001, έχει διανείμει περίπου 120 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια για τον HIV/AIDS παγκοσμίως από την έναρξή της, καθιστώντας τη «τη μεγαλύτερη δέσμευση οποιουδήποτε έθνους για την αντιμετώπιση μιας μεμονωμένης ασθένειας στον κόσμο» σύμφωνα με τον ερευνητικό οργανισμό πολιτικής υγείας KFF. Ήταν επίσης οικονομικά επωφελές για τις αφρικανικές χώρες και τις ΗΠΑ, ωθώντας 71,6 δισεκατομμύρια δολάρια σε εμπορικές συναλλαγές αγαθών μεταξύ των ΗΠΑ και της Αφρικής συνολικά μόνο το 2024, σύμφωνα με μια νέα ανάλυση που δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό The Lancet αυτή την εβδομάδα.

Οι Ρεπουμπλικάνοι προσπαθούν να διαλύσουν το PEPFAR τουλάχιστον από το 2023, όταν ορισμένοι νομοθέτες προσπάθησαν να παρακρατήσουν τη χρηματοδότηση του προγράμματος με τους ισχυρισμούς ότι «προώθησε τις αμβλώσεις» στο εξωτερικό. Αφού η Γερουσία των ΗΠΑ επιβεβαίωσε ομόφωνα τον Rubio ως Υπουργό Εξωτερικών τον Ιανουάριο, ο Ρούμπιο ανακοίνωσε γρήγορα τη διακοπή σχεδόν όλης της εξωτερικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης της PEPFAR. Ορισμένα από αυτά τα κεφάλαια φέρεται να αποκαταστάθηκαν αργότερα – εν μέρει με δικαστική απόφαση – αλλά, άλλα κονδύλια χρηματοδότησης παρέμειναν παγωμένα, συμπεριλαμβανομένης της πρόσβασης σε προφύλαξη από την έκθεση πριν από την έκθεση (PrEP) ειδικά για LGBTQ+ άτομα μέσω του PEPFAR.

Ακτιβιστές έκλεισαν τη λεωφόρο Συντάγματος στις αρχές Φεβρουαρίου για να διαμαρτυρηθούν για τις περικοπές, φωνάζοντας «Κάτω τα χέρια από το PEPFAR».

Ο Trump και ο Rubio έχουν επίσης αφαιρέσει τη χρηματοδότηση άλλων προγραμμάτων που επικεντρώνονται στη θεραπεία και πρόληψη του HIV/AIDS από τότε, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 230 ερευνητικών επιχορηγήσεων μέσω του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (NIH) και του προγράμματος USAID σχεδόν εξ ολοκλήρου.

Εάν τα προγράμματα PEPFAR δεν αποκατασταθούν, οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις σε ολόκληρη την Αφρική θα είναι καταστροφικές, ανέφεραν ερευνητές αυτήν την εβδομάδα στο The Lancet. «Επιπλέον 1 εκατομμύριο παιδιά θα μολυνθούν από τον ιό HIV, 0,5 εκατομμύρια επιπλέον παιδιά θα πεθάνουν από AIDS και 2,8 εκατομμύρια παιδιά θα μείνουν επιπλέον ορφανά από AIDS» σε ολόκληρη την Αφρική έως το 2030, χωρίς τη βοήθεια που παρείχε το PEPFAR το τελευταίο τέταρτο του αιώνα, έγραψαν οι ερευνητές.

Ακτιβιστές ανέφεραν στο LGBTQ Nation αυτή την εβδομάδα ότι οι ευαγγελικές χριστιανικές οργανώσεις των ΗΠΑ – οι οποίες βοήθησαν στην εξάπλωση των νόμων κατά της LGBTQ+ σε χώρες όπως η Γκάνα και η Ουγκάντα ​​- ζητωκραυγάζουν για τις περικοπές στη βοήθεια για τον HIV/AIDS.

«Επί χρόνια, οι Ευαγγελικοί των ΗΠΑ δραστηριοποιούνται στην Αφρική, προωθώντας αισθήματα κατά της LGBTQ επηρεάζοντας τη νομοθεσία και προτείνοντας σκληρά νομοσχέδια – χάρη στα αμερικανικά συντηρητικά κινήματα που τους χρηματοδότησαν βαριά με εκατομμύρια δολάρια για να διαδώσουν την ομοφοβία στην Αφρική, αφού έχασαν τη σημασία τους στη Δύση», είπε η ακτιβίστρια Sandra από την Γκάνα στο LGBTQ Nation. «Είναι απολύτως λογικό που είναι τόσο ευχαριστημένοι με την κατεδάφισή μας».

Πηγή: Them

Αυτή η κοινωνικοποίηση αναφέρεται ως δυναμική σχάσης-σύντηξης, η οποία ακούγεται σαν κάτι που θα έκανε ένα άτομο, αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτό που κάνουν οι καμηλοπαρδάλεις. Πώς όμως δημιουργούνται αυτοί οι δεσμοί; Οι ερευνητές που μελετούν τις καμηλοπαρδάλεις Maasai προσπάθησαν να το ανακαλύψουν.

Καμηλοπαρδάλεις – οι κοινωνικές πεταλούδες

Στις θηλυκές, ειδικότερα, αρέσει να σχηματίζουν στενές κοινότητες με άλλα πιθανώς συγγενικά θηλυκά, ενώ τα νεαρά αρσενικά τείνουν να διασκορπίζονται και να σχηματίζουν χαλαρούς συνασπισμούς (συμμορίες εργένηδων), και τα μεγαλύτερα αρσενικά είναι πιο ανεξάρτητα και περιφέρονται μόνα τους, αναζητώντας δεκτικά θηλυκά.

Οι καμηλοπαρδάλεις χρειάζονται τους καλύτερους φίλους τους, καθώς έχουν υψηλότερα ποσοστά επιβίωσης όταν βρίσκονται μαζί σε κοπάδια. Επίσης, το να κάνεις παρέα με τα κορίτσια σημαίνει ότι η μαμά έχει μια μπέιμπι σίτερ να φροντίζει τα παιδιά όταν θέλει να πιει ένα ποτό στο νερόλακκο. Μελέτες δείχνουν ότι τα θηλυκά μοιράζονται τη μη γονική φροντίδα των απογόνων σε «βρεφονηπιακούς σταθμούς» καμηλοπάρδαλης.

Ας μαζευτούμε, ναι ναι ναι

Μια ομάδα ερευνητών που μελετούσαν κοινωνικούς συλλόγους των καμηλοπαρδάλεων Maasai υπέθεσαν ότι αυτά τα θηλυκά που σχηματίζουν μακροχρόνιες ενώσεις είχαν σχέση. Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η διαμονή με θείες και ανίψια προσφέρει μεγαλύτερη φυσική κατάσταση (αυξημένη επιβίωση). Οι συγγραφείς αποφάσισαν να δουν αν τα θηλυκά θα μπορούσαν να επιλέξουν με ποιον θα κάνουν παρέα με βάση την εμφάνισή τους – ανάλογα με την ποικιλία τους. Καθώς το μοτίβο κηλίδων είναι κληρονομικό, οι σχετικές καμηλοπαρδάλεις θα πρέπει επίσης να έχουν παρόμοια μοτίβα κηλίδων.

Έτσι, το πρώτο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε για τα μοτίβα κηλίδων καμηλοπάρδαλης είναι ότι υπάρχει μια εξαιρετικά μεγάλη ποικιλία στα μοτίβα κηλίδων στην καμηλοπάρδαλη Maasai (Giraffa camelopardalis tippelskirchi). Το δεύτερο πράγμα που πρέπει να γνωρίζετε είναι ότι η καμηλοπάρδαλη έχει εξαιρετική οπτική οξύτητα μεταξύ των θηλαστικών με βάση την ανατομία του ματιού τους και τις προσαρμογές των οπτικών τους γονιδίων. Η επικοινωνία μεταξύ καμηλοπαρδάλεων θα μπορούσε να είναι κυρίως οπτική. Το χαρακτηριστικό χρώμα του τριχώματος μιας καμηλοπάρδαλης είναι κοκκινοκαφέ κηλίδες μέσα σε ένα δίκτυο λευκών γραμμών. Καθώς τα μάτια τους είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στις κόκκινες χρωστικές, αυτό θα μπορούσε να σημαίνει ότι η εξαιρετική τους όραση τους επιτρέπει να κάνουν διακρίσεις μεταξύ μεμονωμένων καμηλοπαρδάλεων.

Τι όμορφα spots που έχεις, αγαπητή

Για να καταλάβουν αν μια καμηλοπάρδαλη επέλεξε φίλους με παρόμοια εμφάνιση (στικτώδη παλτά), οι ερευνητές έπρεπε πρώτα να περιγράψουν τα διαφορετικά σημάδια σημείων διαφορετικών καμηλοπαρδάλεων. Οι συγγραφείς περιέγραψαν το μοτίβο των 399 ενήλικων θηλυκών καμηλοπαρδάλεων Maasai που ζουν ελεύθερα σε ένα μεγάλο, μη περιφραγμένο τοπίο στην Τανζανία. Επέλεξαν να μετρήσουν δέκα χαρακτηριστικά όλων των κηλίδων σε μια περιοχή στο πλευρό των καμηλοπαρδάλεων και κατέγραψαν χαρακτηριστικά όπως ο αριθμός, η κυκλικότητα, η στερεότητα, το μέγεθος, η περιοχή και ο προσανατολισμός των κηλίδων. Στη συνέχεια οδήγησαν γύρω από το τοπίο για να δουν ποια θηλυκά ήταν ομαδοποιημένα.

Βρήκαν ότι το σχήμα των κηλίδων ήταν κυρίως ένας προγνωστικός παράγοντας του γυναικείου ζευγαρώματος ή ομαδοποίησης. Τα θηλυκά προτιμούσαν να αναμειγνύονται με άλλα θηλυκά παρόμοιας μορφής κηλίδων. Έτσι, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι συσχετισμοί θηλυκών καμηλοπαρδάλεων μπορεί να βασίζονται στη συγγένεια, όπως αντανακλάται από κληρονομικά χαρακτηριστικά κηλίδων. Η οπτική ένδειξη του μοτίβου κηλίδων τριχώματος μπορεί να επιτρέψει την αναγνώριση συγγενών γενικά και δυνητικά τη μεμονωμένη αναγνώριση οικείων καμηλοπαρδάλεων.

Οι συγγραφείς σπεύδουν να προσθέσουν, «…δεν προτείνουμε ότι οι καμηλοπαρδάλεις ποσοτικοποιούν μαθηματικά το σχήμα των μεμονωμένων σημείων άλλων καμηλοπαρδάλεων που συναντούν, αλλά μπορεί να είναι σε θέση να αξιολογήσουν γρήγορα το γενικό «gestalt (μορφή)» των μοτίβων». Είναι μια συναρπαστική θεωρία και περαιτέρω έρευνα θα προσδιορίσει εάν οι καμηλοπαρδάλεις χρησιμοποιούν τη μυρωδιά για να αναγνωρίσουν συγγενείς (και όχι κηλίδες) ή εάν αυτές οι ομοιότητες είναι γενετικής προέλευσης.

Εν τω μεταξύ, απολαμβάνουμε την ιδέα ότι οι καμηλοπαρδάλεις επιλέγουν τα οικεία τους πρόσωπα με βάση την αίσθηση του ντυσίματος. Τα πουά είναι το “in-thing” στη μόδα της καμηλοπάρδαλης φέτος!

Πηγή: African Geographic

Το εν λόγω ζώο θα είχε εξαφανιστεί πολύ πριν εμφανιστούν οι άνθρωποι. Το Horned Serpent Panel, ένα τμήμα βράχου στην τοποθεσία La Belle France στη Νότια Αφρική, παρουσιάζει το ζώο σε έργα τέχνης που ζωγράφισαν οι άνθρωποι San μεταξύ 1821 και 1835. Οι πίνακες, που δείχνουν ζώα και άλλα κοινά στοιχεία που σχετίζονται με το San, εμφανίζονται κατά μήκος του τοίχου κάτω από μια προεξοχή ψαμμίτη. Ένα ζώο με μακρύ σώμα και γυρισμένους χαυλιόδοντες είναι μεταξύ αυτών που απεικονίζονται, αλλά δεν ταιριάζει με κανένα από τα γνωστά είδη που έζησαν στην περιοχή εκείνη την περίοδο.

Ο ερευνητής Julien Benoit του Πανεπιστημίου του Witwatersrand στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής πρότεινε ότι ο πίνακας αντιπροσωπεύει μια δικυνοδοντία – τα απολιθώματα της οποίας είναι άφθονα στην κοντινή λεκάνη Karoo, μια γεωλογική περιοχή στα δύο τρίτα της χώρας συμπεριλαμβανομένης της La Belle France.

Οι δικυνοδόντες ήταν φυτοφάγα ζώα που χαρακτηρίζονταν από ράμφη που έμοιαζαν με χελώνα και χαυλιόδοντες που έμοιαζαν με θαλάσσιο ίππο. Το μεγάλο ερπετό που μοιάζει με θηλαστικό υποτίθεται ότι κάποτε περιφερόταν ελεύθερα στη Νότια Αφρική μεταξύ 265 και 200 ​​εκατομμυρίων ετών, υπήρξε πριν από τους δεινοσαύρους. Αποτελούν πληθυσμό των θηριαψιδωτών, που αργότερα εξελίχθηκαν σε θηλαστικά στη Μεσοζωική Εποχή (περίπου 252-66 εκατομμύρια χρόνια πριν).

Οι San είναι γνωστοί για την απεικόνιση ζώων, απολιθωμάτων και περιβάλλοντος στην τέχνη τους. Αυτά τα απολιθώματα που εντοπίστηκαν γύρω από την τοποθεσία χρονολογούνται πριν από 250 εκατομμύρια χρόνια. «Σε πολλές περιπτώσεις, τα κρανία τους εκτίθενται φυσικά από τη διάβρωση με θεαματικούς τρόπους, καθιστώντας τα εύκολο να βρεθούν και να συλλεχθούν, και οι χαυλιόδοντες τους είναι τόσο ευδιάκριτοι που η ανατομία τους δεν είναι δύσκολο να ερμηνευτεί, ακόμη και στα ανεκπαίδευτα μάτια», παρατήρησε ο Benoit.

«Αρχαιολογικά στοιχεία υποστηρίζουν άμεσα ότι οι San βρήκαν και μετέφεραν απολιθώματα σε μεγάλες αποστάσεις και μπορούσαν να τα ερμηνεύσουν με εκπληκτικά ακριβείς τρόπους. Αν οι San μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι τα απολιθωμένα κρανία των δικυνοδοντών ανήκαν σε κάποτε ζωντανά ζώα, είναι πιθανό τα χαυλιόδοντα πρόσωπά τους να συνέβαλαν στη βραχώδη τέχνη τους». Σύμφωνα με την έρευνα του Benoit, ο πίνακας και τα απολιθώματα φαίνεται να ταιριάζουν το ένα με το άλλο. Άλλες ερμηνείες όμως δεν ξεφεύγουν από τη σφαίρα των δυνατοτήτων.

«Η καθαρή φαντασία μπορεί να αποκλειστεί με ασφάλεια, καθώς οι San δεν ζωγράφιζαν πράγματα που ήταν εντελώς φανταστικά. Η τέχνη τους βασίστηκε σε στοιχεία της πραγματικής ζωής, κυρίως σε ζώα. Ένας θαλάσσιος ίππος αποκλείεται επειδή κανένας υδάτινος ίππος δεν έχει ζήσει ποτέ στην υποσαχάρια Αφρική. Εξαιρείται επίσης μια γάτα με δόντια, καθώς τα απολιθώματα της είναι πολύ σπάνια και δεν βρίσκονται στην περιοχή. Άλλα ζώα με χαυλιόδοντες απλά δεν ταιριάζουν», είπε ο Benoit στο Newsweek.

Εάν ο πίνακας απεικονίζει στην πραγματικότητα έναν δικυνοδοντία, τότε θα προϋπήρχε της πρώτης επίσημης επιστημονικής καταγραφής αυτών των ζώων κατά τουλάχιστον 10 χρόνια. Αυτή η ανακάλυψη θα μπορούσε να ρίξει φως σε άλλες μυστηριώδεις απεικονίσεις που δεν έχουν ακόμη λυθεί.

Πηγή: ARTnews

Είναι το μεγαλύτερο εύρημα από το διαμάντι Cullinan των 3.106 καρατίων, που βρέθηκε στη Νότια Αφρική το 1905 και κόπηκε σε εννέα ξεχωριστές πέτρες, πολλές από τις οποίες βρίσκονται στο British Crown Jewels. Το διαμάντι βρέθηκε στο ορυχείο Karowe, περίπου 500 χιλιόμετρα (300 μίλια) βόρεια της πρωτεύουσας της Botswana, Gaborone. Η κυβέρνηση της Botswana είπε ότι ήταν το μεγαλύτερο διαμάντι που ανακαλύφθηκε ποτέ στο κρατίδιο της νότιας Αφρικής.

Η προηγούμενη μεγαλύτερη ανακάλυψη στη Botswana ήταν μια πέτρα 1.758 καρατίων που βρέθηκε στο ίδιο ορυχείο το 2019.

Η Botswana είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς διαμαντιών στον κόσμο, αντιπροσωπεύοντας περίπου το 20% της παγκόσμιας παραγωγής. Σε μια δήλωση, ο Lucara είπε ότι η πέτρα ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ακατέργαστα διαμάντια που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ. «Είμαστε εκστασιασμένοι με την ανάκτηση αυτού του εκπληκτικού διαμαντιού 2.492 καρατίων», δήλωσε ο επικεφαλής της Lucara, William Lamb.

Το διαμάντι εντοπίστηκε με τη χρήση της τεχνολογίας ακτίνων Χ Mega Diamond Recovery της Lucara, είπε ο κ. Lamb. Χρησιμοποιείται από το 2017 για τον εντοπισμό και τη διατήρηση διαμαντιών υψηλής αξίας, έτσι ώστε να μην σπάνε κατά τις διαδικασίες σύνθλιψης μεταλλεύματος. Η εταιρεία δεν έδωσε λεπτομέρειες για την ποιότητα του πολύτιμου λίθου ή την αξία του.

Η πέτρα 1.758 καρατίων που βρέθηκε το 2019 αγοράστηκε από τη γαλλική μάρκα μόδας Louis Vuitton για ένα αδιευκρίνιστο ποσό. Ένα διαμάντι 1.109 καρατίων, που ανακαλύφθηκε στο ίδιο ορυχείο το 2016, αγοράστηκε για 53 εκατομμύρια δολάρια (47.707.950 € από τον Λονδρέζο κοσμηματοπώλη Laurence Graff, πρόεδρο της Graff Diamonds, το 2017.

Η Lucara κατέχει το 100% του ορυχείου στο Karowe. Η κυβέρνηση της Botswana πρότεινε νόμο που θα ζητά από τις εταιρείες, αφού λάβουν άδεια εξόρυξης, να πουλήσουν μερίδιο 24% σε τοπικές εταιρείες εάν η κυβέρνηση δεν ασκήσει την επιλογή της να γίνει μέτοχος, ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων Reuters τον περασμένο μήνα.

Πηγή: The Guardian

Ο ελέφαντας, ονόματι Charlie, συνελήφθη το 1984 από το εθνικό πάρκο Hwange της Ζιμπάμπουε όταν ήταν δύο ετών. Μεταφέρθηκε στο Boswell Wilkie Circus στη Νότια Αφρική και εκπαιδεύτηκε να κάνει κόλπα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 μεταφέρθηκε στον μοναδικό εθνικό ζωολογικό κήπο της χώρας. Τα τελευταία χρόνια, φιλοζωικές οργανώσεις πίεσαν για την απελευθέρωση του ελέφαντα λόγω ανησυχίας για την υγεία του.

Την Τρίτη, το Ίδρυμα EMS, το οποίο υπερασπίζεται τα δικαιώματα της άγριας ζωής, ανακοίνωσε ότι μετά από «ένα τετράωρο ταξίδι στην ελευθερία» ο ελέφαντας έφτασε στο νέο του σπίτι στο Shambala Private Reserve στην επαρχία Limpopo. Ανέφερε ότι το «ιστορικό γεγονός» ακολούθησε πολυετείς διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση της Νότιας Αφρικής, αφού το Ίδρυμα EMS και οι εταίροι του παρείχαν επιστημονικά στοιχεία που δείχνουν ότι οι ελέφαντες υποφέρουν στους ζωολογικούς κήπους.

Στο ζωολογικό κήπο, ο Charlie ο ελέφαντας λέγεται ότι ήταν μάρτυρας του θανάτου τεσσάρων άλλων ελεφάντων, συμπεριλαμβανομένου του δικού του μικρού που ήταν ηλικίας λιγότερης από ένα μήνα. Το 2019, εκφράστηκαν ανησυχίες ότι ο ελέφαντας έδειχνε σημάδια αγωνίας που είναι κοινά στα ζώα σε αιχμαλωσία.

Το Εθνικό Ινστιτούτο Βιοποικιλότητας της Νότιας Αφρικής, το οποίο διαχειρίζεται τον ζωολογικό κήπο, το διέψευσε, λέγοντας ότι ήταν συμπεριφορά που διδάχτηκε από χρόνια ζωής στο τσίρκο που δεν θα μπορούσε ποτέ να ξεπεραστεί εντελώς.

Το Ίδρυμα EMS είπε ότι αυτό ήταν ανακριβές. Την Τρίτη, η φιλοζωική οργάνωση Four Paws, η οποία συνεργάστηκε με το Ίδρυμα EMS, δήλωσε ότι η συνταξιοδότηση του ελέφαντα ήταν ένα σημαντικό ορόσημο για τον Charlie αλλά και για την καλύτερη ευημερία των ζώων στη Νότια Αφρική. «Μαζί με τους συνεργάτες μας, εργαζόμαστε ακούραστα για να δώσουμε τέλος στη μοναξιά του Τσάρλι για να τον δούμε να ευδοκιμεί στον νέο του χώρο, στο κατάλληλο σπίτι», δήλωσε ο Josef Pfabigan, διευθύνων σύμβουλος της Four Paws.

Το νέο σπίτι του ελέφαντα είναι ένα καταφύγιο 10.000 εκταρίων με έναν ακμάζοντα πληθυσμό ελεφάντων, που είναι γνωστό ότι επανενσωματώνει επιτυχώς ζώα πίσω στη φύση. Εκεί, θα παρακολουθείται στενά από ειδικούς κτηνιάτρους συμπεριφοράς. «Το όνειρό μας είναι ότι με τον δικό του ρυθμό, ο Charlie θα μάθει να είναι ο ελέφαντας που έπρεπε πάντα να είναι και ότι σύντομα θα συναντηθεί και θα ενσωματωθεί στην υπάρχουσα κοινότητα ελεφάντων στη Σαμπάλα», δήλωσε το Ίδρυμα EMS.

Η Νότια Αφρική έχει πληθυσμό άγριων ελεφάντων άνω των 25.000, σύμφωνα με την αρχή πάρκων της Νότιας Αφρικής SANparks. Οι αφρικανικοί ελέφαντες αντιμετωπίζουν απειλές από λαθροκυνηγούς, με χιλιάδες από αυτούς να σκοτώνονται παράνομα κάθε χρόνο για τους χαυλιόδοντές τους. Αντιμετωπίζουν επίσης απώλεια οικοτόπων λόγω της επέκτασης των ανθρώπινων οικισμών.

Πηγή: BBC