Αλίκη, είσαι απόφοιτη της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών, μόλις δύο χρόνια. Πόσο πυκνός ήταν ο καιρός που ακολούθησε της αποφοίτησής σου;

Μπήκα από νωρίς σε ένα απαιτητικό πρόγραμμα ζωής, με γυρίσματα, πολύωρες πρόβες, που έπειτα ακολούθησαν οι παραστάσεις. Θα έλεγα ότι ήταν κάπως γνώριμος αυτός ο τρόπος ζωής για εμένα, καθώς (και) κατά την φοίτησή μου στην Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών δεν μπορούσα εύκολα να συνδυάσω τα ωράρια με την προσωπική μου ζωή. Αυτό ήταν, λοιπόν, ένας νέος στόχος: να είμαι δημιουργική, αποδοτική, να έχω έμπνευση, αλλά να μην ξεχνώ να έχω έμπνευση και για τη ζωή.

Αναρωτιέμαι πόσο ξέγνοιαστα πέρασες ως φοιτήτρια. Ένιωσες ότι εκείνα τα χρόνια ήταν κάπως προστατευμένα; Είχες προετοιμάσει τον εαυτό σου;

Λόγω της ιδρυματοποίησης, που υφίστανται οι φοιτητές των δραματικών σχολών, δεν μπορώ να μιλήσω για ξεγνοιασιά. Υπήρχε αυστηρό πρόγραμμα καθημερινά, που φυσικά είχε ως αποτέλεσμα τη σωματική κούραση. Η αλήθεια είναι ότι, επειδή παράλληλα εργαζόμουν τα βράδια, σχεδόν καθόλη τη διάρκεια των σπουδών μου, δε φανταζόμουν ότι μπορούσα να υπερβώ τα όριά μου, πολλές φορές και να θέσω την υγεία μου σε κίνδυνο. Όμως επιβίωσα και κατάλαβα ότι τελικά δεν υπάρχει «δεν μπορώ», αλλά «δεν θέλω». Είναι όλα θέμα προσωπικών στόχων και οπτικής, που έχει ο καθένας για τη ζωή. Ο μόνος που μπορεί να σε προστατεύει από τους εξωτερικούς παράγοντες είσαι εσύ ο ίδιος, θέτοντας πάντα τα όριά σου.

Πέφτω συχνά σε βίντεο που ανεβάζεις στο ίνσταγκραμ. Έχεις χιούμορ. Μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ηθοποιοί. Ποια είναι η δική σου θέση.

Ζώντας και υπάρχοντας στο 2024, τα social media είναι αναπόφευκτο κομμάτι της ζωής μας. Μ’ αρέσει να το αντιμετωπίζω όλο αυτό με ελαφράδα, χιούμορ κι αυθεντικότητα. Δεν είμαστε μονοδιάστατοι, όπως πολλοί θα ήθελαν να φαίνονται. Έχουμε τα καλά μας, τα κακά μας, τα άσχημα. Παράλληλα, συμβαίνουν καθημερινά τόσα πράγματα στην κοινωνία, και εμείς συνεχίζουμε να συνυπάρχουμε, όπως πριν, να ανεβάζουμε story, να αναρωτιόμαστε, να θλιβόμαστε, έπειτα ξανά ανεβάζουμε story, να ξεχνιόμαστε, να γελάμε. Το θέμα δεν είναι η αυτοπροβολή μέσω των social, αλλά η θέση που πρακτικά παίρνουμε στη ζωή μας για καθημερινά ζητήματα, καθώς και ο τρόπος που ζούμε.

Πώς είναι οι συνεργασίες με ανθρώπους του χώρου που μετρούν χρόνια στο επάγγελμα;

Η παρατήρηση και ο χρόνος, που περνάς μαζί τους, είναι σπουδαία εφόδια. Επιλέγεις, όμως, τι θα πάρεις από τον καθένα. Αν και επιλέγω συνειδητά να τους παρατηρώ πρώτα ως ανθρώπους κι έπειτα ως καλλιτέχνες.

Η τηλεόραση μπήκε νωρίς στη ζωή σου. Σου άρεσε αυτό;

Όσοι πιστεύουν ότι το να κάνεις τηλεόραση είναι κάτι απλό κι εύκολο έχουν πέσει έξω. Οι ρυθμοί είναι πολύ γρήγοροι για να αποδώσεις, όπως φαντάζεσαι, το περιεχόμενο. Χρειάζεται εμπειρία και μαεστρία. Είναι πολύ εύκολο να κρίνουμε κάποιον, αλλά ίσως αν πρώτα μπαίναμε στη θέση του να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Ευγνωμονώ την τύχη και τις επιλογές μέχρι στιγμής και δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα.

Έχεις χρόνο για σένα; Να διαβάσεις, να πας μια βόλτα, να αποκεντρωθείς;

Όποιος ψάχνει βρίσκει, είναι θέμα προτεραιοτήτων. Τους τελευταίους έξι μήνες, μού αρέσει να περνάω χρόνο με τους ανθρώπους, όχι απαραίτητα φίλους, αλλά ανθρώπους που μπορεί να γνωρίσω κάποια δεδομένη στιγμή. Τους αφουγκράζομαι και τους σέβομαι, αφού ο ένας διαθέτει στον άλλον το πολυτιμότερο αγαθό, που είναι ο χρόνος. Αυτό αναλογίζομαι αυτή την περίοδο και προσπαθώ να το εκτιμήσω. Την δύναμη που έχει το παρόν. Παράλληλα, προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Γιατί έχω βάλει στόχο να γράψω το πρώτο μου θεατρικό έργο. Αξίζει μια προσπάθεια πάντα με χιούμορ, αντίληψη της στιγμής κι ελαφράδα.

Τι σε ησυχάζει; Τι σου δίνει ώθηση;

Η όπερα έχει έναν τρόπο να ηρεμεί την ψυχή μου. Συγκεκριμένα, το “Vesti La Giubba” και το “E lucevan le stelle”. Ώθηση και έμπνευση για κάθε μου βήμα είναι το ανθρώπινο είδος και οι τόσες ιστορίες, που ο καθένας μας έχει να διηγηθεί. Λατρεύω να ακούω ιστορίες ζωής από τον μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο. Εξάλλου, αυτό είναι και το επάγγελμα ενός ηθοποιού.

Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που διάβασες, άκουσες, είδες και σου έκανε εντύπωση;

Το νέο άλμπουμ των Hermanos Gutiérrez. Δυο καστανά μάτια και δυο σκούρα φρύδια, σήμερα το πρωί.

Για το «Κακολύρη» τι ακούς;

Ότι αντί για «Κακό-» θα έπρεπε να λέει «Καλό-».

Ποια είναι τα επαγγελματικά σχέδια; Διακοπές θα πας;

Αντί για διακοπές, θα ζήσω μια ενδιαφέρουσα περιοδεία με τη θεατρική παράσταση «Τέλειοι Ξένοι» του Πάολο Τζενοβέζε, σε σκηνοθεσία Πέτρου Λαγούτη και Γιώργου Πυρπασόπουλου. Είμαστε μια υπέροχη ομάδα, που αποτελείται από καταπληκτικούς συναδέλφους, αλλά πρώτα απ’ όλα ωραίους ανθρώπους. Το αντιλαμβάνομαι ήδη ως «διακοπές», αφού θα ταξιδέψουμε παρέα σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, ξεκινώντας παραστάσεις στα ανοιχτά θέατρα της Αττικής από τις 29/6. Πρώτος σταθμός (εντός Αττικής) το Βεάκειο, ενώ ακολουθούν το Θέατρο Βράχων στις 30/6 και το Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ στα Γιάννενα, στις 8/7.

Στέργια, σε φαντάζομαι με ένα μολύβι κι ένα σημειωματάριο. Επίσης, στα μάτια μου είσαι μια πένα ταχύτατη. Τι ισχύει στα αλήθεια;

Ένα στα δύο. Δεν έχω ποτέ μαζί μου μολύβια ή στυλό ούτε και χαρτάκια. Μου έχει τύχει όμως να σημειώσω πράγματα στο κινητό, που έγιναν παιδικά βιβλία. Η ταχύτητα, ισχύει. Υπάρχει παραγωγή γιατί νομίζω ότι και ως άνθρωπος έχω μια φόρα, μια ανυπομονησία.

Είσαι για τις ιστορίες. Ήσουν από πάντα;

Νομίζω πως ό,τι μού συμβαίνει το τοποθετώ στο πλαίσιο μιας γενικότερης αφήγησης. Τα βλέπω όλα λίγο κινηματογραφικά.

Το παιδικό βιβλίο, που σαφέστατα είναι ένα είδος δύσκολο, προέκυψε με τον ερχομό της Μάντης;

Η Μάντη γεννήθηκε το 2016. Μέχρι το 2016, είχα ήδη εκδώσει πέντε βιβλία για παιδιά. Με ενδιέφερε από πριν να βρω τρόπο να μιλήσω στα παιδιά, αλλά με τον ερχομό της κόρης έγινε πιο επιτακτικό, πιο εύκολο και πιο fun.

Πώς γράφεις και πού γράφεις; Πώς έρχεται αυτή η θεότητα, που λέγεται έμπνευση;

Αυτή η υψηλή κυρία, λοιπόν, έρχεται σε μια πιο σύνθετη σκέψη που κάνεις, σε βρίσκει στον δύσκολο αποχωρισμό μιας ανάμνησης, σε μια αστεία λεπτομέρεια του σπιτιού, στην απόχρωση μιας παιδικής φωνής, στην παρατήρηση της πιο κραυγαλέας και της πιο ανεπαίσθητης κίνησης. Άλλες φορές, σε παίρνει από τα μούτρα, άλλες είναι πιο ευγενική, χτυπάει πρώτα, πριν μπει. Γράφω στο λάπ τοπ μου, στο γραφείο μου. Είναι ένα πολύχρωμο μικρό δωμάτιο με βιβλιοθήκη, πολλές ζωγραφιές της Μάντης στους τοίχους, το crate της Νίνας και κάτι αλλόκοτους πίνακες.

Πώς βρίσκεις την αποτελεσματική γλώσσα που μιλάει στην ψυχή του πεντάχρονου, οκτάχρονου, δεκάχρονου αναγνώστη;

Θυμάμαι να είμαι πέντε, οκτώ, δέκα. Κι όταν το ξεχνάω το βλέπω γύρω μου. Αλλά επειδή αναπολώ κι εμμένω στην παιδική μου ηλικία, για διάφορους λόγους, δεν τον ξεχνάω συχνά.

Ποιες θεματικές, όσον αφορά στο παιδικό βιβλίο, θίγονται λιγότερο στην Ελλάδα σε σχέση με το εξωτερικό;

Η ταυτότητα φύλου, τα στερεότυπα αναφορικά με το φύλο και την ομορφιά, η έννοια της διευρυμένης οικογένειας.

Τα παιδιά τελικά διαβάζουν και τι;

Διαβάζουν τα βιβλία που θα διαλέξουν τα ίδια από τη σχολική βιβλιοθήκη μία στο τόσο, εκείνα που μπορεί να τους χαρίσουν σε κάποιο πάρτι, τα βιβλία που αγοράζουν οι γονείς τους, αλλά πιο συχνά διαβάζουν υπότιτλους, τα κείμενα στα κουτιά των δημητριακών, τις πινακίδες των δρόμων, τα credits στις τηλεοπτικές σειρές. Τα μικρότερα παιδιά είναι πιο συστηματικοί «αναγνώστες», γιατί θα υπάρξει έστω αυτή η μία ιστορία τη μέρα που θα τα βάλει για ύπνο, θα υπάρξει η νηπιαγωγός που θα διαβάσει το παραμύθι. Από μια ηλικία και μετά, η ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων είναι επιλογή, η οποία σπάνια ενθαρρύνεται, με ευφάνταστο τρόπο, από το σχολείο.

Μίλησέ μου για το τελευταίο σου βιβλίο και την εμπειρία σου όσο το επικοινωνείς με τους εν δυνάμει αναγνώστες.

Λέγεται «Πώς κάνει η ζέβρα;» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σιελ, σε εικονογράφηση της Λίας Φωτιάδου. Εγώ είχα την απορία, όταν σκεφτόμουν πώς κάνει το κάθε ζωάκι, και όταν έφτασα στη ζέβρα συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα. Είναι ένα βιβλίο αστείο που μας δείχνει πώς η απορία γίνεται γνώση και που επιβεβαιώνει αυτό που ήδη θα έπρεπε να ξέρουμε μικροί, μεγάλοι, ότι κανείς δεν τα ξέρει όλα. Η ανταπόκριση είναι πολύ γλυκιά. Πάντα χαίρομαι να συναντώ τα παιδιά από κοντά. Ένας μικρούλης, ο Δημήτρης, σε μια παρουσίαση της ζέβρας στην Κυψέλη ήταν κάπως ανήσυχος στην αρχή, όχι πολύ πρόθυμος να συμμετέχει. Τώρα κοιμάται με το βιβλίο αγκαλιά. Και αυτό είναι κάτι…

Ένας συγγραφέας, όταν γράφει για παιδιά ίσως να προσπαθεί να θυμηθεί το δικό του ατόφιο φέρσιμο στην αντίστοιχη ηλικία ίσως να είναι κάτι εύκολο γι’ αυτόν ίσως τίποτε από τα δύο. Τι συμβαίνει όμως;

Δεν μπορείς να ξεφορτωθείς τον εαυτό σου. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ. Αλλά ο παιδικός εαυτός σου έχει βιώματα όχι μόνο δικά του, αλλά και των άλλων παιδιών γύρω του, οπότε κάπου εκεί μπλέκεται η δική σου με τη γλώσσα των άλλων κι εκείνη των σύγχρονων παιδιών και γεννιούνται άλλοι ήρωες, που η φωνή τους θυμίζει τη δική σου, αλλά δεν είναι.

Γράφεις κάτι τώρα; Τι περιμένουμε τον επόμενο καιρό;

Τώρα μεταφράζω.Έχω γράψει καινούρια πράγματα. Θα υπάρξει μια νέα συνεργασία το 2025 και μια χριστουγεννιάτικη έκπληξη για φέτος.