Η Tessa είναι μια γυναίκα που ξέρει πώς να παίζει το παιχνίδι του δικαστηρίου στο Λονδίνο, μέχρι που η ζωή της αποφασίζει να κάνει μια σκοτεινή στροφή και να της υπενθυμίσει ότι κανείς δεν είναι άτρωτος. Σοβαρά, ποιος δεν αγαπά μια καλή ιστορία όπου το δικαστικό δράμα συναντά την προσωπική κρίση; Και φυσικά, τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Σουζάνα Γουάιτ, που έχει αποδείξει ότι ξέρει πώς να κρατάει το ενδιαφέρον ψηλά.

Τώρα, ας μιλήσουμε για την ίδια την Cynthia Erivo. Μια γυναίκα που ξεκίνησε από το θέατρο, κέρδισε Tony για το «The Color Purple» και μετά αποφάσισε να κατακτήσει και το Χόλιγουντ. Τρεις φορές υποψήφια για Όσκαρ, με φωνή που μπορεί να σε κάνει να ανατριχιάσεις και παρουσία που γεμίζει ολόκληρη τη σκηνή. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η Erivo έχει και τη δική της εταιρεία παραγωγής, την Edith’s Daughter, γιατί, όπως όλοι ξέρουμε, αν δεν είσαι και παραγωγός, δεν είσαι τίποτα σήμερα.
Το «Prima Facie» δεν είναι απλώς ένα έργο για δικηγόρους και δικαστήρια. Είναι μια σκληρή ματιά σε ένα σύστημα που συχνά ποδοπατά τα θύματά του, μια ιστορία που σε κάνει να νιώθεις άβολα, αλλά που πρέπει να τη δεις. Και τώρα, με την Erivo να το φέρνει στη μεγάλη οθόνη, περιμένουμε να δούμε αν θα καταφέρει να δώσει σε αυτή την ιστορία την ένταση και το βάθος που της αξίζει.

Η Cynthia Erivo δεν πρόκειται να κάτσει ήσυχη. Αντίθετα, παίρνει ρόλους που έχουν κάτι να πουν, που προκαλούν και που, ναι, ίσως να σε κάνουν να σκεφτείς. Και αυτό, σε έναν κόσμο γεμάτο από ταινίες που ξεχνιούνται πριν καν τελειώσουν, είναι κάτι που αξίζει τον κόπο.

Cecilie Brons: Αποκαλύπτοντας τα αισθητηριακά μυστικά

Η Δανή αρχαιολόγος Cecilie Brons, στο βιβλίο της “Sensing the Ancient World”, αναλύει αρχαία κείμενα και έργα τέχνης, αποκαλύπτοντας πειστικές αποδείξεις ότι στην αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη, ο αρωματισμός των αγαλμάτων ήταν μια κοινή πρακτική. Η Brons αναφέρει ότι οι αρχαίοι έβαζαν αρώματα ή αρωματικά έλαια σε σημαντικά αγάλματα, όχι μόνο ως συμβολική πράξη, αλλά ως μέρος της τελετουργικής «κόσμησης». Αυτή η διαδικασία περιελάμβανε: Χρήση σφουγγαριών για την εφαρμογή αρωματικών ελαίων, επάλειψη με μύρα από τριαντάφυλλα, μέλι, ελαιόλαδο και άλλα πολυτελή άρωμα, τελετουργικό «λάδωμα» αγαλμάτων, όπως φαίνεται από επιγραφές στο νησί της Δήλου, το οποίο υπήρξε και κέντρο αρωματοποιίας στην αρχαιότητα. Το έργο της Brons, ως μέρος ενός διεπιστημονικού προγράμματος, προσφέρει ένα νέο πρίσμα για την κατανόηση της αρχαίας τέχνης: όχι ως στατική, αλλά ως μια ζωντανή, πολυαισθητηριακή εμπειρία.

Στην Αρχαία Ελλάδα, το άγαλμα της Αθηνάς στον Παρθενώνα «λούζονταν» ετησίως με άρωμα και ντυνόταν με νέα πέπλα ενώ στην Αίγυπτο τα ξύλινα αγάλματα των νεκρών γέμιζαν με αρωματικές ρητίνες για να προσελκύσουν την ευλογία των θεών. Στην Αρχαία Ρώμη το αρωμάτισμα των δημόσιων αγαλμάτων (π.χ., αυτοκρατόρων ή ηρώων) αποτελούσε σύμβολο θεϊκής νομιμοποίησης (έραιναν με μύρα τον Καίσαρα σαν να ήταν θεός)και ένδειξη πλούτου και εξουσίας).

Σε ό,τι αφορά στις γραπτές πηγές, ο Παυσανίας (2ος αι. μ.Χ.) αναφέρει ότι το άγαλμα της Ίσιδος στην Φιλές «εξέπεμπε γλυκιά μυρωδιά» ενώ στους Ορφικούς Ύμνους, οι θεοί προσφωνούνται με ευωδίες (π.χ., «Δημήτηρ, η ποθεινή, που μυρίζεις σαν κρόκο»). Επίσης στο Ιερό της Αφροδίτης στην Πάφο, βρέθηκαν υπολείμματα σμύρνας σε βάσεις αγαλμάτων και σε ρωμαϊκές λαρνάκες, τα ειδώλια των νεκρών είχαν αποξηραμένα άνθη και αρωματικές ουσίες.

Μια πολυαισθητηριακή εμπειρία: Πέρα από την όραση

Όπως η Brons και άλλοι ερευνητές έχουν επισημάνει, οι αρχαίοι δεν αντιλαμβάνονταν τα αγάλματα με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε σήμερα. Τα αγάλματα τότε δεν ήταν «άψυχα» μονόχρωμα αντικείμενα αλλά χρωματιστά (με φωτεινές βαφές), διακοσμημένα (με πραγματικά ρούχα, κοσμήματα, λουλούδια), και αρωματισμένα (με μύρα και θυμίαμα). Αυτή η πολυαισθητηριακή προσέγγιση δημιουργούσε μια εμπειρία πλήρους αφύπνισης των αισθήσεων, κάτι που σήμερα μπορεί να μας φαίνεται αδιανόητο λόγω της χρονικής απόστασης.

Η έρευνα της Cecilie Brons και του “Sensing the Ancient World” μάς θυμίζει ότι η αρχαία τέχνη δεν ήταν μόνο για το μάτι—ήταν για τη μύτη, το χέρι και την ψυχή. Τα αγάλματα μύριζαν γλυκά, λάμπανε υπό το φως των λαμπάδων και «ζούσαν» μέσα από τελετουργίες που ενώνουν τον ανθρώπινο με το θείο.

Ιδρύθηκε το 1911 από τον Tod Sloan, έναν Αμερικανό ιππέα, και αρχικά ονομάστηκε “New York Bar”. Το 1912, ο Harry MacElhone, ένας Σκωτσέζος μπάρμαν, ανέλαβε τη διαχείριση του μπαρ και αργότερα το αγόρασε. Έκτοτε, το όνομα άλλαξε σε Harry’s New York Bar. Το μπαρ σχεδιάστηκε με στόχο να θυμίζει τη Νέα Υόρκη, ακόμη και με τη χαρακτηριστική ξύλινη μπάρα του, που αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε από ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Στο Harry’s New York Bar δημιουργήθηκαν διάσημα κοκτέιλ, όπως το Bloody Mary, το Sidecar, το French 75 και το Blue Lagoon.

Το μπαρ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διάδοση της κοκτέιλ κουλτούρας στην Ευρώπη, ιδιαίτερα κατά την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ, όταν πολλοί Αμερικανοί έβρισκαν καταφύγιο στο Παρίσι. Στο Harry’s, σύχναζαν μεγάλες προσωπικότητες, όπως ο Ernest Hemingway, ο F. Scott Fitzgerald, ο George Gershwin (λέγεται ότι εκεί μέσα εμπνεύστηκε το An American in Paris) και ο Humphrey Bogart. Υπήρξε, επίσης, σημείο συνάντησης για εξόριστους καλλιτέχνες, συγγραφείς και διανοούμενους κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα.

Το Harry’s είναι γνωστό και για τη μικρή μουσική σκηνή του με πιάνο, που προσφέρει ζωντανή μουσική σε κλασικό στυλ. Διατηρεί την παραδοσιακή του ατμόσφαιρα, χωρίς πολλές αλλαγές από τότε που άνοιξε. Έχει μια παράδοση να συλλέγει φοιτητικά «πάσο» από πελάτες, οι οποίες εκτίθενται στους τοίχους του. Το μπαρ φιλοξενεί μια μοναδική εκδήλωση: την ψήφο των Αμερικανών που ζουν στο εξωτερικό για τις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, ένα έθιμο που ξεκίνησε το 1924.

Το Harry’s New York Bar είναι κάτι περισσότερο από ένα μπαρ: είναι ένα πολιτιστικό μνημείο που συνδέει την Αμερική με τη Γαλλία, την ιστορία με την καινοτομία, και το παρελθόν με το παρόν.

Και μια συνταγή για το French 75

Το French 75 είναι ένα κλασικό κοκτέιλ που συνδυάζει την κομψότητα της σαμπάνιας με την ένταση του τζιν και τη φρεσκάδα του λεμονιού. Ακολουθεί η συνταγή:

Υλικά
45 ml τζιν (gin)
20 ml φρέσκος χυμός λεμονιού
10-15 ml σιρόπι ζάχαρης (simple syrup)
Σαμπάνια (για συμπλήρωμα)
Παγάκια
Φλούδα λεμονιού ή κεράσι μαρασκίνο (για γαρνίρισμα)

Εκτέλεση
Σε ένα shaker, προσθέστε το τζιν, τον χυμό λεμονιού, το σιρόπι ζάχαρης και πάγο.
Ανακινήστε καλά μέχρι το μείγμα να κρυώσει
Σουρώστε το μείγμα σε ένα ποτήρι σαμπάνιας (flute ή coupe)
Συμπληρώστε με παγωμένη σαμπάνια
Γαρνίρετε με μια στριφτή φλούδα λεμονιού ή ένα κεράσι μαρασκίνο

Συμβουλές
Για πιο ισορροπημένη γεύση, μπορείτε να προσαρμόσετε την ποσότητα του σιροπιού ζάχαρης ανάλογα με την προτίμησή σας
Αντί για σαμπάνια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αφρώδες κρασί καλής ποιότητας
Απολαύστε το French 75, ένα κοκτέιλ που ενώνει τη ζωντάνια του Παρισιού με τη διαχρονική κομψότητα

Το ιστορικό αυτό μήνυμα εστάλη από τον Νιλ Πάπγουορθ (Neil Papworth), έναν Βρετανό software engineer, που εργαζόταν τότε για την εταιρεία Sema Group, η οποία συνεργαζόταν με τη Vodafone. Ο Πάπγουορθ, σε ηλικία μόλις 22 ετών, χρησιμοποίησε τον υπολογιστή του για να στείλει το μήνυμα σε ένα κινητό τηλέφωνο Vodafone Orbitel 901. Τα κινητά τηλέφωνο εκείνης της εποχής ήταν βαριά και ογκώδη, με μια απλή οθόνη που μπορούσε να εμφανίσει μόνο τους βασικούς χαρακτήρες.

Το μήνυμα παραλήφθηκε από τον Ρίτσαρντ Τζάρβις (Richard Jarvis), διευθυντή της Vodafone εκείνη την περίοδο. Η αποστολή έγινε σε ένα εταιρικό χριστουγεννιάτικο πάρτι, συμβολίζοντας την έναρξη μιας νέας εποχής άμεσης επικοινωνίας, που θα ξεπερνούσε τα γεωγραφικά σύνορα.

Η εξέλιξη της τεχνολογίας SMS

Η πρώτη αυτή αποστολή ήταν μόνο η αρχή. Το SMS έγινε γρήγορα μια από τις πιο διαδεδομένες μορφές επικοινωνίας παγκοσμίως, επιτρέποντας στους ανθρώπους να ανταλλάσσουν σύντομα μηνύματα εύκολα και γρήγορα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και τις αρχές του 2000, η δημοτικότητα του SMS εκτοξεύθηκε, αποτελώντας τη βάση της επικοινωνίας για εκατομμύρια χρήστες κινητών τηλεφώνων.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια περιορισμένη υπηρεσία, εξελίχθηκε σε έναν θεμέλιο λίθο της κινητής επικοινωνίας, ενώ αποτέλεσε την πλατφόρμα πάνω στην οποία στηρίχθηκαν οι μεταγενέστερες εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων, όπως το WhatsApp, το Viber και το Messenger.

Η κληρονομιά του πρώτου SMS

Το πρώτο μήνυμα SMS αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από μια τεχνολογική καινοτομία. Είναι μια υπενθύμιση της ανθρώπινης εφευρετικότητας και της ανάγκης μας να συνδεθούμε. Παρόλο που σήμερα το SMS έχει αντικατασταθεί σε μεγάλο βαθμό από πιο σύγχρονες υπηρεσίες, η συμβολή του παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η στιγμή αυτή αποδεικνύει πως ακόμα και οι πιο μικρές τεχνολογικές εξελίξεις μπορούν να έχουν τεράστιο αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας. Το μήνυμα “MERRY CHRISTMAS” δεν ήταν απλά μια ευχή· ήταν ο προάγγελος μιας επανάστασης που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που επικοινωνούμε.

Διασημότητες και εξέχουσες μάρκες που εγκαταλείπουν την πλατφόρμα επικαλούνται αυξανόμενες ανησυχίες για την ανεξέλεγκτη διάδοση παραπληροφόρησης, θεωριών συνωμοσίας και ρητορικής μίσους, καθώς και για τον ρόλο που θεωρούν ότι διαδραμάτισε ο Musk στη διευκόλυνση της επιστροφής του Trump στην εξουσία.

«Το X είναι μια τοξική πλατφόρμα μέσων ενημέρωσης και (…) ο ιδιοκτήτης του, ο Ίλον Μασκ, έχει καταφέρει να χρησιμοποιήσει την επιρροή του για να διαμορφώσει τον πολιτικό διάλογο», ανέφερε το ειδησεογραφικό μέσο “The Guardian” σε ανακοίνωσή του, με την οποία ανακοίνωσε ότι δεν θα δημοσιεύει πλέον στην πλατφόρμα.

Ωστόσο, ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού των χρηστών που εγκαταλείπουν το X είναι δύσκολος, καθώς η πλατφόρμα δεν δημοσιεύει τακτικά παγκόσμια στοιχεία χρηστών. Η ομάδα του Euroverify ρίχνει μια ματιά σε όσα γνωρίζουμε σχετικά με τον αριθμό των χρηστών που εγκαταλείπουν το X και τις πλατφόρμες, στις οποίες μεταναστεύουν.

Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται στο X και πόσοι το εγκαταλείπουν;

Οι εκτιμήσεις για τη μηνιαία παγκόσμια βάση χρηστών του X ποικίλλουν ευρέως. Οι πιο γενναιόδωρες εκτιμήσεις – που χρησιμοποιούνται από εταιρείες ερευνών και εξέχοντα επιχειρηματικά μέσα ενημέρωσης – τοποθετούν τον αριθμό των χρηστών στα 611 εκατομμύρια τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, με μια πτώση 6% στα 588 εκατομμύρια μέχρι τον Σεπτέμβριο.

Αν και πολλοί ειδικοί αμφισβητούν αυτά τα στοιχεία, υπάρχει μια τάση μείωσης του αριθμού των χρηστών στην πλατφόρμα από την εξαγορά του 2022 από τον Musk, η οποία οφείλεται στις αποχωρήσεις στις δυτικές δημοκρατίες. Η X είναι νομικά υποχρεωμένη να δημοσιοποιεί τους αριθμούς των χρηστών της στην ΕΕ βάσει των απαιτήσεων του ψηφιακού εγχειριδίου κανόνων του μπλοκ, του νόμου για τις ψηφιακές υπηρεσίες (Digital Services Act – DSA).

Οι εκθέσεις της δείχνουν ότι ο μέσος αριθμός των μηνιαίων χρηστών στην ΕΕ μειώθηκε από 111,4 εκατομμύρια τους έξι μήνες που προηγήθηκαν τον Ιανουάριο του 2024 σε 106 εκατομμύρια τους έξι μήνες που προηγήθηκαν τον Ιούλιο. Αν και δεν αντικατοπτρίζει τον αριθμό των χρηστών σε άλλες περιοχές του κόσμου, είναι τα μόνα επίσημα στοιχεία που παρέχονται από το X που δείχνουν τάση μείωσης στους χρήστες.

Μια ανάλυση από αναλυτές των Financial Times δείχνει επίσης ότι ο αριθμός των χρηστών του X μειώθηκε σχεδόν κατά ένα τρίτο στο Ηνωμένο Βασίλειο και σχεδόν κατά ένα πέμπτο στις ΗΠΑ κατά το έτος που οδηγεί μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2024. Μια πιο προσεκτική ματιά στα δεδομένα δείχνει ότι ο αριθμός των χρηστών μειώθηκε σε 25 από τα 27 κράτη μέλη της ΕΕ κατά το τελευταίο έτος, ενώ μόνο η Γερμανία και η Φινλανδία είδαν αύξηση του αριθμού τους. Η πτώση του αριθμού των χρηστών συνέπεσε με την πτώση των οικονομικών προοπτικών, με ορισμένους να εκτιμούν ότι η εταιρεία έχει χάσει το 75% της αξίας της από τότε που αγοράστηκε από τον Musk.

Πού «μεταναστεύουν» οι χρήστες;

Το Bluesky, μια πλατφόρμα που αναπτύχθηκε από τον ιδρυτή του Twitter Jack Dorsey, είναι ένας δημοφιλής προορισμός για τους χρήστες που μεταναστεύουν από το X.

Ο διευθύνων σύμβουλός της Jay Graber αποκάλυψε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ότι οι χρήστες έφτασαν τα 20 εκατομμύρια, αφού κατά μέσο όρο 1 εκατομμύριο νέοι χρήστες την ημέρα σε διάστημα πέντε ημερών. Ο αριθμός των χρηστών της έχει υπερτριπλασιαστεί από τα τέλη Αυγούστου. Το Mastodon, που αναπτύχθηκε από μια γερμανική μη κερδοσκοπική εταιρεία, καλωσορίζει επίσης χρήστες από το X. Οι λήψεις της εφαρμογής του αυξήθηκαν κατά 47% στο iOS και κατά 17% στο Android αυτόν τον μήνα σύμφωνα με τον δημιουργό του Eugen Rochko. Αλλά το Threads της Meta, που κυκλοφόρησε πέρυσι, παραμένει ο άμεσος ανταγωνιστής με τους περισσότερους ενεργούς χρήστες, που υπολογίζονται σε περίπου 275 εκατομμύρια.

Θα μπορούσε το Bluesky να είναι το next big thing;

Δεδομένης της εγγύτητάς του με το αρχικό περιβάλλον εργασίας του Twitter και της έμφασής του στον έλεγχο του περιεχομένου, το Bluesky προκρίνεται ευρέως ως η μεγαλύτερη απειλή για το X.

«Σίγουρα μοιάζει με σημείο καμπής. Η ανάπτυξη της Bluesky τα τελευταία δύο χρόνια τείνει να συσχετίζεται άμεσα με τις ενέργειες του Elon Musk», δήλωσε στο Euronews ο David Karpf, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και Δημοσίων Υποθέσεων του Πανεπιστημίου George Washington. Πιστεύει ότι η χρήση της πλατφόρμας από τον Μασκ για την προώθηση της προεκλογικής εκστρατείας του Ντόναλντ Τραμπ έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να πειστούν περισσότεροι χρήστες να εγκαταλείψουν την πλατφόρμα.

«Όλα ήταν ένα σταγονόμετρο (της αποχώρησης των χρηστών) μέχρι τον τελευταίο μήνα ή δύο», εξήγησε. «Αλλά φαίνεται ότι αυτό που συνέβη κατά τη διάρκεια των εκλογών (σημαίνει ότι) πάρα πολλοί άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν το X αποφάσισαν, αυτό δεν είναι για μένα».

Το Bluesky λειτουργεί ανεξάρτητα για να διασφαλίσει ότι οι μεγάλες εταιρείες δεν επηρεάζουν τις αποφάσεις του και οι χρήστες έχουν τη δυνατότητα να επιλέγουν και να ρυθμίζουν τον αλγόριθμο που αποφασίζει το περιεχόμενο στο οποίο εκτίθενται μέσω προσαρμοσμένων ροών.

Έχει εισαγάγει νέα «χαρακτηριστικά κατά της τοξικότητας», όπως η δυνατότητα αποσύνδεσης της δικής σας ανάρτησης από μια «ανάρτηση παραθέματος» που έχει γίνει από άλλον χρήστη. Οι απαντήσεις σε αναρτήσεις μπορούν επίσης να αποκρύπτονται. Διαθέτει επίσης ισχυρά χαρακτηριστικά αποκλεισμού, που συχνά περιγράφονται ως «πυρηνικός αποκλεισμός», σχεδιασμένα για να πατάξουν την παρενόχληση και την κατάχρηση.

Αλλά υπάρχουν ανησυχίες ότι αν η πολιτική γίνει το κίνητρο για την έξοδο από το X στο Bluesky, οι πλατφόρμες θα μπορούσαν να διασπαστούν σε δύο ηχοθάλαμους, χωρισμένους κατά μήκος πολιτικών και ιδεολογικών γραμμών. Για τον Αμερικανό συγγραφέα και κριτικό των μέσων ενημέρωσης Parer Molloy, οι ανησυχίες ότι το Bluesky θα μετατραπεί σε ιδεολογική «φούσκα» είναι αβάσιμες: «Το θέμα δεν είναι να αποφύγουμε τις διαφωνίες – το θέμα είναι να καλλιεργήσουμε ένα περιβάλλον όπου οι διαφωνίες μπορούν πραγματικά να γίνουν παραγωγικά», έγραψε αυτή την εβδομάδα.

«Σε πλατφόρμες όπως το Χ, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι αντίθετες απόψεις – είναι ο τεράστιος όγκος μίσους, παρενόχλησης και απάνθρωπης ρητορικής που ενισχύεται από τους αλγόριθμους».

Πηγή: Euronews

Βρίσκεται στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα, απέναντι από την Παναγία των Παρισίων, και αποτελεί έναν πραγματικό «παράδεισο» για τους βιβλιόφιλους και τους συγγραφείς από όλον τον κόσμο.
Το πρώτο Shakespeare and Company άνοιξε το 1919 από την Αμερικανίδα Sylvia Beach στο Καρτιές Λατέν (12 Rue de l’Odéon) και γρήγορα έγινε σημείο αναφοράς για τους καλλιτέχνες της εποχής. Ήταν τόπος συγκέντρωσης διάσημων λογοτεχνών, όπως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ο Τζέιμς Τζόις, ο Σκοτ Φιτζέραλντ, και η Γερτρούδη Στάιν. Η Sylvia Beach εξέδωσε για πρώτη φορά τον “Οδυσσέα” (Ulysses) του Τζέμς Τζόις το 1922, αφού κανένας άλλος εκδοτικός οίκος δεν δεχόταν να το κάνει καθώς έκριναν πως είναι πολύ τολμηρό.

Το σημερινό βιβλιοπωλείο Shakespeare and Company άνοιξε το 1951, αλλά σε διαφορετική τοποθεσία (στο νούμερο 37 της Rue de la Bûcherie), από τον Αμερικανό George Whitman. Στην πραγματικότητα, ο Whitman το ονόμασε αρχικά Le Mistral, αλλά το 1964 το μετονόμασε σε Shakespeare and Company, τιμώντας την Beach. Από τότε, το βιβλιοπωλείο έχει φιλοξενήσει αμέτρητους συγγραφείς, ποιητές και καλλιτέχνες, ενώ οι επισκέπτες μπορούν να βρουν εκεί βιβλία στα αγγλικά, καφέ, τσάι (φυσικά!) αλλά και μοναδική φιλοξενία. Ο Whitman διαμόρφωσε μια παράδοση, επιτρέποντας σε συγγραφείς και ταξιδιώτες να κοιμηθούν ανάμεσα στα ράφια, με αντάλλαγμα μερικές ώρες εργασίας στο βιβλιοπωλείο.

Σήμερα, η κόρη του George, Sylvia Whitman, διευθύνει το βιβλιοπωλείο, διατηρώντας ζωντανή την κληρονομιά του πατέρα της και της Sylvia Beach, οργανώνοντας λογοτεχνικές εκδηλώσεις, αναγνώσεις, και προσφέροντας έναν φιλόξενο χώρο για τους λάτρεις των βιβλίων. Το βιβλιοπωλείο είναι ένα ζωντανό μνημείο της λογοτεχνικής ιστορίας κι ένας χώρος, όπου συνεχίζουν να γεννιούνται ιστορίες.

Η βραβευμένη με δύο Οσκαρ, Ρενέ Ζελβέγκερ, υποδύεται τη διάσημη ηρωίδα πλαισιωμένη από τους Χιου Γκραντ, Έμμα Τόμσον, Τσιούετελ Έτζιοφορ και Λίο Γούνταλ.

Η ταινία βασίζεται στο τρίτο βιβλίο της σειράς “Bridget Jones” της Έλεν Φίλντινγκ, η οποία συνυπογράφει το σενάριο μαζί με την Άμπι Μόργκαν και τον Νταν Μέιζερ. Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Μίχαελ Μόρις, το τελευταίο κεφάλαιο ακολουθεί τη Μπρίτζετ ως μητέρα του 9χρονου Μπίλι και της 4χρονης Μέιμπελ και της υπόσχεται να ξαναβρεί την αγάπη ανάμεσα σε δύο υποψηφίους.

Το βιβλίο “Bridget Jones’s Diary” της Helen Fielding είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα σύγχρονης βρετανικής λογοτεχνίας και θεωρείται κλασικό του είδους της ρομαντικής κωμωδίας. Εκδόθηκε το 1996 και περιγράφει με χιουμοριστικό και ευρηματικό τρόπο τη ζωή της πρωταγωνίστριας, Μπρίτζετ Τζόουνς, μιας τριαντάρας που ζει στο Λονδίνο και καταγράφει στο ημερολόγιό της τις καθημερινές της σκέψεις, ανησυχίες και προβληματισμούς γύρω από θέματα, όπως το βάρος, οι σχέσεις, το κάπνισμα και η καριέρα.

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση της Μπρίτζετ για έναν σύντροφο, ενώ παράλληλα παρουσιάζει τους δύο βασικούς άνδρες της ζωής της: τον αυτοπεποίθητο και επιπόλαιο Ντάνιελ Κλίβερ και τον συγκρατημένο και αξιόπιστο Μαρκ Ντάρσι. Η επιλογή ανάμεσα στους δύο άνδρες οδηγεί σε σειρά από αστείες και συναισθηματικές καταστάσεις, αναδεικνύοντας τη δύσκολη ισορροπία μεταξύ του «έρωτα» και της πραγματικότητας. Ο χαρακτήρας του Μαρκ Ντάρσι αντλεί επιρροές από τον κλασικό ήρωα Μίστερ Ντάρσι από το «Περηφάνια και Προκατάληψη» της Τζέιν Όστεν.

“Bridget Jones’s Diary” ήταν μια μεγάλη εμπορική επιτυχία και συνέβαλε στη διάδοση του όρου “chick lit”, δηλαδή της λογοτεχνίας που απευθύνεται κυρίως σε γυναίκες και εστιάζει στις ερωτικές σχέσεις, τη φιλία και τις προσωπικές αναζητήσεις γυναικείων χαρακτήρων.

Στην ταινία, επιστρέφουν επίσης οι Τζιμ Μπρόντμπεντ, Τζέμα Τζόουνς, Σάλι Φίλιπς, Τζέιμς Κάλις, Σίρλεϊ Χέντερσον και Σάρα Σολεμάνι. Οι νέοι πρωταγωνιστές είναι οι Λέιλα Φάρζαντ, Άιλα Φίσερ, Τζοζέτ Σάιμον και Νίκο Πάρκερ.

Το “Mad About the Boy” είναι η τέταρτη ταινία του franchise που ακολουθεί το “Bridget Jones’s Diary” το 2001, το “Bridget Jones: The Edge of Reason”, τρία χρόνια αργότερα και το “Bridget Jones’s Baby”, το 2016. Συνολικά, έχει συγκεντρώσει πάνω από 760 εκατομμύρια δολάρια στο παγκόσμιο box office. Η πρεμιέρα της ταινίας αναμένεται στις 13 Φεβρουαρίου 2025.

*Δείτε το τρέιλερ εδώ

Αυτή η εγκατάσταση ενσωματώνει τεχνολογία φωτισμού και σχεδιασμό, που συμβολίζει την αντανάκλαση του φεγγαριού καθώς ανατέλλει. Σε συνδυασμό με άλλα έργα τέχνης φωτισμού και ψηφιακά στοιχεία, σκοπός της είναι να ξυπνήσει τους θεατές να συνδεθούν με το περιβάλλον και την πολιτιστική τους κληρονομιά.

Το Awakening Bangkok λαμβάνει χώρα από 8 έως 17 Νοεμβρίου, με θεματική “One Light, One Rises | Lighting Up Places, Inspiring People”. Φιλοξενεί πάνω από 35 εγκαταστάσεις τέχνης από ταλαντούχους καλλιτέχνες, χωρισμένες σε τέσσερις θεματικές διαδρομές: Βιωσιμότητα, Ευημερία, Ένταξη και Θετικότητα.

Οι κύριοι χώροι της διοργάνωσης είναι ιστορικά σημεία της Μπανγκόκ, όπως το Museum Siam και το Saranrom Park, που θα φωτιστούν εντυπωσιακά για να προσφέρουν μια μοναδική βραδινή εμπειρία.

Το e Vitara βασίζεται στο πρωτότυπο μοντέλο «eVX», το οποίο παρουσιάστηκε στην Έκθεση Αυτοκινήτου στην Ινδία τον Ιανουάριο του 2023. Διαθέτει σχεδιασμό που συνδυάζει την αίσθηση προηγμένης τεχνολογίας και δύναμης, σύστημα κίνησης BEV που προσφέρει ευέλικτη και εξαιρετική οδηγική εμπειρία, ηλεκτρικό σύστημα τετρακίνησης «ALLGRIP-e» που παρέχει όχι μόνο εκτός δρόμου ικανότητα αλλά και ισχυρή απόδοση και ένα νέο δάπεδο-πλατφόρμα «HEARTECT-e» ειδικά για BEV.

Το αμάξωμα έχει εντυπωσιακή σχεδίαση με μεγάλης διαμέτρου τροχούς και μακρύ μεταξόνιο, ενώ στο εσωτερικό είναι τοποθετημένη μία οθόνη πολλαπλών ενδείξεων και πάνελ θυρών και κεντρική κονσόλα που δίνουν την αίσθηση της περιπέτειας, αντανακλώντας το θέμα «High-Tech and Adventure». Όλα αυτά τα στοιχεία πλαισιώνονται από κορυφαίο επίπεδο εξοπλισμού.

Το σύστημα BEV αποτελείται από τον υψηλής απόδοσης eAxle που ενσωματώνει το μοτέρ και τον inverter, μαζί με τις μπαταρίες λιθίου-σιδήρου-φωσφόρου (LFP), που σχεδιάστηκαν για ασφάλεια και αξιοπιστία. Επιτυγχάνει σβέλτες επιταχύνσεις τόσο από στάση όσο και εν κινήσει από χαμηλές σε υψηλές ταχύτητες.

Το «ALLGRIP-e» είναι ένα ηλεκτρικό σύστημα τετρακίνησης που αξιοποιεί την τεχνογνωσία της Suzuki στην τετρακίνηση, με δύο ανεξάρτητα eAxles μπροστά και πίσω. Το σύστημα προσφέρει όχι μόνο ισχυρή απόδοση αλλά και εξαιρετική ανταπόκριση με ακριβή έλεγχο. Επιπλέον, περιλαμβάνει λειτουργία Trail για ομαλή έξοδο από δύσκολα εδάφη, μειώνοντας την ισχύ στους τροχούς που σπινάρουν και διανέμοντας τη ροπή κίνησης στον αντίθετο τροχό με την καλύτερη πρόσφυση (λειτουργία LSD).

Τέλος, η δομή του δαπέδου έχει σχεδιαστεί προκειμένου να μην υπάρχουν μηχανικά μέρη κάτω από αυτό, μεγιστοποιώντας τη χωρητικότητα της μπαταρίας.

Το άρθρο υπαινισσόταν ότι ο μοναδικός ρόλος των γυναικών ήταν η τεκνοποίηση και οι δουλειές του σπιτιού, κάτι που την εξόργισε. Κάθισε και έγραψε μία ανώνυμη επιστολή-απάντηση στο άρθρο, η οποία εντυπωσίασε τον εκδότη της εφημερίδας, που την προκάλεσε να αποκαλύψει την ταυτότητά της. Όταν το έκανε, προσλήφθηκε άμεσα στην εφημερίδα και επέλεξε το ψευδώνυμο «Νέλι Μπλάι», εμπνευσμένο από ένα τραγούδι του Στίβεν Φόστερ, δημοφιλούς συνθέτη της εποχής.

Παρά το πάθος της για την ερευνητική δημοσιογραφία, η Μπλάι συνάντησε εμπόδια και περιορισμούς στη δουλειά της, καθώς οι αρχισυντάκτες της προτιμούσαν να της αναθέτουν να καλύπτει θέματα για το θέατρο και τη μόδα, αντί των κοινωνικών ζητημάτων που ενδιέφεραν την ίδια. Σε ηλικία μόλις 21 ετών, απογοητευμένη πήρε μία τολμηρή απόφαση: Ταξίδεψε στο Μεξικό για να ερευνήσει τις συνθήκες διαβίωσης της εργατικής τάξης. Το τολμηρό ρεπορτάζ της προκάλεσε αντιδράσεις στις τοπικές αρχές, αναγκάζοντάς την να επιστρέψει στις ΗΠΑ, όπου κατέγραψε τις εμπειρίες της σε ένα δημοφιλές βιβλίο. Το ταξίδι αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό βήμα να ασχοληθεί και να αναδείξει τα προβλήματα της εργατικής τάξης και τα κοινωνικά ζητήματα της εποχής της.

Στα 23 της χρόνια, η Μπλάι έκανε το επόμενο μεγάλο της βήμα στη δημοσιογραφία, όταν προσλήφθηκε στην εφημερίδα New York World του Τζόζεφ Πούλιτζερ. Εκεί, πραγματοποίησε μια πρωτοποριακή έρευνα, προσποιούμενη την ψυχοπαθή για να εισχωρήσει στο άσυλο για «Τρελές Γυναίκες» (“Women’s Lunatic Asylum”) -ναι, έτσι ονομαζόταν! – της Νέας Υόρκης. Η συγκλονιστική καταγραφή των συνθηκών που επικρατούσαν στο άσυλο προκάλεσε κατακραυγή οδηγώντας σε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στη θεραπεία των ψυχικά ασθενών.

Εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες», η Μπλάι επιχείρησε έναν μοναχικό γύρο του κόσμου, τον οποίο ολοκλήρωσε σε μόλις 72 ημέρες, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση. Αν και αργότερα, αφού παντρεύτηκε τον βιομήχανο Ρόμπερτ Σίμαν, αποσύρθηκε προσωρινά από τη δημοσιογραφία, επανήλθε στο επάγγελμα κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, για να γίνει μια από τις πρώτες γυναίκες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή πολέμου ως πολεμική ανταποκρίτρια.

Η Νέλι Μπλάι απεβίωσε το 1922, αφήνοντας πίσω της μια ανεκτίμητη κληρονομιά στην ιστορία της δημοσιογραφίας, δείχνοντας με το έργο της την αξία της αφοσίωσης, του θάρρους, της δημοσιογραφικής έρευνας και πρωτοπορίας.