cosmote books logo

Τα καλοκαίρια μου στον Πόρο...

Τα καλοκαίρια μου στον Πόρο...

Δεκαετία το ΄70. Καλοκαίρια στον Πόρο. Πως γίνεται να τα θυμάμαι όλα με κάθε λεπτομέρεια. Μέναμε στο Νεώριο. Στου Μουρτζούκου. Μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά.

Αγρίμια σχεδόν όλα. Τα δωμάτια που νοίκιαζε παλιά νησιώτικα μέσα στα πεύκα. Εγώ παιδί της πόλης περίμενα πως και πώς να πάω στο σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα τα σκούρα πράσινα παραθυρόφυλλα, πάντα φρεσκοβαμμένα με λαδομπογιά και η σκεπή από κεραμίδια. Κι αυτή η μυρωδιά του πεύκου. Λες και είμαι εκεί και τότε. Τελικά ισχύει. Η μνήμη μας πολλές φορές είναι μυρωδιές.

Οι διακοπές μας τότε κρατούσαν το λιγότερο ένα μήνα. Διακοπές όχι αστεία. Ακόμη και η προετοιμασία είχε γούστο. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν το πλαστικό καραβάκι που θα μου αγόραζαν οι γονείς μου. Ήθελα να μοιάζει με φορτηγό πλοίο. Είχα κόλπο. Έβαζα μέσα βότσαλα κι έκανε τα μεγαλύτερα απόνερα από όλα τα άλλα. Δέναμε ένα σκοινί μπροστά και το τραβούσαμε. Πόσες φορές δεν είχα μπερδευτεί με κάτι σίδερα που έδεναν τις βάρκες στον μόλο την ώρα που τραβούσα το πλοίο μου και έπεφτα με τα ρούχα στην θάλασσα… και άντε να το πεις στην μάνα σου.

Ακόμη και το ταξίδι ήταν διαφορετικό. Φάνταζε τόσο μακρινό αυτό το 2ωρο στο καράβι. Αυτά τα υπέροχα πλοία του Αργοσαρωνικού εκείνα τα χρόνια. Το ΜΥΚΗΝΑΙ, το ΚΑΜΕΛΙΑ, ο ΠΟΡΤΟΚΑΛΗΣ ΗΛΙΟΣ, το ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ EXPRESS με τους φωνακλάδες στην είσοδο να «πουλάνε» την πολυτέλεια και την ταχύτητα του πλοίου τους!!! Εγώ ήθελα να ταξιδεύουμε πάντα με το ΜΥΚΗΝΑΙ… ήταν ωραίο κι έκανε μεγάλα απόνερα!!! Είχα ένα θέμα με τα απόνερα από μικρός. Και που να ήξερα ότι μετά και μεγαλώνοντας όλοι μας είχαμε να τα βάλουμε με τα απόνερα της ζωής. Όταν αργότερα άρχισαν δρομολόγια τα ιπτάμενα δελφίνια…ξενέρωσα. Μα ήταν δυνατόν να ταξιδεύουμε πιο γρήγορα… Ποιος ο λόγος προσπαθούσα να καταλάβω. Ευτυχώς ήταν πιο ακριβά και δεν πηγαίναμε συχνά. Ευτυχώς κι έτσι σπανίως έχανα το ετήσιο ραντεβού με το ΜΥΚΗΝΑΙ.

Ξεχωριστό κεφάλαιο των διακοπών ήταν οι βάρκες που μας πήγαιναν από το Νεώριο στον Πόρο και αντιστρόφως. Είχα προλάβει τα πρώτα χρόνια τις μικρές με τις τέντες γεμάτες αλμύρα και την μυρωδιά του πετρέλαιο κι εκείνο τον απίστευτο αλλά απίθανο θόρυβο …τουκου τουκου τουκου κι όσο πιο γρήγορα πήγαινε τόσο πιο δυνατός ο θόρυβος. Ο βαρκάρης καθόταν πάντα πίσω σε μια γωνιά και κρατούσε το τιμόνι. Αν δε σε άφηνε να πιάσεις για λίγο το τιμόνι…. Εν δεν ήθελ και πολύ αν γίνεις σαν γαλοπόυλε που ανοίγει τα φτερά της. Καμάρι….όχι αστεία!!!! Θυμάμαι μια κόκκινη τέτοια βάρκα …ή Κατίνα την έλεγαν ή Ματίνα… Βαρκάρης ο Ντεντελός , ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ….έτσι τον έλεγαν… θεοπάλαβος, φωνακλάς, με σκαμμένα από τον ήλιο πρόσωπο και χέρια. Μετά βγήκαν οι μεγάλες και γρήγορες βάρκες μα τζάμια… Θυμάμαι την Σοφία Λόρεν… έτσι την έλεγαν πέρασαν χρόνια να καταλάβω γιατί.

Άλλη μυρωδιά του καλοκαιριού στον Πόρο. Κάθε απόγευμα όλα τα παιδάκια μαζευόμασταν στο ψυγείο της ΕΒΓΑ για παγωτό …. Γελάω τώρα!!!! Ήμουν μάλλον το πιο χοντρό παιδάκι της παρέας αν θυμάμαι καλά. Όλα τα παιδάκια διάλεγαν ένα παγωτό που συνήθως είχε και κάποιο παιχνίδι μέσα! Τι πιο φυσιολογικό! Ο μικρός Δημητράκης αγόραζε πάντα το ΠΟΠ (αν θυμάμαι έτσι το έλεγαν). Και αγόραζα αυτό γιατί αφού έτρωγες το παγωτό είχε κάτω μια τσίχλα….. Προτιμούσα να μασάω την τσίχλα από το παιχνίδι που ίσως είχε το παγωτό.

Καλοκαίρι στον Πόρο ήταν και μια φορά τον χρόνο επίσκεψη στο Λεμονοδάσος. Όλοι μαζί μικροί μεγάλοι σε βάρκες…. Μας περίμεναν γαϊδουράκια να μας ανεβάσουν επάνω σε ένα φοβερό μαγαζάκι. Πρέπει να είχα κατουρηθεί πολλές φορές πάνω στο γαϊδαρο ειδικά κάθε φορά που έσκυβε να φάει χορτάρι. Νόμιζα ότι θα πέσω γιατί έχανα το κεφάλι του άρα και το λουράκι που κρατούσα να μην πέσω….Τραυματική εμπειρία. Στο μαγαζάκι οπωσδήποτε λεμονάδα από τις λεμονιές του Λεμονοδάσους και μοσχαράκι λεμονάτο με πατάτες τηγανιτές. Πως γίνεται τόσα χρόνια μετά να θυμάμαι την γεύση του. Μην γελάτε και κυρίως μην με πείτε λαίμαργο. Δεν ήταν τόσο το φαγητό. Ήταν ότι κάθε χρόνο το σκηνικό ήταν ίδιο. Βάρκα, γάιδαρος, λεμονάδα, μοσχαράκι λεμονάτο με πατάτες τηγανιτές. Αν δε του έπεφτε λίγη σάλτσα παραπάνω…. Η ευχή του μικρού Δημητράκη ήταν αυτή!

Θερινός κινηματογράφος στον Πόρο. Μαζί όλα τα παιδάκια κι εκεί. Καμία 20αριά!!!! Εκεί είδαμε το «Κατσαριδάκι αγάπη μου»…. Γέλια όχι αστεία….πολλές φορές γελούσαμε επειδή γελούσαν οι άλλοι. Μια φορά ουρλιάζαμε κιόλας. Κάποια παιδάκια έβαλαν και τα κλάματα. Όχι εγώ… μάλλον κάτι θα έτρωγα πάλι. Μα οι αθεόφοβοι οι γονείς μας , μας πήγαν να δούμε τα πιράνχας… Είναι δυνατόν να πας παιδιά σε αυτήν την ηλικία να δυο ψάρια να τρώνε ανθρώπους? Δεν είχα άλλο έργο… αυτό είδαμε…και την άλλη μέρα σιγά μην μπαίναμε στην θάλασσα! Ούτε μία στο εκατομμύριο!

Μάλλον μπορώ να γράψω βιβλίο για τα καλοκαίρια στον Πόρο. Τα πρώτα 9-10 καλοκαίρια της ζωής μου. Τόσο έντονα. Μετά μας πήραν οι γονείς μου και πήγαμε τρία καλοκαίρια στην Κω. Χλίδα το νησί …δεν λέω… τέλη της δεκαετίας του 70 αρχές 80. Θυμάμαι κλάμα με τον αδελφό μου όχι αστεία γιατί πήγαμε στην Κω και όχι στον Πόρο.

Της Παναγίας στον Πόρο θυμάμαι ότι πηγαίναμε σε ένα εκκλησάκι κάπου ψηλά … πολύ ανηφόρα. Δεν ήταν το καλύτερο μου … ούτε των άλλων παιδιών….γκρίνια όχι αστεία! Αλλά ότι κάναμε ήμασταν όλα τα παιδάκια μαζί. Καμιά εικοσαριά …και στην γκρίνια! Ο Νίκος , η Βιβή, ο Νίκος, η Άννα, η Ελένη, ο Κώστας, ο Άγγελος, η Στέλλα, η Εμμανουέλα, ο Δημήτρης….. Φυσικά δεν είναι όλη η παρέα!!! Συναντηθήκαμε ξανά στο Νεώριο μια Καθαρά Δευτέρα πριν από λίγα χρόνια! Γελάσαμε, συγκινηθήκαμε … έλειπαν κάποιοι … είχαν φύγει για αλλού.

Πίσω στην κορυφή