cosmote books logo

Μια βόλτα "στου Τζο" στην Αγίας Ειρήνης

Μια βόλτα "στου Τζο" στην Αγίας Ειρήνης

Περνάω έστω και για μια ματιά…..


Γνώρισα για αυτόν τον πιτσιρικά πριν κάποια χρόνια, μια βραδιά στο FLORAL, στην μπλε πολυκατοικία στην πλατεία Εξαρχείων. Φθινόπωρο του 2012 ένα live του Γιώργη Χριστοδούλου.


Στην είσοδο αριστερά μια μικρή έκθεση με αντικείμενα από τα τέλη της δεκαετίας του 50 και αρχές του 60. Χαμηλός φωτισμός, ατμοσφαιρικός , παπούτσια, σκελετοί γυαλιών, φωτιστικά, τηλεφωνικές συσκευές, δυο τρία μικρά έπιπλα. Τζαζ μουσική, η φωνή του Γιώργη. Όλα μαζί. Έκατσα κοντά σε αυτήν την μικρή έκθεση κι άρχισα να παρατηρώ τα πάντα. Σαν μικρό παιδί. Χαζό παιδί με ένα χαμόγελο πονηρό, γιατί ούτε καν πρόσεχα το live. Φεύγοντας πήρα μια κάρτα που ήταν σε μια γωνία. RETROSEXUAL VINAGE SHOP. To όνομα του μαγαζιού που μπορούσε να βρει κανείς όλα αυτά τα εκθέματα. Τι όνομα κι αυτό.
Την Δευτέρα τηλεφώνησα να ρωτήσω σε ποιόν ανήκει το μαγαζί. Απάντησε ο ίδιος ο ιδιοκτήτης . Ο Τζο. Από το Τζόρτζιο μου είπε. Και η έκπληξη. Ήταν στον Κορυδαλλό. Πολύ κοντά στο πατρικό μου. Μα να μην το έχω πάρει πρέφα τόσο καιρό. Κλείσαμε τηλεφωνικό ραντεβού για ραδιοφωνική συνέντευξη. Είχε ωραία ιστορία ο πιτσιρικάς. «Βαρεμένος» με αυτό που έκανε. Με άποψη για μια εποχή που με ταξίδευε πίσω στα παιδικά μου χρόνια, μέσα από όλα αυτά τα αντικείμενα.
Πέρασαν τα χρόνια κι ένα Σάββατο μεσημέρι περπατούσα κοντά στην Αγία Ειρήνη στην Αιόλου. Αγίας Ειρήνης 3 βγάζω γυαλί ηλίου γιατί κάτι δεν μου κάθεται καλά σε αυτό που βλέπω. RETROSEXUAL. Aγίας Ειρήνης 3. Μπήκα. Μια κυρία με κοιτάζει καλά καλά και με χαιρετάει. Σαν να με ήξερε. Με ήξερε μου είπε από την τηλεόραση αλλά και από τον Κορυδαλλό. Η μητέρα του Τζο. Μεταφέρθηκαν εκεί από Ο χώρος γεμάτος ασφυκτικά. Κι ένα πατάρι γεμάτο και αυτό. Πάλι με το χαζό χαμόγελο εγώ. Κόλλησα σε κάτι πολύχρωμα πλαστικά ποτήρια με χερούλι και καπάκι. Εξάδα της τάπερ. Τα είχαμε στο πατρικό. Κι ένα μικρό πλαστικό πούλμαν μπεζ με κόκκινη οροφή. Χαζό χαμόγελο. Χωρίς ντροπή χαζό.
Σε μια γωνιά ο μπαμπάς Αντώνης φρεσκάρει μια singer. Λάδια, γράσο, χάδια και την κοιτάζει έτοιμος να της κάνει ερωτική εξομολόγηση. Έχω την ίδια από την γιαγιά μου του λέω με καμάρι. Πόσες singer πια στην Ελλάδα. Και η γιαγιά μου έβαφε το τραπεζάκι από κάτω με λαδομπογιά. Μια περιουσία έδωσα να την πατινάρω να βγει το singer και να φαίνεται καθαρό.
Σε μια γωνιά εκπληκτικά γυαλιά ηλίου. Δεύτερο χέρι; Ρωτάω τον Τζο. Όχι. Είναι γνήσια αντίγραφα παλιών σκελετών από το Βερολίνο. Τέλεια και φθηνά. Και με εκπληκτικούς φακούς.
Περνάω συχνά… έστω και για μια ματιά. Να χάνομαι λίγο στα χρώματα. Στιγμές του μυαλού από παλιά. Δεν είμαι κολλημένος με το παρελθόν. Γενικά κοιτάω μπροστά αλλά μάλλον είναι ανάγκη πια να βουτάω λίγο σε κάποιες παλιές μου σελίδες, έστω μέσα από ένα πλαστικό πούλμαν (πουλμανάκι το έλεγα τότε). Θες λίγο η ηλικία, λίγο το ξεβόλεμα της κρίσης.
Θα έχω και άλλο λόγο να πηγαίνω στου Τζο. Σε έναν χώρο υπόγειο, στα έγκατα της Αγίας Ειρήνης σε έναν χώρο διακοσίων τετραγωνικών ετοιμάζεται κάτι ξεχωριστό. Δεν θα πω τώρα τι. Απλώς ήμουν ο πρώτος που του παραχωρήθηκε ο χώρος για τηλεοπτικό γύρισμα. Κι έκατσα σε πολυθρόνα του 60 που φτιάχτηκε από την αρχή με ένα τόπι ύφασμα της ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ. Γαλάζιο. Και δίπλα μου ένας καναπές κομμωτηρίου του 60 από την Γερμανία. Γκρι δέρμα. Αν ήταν στην Ελλάδα σίγουρα θα άκουγε περισσότερα κουτσομπολιά. Δεν το έχω των Γερμανίδων το κουτσομπολιό. Χάνουν.

Πίσω στην κορυφή